ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

EACH MONTH MORE THAN 100 REVIEWS FOR YOUR ROOTS LOVIN' EARS!

 

PALE YOUNG GENTLEMEN - BLACK FOREST (TRA LA LA)

MAGNOLIA SONS - JAILS EVERYWHERE

CHRIS SMITHER - ONE MORE NIGHT (DVD)

THE SUMMER WARDROBE - CAJUN PRAIRIE FIRE

BJ ALLEN & BLUE VOODOO - HEARTLESS

MUTTER SLATER BAND - RIDING A HURRICANE

BRISKEY - BEFORE DURING AFTER

RYAN AUFFENBERG - MARIGOLDS

SCRAPPY JUD NEWCOMB - RIDE THE HIGH COUNTRY

LOVEFLOWERS - LOVEFLOWERS

 


 

 

PALE YOUNG GENTLEMEN
BLACK FOREST (TRA LA LA)
Website Myspace Contact
Label : Science Of Sound
CD-Baby

 

 

Het album “Black Forest (Tra La La)” van de uit 4 heren en 3 dames bestaande formatie ‘Pale Young Gentlemen’ uit het Amerikaanse Madison, Wisconsin verscheen reeds eind oktober 2008 en is hun tweede full-cd na hun titelloze debuutplaat. Het eerste wat bij me opkwam bij de beluistering van de eerste track “Coal/Ivory” en bij het nummer “The Crook Of My Good Arm” was dat dit toch wel erg goed lijkt op de muziek van de Balkangroep ‘Beirut’ omwille van de strijkinstrumenten als violen en cello die in hun muziek verwerkt worden. Ook het zangwerk van frontman Michael Reisenauer roept herinneringen op aan deze in 2008 zeer succesvolle zigeunermuziekformatie. Maar ‘Pale Young Gentlemen’ heeft ook een eigen geluid. Het pianospel en de steeds terugkerende strijkers stuwen de songs en houden het algemene ritme van deze cd erg hoog en het kamermuziekgehalte dan weer laag. De song “I Wasn’t Worried” geeft goed aan wat we hiermee bedoelen. Ook de sound die we kennen van bands als ‘Okkervil River’, ‘The Decemberists’ en ‘Arcade Fire’ loeren bij enkele nummers om de hoek. Muzikaal is er een grote diversiteit waar te nemen in de liedjes die ook af en toe theatraal uitgebouwd worden. De vrij onconventionele baritonstem van Michael Reisenauer die af en toe wat herinneringen oproept aan David Byrne van Talking Heads of aan Andrew Bird doet de rest. Hij boeit de luisteraar met zijn zangwerk en zijn op muziek gezette filmische verhalen over sterk uiteenlopende onderwerpen. Een song als “Goldenface, Morninglight” doet zelfs wat klassiek aan door alweer de veelvuldig aanwezige strijkers. Dat is zelfs nog meer het geval in het nummer “Kettle Drum (I Left A Note)” waarin minder gebruikelijke muziekinstrumenten het grootste deel voor hun rekening nemen: fluit, french horn, harp, cello, violen en glockenspiel leveren een speciaal sfeertje op bij deze song. Toch genieten de meer uptempo gebrachte songs onze onvoorwaardelijke voorkeur: “Our History” en walsje “There Is A Place?”. Maar ook de tragere songs als “Wedding Guest”, het op prachtige muziek ijzersterk gezongen “We Will Meet” en “She’s All Mine, I Think” stromen moeiteloos doorheen onze buis van Eustachius. “Black Forest (Tra La La)” is een klassiek album dat de bevestiging zal brengen voor ‘Pale Young Gentlemen’ en hen een vaste stek in de hedendaagse muziekscène zal opleveren.
(valsam)


 

 

 

MAGNOLIA SONS
JAILS EVERYWHERE
Website CD-Baby

 

‘Magnolia Sons’ is de groepsnaam voor een kwartet muzikanten uit Lake Charles, Louisiana, bestaande uit zanger William Ferguson, gitarist Kevin Lambert, bassist Darrell Ray Miller Jr. en drummer Austin Aguirre. Ze spelen klassieke rock’n’ roll-nummers en mixen daar dan subtiel wat traditionele alt-country en snuifjes modernere popgeluiden bij waardoor hun songs een zeer frisse sound meekrijgen. Hoe dat dan wel klinken mag kan je op CD-Baby voorbeluisteren via bovenstaande link naar hun pas verschenen ep “Jails Everywhere”. ‘Magnolia Sons’ ontstond in 2004 in Lake Charles waar ze toen nog onder de groepsnaam “Tuesday’s Debut” in lokale clubs al meteen uitgroeiden tot een geliefde live band die intussen zo’n 200 keer per jaar op Amerikaanse podia staat. In 2005 verscheen hun eerste full-cd onder de titel “An Hour In The Air” met songs over het leven in een kleine stadje, over hartzeer en over het verlies van geliefden. Hun in 2006 verschenen ep “Raise Your Glass; We’re Armed And Jealous” liet een volwassen geworden band horen. Dat is een trend die we zeker ook kunnen toeschrijven aan “Jails Everywhere”, de recentste release van ‘Magnolia Sons’, de nieuwe groepsnaam die ze sinds 2007 hebben aangenomen. Op dit mini-album horen we zes hedendaagse alt-country en rocksongs met op de voorgrond steeds opnieuw de krachtige vocalen van zanger William Ferguson. Titeltrack “Jails Everywhere” is nog eerder rustige rock te noemen en ook “Whalden County” leunt aan bij de wat stevigere sound van ‘The Replacements’ of ‘Kings Of Leon’, een band die momenteel op wereldroem afstevent met hun recente cd. Ook ‘Magnolia Sons” heeft dat potentieel in zich. Want ook in rustigere ballads weten ze zich probleemloos een weg te banen. “Give Up The Ghost” heeft alles in zich om een songklassieker te worden: mooie emotionele songtekst, heerlijk vanuit het hart gezongen, prachtig pianospel en een alles verscheurende pedalsteel zijn de onontbeerlijke ingrediënten voor zo’n ‘all-time classic’. In “New Town” wordt het stevigst gerockt op scheurende gitaren en een catchy drumbeat. Daarna volgt weer een moment van rust, kalmte en bezinning met “Holiday Review” dat finaal toch opnieuw uitgroeit tot een met scheurende gitaren opgebouwde climax. Daarna is het uur van sluitingstijd aangebroken en komt de song “Next June” de stekker uit het stopcontact trekken. Die doen we er echter graag gauw terug in want zonder stroom kunnen we deze mooie ep niet opnieuw door de speakers laten galmen. ‘Magnolia Sons’ toont met dit knappe werkje aan dat ze helemaal klaar zijn voor de doorbraak. Rootstime gunt het hen van harte.
(valsam)


 

 

 

 

 

 

CHRIS SMITHER
ONE MORE NIGHT (DVD)
Website
Label: Signature Sounds - Distr.: Proper Music
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

 

De inmiddels 64-jarige singer/songwriter Chris Smither is afkomstig uit New Orleans en begon aan het eind van de zestiger jaren van de vorige eeuw te spelen in de coffeehouse scène van Boston en omgeving. Smither kwam bovendrijven tijdens de door Bob Dylan aangevoerde wederopstanding van de blues en maakte naam met zijn unieke, uit de ukelele voortgekomen, gitaartechniek. Tien jaar later is hij een respecteert troubadour, die doet met name qua zangstijl sterk aan J.J. Cale denken, terwijl het verfijnde gitaarwerk de richting van een bluesman als Lightnin' Hopkins opgaat. Als singer-songwriter in de stijl van Townes van Zandt en Eric Taylor graaft hij verder in de diepste en dus donkerste krochten van de menselijke ziel. Solo blijft hij gestaag meeslepende albums afleveren. Zoals het in 1995 verschenen "Up On The Lowdown". In 1997 was er nog "Small Revelations", een al te bescheiden titel voor zijn achtste album en op zijn elfde plaat "Train Home" horen we Bonnie Riatt als achtergrondzangeres in de bijna acht minuten durende Dylan-klassieker "Desolation Row". Smither maakt al lang geen geheim van zijn liefde voor Bob Dylan, want ook op het album "Leave the Light On" uit 2006 is Dylan's "Visions Of Johanna" aan de beurt, waarbij de elektrische instrumenten in het origineel verruild zijn voor mandolines en accordeon. "Leave the Light On" was ondertussen zijn twaalfde en laatste cd en voor zijn onlangs uitgebrachte dvd: "One More Night" vond hij eveneens onderdak bij Signature Sounds. De hoofdmoot op deze dvd wordt gevormd door een voortreffelijk solo-optreden in Lyme, Connecticut in 2007 en fragmenten van een eerder concert met zijn band in het Somerville Theatre in Boston. Smither begeleidt zichzelf op gitaar en verzorgt de ritmiek met behulp van contactmicrofoontjes onder zijn schoenzolen. Daardoor weet hij een hypnotiserende cadans aan te brengen, die af en toe enigszins doet denken aan het handklappen in de flamenco. Het kijken en luisteren naar de melancholiek overkomende Smither in zijn dooie ééntje verveelt geen seconde. Het is inderdaad zo dat Smither’s ragfijne gitaarspel is afgekeken van de blueshelden van weleer, zo kan hij tussen de bedrijven door mooi vertellen over Skip James, Bukka White, Son House en zijn twee grote invloeden Lightnin’ Hopkins en Mississippi John Hurt. Smither is een absolute vakman en heeft er echter iets eigens aantoegevoegd: zijn muziek is meer dan pure blues, want hij voegt er ook veel folk elementen aan toe. In de interviews op deze dvd vertelt hij ronduit over zijn avonturen met Son House en Bonnie Riatt. Kortweg: Met schijnbare achteloosheid koppelt hij fraai gitaarspel aan blues georienteerde liedjes, die allen even pakkend zijn. Bovendien roepen deze prachtige nummers herinneringen op aan zijn fabuleuze optreden op Blue Highways van vorig jaar waar we ook een interview hadden met deze eersteklas artiest.

Tracklist:

* Train Home
* Origin of Species
* The Devil's Real
* Link of Chain
* Happier Blue
* Interview I
* Derive You Home Again
* Leave The Light On
* Sittin' On Top Of The World
* Small Revelations
* Love You Like A Man
* Interview II
* Father's Day
* No Love Today
* Diplomacy
* Caveman
* Statesboro Blues


 

 

THE SUMMER WARDROBE
CAJUN PRAIRIE FIRE
Website Myspace
Contact
Label : Sauspop Records Contact

 

Muziek maken lijkt wel eenieders bezigheid te zijn in Austin, Texas. Als je die streek als toerist bezoekt merk je dat aan alles om je heen. Elke avond is er zelfs in de kleinste club of bar een live optreden van een lokale band. Het rijke muzikale potentieel leeft er zich telkens weer uit voor een enthousiast en geïnteresseerd publiek van kenners. Met ‘The Summer Wardrobe’ hebben we zo’n band die door de jaren heen een eigen sound heeft ontwikkeld die ze in 2006 op hun titelloze debuutplaat voor het eerst en met behoorlijk succes wereldkundig hebben gemaakt. “Cajun Prairie Fire” is derhalve de logische opvolger voor het kwartet ‘Southern Dream Pop’-muzikanten, bestaande uit zanger-gitarist en liedjesschrijver Jon Sanchez, pedal steel gitarist John Leon, drummer George Duron en bassist Marty Hobratschk. De acht nummers op deze cd zijn wat donkerder gekleurd dan de songs op hun debuutplaat maar beschikken nog steeds over catchy hooks en strakke melodielijnen. Een vrij zware gitaarsound kenmerkt daarnaast het geluid van ‘The Summer Wardrobe’ dat zich situeert in de buurt van folk-pop, alt-country en rockmuziek. Eén van de 8 tracks op dit album is een cover van de psychedelische song “Mine, Mine, Mine” van Roky Erickson, een artiest waarvoor deze band gedurende bijna een heel jaar de begeleiding heeft verzorgd tijdens een uitgebreide tournee doorheen de Verenigde Staten. Andere lovenswaardige nummers op dit album zijn de titeltrack, “Ocotillo Sundown”, en de knappe ballads “Venus Of The Merchant Marine” (inclusief scheurende accordeonklanken) en “One Longtime Feeling”, een zeemzoete ballad. De flyer die we bij deze plaat toegestuurd kregen gewaagt over vergelijkbaarheden met de sound van ‘Pink Floyd’, ‘The Byrds’ en ‘Supergrass’. We kunnen nog net begrijpen waarom deze vergelijkingen opduiken maar zelf vinden we het een beetje te ver gezocht. Wij zien meer raakvlakken met de muziek die we kennen van Tom Petty of Lloyd Cole (vooral in de song “When You Died” met de klanken van een echte sitar). Laat ‘The Summer Wardrobe’ maar hun eigen weg plaveien naar de eeuwige roem. En om daarbij vanuit Texas te vertrekken is een zeer goede keuze, zoals reeds uit de korte inleiding hierboven moge blijken.
(valsam)


 

 

BJ ALLEN & BLUE VOODOO
HEARTLESS
Website CDBaby
Label: Pure Air Music
VIDEO 1 VIDEO 2

 

Ondanks haar vorige geweldige cd's en een zo mogelijk nog imposantere live-reputatie is BJ Allen en haar band nog altijd behoorlijk onbekend. Onbegrijpelijk eigenlijk want deze band maakt muziek die een breed publiek zou moeten aanspreken. Net als Renee Austin maakt BJ Allen bluesrock met flink wat soul- en vooral rootsinvloeden. Waar het vuur bij Renee Austin de afgelopen jaren wat gedoofd lijkt, begint dit bij BJ Allen net op te laaien. BJ Allen beschikt over een geweldige stem, een stem die als een orkaan over je heen dendert. Daarnaast heeft ze een fantastische band om zich heen verzameld, bestaande uit David Daniels (drums), Jon Hurd (bas/vocals/harmonica) en Jerry Fuller (gitaar/piano/vocals), een band die alles kan spelen en dat nog allemaal goed doet ook. Na de zeer goed ontvangen en door Rootstime zeer geprezen albums "The Storm" (2005) en "Hot Wire (My Heart)" (2007) is er nu hun nieuwste album: "Heartless". Blue Voodoo is in Missouri in 2003 ontstaan als een rockin' blues kwartet, en deze vierde independent release bevat weer bluesrock vol invloeden uit de country, gospel, soul en warmbloedige vocalen die recht uit het hart komen. Omdat op de voorgangers een aantal covers uitstekend uit de verf kwamen, treffen we op deze plaat ook drie covers aan, allemaal covers die BJ Allen stuk voor stuk naar haar hand zet, maar die ook behoren tot de favorieten tijdens hun live concerten. Frontvrouw van deze groep is nog steeds zangeres, BJ Allen. Zij brengt op een zeer dynamische wijze deze muziekstijlen over, maar daarnaast is ze ook zoet, zwoel, sexy, maar zet voornamelijk haar hart en ziel in elke song. Beginnend met het swingende "Don't Know What You're Missin' " en eindigend met een gospelgetinte versie van Janis Joplin's "Get It While You Can", u kunt bijna met alle tracks op deze fantastische plaat mee swingen. De traditionele 12-bar shuffles "Radio Song" en "Take Out Some Insurance" zitten perfect in de mix bij een eerder James Brown-achtige "Borderline", het eigenzinnige 'Its All About You', en Dinah Washington's klassieker "Sunday Kind of Love". Derde cover is "Take Out Some Insurance", oorspronkelijk geschreven door Jimmy Reed, maar is een nummer dat ook Springsteen en J.J. Cale al eerder coverden. Alle andere songs zijn originals, geschreven door het duo JP Hurd en Jerry Fuller. Zeer sterk zijn hierbij JP Hurd's "Tryin 'To Find de Groove", waaraan de band een zeer eigentijdse draai weet te geven en een meer protest song, J. Fuller's "Do Something", een nummer dat werkelijk om sociale rechtvaardigheid schreeuwt. "Heartless" valt niet alleen op door een fantastische band met een glansrol voor zangeres BJ Allen met haar soulvolle zang, maar ook door een hele mooie productie, waarvoor niemand minder dan drummer David Daniels verantwoordelijk blijkt te zijn. Dat dit de doorbraak-cd van BJ Allen & Blue Voodoo gaat worden lijkt mij zeker, want zo rijk gevuld worden platen tegenwoordig nog maar zelden gemaakt. Dit is gewoon een must-have voor elke fan van de hedendaagse blues. Dat beloofd veel goeds voor dit nieuwe jaar!


 

 

MUTTER SLATER BAND
RIDING A HURRICANE
Website Contact
Label : Thoroughbred Music
Distr. : Proper Music

 

 

Drie al niet meer van de jongste muzikanten verzamelen zich om gestalte te geven aan de formatie ‘Mutter Slater’, genoemd naar de gelijknamige zanger-gitarist, geboren op het eiland Isle Of Wight maar al vele jaren woonachtig in het Britse Dorset. Naast de welgezette, kaalhoofdige frontman maken ook bassist Chris Lonergan en drummer Ady Milward deel uit van deze band. Mutter (aka Michael) Slater was voorheen de zanger van de seventies-rockformatie “Stackridge” die nog een plaat “The Man In The Bowler Hat” - geproduceerd door Beatles-producer George Martin - heeft opgenomen voor het ‘Rocket Records’-platenlabel van Elton John. Meer dan dertig jaar later werd Mutter Slater de leider van de groep ‘Little Dixie’ waarbij hij na een optreden in een lokale club werd aangesproken door niemand minder dan Billy Bragg. Deze vertelde hem onder de indruk te zijn van zijn liedjes en soulgetinte zangstijl. Bragg stelde voor om het debuutalbum “Riding A Hurricane” van ‘MSB’ oftewel ‘Mutter Slater Band’ te produceren. Dat album verzamelt twaalf door Mutter Slater gecomponeerde nummers die een mix van genres verenigen, gaande van rhythm & blues tot pure blues en soul. De bezongen onderwerpen lopen ook nogal sterk uit elkaar: zo komen relaties, liefde, treinen en bussen, roem, ego’s en all-time loosers aan bod. De stijl van Billy Bragg zelf is ook herkenbaar terug te vinden in enkele songs, zoals in “Strangers In One Room”, “Pig In The Middle” en “God’s Gift”. Als er wat in tempo wordt teruggeschakeld klinkt de doorleefde stem van Mutter Slater op zijn best. Zo durven wij onze voorkeur uitspreken over de bluesy nummers “Sunday Running Wild”, “The Price”, “Only The Dues To Pay” en de cd-afsluiter “I’m Holding Your Picture”. De titeltrack “Riding A Hurricane” is van een ander kaliber: deze ballad wordt met minimalistische akoestische begeleiding en een monotone drumbeat gebracht. Met het steuntje in de rug van Billy Bragg zou Mutter Slater alles in handen moeten hebben om in 2009 aan een nieuwe muzikale jeugd te kunnen beginnen.
(valsam)


 

 

 

BRISKEY
BEFORE DURING AFTER
Website Myspace
Info: Rockoco Contact
Label: Terra Notta - Distr.: Bang!
VIDEO - FREE DOWNLOAD

 

 

Als je je doorgaans het liefst verdiept in blues en rootsmuziek, zal je niet zo vlug de muziek van Briskey of Gert Keunen tegenkomen, tenzij in de zijsporen van avant jazz, bigband/samplers of elektronische muziek. Maar nu heeft Briskey, de band rond Gentenaar Gert Keunen, met dit studioalbum ergens aangehaakt aan het rootsy gevoel, al is niet zonneklaar waarom. Dit tot de verbeelding sprekend album, dat zich openbaart als een sferische soundtrack, sluit immers aan bij de onderbuik en het bluesy levensmysterie en refereert zowel naar grootstedelijke jazz als symfonisch klassiek. Al bij al is deze ‘Before-During-After’ de perfecte soundtrack voor een film noir. Je kunt je er zowel een scenario als dialogen bij indenken. Die dialogen bestaan dan wel uit blikken, gebaren, schaduwspel op besmeurde muren, stemmengemompel, klaagzang en nachtelijke vrouwenkreten. De titels van de nummers spreken boekdelen. ‘Lost City’, ‘Détour Obscure’, ‘The Man With An Oiled Mustache...’, zijn beelden die je fantasie prikkelen. Dat doet ook de muziek en gans de instrumentatie van hoornblazers, cello, viola, contrabas, Fender Rhodes. Daarnaast duikt Gert Keunen zelf als een quasi eigentijdse Alan Lomax met zijn hypermoderne elektronica-apparatuur in de stedelijke ondergrondse krochten, langs sluipwegen en de nachtelijke oevers van de Gentse reien om het mysterie daar ter plaatse vast te leggen. Elk minuut verwacht je The Third Man, The Man in Black, de Golem van Gent of Humprey Bogaert uit een schaduwhoek te zien opduiken. De muziek van Mark Isham of John Lurie is niet ver weg. Ik hield nog het meest van zijn ‘Le Désir de l’Autre’ waarvan de melodie in je mantelkraag glipt en over je ruggengraat glijdt of langs je nylons omhoog kruipt, mocht je deze dragen. Ook het elf minuten lange ‘The Man With The Mustache…’ komt over als een grootstedelijke Bolero, crescendo opzwepend om dan weer uit te doven als de vlammetjes van verdoemde zielen. Zonder op zijn myspace te gaan kijken veronderstel ik dat Gert Keunen, behalve van big bands, nog houdt van Tom Waits, Kafka, Eduard Munch, Jim Jarmusch en Lauren Bacall. Deze ex-journalist, concertorganisator en muziekdocent die naast Cd’s uitbrengen ook met een Live Bigband toert creëert nu een andersoortige muziek met blazers- en baspartijen, vocale impressies, existentiële wanhoop omlijnd met vioolarrangementen. De muziek ontleent ook zijn magie aan de medespelers. Tussen de bandleden zit o.a. Isolde Lasoen, de beste Belgische drumster, Tim Vandenbergh met contrabas en Dorona Alberti met haar zangstijl die aan ‘This Mortal Coil’ herinnert. Samen met saxofonist en trompettist voegt zij beklemming toe aan het magistrale ‘Ossessione’ en ‘After Hours’. Ook Tom Verschoore’s trombone bepaalt mede het hypnotisch klankengeheel. Bij de gastmuzikanten valt o.a. Tom Callens op met tenorsax. Er is duidelijk hard en met liefde gewerkt aan dit album dat je van begin tot einde bij je nekvel grijpt. Ook het boekje met nachtfotografie oogt artistiek. De weg ligt open voor een Mark Didden om eventjes gauw een Film Noir te draaien. Het scenario met bijhorende muziek ligt reeds klaar, al is een happy end zeer twijfelachtig. Maar mocht er een Belgische Globe bestaan voor Beste Imaginaire Suggestieve muziek, dan reken ik dit album tot de grootste kanshebbers. (cd release: 2 maart 2009)
Marcie

Naar aanleiding van dit nieuwe album kan je de eerste single ‘Le Désir De L’autre’gratis downloaden.

 


 

 

 

RYAN AUFFENBERG
MARIGOLDS
Website Myspace Contact
CD-Baby
Label : Evangeline Records


Vanuit het Californische San Francisco kregen we het album “Marigolds” van de lokale Americana-rootsmuzikant Ryan Auffenberg van wie we begin 2007 het ep-tje “The Bright Lights” al de hemel hebben in geprezen. De singer-songwriter houdt ervan om zich low profile op te stellen en zijn liedjes op een rustige wijze te brengen met als afwerking een subtiele, gebalanceerde muzikale begeleiding. Hij is amper 26 jaar maar schrijft eerder donkere teksten die over een hard leven verhalen en bol staan van diverse prettige maar meestal minder leuke levenservaringen. “Marigolds” is zijn eerste echte full-cd voor een label nadat hij in 2003 zijn debuutplaat “Climb” in eigen beheer had uitgebracht. De nieuwe plaat biedt Ryan Auffenberg een forum om zijn intiemste zielenroerselen aan de luisteraar toe te vertrouwen. Hij gaat daarbij zo diep en zo ver dat je soms huiveringwekkende smart of een plaatsvervangende schaamte voelt opkomen als toehoorder. Het resultaat van dit werkstuk is dat je meegezogen wordt in een sfeer van medeleven en verbondenheid met de zanger. Toch is niet alles even duister en laat Ryan Auffenberg ook af en toe een zonnestraaltje doorschemeren in een song, zoals in “Interstate”, “Deep Water” (dat toch ook nog over eenzaamheid gaat), “Dizzy Spells” en cd-afsluiter “Alright, Okay”. Liedjes als titeltrack “Marigolds”, “Undercover”, “Pictures (Of Someone Else)”, “Curtain Call” en “Waking Up Alone” kunnen de perfecte soundtrack vormen voor de verfilming van een tragisch liefdesverhaal. Veel positieve waarnemingen hoef je op “Marigolds” echter niet te komen zoeken. Het blijft een beklijvend verhaal over liefdesverdriet en hartenpijn. Stuk voor stuk bewijzen de songs op dit album ook dat we met Ryan Auffenberg op een singer-songwriter gestoten zijn die nog maar aan het prille begin van een indrukwekkende carrière staat. Ook muzikaal komt hij enkele keren verrassend uit de hoek met onconventionele klanken die in de muziek bij zijn liedjes verwerkt worden. Als je hem al met anderen zou willen vergelijken wordt dat moeilijk want hij heeft een heel eigen klank en stijl maar namen als Ryan Adams, Damien Rice en Josh Rouse komen alvast vrij dicht in de buurt. Melancholie en emoties vormen de basis van alle songs op “Marigolds”: een juweel dat wij koesteren.
(valsam)


 

 

SCRAPPY JUD NEWCOMB
RIDE THE HIGH COUNTRY
Label : Blue Rose Records
Distr.: Sonic Rendezvous

 

Pop was het motto van de laatste Scrappy Jud Newcomb LP "Byzantijnse" (2005). Omdat deze aanpak niet echt past voor een Texas rootsrocker gebruikt hij op zijn nieuwste album "Ride The High Country" meer de gebruikelijke elementen in dit genre: Texas-, roots- en Americana-rock op singer/songwriter-basis. Het resultaat zijn tien nummers die soms behoorlijk rocken maar als hij de voet van het gas neemt ontstaan er juweeltjes die tot de traditionele country-, blues- en folkmuziek behoren. Newcombe's referenties zijn lang, maar vooral zeer zinvol. In 2003 verscheen het debuutalbum "Turbinado", maar daarvoor was hij in Austin, Texas, een veel gevraagde sessie-muzikant/begeleider/producer. Hij heeft gewerkt met Todd Snider, Beaver Nelson, Ian McLagan, Bob Schneider, Ray Wylie Hubbard, Matt the Electrician, the Resentments en vele anderen. Als producer en voornamelijk als bandlid van laatst vernoemden, the Resentments, maar ook als lid van de legendarische band Loose Diamonds, maakte "Scrappy" zich zeer geliefd in de SXSW- scène. Ook solo hebben Newcomb's frisse songs consequent kop en staart, zonder teveel poeha. De elektrische gitaar rifft zich hier gemakkelijk door tracks als "Out Here" of "45 rpm"“ en zijn schijnbaar uit whisky en sigarettengevormde stem verheffen zich boven alle melodieën, die deze veertigplusser uit zijn 'karokeshemd' schudt. Echt verrassende en mooie momenten blijven ons 41 minuten boeien al blijft "Ride The High Country" een meer traditionele, Texas rootsrock plaat. Niet meer en niet minder. Naast xylofoon, contrabas en een handvol strijkers drukt Scrappy op deze "Ride The High Country" met zijn slide-, rhythm- en lead-gitaren een indrukwekkende stempel af. "Ride The High Country" is daarom een waardige opvolger van zijn album "Byzantine" uit 2005: naast zijn twangy, Stonesy riff rockers komen zijn ballads op de juiste plaats. Toch lijken de songs op zijn nieuwste plaat minder geconcentreerd en soms onafgewerkt. Bruce Hughes' bas en het ritme van de gitaar geven aan "Where Did the Time Go" een Dire Straits gevoel maar het meditatieve "Could I Write the Song" en het confessionele "Out Here" komen over als gespannen en afstandelijk. Uiteindelijk, "Ride the High Country" weerspiegeld het werk van Newcomb's Resentments bandvriendje Jon Dee Graham, maar zonder het hoge vermogen en consistentie van visie.

 

 

Adam Carroll & 'Scrappy' Jud Newcomb
Live in Nederland

vrijdag 30 januari - In The Woods, Lage Vuursche - om 20:30 uur
zondag 01 februari - Café Lanting, Meedhuizen - om 14:00 uur
maandag 02 februari - Baantjer Museum, Amsterdam - om 20:30 uur
dinsdag 03 februari - Q-Bus, Leiden
woensdag 04 februari - Burgerweeshuis, Deventer - om 21:30 uur
donderdag 05 februari - OBA Live, Amsterdam - om 19:00 uur
vrijdag 06 februari - Huis Verloren, Hoorn om 20:45 uur
zaterdag 07 februari - C.P. Roepaen, Ottersum - om 20:30 uur, met Rob Lutes
zondag 08 februari - Patronaat, Haarlem - om 21:30 uur

 



 

 

 

LOVEFLOWERS
Website Myspace
Contact
Label : Mile Music CD-Baby

 

Leif Thörner (gitaar, zang, bas), Michael Greiffe (drums en percussie) en Yvonne Greiffe (harmony vocals) vormen met hun drieën het Zweedse groepje ‘Loveflowers’ dat officieel ontstond in de herfst van 2006. Vanuit het onooglijk kleine plaatsje Västervik proberen ze om hun ambitieuze plan om internationale erkenning te verkrijgen ook waar te maken. Met hun titelloze debuutplaat lanceren ze hun aanval met tien zelfgeschreven liedjes waarvan de helft in het Zweeds gezongen worden en de andere helft in het Engels. Qua muziek situeren ze zich in het kamp van de alt-country, folk en pop waarbij ze een meestal vrij beperkte instrumentatie gebruiken en zo met het overheersend rustige vocale werk voornamelijk een intimistisch en akoestisch tintje geven aan hun liedjes. Een eerste bemerking hierbij is toch dat als ze echt op internationale doorbraak rekenen ze wellicht beter alle songs in het Engels hadden opgenomen. Want als je niet verstaat waarover gezongen wordt komt zelfs een goed muzikaal nummer niet voldoende tot zijn recht. Gelukkig is ons Zweeds nog behoorlijk, dus slagen wij er op de redactie nog net in om de songs correct te situeren. Zangeres Yvonne schreef na een scheiding vrij persoonlijke teksten voor vijf van de songs op ‘Loveflowers’ en ze zingt meestal in harmonie met Leif Thörner. In het nummer “Här Och Nu” levert dat zelfs een heus duet op. Ook de eerste Zweedstalige song op dit album “Ensam Jag Stär” klinkt behoorlijk commercieel. In eigen land werd het nummer “Jag Vill Ha Mer” als eerste single gelanceerd. Maar het is pas als de voor ons meer begrijpbare nummers er aan komen dat ‘Loveflowers’ ons ook echt weet te boeien. De typische alt-countryliedjes “My Guardian Angel”, “Waiting For You” en “I Love You” bevallen ons hierbij het meest. Hun bedoeling met deze plaat omschrijven ze zelf als het creëren van een instrument om de luisteraar in een bepaalde reflecterende stemming te brengen en hen dan te doen nadenken over de gezongen teksten. Voor wat de Engelstalige helft van dit debuutalbum betreft zijn ze daar alvast in geslaagd.
(valsam)