ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

HERE’S TO THE LONG HAUL - SLIGHTLY ON THE DIMLY LIT SIDE - HOLLER IF YOU NEED ANYTHING

THE YOUNGERS - HERITAGE

DAN PEART - TRUTH BE TOLD

TOM BUECHI - LIVING FOR TODAY

ELKHART - THE MOON

MICHELLE WRIGHT - EVERYTHING AND MORE

GREG COPELAND - DIANA AND JAMES

ANDY VOUGHT - WHERE MOONLIGHT RESIDES

DREW ZAUNBRECHER - HIGHER

ADAM CARROLL - OLD TOWN ROCK AND ROLL

HERE’S TO THE LONG HAUL
SLIGHTLY ON THE DIMLY LIT SIDE
HOLLER IF YOU NEED ANYTHING
Website CDBaby 1 CDBaby 2

“Here’s To The Long Haul” is echt een groepsnaam, hoor. Zelf koos de formatie uit Blacksburg, Virginia met Kyle Tuttle, Willie Dodson, Joe Overton, Becky Ainsworth en Brandon Armstrong gemakshalve ook al voor een verkorte versie als naam: HTTLH. Zij ontstonden uit enkele regionale sociale en milieubewegingen die in Appalachia opkwamen voor de rechten van de onderdrukte inwoners en ze brengen actuele maar toch vooral traditionele Mountain-muziek. De hierbij gebruikte snaarinstrumenten zijn dobro, fiddle, mandoline, banjo en gitaar. De ep “Slightly On The Dimly Lit Side” bevat 8 songs waarvan drie traditionals en de overige vijf zelfgeschreven nummers. Dit schijfje werd in nauwelijks vier dagen opgenomen en kan gezien worden als de voorbode van hun nieuwe full-cd “Holler If You Need Anything” die in de living van een vriend werd opgenomen. Op dat album werden zes traditionals opgenomen, zeven nummers die geschreven werden door Willie Dodson en “Math Song” dat door Becky Ainsworth werd gecomponeerd. Dodson en Overton ontmoetten elkaar voor het eerst toen ze in 2006 samen streden tegen de ontginning van kolen uit de bergtoppen in Appalachia. Daar ontstond de idee om met een traditionele stringband te beginnen die de rijke cultuur en geschiedenis van de bergen zou eren in hun songs. De milieuactivisten voerden hun plannetje uit hetgeen resulteerde in deze twee cd’s die ook voor het goede doel verkocht worden. Inhoudelijk kunnen we niet echt op grote onderscheiden wijzen tussen de songs op deze twee schijfjes. Het verschil tussen de echte traditionals en de door de band zelfgeschreven nummers is nauwelijks hoorbaar. Het zijn stuk voor stuk echte “roots”-songs in de meest pertinente betekenis van dat woord. De wortels van hun cultuur liggen aan de basis van alle nummers die met zeer veel respect voor hun geschiedenis en erfgoed gebracht worden. Ze zingen over de jeugd, de oudheid, over vriendschap en over hun strijd tegen de industriële grootmachten. Of we in Europa wel even goed zullen begrijpen wat het beoogde doel van HTTLH is betwijfelen wij oprecht en ook die traditionals zouden wel eens voor een gefronste wenkbrauw of twee kunnen zorgen op dit continent. Maar voor het onderliggende goede doel dat HTTLH nastreven kan je deze beide cd’s natuurlijk altijd proberen aan te schaffen. Dat kan het makkelijkst via de CD-Baby website of via een mailtje naar de MySpace-site van de groep.
(valsam)

THE YOUNGERS
HERITAGE
Website Myspace
Label: Obuck Records
Distr.: Sonic Rendezvous

Rusteloze zielen, loonslaven, truckers, oud-strijders, eenzaten aan de bar, scheidende en afscheid nemende koppels, gekwetste en gedumpte Cinderella’s, dat is zo ongeveer het hopeloos allegaartje waarmee singer-songwriter Todd Bartolo zijn songs bevolkt. Zijn verhaaltjes spelen zich af in het weidse alles opslorpende Amerika, langs de weg, route 78, ‘Highway 9’ of gewoon ‘Downtown’ waar de neonlichtjes van Veronica’s bar wenken. Todd is de leadzanger van de ‘The Youngers’, vroeger nog deel uitmakend van ‘Frog Holler’. Randy Krater speelt basgitaar en zingt eveneens, jaren terug nog in de Folkband ‘Sand Creek’. Van de dertien songteksten nam hij er twee voor zijn rekening. Het geheel leunt aan bij countryrock of lyrische bluegrass met die typische instrumentatie van lapsteel, pedalsteel, mandoline, harmonica, aanvullend bij de gitaren. Vier ‘Youngers’ maken de kern uit van de band, maar daarnaast hoor je hoe gastmuzikanten er iets extra aan toevoegen. Laura Cash doet dit met haar fiddle op ‘Big Ol’ Freight Train’ waar het liefje voorgoed aan de horizon verdwijnt. Jim Hoke doet dat met zijn saxofoon in ‘Middle of the Night’ waar koperglans tegen de nachtelijke hemel steeds goed tot zijn recht komt. En Ronnie McCoury van de Del McCoury Band brengt met zijn mandoline wat folky tinteling. John Carter Cash, zoon van het legendarische paar Cash-Carter, producete dit album, opgenomen in de Cash Cabine Studio in Hendersonville, Tennessee. The Youngers hebben als thuishaven Pennsylvania, wat mogelijk hun ingewortelde feeling voor goede muziek verklaart, als illusoire nazaten van Gram Parsons, Willie Nelson, Whiskeytown, Waylon Jennings, Lyle Lovett en Steve Earle. Schijnbaar betekenisloze verhaaltjes over gestrande levens en verloren zielen maakt het viertal opnieuw universeel via de arrangementen, instrumentatie en energieke ritmes waardoor kleine emoties onverwachts groot worden. Wanneer de Youngers belijden dat zij het Amerikaans erfgoed levend willen houden dan mag je er donder op zeggen dat zij zich reeds als een onderdeel van dat erfgoed hebben ingewerkt. Want hoe kan je anders een nummer als ‘Highway 9’ aanvoelen, schrijven, op muziek zetten en spelen, een song waarin het legendarisch thema van de troubadour/gambler in essentie wordt uitgebeeld. Of het slepende ‘Right All the Wrongs’, een song over schuld en spijt, waar de tragiek het individu overstijgt. Als je dit met zulk emotionele oprechtheid kan zingen, dan ben je al een nieuwe schakel in de muzikale erfenis van je voorvaderen.
Marcie

DAN PEART
TRUTH BE TOLD
Website Myspace CDBaby

De kans bestaat dat Dan Peart een dezer in uw woonkamer verschijnt. Ofwel om sprinklers en brandwerend materiaal te installeren, ofwel gewapend met zijn gitaar en een handvol liedjes. Peart verdient de kost in de brandpreventiesector en zijn hemel middels de muziek. Truth BeTold is een uit de hand gelopen demo-sessie, zo waarschuwt Peart zelf. Dan is heel zijn leven al met muziek bezig geweest. Bandjes, solo, live gigs, songs schrijven, maar nog niet eerder was er een plaat. Uiteindelijk heeft hij dan toch maar een studio geboekt om de songs een bestemming en copyright-bescherming te geven. Vierendertig songs, één take, zo wordt gezegd. Peart was opgezet met het resultaat en besloot het materiaal as such uit te geven. En het moet gezegd, 'Truth Be Told' is een resultaat dat er mag zijn. Dan heeft veertien songs uit de sessie geselecteerd. Wat we horen is een man met een gitaar, een mondharmonica en liedjes die aansluiten bij de pure blues-folk traditie. Denk aan recent werk van Peter Case, denk aan 'Good As I Been To You' en 'World Gone Wrong' van Bob Dylan. De songs zijn geschreven ergens tussen het einde van de jaren 70 en nu en gaan over de gebruikelijke thema’s. Weinig verrassends van dit front, tenzij dat Peart, een paar echte blues lyrics niet te na gesproken, vooral ook een positivo is. Getuigen songs als: ‘Hallelujah!’, ‘Everything About you’, ‘I feel better’ en ‘Yeah Right!’. Misschien gaan sommigen bij zoveel blijdschap snakken naar gezeur. Voor ons mag Dan gerust gelukig zijn en dat luidkeels uitzingen, er is al zoveel miserie in de wereld... Dan Peart heeft met 'Truth Be Told' een mooi visitekaartje gemaakt. En hij is erg gretig om te spelen. Op eenvoudig verzoek, zo melden de liner notes, komt Peart deze songs in uw living spelen.Of de geijkte uitdrukking ‘voor hetzelfde geld’ hier van toepassing is, weten we niet. Als het met de verkoop van deze plaat wat meezit, dan gaat hij een en ander nog eens opnieuw opnemen, dit keer mét band. Aangezien wij het resultaat van die opnames erg graag zouden horen, roepen wij u bij dezen op om zich Dan’s plaat in groten getale aan te schaffen!
Duke J

TOM BUECHI
LIVING FOR TODAY
Website Myspace CDBaby VIDEO

Hij werd geboren in Lancaster, New York en speelt reeds gitaar vanaf zijn tiende, maar woont nu in het zuiden van Californie, en speelde reeds in een tiental bands in deze twee staten, waaronder momenteel nog in “Tom & Stan”. Op dit debuut dat hij helemaal alleen opnam, produceerde en verdeelde laat hij ons een veelheid aan stijlen horen, waarbij zijn gitaar op de voorgrond staat, maar ook zijn stem is behoorlijk, al mist ze soms wat kracht. Ze houdt het midden tussen Knopfler, Springsteen en Tom Petty. Ik zei het al, Tom mag zich dus wel een multi instrumentaal talent noemen, want alle instrumenten speelt hij zelf op deze opnames, maar zijn gitaarspel trekt wel de aandacht. Hij noemt als zijn grote voorbeelden Nils Lofgren, Rory Gallagher, Clapton en Santana. Vooral van die eerste heeft hij inderdaad veel opgestoken, niet alleen zijn gitaar klinkt regelmatig als die van Nils, ook vocaal hoor ik soms overeenkomsten. Het erg mooie countrygetinte “Good Girl Gone Wrong” bijvoorbeeld ademt helemaal de sfeer van diens nummers, met een mooie slide-solo middenin. Ook wat echte blues op dit debuut, ondermeer de songs waarbij de titels het al duidelijk aangeven: “Homewrecker Blues”, “Everyday Blues” en Fairfax Blues”, verder wat echte rocksongs, als het sterke “Scared “ en “Living For Today”, country rock, zoals onder meer in “Raised On Heartache”, en tot slot laat Tom ook zijn jazzy, relaxte kant horen in het rustig kabbelende “It’s Allright” en “Let It Ride” die beiden aan het werk van Chris Rea herinneren. Allemaal eigen werk bovendien, geen enkele cover. Zo te zien is Tom Buechi (spreek uit Bie-kie) een man die deze cd dus heel terecht van A tot Z “eigen werk” mag noemen. Zoals die andere “doe-het-zelver”, Roger altijd zegt op tv: “Wat je zelf doet, doe je beter”. Gelijk heeft ie!
(RON)

ELKHART
THE MOON
Website Myspace
Contact CD-Baby

Nauwelijks één jaar geleden waren zanger Travis Hopper, drummer Jarad Brown, gitarist Michael Crowder en bassist Sam Romero nog muzikanten op zoek naar hun toekomst in diverse groepjes. Toen ze elkaar uiteindelijk in Dallas, Texas gevonden hadden werd er een splinternieuwe groep gevormd, genaamd ‘Elkhart’. Ze trokken samen de studio in met zanger en producer Salim Nourallah en een paar maanden later was er een eerste cd getiteld “The Moon”. En wat voor een mooie plaat is dat geworden. Er staan maar negen songs op dit album maar dan ook niets te veel of te weinig. Die negen liedjes zijn schitterende zuiders klinkende nummers in de stijl van bands als Red House Painters, Midlake of Calexico. Travis Hopper is de songschrijver van dienst en zijn mooie stem is ook het uithangbord van ‘Elkhart’. De liedjes zijn filosofische overpeinzingen bij een verleden en over een nabije toekomst; over hoe fijn het allemaal was in die goede oude tijd en wat er allemaal dient te gebeuren om ook de toekomst fijn te laten zijn. De nieuwe muzikale richting waarvoor deze vier vrienden (inmiddels versterkt met Bruce Johnson – zie foto) gekozen hebben is een genre dat momenteel op veel bijval kan rekenen in de muziekwereld. Het is de warme en dromerige ‘late night’-sound die je o.a. in radioprogramma’s als ‘Duyster’ op StuBru kan beluisteren. ‘Emo-core’ of ‘liedjes-voor-verloren-harten’, hoe je het ook wil noemen. Trage en donkergekleurde nummers om zachtjes bij weg te dromen. Songs als “Change Your Mind”, “The Moon”, “My Brother”, “Unraveled”, “Hometown” en “Shatter The Night” lenen zich uitstekend voor dat vooropgestelde doel. Het is daarbij ten zeerste aanbevolen om je geliefde in de buurt te hebben zodat je je lijf zachtjes tegen haar/zijn warmte kan aanschuren. Zoals Travis Hopper zelf stelt op hun website: “The Moon” is hun eerste plaat en daardoor per definitie ook hun allerbeste plaat. Aan ‘Elkhart’ om te bewijzen dat ze ook een goede tweede kunnen maken.
(valsam)

MICHELLE WRIGHT
EVERYTHING AND MORE
Website Contact
Label : Savannah Music

De 47-jarige Canadese countryzangeres Michelle Wright heeft in haar meer dan 20 jaar durende carrière al meer dan 30 awards binnengehaald. Vooral Country Music Awards zowel in Canada als in de Verenigde Staten. In eigen land is ze dan ook een geliefde artieste die concertzalen doet vollopen en met meerdere nummer 1-hits en een verkoop van meer dan 2 miljoen albums één der meest succesvolle Canadese artiesten is. Haar allereerste cd was “Do Right By Me” uit 1985 en was meteen een schot in de roos. Zangeres Reba McEntire coverde de titeltrack en nog twee andere Michelle Wright-songs meteen op haar “Reba”-album. “New Fool At An Old Game” klom zelfs naar de eerste plaats in de Billboard Country Charts. Zelf had Michelle Wright haar eerste Amerikaanse hit vast in 1990 met de song “New Kind Of Love” uit haar tweede full-cd. Omwille van het succes van de daarop volgende hit “Take It Like A Man” won ze in 1992 de ‘Academy Of Country Music Award’ als beste vrouwelijke vocaliste en liet ze daarbij de toenmalige nieuwkomer Martina McBride achter zich. Net voor de eeuwwisseling verscheen een eerste “Greatest Hits”-cd met daarop 12 singles uit haar carrière tot dan toe en twee nieuwe songs. Na een Kerstalbum in 2005 verscheen er in 2006 haar tot nu toe laatste studioplaat “Everything And More”. Het is dat album dat eind 2008 opnieuw internationaal werd gereleased door haar platenmaatschappij Savannah Music. Aanleiding hiertoe was het grote succes van enkele singles die uit dat album waren verschenen: titeltrack "Everything And More" waarin ze ons zegt dat we moeten leren tevreden te zijn met wat we allemaal hebben, de emotionele en persoonlijke ballad "Love Me Anyway", "I've Forgotten You", "Dance In The Boat", het rockende "Riding Around The Sun" en haar huidige Canadese hit en typisch tranerige countryballad "I Don't Wanna Be That Strong." In de liedjes worden onderwerpen als liefde, liefdesverdriet en eenzaamheid met veel emotie en gevoelens bezongen. Dit jaar zal Michelle Wright na een lange periode van stilte terug de studio in gaan om een nieuwe plaat op te nemen. Wij houden u op de hoogte als het zover is want dergelijke professioneel afgewerkte countryplaten zijn eerder zeldzaam.
(valsam)

GREG COPELAND
DIANA AND JAMES
Website Label Info: Hemifran
Distr.: Rough Trade

Ik herinner me nog heel goed hoe ik, alhoewel het erg lang geleden is, op een dag in de platenzaak waar ik werkte plots tijdens het beluisteren van nieuw binnengekomen materiaal stuitte op een LP (1982, cd's waren nog maar net uitgevonden en zouden pas een jaar later mondjesmaat verkrijgbaar zijn) van een man wiens muziek heel sterk aan Jackson Browne's muziek herinnerde. Hij heette Greg Copeland en "Revenge Will Come" was de titel van het kleinood. Ik was een grote fan van Browne's sound en de LP werd dan ook dadelijk gekocht vanwege de gelijkenis tussen de muziek van beiden. Bij nader toezicht bleek ze geproduceerd door Jackson Browne, die een vriend van Greg was. Lange tijd bleef ze een veelgedraaide plaat thuis en het verwonderde me dan ook dat ik tot op heden nog weinig hoorde van Greg Copeland. Nu na 25 jaar stilte is er de tweede Copeland release, uitgebracht op Jackson Browne's eigen label. De vriendschap bestaat dus nog steeds tussen beide artiesten, het was ook Copeland die voor Jackson's "Live In The Balance" het nummer "Candy" schreef. Ook diens duet met Joan Baez "El Salvador" is van zijn hand. De meeste van Greg’s songs hadden trouwens vroeger een politieke ondertoon, iets wat nu minder het geval is. De platen verschillen dan ook enorm van elkaar, na de wat contesterende ondertoon van "Revenge Will Come" (het was de tijd van Clash en Cure) is het ook heel normaal dat een man die ondertussen 26 jaar ouder werd, wat meer berustend naar de dingen kijkt. Keek Greg nog naar buiten, naar alles wat er volgens hem mis ging in de wereld, dan is deze veel meer naar binnen kijkend, want liefde zit binnenin, en dat is het hoofdthema van deze plaat. Een plaat die in mijn ogen heel geslaagd is, met veel gebruik van steel gitaar, mandoline en de knappe viool van Carla Kihlstedt, die tegelijkertijd voor erg sterke backing vocals zorgt, luister maar naar "Palace Of Love". Op de titelsong is het dan weer de knappe stem van Heather Waters die voor het nodige contrast zorgt. Was zijn debuut erg gericht naar de typische West Coast, Los Angeles stijl, dan is heeft deze eerder een country ondertoon. "The only Wicked Thing" is daar een voorbeeld van.Greg Leisz zorgde weer voor de golden touch in zijn productie en plaatste Greg's licht gruizige stem, genre John Hiatt, op de voorgrond. Greg krijgt hulp van enkele muzikanten van Joe Henry en vriend Bob Glaub die er 26 jaar geleden ook al bij was. Spijtig dat we deze advocaat (vandaar de lange afwezigheid) live nooit aan het werk zullen zien. "I'm a writer, not a performer" zegt hij daarover. Dan maar genieten van deze cd, want die is uitstekend.
(RON)

ANDY VOUGHT
WHERE MOONLIGHT RESIDES
Website Contact CD-Baby Video

In 2006 maakten we voor het eerst kennis met singer-songwriter Andy Vought uit Norfolk, Virginia toen hij zijn debuutplaat ”Lucid Evening Sky” aan het brede publiek voorstelde. Een album dat vrij goede respons kreeg in de vakpers en blijkbaar een voldoende stimulans bood om keihard te gaan werken aan een evenwaardige of betere opvolger voor die cd. Als volleerde do-it-yourselver schreef hij de nummers, verzorgde hij de opnamen en produceerde hij dat nieuwe album “Where Moonlight Resides” in zijn thuisstudio tijdens de eerste maanden van 2008. Anders dan bij zijn eerste cd waar de sound met een grotere orkestratie werd verzorgd besloot hij om voor deze cd de akoestische solotoer op te gaan en de instrumentatie voor de nummers zo minimaal mogelijk te houden, meestal beperkt tot wat fingerpicking op een akoestische gitaar. Dit leidde tot een meer intieme plaat die het best bij invallende duisternis kan beluisterd worden om er ten volle van te kunnen genieten. Zijn lijstje van artiesten die hij als invloeden opgeeft is indrukwekkend en getuigt van een zeer goede smaak. Enkele namen zijn Sun Kil Moon, Sufjan Stevens, Wilco, Leonard Cohen, My Morning Jacket en de gevestigde waarden Neil Young, Nick Drake en Elliott Smith. Dat Andy Vought geen gebrek aan inspiratie vertoonde bij het componeren van de 11 tracks voor “Where Moonlight Resides” is duidelijk. Ook de wat abstracte tekeningen van Pheak OK voor het hoesje van deze cd zijn op zijn minst speciaal te noemen. De songs hebben een correcte dosering gekregen van muziek en betekenisvolle teksten. Ze zijn inderdaad zeer lo-fi maar dat leidt er vooral toe dat het beluisteren van deze plaat een aangename sfeer van rust en ingetogenheid creëert. Zijn akoestische folk-pop vertoont nergens scherpe kanten en wordt derhalve gemakkelijk geabsorbeerd door de luisteraar. De andere zijde van de medaille is dat er hierdoor ook geen echte uitspringende tracks op dit album staan en ook de songdiversiteit niet echt indrukwekkend genoemd kan worden. Enkele songtitels die je best even kan voorbeluisteren om een goed beeld van de cd te krijgen: “Where Moonlight Resides”, “Dreams Unrealized”, “Growing Old”, “Buster Keaton”, “Counting The Days” en de instrumentale sfeernummers “I Tried To Be Holy” en “Majestic”. Liefhebbers van melancholische en filosofische, zachtgezongen liedjes en meerwaardezoekers komen met dit album onvoorwaardelijk aan hun trekken. Voor niet-liefhebbers van dit rustigere genre raden we anderzijds plichtsbewust aan om hieraan voorbij te gaan.
(valsam)

DREW ZAUNBRECHER
HIGHER
Website Myspace Contact CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2

Hij woont in Lafayette, Louisiana, en wist ons met dit debuut, bestaande uit tien krachtige bluesgetinte songs dadelijk te overtuigen. Deze jeugdige gitarist, bijgestaan door bassist Tom Lyles en drummer Jeff Hebert, brengt een sound waar zijn gitaar, met een heavy, modern klinkend bluesy toon, de hoofdrol speelt. Een geluid dat verwant is aan wat we kennen van Stevie Ray, Bonnamassa, en hier en daar wat Clapton en Hendrix invloeden. Met een stem die een heel soulvolle klank produceert en voor zijn leeftijd een enorme rijpheid vertoont, zingt hij zijn eigen geschreven songs, geen covers. Twee songs werden met hulp van anderen geschreven. Hij produceerde dit debuut ook zelf in de Big House Studios. Al vanaf de eerste noten van de sterke titelsong "Higher" waarmee Drew opent weet je dat dit goed zit, een prima riff, mooie sterke zanglijn, kortom een prima song waarin Drew de spanning fijn weet op te bouwen. Ook op het volgende "Road Less Traveled" weet Drew de aandacht vast te houden, en al zeker met het wat funky klinkende "Higher Ground". In het langzame "Old Times" lijkt Drew echter pas op dreef te komen, dit is een song die ik nog veel zal beluisteren, prachtig gezongen en dat heerlijke Clapton-esque gitaargeluid bevalt me uitstekend. De pure slow blues daarna in "Peace Of Mind", en deze keer staat SRV model op gitaargebied. Ook "Crazy" een volgende traag nummer boordevol bluesgevoel en heerlijke gitaarlijnen is een van mijn favorieten, net als "Good Hearted Woman", al is dat erg schatplichtig aan "People Get Ready" van Curtis Mayfield (zie clip 1). Drew heeft echter geluk, want laat dat nu één van mijn favoriete songs zijn. Je hoort het al, deze jongen kan bij ons moeilijk wat kwaad doen. Terecht, want dit is een verdomd sterk debuut van deze jonge gitarist uit het diepe zuiden.
(RON)

ADAM CARROLL
OLD TOWN ROCK AND ROLL
Website Myspace Distr.: Lucky Dice

Adam Carroll. Deze kleine, zeer timide troubadour uit San Marcos, Texas maakt inmiddels al een achttal jaren uitstekende platen. Op zijn debuut-cd "Lookin' Out The Screen Door" (2000) en "South Of Town" (2000) liet Carroll de kunst om je naar zijn verhalen te laten luisteren best verstaan. Hij is dan ook een echte storyteller, veel meer in ieder geval dan een poëet. Zijn stijl is traditioneel en beweegt zich ergens tussen Bob Dylan, John Prine, Todd Snider en Townes van Zandt, zoals vrijwel alle hedendaagse troubadourmuziek uit Texas op de een of andere manier wel bezeten is door Van Zandt. Platen die echter in kleine kring stuk voor stuk werden geprezen, maar desondanks niet de waardering kregen die ze eigenlijk verdienden. Met het prachtige "Far Away Blues" (2005) begon Carroll vijf jaar later met ware comeback. Hij leverde niet alleen één van zijn beste platen af maar kwam samen met Scrappy Jud Newcomb (van o.a. The Resentments en Ian McLagans Bump Band) de plas over voor een succesvolle duo-tour. Laatst genoemde Newcomb zal Adam begin volgend jaar wederom vergezellen tijdens een tour door Belgie en Nederland. Het vorig jaar verschenen "Old Town Rock and Roll" is zo mogelijk nog beter en wat mij betreft Carroll’s beste plaat tot dusver. Een plaat die alles heeft wat een singer-songwriter plaat moet hebben: bezieling, emotie, mooie verhalen, vaardige muzikanten en een stem die je in de ziel raakt. Bijgestaan door een aantal van de betere muzikanten uit het genre slaat Carroll zich op fraaie wijze door een negental indringende eigen songs, waarvan de meeste nummers daar Adam alleen werden geschreven en enkele samen met Scott Nolan, Gordy Quist, Brian Rung en Scrappy Jud Newcomb. In de studio van collega singer-songwriter Mark Jungers vond hij in de al genoemde Scott Nolan de ideale producer voor zijn knap het midden tussen folk, country en blues houdende liedjes. Scott en Adam speelden bijna alle instrumenten zelf (diverse gitaren, bas, piano, orgel, mandoline en mondharmonica) en in Joanna Miller (drums, percussie en vocals), Adrian Schoolar (dobro), Mark en zijn vrouw Joy Jungers (backing vocals) waren ook de ideale begeleiders voorhanden. Geen wonder dan ook, dat alles op "Old Town Rock and Roll" ontzettend af klinkt en de sfeer van Texas ademt van waaruit Carroll al jaren opereert. "Old Town Rock and Roll" is een cd waaraan je eigenlijk niet al te veel woorden vuil moet maken. Heel veel is er namelijk niet over te zeggen. Het is een cd met oerdegelijke, maar mooi aangeklede roots-songs die worden gedragen door Carroll's geweldige stem. Songs met tragische en amusante levensverhalen, die je bij de eerste luisterbeurten bevallen, maar die niet direct opvallen. "Old Town Rock and Roll" is een cd die desondanks steeds weer in de cd-speler verdwijnt en vervolgens steeds dierbaarder wordt. Muziek die net als goede wijn een tijdje moet rijpen, maar vervolgens wel buitengewoon verfijnd en smaakvol is. Goede wijn behoeft geen krans; deze Adam Carroll wel. Hierbij dus.