ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

KENNY PERKINS - KENNY PERKINS

ADAM KLEIN - WESTERN TALES & TRAILS

LILI ANEL - LIFE OR DEATH

RYAN DELMORE - THE SPIRIT THE WATER AND THE BLOOD

COMMON MARKET - TOBACCO ROAD

DARREN DEICIDE - THE JERSEY DEVIL IS HERE

GUY CLARK - HINDSIGHT 21/20 - THE ANTHOLOGY 1975-1995

RORY ELLIS - TWO FEATHERS

THE WHISPERTOWN 2000 - SWIM

LISA DOBY - FREE 2 BE

KENNY PERKINS
Website CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2

Als songwriter behaalde Kenny Perkins uit Denver terecht reeds meerdere awards, zoals bijvoorbeeld de Colorado Composers Classics, die hij twee jaar na elkaar won. In het Texaanse clubcircuit ontmoette hij onder meer Stevie Ray Vaughan en Eric Johnson, die vooral zijn gitaargeluid bepaalden. Een ander wapenfeit is zijn optreden in de Hollywood Bowl met twee van de originele Beatles om een versie van Hey Jude te brengen. Op dit titelloze debuut leren we Kenny Perkins kennen als een sterk songwriter, zanger en gitarist. Met hulp van Jim King en Steve Croes (The Nightshift) werd deze cd ingeblikt. Vooral het zeer sterke "The Trail" is een song die alleen de aanschaf van deze cd al waard maakt. Een song die erg sterke Van Morrison invloeden toont en een mooie Keltische sfeer ademt, ook "Rescue Me, Rescue You" gaat wat die kant op. Op andere momenten hoor je hier en daar wat van John Mayer's stijl door zijn nummers schemeren, mooie, sterk gezongen composities vol sfeer, voorzien van die prachtig klinkende gitaar. Twee andere sterke songs op deze release zijn "Primal Moon" waarvan het stevige rockgeluid erg contrasteert met de rust die afsluiter "Firefly" uitstraalt. De opnamekwaliteit doorheen de ganse cd is van een hoog gehalte, wat de plaat een waar genot voor het oor maakt. Blues based rockin’ Americana zouden we dit kunnen noemen. Ik heb het wellicht al eens gezegd de voorbije dagen, maar 2009 begint erg sterk als we het zo bekijken. Geen crisis merkbaar in de "betere" roots muziek begin 2009, zeker niet als we kunnen verder genieten van muziek als deze van Kenny Perkins.
(RON)

ADAM KLEIN
WESTERN TALES & TRAILS
Website Myspace Contact
Label : Cowboy Angel Music
Info : Shut Eye Records Contact
CD-Baby

Adam Klein is een wereldreiziger en troubadour die zijn liedjes zelf schrijft en ze doorheen de hele wereld gaat zingen voor liefhebbers van Americana, folk-rock en swingende Texaans gekleurde countrydeuntjes. Steeds vertrekt hij daarbij vanuit zijn thuishaven in Athens, Georgia waar volgens zijn eigen woorden een grote kikker hem ooit vertelde hoe hij de songs kon vinden die hij componeerde. Ooit was Adam Klein een vrijwilliger bij het Vredeskorps in het West-Afrikaanse land Mali waar hij de minder fijne zijde van het leven in primitieve omstandigheden en zonder comfort in de vrije natuur leerde ontdekken, wat hem nadien voorgoed beïnvloedde als hij songs ging schrijven. Bij het beluisteren van de 12 tracks op dit tweede Adam Klein-album “Western Tales & Trails” probeer je je best voor te stellen dat je in één of andere westernsaloon aan de toog hangt terwijl de zanger in een hoekje zijn liedjes brengt. In elk nummer vertelt hij een boeiend verhaal over een intrigerende persoon uit de immens rijke legendes die over het Amerikaanse Westen verteld worden. In “Hank’s Woman” heeft hij het over Willomene, de vrouw van Hank die de mannelijke verteller (of zijn alter-ego Lin McLean) graag tot zijn wederhelft wil maken. In de murder ballad “Nomie Wise” gaat het verhaal over een gelijknamig weesmeisje dat ook weer als een kandidaat echtgenote wordt opgevoerd voor zijn hier aangenomen alter-ego John Lewis, maar uiteindelijk door hem gewurgd wordt. In de pedal steel countrysong “Dakota” bezingt hij het leven in de bergen van Dakota, een stad in het midden van Amerika. Ook hier is het verliefdheid die de zanger uit de New Yorkse grootstad doet verhuizen naar het platteland van Dakota. In het zo goed als akoestische “Dead Cow Hill” bezingt hij op poëtische wijze de laatste dagen van Butch Cassidy & the Sundance Kid. En in “Joni (Corner Of A Dark Café)” wordt hij geïnspireerd door een nummer van Joni Mitchell om een boodschap van hoop en geluk voor de staat California te brengen. Elke song heeft zo zijn eigen verhaal dat op erg mooie muziek verteld wordt in de van beeldspraak en poëzie overlopende teksten die Adam Klein erbij geschreven heeft. Leuke songs om de sfeer intens mee op te snuiven zijn “Don Fernando”, de swingende Johnny Cash-achtige song “Purple Sage”, de traditionele fiddle-songs “Ruby Darby” en “Black Gold” en onze favoriete song: het onmogelijke liefdesverhaal in balladvorm “Her Spanish Love”. Het album werd opgenomen met een reeks topmuzikanten die hun sporen bij Grant Lee Buffalo, Robbie Robertson, John Prine en Drive-By Truckers verdiend hebben. Adam Klein zelf is duidelijk een heel grote fan van Townes Van Zandt en Neil Young. De diversiteit van de songs op “Western Tales & Trails” is veel groter dan op zijn debuutalbum “Distant Music” omwille van de uiteenlopende muziekstijlen en de veel bredere instrumentatie op die nieuwe cd. De liedjes durven ook gemakkelijk de 6 à 7 minutengrens overschrijden want als dat de tijd is die er nodig is om het verhaal in zijn geheel te vertellen, dan neemt Adam Klein die tijd er ook voor. Hij heeft een heel jaar over het maken van deze plaat gedaan en dat is overduidelijk hoorbaar aan de kwaliteit van de liedjes die we op deze mooie cd mogen horen.
(valsam)

LILI ANEL
LIFE OR DEATH
Website Myspace
Label VIDEO

Songwriter Lili Anel was blijkbaar van bij de geboorte al voorbestemd om zich zingend een weg door het leven te banen. Van kleins af aan wees alles erop dat muziek haar leven zou bepalen. Opgroeiend in de Bronx in New York, met Cubaans/Afrikaans/Amerikaanse voorouders, zong zij als kind in de Kerk. Haar grootvader stimuleerde haar en haar moeder liet haar kennis maken met de Cubaanse ritmes en met de jazz van Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald en Woody Herman. Maar ook met Frank Sinatra en The Beatles. Bij de buren pikte zij reggaeklanken op. Naast al die uiteenlopende invloeden ontdekte zij op eigen houtje nog Janis Jan en besloot evenals deze songschrijfster gitaar te leren spelen. Een jaar lang was jazzzangeres Shelia Jordan haar mentor. Haar gitaarspel vervolmaakte zij in het ‘Guitar Study Center’ van Eddie Simon, broertje van Paul. Met deze achtergrond lukte het haar om een carrière als performer en singer-songwriter uit te bouwen. Soms met band, soms alleen stond zij o.m. in het voorprogramma van Etta James, Taj Mahal, Richie Havens en Alejandro Escovedo. Met al deze artiesten heeft zij wel iets gemeen, namelijk de originaliteit en de passie waarmee zij haar songs vertolkt. Want al wordt zij op basis van haar stemtimbre vaak met Joan Armatrading vergeleken, toch heeft haar emotionele gefraseerde zang een persoonlijke bron. Tussen 1997 en 2001 was er even een windstilte, maar toen zij in 2004 naar Philadelphia verhuisde lag de weg weer open voor gigs in concertzalen, theaters en koffiehuizen. Inmiddels bracht zij drie albums uit. Dit vierde ‘Life Or Death’ album werd een compilatie, waarop vijftien songs zijn bijeengebracht uit haar albums ‘Hi-Octane Coffee’ en ‘Dream Again’, deze laatste in coproductie met bassist Cooke Harvey. Hij is dan ook prominent aanwezig op dit album, Lili Anel terzijde staand met zijn contrabas. Wanneer hij meedoet krijgen de songs een jazzy virtuositeit, soms met melancholische baslijnen. Vooral ‘Dream Again’, bekroonde song, is magistraal in uitvoering en expressie. Lili begeleidt zich meestal met akoestische gitaar, maar ook de bijdrage van gitarist Dave Bozenhard is opmerkelijk. Op Armatrading’s ‘Down To Zero’ na zijn alle songteksten van haar hand. Sommige zijn halfautobiografisch, maar meestal vindt zij inspiratie in nabije observaties van het menselijk verdriet, de naweeën van afgesprongen relaties of de minidrama’s inherent aan het leven zelf. Het weemoedige ‘Over You’ en het smekende ‘Won’t You Stay’ zijn daar illustraties van. Soms maakt het zien van een film iets bij haar wakker zoals bij het droefgeestige ‘Nothing In Common’. Het weidse ‘Land On My Feet’ met vioolarrangementen laat vrouwelijke verwantschap met Joni Mitchell doorschemeren. In gans dit album, dat een zalige zestig minuten duurt, word je geraakt door haar intense soms omfloerste zang, die een gelijkaardige sfeer oproept als de legendarische Nina Simone of eigentijdse Cassandra Wilson. Lili Anel blijft in haar droom geloven om muziek centraal te stellen in haar leven. Alle wegmarkeringen wijzen erop dat er nog een grootse toekomst wacht.
Marcie

RYAN DELMORE
THE SPIRIT THE WATER AND THE BLOOD
Website MySpace Label VIDEO
Info: Lotos Nile Media

"Above all, love each other " prijkt bovenaan de MySpace pagina van Ryan Delmore. Niet verwonderlijk als je deze Californier kent van zijn bijdragen aan de releases voor de Vinyard Church, die trouwens ook een kerk heeft in ons eigen Brussel. Ryan is zelf een bezield aanhanger en zijn eerste solowerk “Devotion” stond volledig in het teken van God. Op zijn nieuw album “The Spirit The Water And The Blood” is dit niet anders. De vernoeming van God zal misschien bij velen de wenkbrauwen doen fronsen, maar als er een hemel bestaat en ik mag kiezen, dan zal het wel in de Ryan Delmore’s Vinyard rock’n roll hemel zijn. Hij maakt een perfecte combinatie van gospel, alt-country, Americana, roots-rock, singer-songwriter en zelfs folk.Zij die houden van een mix van akoestische gitaren met ruw elektrisch geweld à la Black Crowes, gebracht in een bezielde gospelstijl zullen duimen en vingers aflikken bij het beluisteren van dit album. Het geheel wordt gekruid met een stevige portie gitaarwerk van Delmore en Marc Ford, die we kennen van The Black Crowes en Ben Harper. Mooie harmonische zangpartijen, mondharmonicawerk en een niet te missen B 3 orgel van Rick Kamrath gieten zijn composities in een authentiek geheel. Over de teksten kunnen we kort zijn: slechts één onderwerp komt aan bod en vormt de rode draad doorheen gans het album: zijn rotsvast geloof in Jezus. Wie echter naast deze geloofsbelijdenis oor heeft voor de muziek en de composities zal hierdoor als van de hand Gods geslagen zijn. Delmore pakt je dus gegarandeerd in. Vind je de teksten vervelend, dan word je zeker ingepalmd door de beklijvende arrangementen en de meesterlijke muzikale begeleiding en dat is toch hetgeen dat primeert. Ryan Delmore doet ons al van bij de opener “Mercy” een krop in de keel krijgen, een mooie country-walz in Ryan Adams stijl. De opvolger “Sing Like Mary Sang” doet je helemaal de das om in een soulvol nummer alsof The Band een melancholisch duel aangaat met The Black Crowes. In “Provid For Me” komt Neil Young om de hoek kijken met een gedreven Ryan Delmore op mondharmonica. In de trage ballade “Teach Me All Your Ways” geeft hij zich in een intrieste song over aan de onderdanigheid van zijn Meester, prachtig doorkliefd door ingetogen slidegitaarspel van Marc Ford en de harmonische zang van backingvocaliste Kirsten Ford. ”Falling Down” brengt een vrolijke noot à la Tom Petty naar boven en in “Jezus Name” en “The World Can’t Take It Away” worden nog eens alle registers opengetrokken met stevige countryrock die je de haren rechtop de armen laat komen. Ryan Delmore is echter op zijn best in trage, emotionele songs die gekruid zijn met een vleugje tristesse, zoals het enkel op akoestische gitaar en mondharmonica begeleide “Nowhere To Be Seen”, het hartverscheurende “True Religion” en als memorabele afsluiter de trage rootsrocker “Love Of God”, een ware geloofsbelijdenis die maar liefst negen minuten aanhoudt, maar geen enkel moment verveelt en naar hemelse hoogten wordt getild door weer maar eens prachtig gitaarspel van Marc Ford, opgevuld met accordeontoetsen en verheven tot een betoverende gospelklassieker door The Harmony Sisters Revival Choir. Ryan Delmore is er in geslaagd een dijk van een album in elkaar te boksen die ik al vroeg in het jaar in mijn toplijstje mag prijken. Als de pastoors in ons landje met zulke predikanten konden uitpakken zaten de kerken barstensvol. Spirituele overtuiging komt voor ons echter op een tweede plaats. Zijn muziek daarentegen pakt je moeiteloos in en is simpelweg top of the bill.
Blowfish

COMMON MARKET
TOBACCO ROAD
Website Myspace Contact
Label : Hyena Records
Distr. : Proper Music

Het gebeurt niet vaak (eerder nooit) dat we bij Rootstime hiphop cd’s te bespreken krijgen maar alle tradities zijn er om ooit doorbroken te worden en dus wagen we ons aan deze moeilijke opdracht. ‘Common Market’ is de naam van een hiphopduo uit Seattle, bestaande uit MC RA Scion (de rapper) en muzikale duiveltje-doe-al Sabzi die ook de productie voor zijn rekening neemt. De cd “Tobacco Road” is de tweede plaat van deze heren en verwijst naar de commerciële tabakproductie in de regio van North Carolina. Hun titelloze debuutplaat werd destijds nog met geleend geld opgenomen en verdeeld. Het succes van dat album in de grote hiphopwereld zorgde er voor dat deze tweede cd met minder zorgen kon verschijnen. Een persquote als ‘the best hiphop group you’ve never heard of’ beschrijft wellicht het best wat de luisteraar van ‘Common Market’ mag verwachten. De jazzy grooves, drumbeats, synthesizermelodietjes en de vinylscratching van de 18 cd-tracks zijn bijwijlen verrassend en zeer modern te noemen . Rapper MC RA Scion declameert zijn verhaaltjes zonder verpinken of verpozen op een duidelijk verstaanbare wijze, wat voor dit genre ook al niet zo gebruikelijk is. Er zit ook verbazingwekkend veel melodie en muzikaliteit in deze nummers en de songteksten handelen ook over ernstigere onderwerpen dan gebruikelijk in hiphop. Zo spuwt MC RA Scion zijn gal over politiek en religie en overstijgt zo de voor de hand liggende thema’s die meestal in dit genre aan bod komen, zoals sex en sexy chicks. Favoriete nummers selecteren is een onmogelijke opdracht in dit universele genre maar we willen toch even een aparte vermelding geven voor “Winter Takes All”, “Nina Sing” (feat. Funklove), “Swell” en de titeltrack “Tobacco Road”. ‘Common Market’ behaalde in 2006 een award als ‘Best New Artist In Seattle’. Misschien kunnen ze in 2009 hun werkgebied wat verder uitbreiden en mikken op een wat bredere erkenning in de internationale hiphopscène.
(valsam)

DARREN DEICIDE
THE JERSEY DEVIL IS HERE
Website Myspace Contact
Label : Ever Reviled Records
CD-Baby

Toen we in januari 2007 voor Rootstime een recensie van de cd “Temptation And The Taboo, Part 1” van de Amerikaanse muzikant Darren Deicide publiceerden verwezen we al naar het feit dat deze op Halloween geboren bluespunker zijn mosterd haalde in de blues, boogie, rock’n’roll en de punk. Als ik nu naar zijn nieuwste cd “The Jersey Devil Is Here” luister herken ik meteen de rauwe, zwaarmoedige en donkere, morbide zangstijl en de anarchistische teksten zijn ook nog altijd even scherp en kritisch. Darren Deicide woont al een tijdje in Jersey City in de Amerikaanse staat New Jersey waar hij als journalist-columnist werkt voor het weekblad ‘The Aquarius Weekly’, met zijn rockband ‘Hopeless Dregs Of Humanity’ optreedt en zijn eigen platenfirma ‘Ever Reviled Records’ uitbaat. Op dit platenlabel werd ook deze nieuwe cd uitgegeven. Rauwe punksongs als “Won’t You” en het voor zichzelf sprekende, explosieve “Napalm, Death, and Fire” worden gelukkig ook afgewisseld met wat meer toegankelijkere nummers als titeltrack “The Jersey Devil Is Here” - dat hier als een rustige fingerpicking gitaarsong gebracht wordt - en “Hudson River Hangover”. Maar het overgrote deel van de nummers zijn schreeuwerig gezongen punk- en bluestracks, door loeiend hard scheurende gitaarklanken begeleid. Voorbeelden hiervan zijn “The Cocaine Song”, “The Infidelic Boogie” en “Ms. Liberty Blues”. Het lijkt meestal alsof Darren Deicide heel boos is op iedereen in de wereld en dat als een volleerde Satan zelve via zijn anarchistische nummers en met zijn schuurpapieren stem luid wil uitschreeuwen. Iemand die zichzelf ‘The Jersey Devil’ noemt - naar de Springsteen-song “A Night With The Jersey Devil” - weet dat de brandende hel altijd nabij zal zijn. De echte duivel mag zich al zorgen beginnen te maken want de concurrentie uit New Jersey komt op deze cd verdomd sterk uit de hoek.
(valsam)

GUY CLARK
HINDSIGHT 21/20 - THE ANTHOLOGY 1975-1995
Website Label: Raven Records - Distr: Proper Music
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3 VIDEO 4

Voor wie tot nu toe het werk van Guy Clark om één of andere reden langs zich heen liet gaan is er nu de kans om de mooiste nummers uit zijn vroege werk samen op één prachtige verzamelaar samen te kunnen aanschaffen. Vanaf zijn debuut "Old Nr 1", een klassieker in het Alt.Country genre, tot en met twee songs uit "Dublin Blues" verschenen in 1995 en alle echt belangrijke songs uit de cd's daar tussenin, zoals "Texas Cookin", zijn titelloze opvolger uit 1978, enkele songs uit "The South Coast Of Texas" en enkele uit de sterke "Better Days", ze zijn er allemaal. Wat uitzonderlijk is, want grote labels als Warner, RCA, Elektra en Sony gaven licenties aan Raven, de platenfirma die deze compilatie samenstelde. Meerdere juweeltjes sieren dan ook deze prachtige verzamelaar. Maar liefst vijf songs uit het debuut, hetgeen al meteen de "klassieker" status van deze Lp uit 1975 aangeeft. De opener "L.A Freeway" bijvoorbeeld, eerder al door Jerry Jeff Walker opgenomen, die hierdoor Guy's carrière start, of het tijdloze meesterwerk "Desperados Waiting For The Train". Emmylou Harris doet bovendien de backing vocals op meerder songs en uit het tweede album "Texas Cookin" krijgen we de titelsong, een up-tempo vrolijke song , en daar tegenover het trage "The Last Gunfighter Ballad" met Waylon Jennings als backing zanger. Prachtige alt country song en Americana avant la lettre verdringen elkaar op deze tjokvolle compilatie. Eenentwintig sterke songs, 77 minuten puur genot.. "Heartbroke", is nog eens puur genot, het stamt uit zijn titelloze cd van 1978 net als "She 's Crazy For Leaving" een song die veel gelijkenis vertoont met JJ Cale's werk. Uit 1983 stamt "Baton Rouge" een song uit het sterke "Boats To Build" komt, waarvan de ingetogen titelsong die dan volgt daarmee dan weer sterk contrasteert. Het mooie "The Cape" kon deze compilatie niet beter afsluiten.Tijdloze schoonheid, net als die eerste songs uit zijn debuut. Er werden al zovele re-issues en verzamelaars van het werk van deze man gemaakt, de meeste enkel uit puur winstbejag, maar als het gedaan is zoals hier mag men de volgende alweer beginnen plannen. Om één of andere reden catalogeert men Guy Clark altijd onder de "Texas songwriters", hetgeen natuurlijk wel zo is, terwijl hij met zijn muziek compleet verschilt van andere Texaanse songwriters als Townes Van Zandt, Lyle Lovett en Rodney Crowell. Wat is hij dan wel?.. Collega Nanci Griffith zei het ooit zo treffend: "Guy is an original". Meer kunnen wij daar niet aan toevoegen.
(RON)

RORY ELLIS
TWO FEATHERS
Website Myspace
Label : Villainous Records
Distr.: Proper Music

Rory Ellis is een singer-songwriter uit Australië en "Two Feathers" is zijn vierde album, maar de eerste die ik het genoegen heb om te horen. Zijn stijl is sterk beïnvloed door blues, naadloos geïntegreerd met wat country en folk, maar het meest opvallend is zijn diepe, resonerende bariton. Ellis maakte alle composities op het album en hij heeft een prachtig poëtisch gebruik van woorden. Elke song bevat een korte uitleg over de omstandigheden waarbij hij de inspiratie vond bij het schrijven van dat nummer. Te oordelen naar het aantal teksten die reizen en Britse referenties gemeen hebben, moet hij veel van zijn tijd op tour geweest zijn en een groot deel van die tijd in het Verenigd Koninkrijk vertoefd hebben. Door steeds te verhuizen lijkt er vermoeidheid te zijn gekomen in zijn levensopvatting, hoe dit leven zijn relaties beïnvloedde. "Rollin On" en "Bringin Daddy Home" zijn songs vol gevoel van heimwee naar huis. "Take Me Away" is geschreven in het station van Brighton alvorens een andere reis aan te vatten. "Home Tonight" is geschreven in Leicester en gaat over een overnachting in een hotelkamer, en "Little One" (geschreven in Southampton) gaat over de liefde voor zijn dochter die hij liefst vaker wil zien. "Passenger" is een liedje over de meer figuratieve reis door het leven en refereert naar het nummer "Love s Been Good To Me" uit het laatste Johnny Cash-album. Niet dat alle verhalen gaan over zijn reizen, want in "Suburban Soldier" schrijft hij over de racistische rellen in Cronulla, een gebied in Sydney en "No Love In This" gaat over de gevoelens van een jonge soldaat die naar een vreemd land gestuurd is, voor een oorlog die hij niet begrijpt. "Wrong Side Of The Tracks" gaat dan weer over de jeugd in zijn woonplaats die hun leven verspillen door dagelijks door de straten te slenteren. In "Dear Satan" verhaalt hij over de verleiding, een song die we best kunnen omschrijven als "Sympathy For The Devil" en het afsluitende "Darlin Man" is een lofrede aan een vriend, collega-muzikant, die soms wel eens wat teveel drinkt. Met zijn sentimentele reissongs blikt Rory Ellis terug op een bewogen leven en carrière in de countrymuziek. Andere songs hebben dan meer zeggingskracht, zoals de song over de racistische rellen, maar steeds weet hij met zijn doorleefde stemgeluid de luisteraar wel degelijk een mooie nostalgische trip te bezorgen. Een stem zo diep, indien deze werd uitgebracht op vinyl zou je zweren dat uw platenspeler te traag speelt. Maar er is iets heerlijk verleidelijk aan, van het Hammond orgel tot het prima gitaar werk. Denk Kris Kristofferson met een zere keel, gewoon ouderwetse bar muziek uit het Wilde Westen. "Two Feathers" is een prachtige cd die Ellis kwaliteiten als songwriter onder onze aandacht moet brengen.

THE WHISPERTOWN 2000
SWIM
Website Myspace Contact
Label : Acony Records / Rough Trade

In het Californische Los Angeles is er een indie bandje dat zich de onmogelijke groepsnaam “The Whispertown 2000” gegeven heeft. Leadzangeres, gitariste, songschrijfster van dienst en stuwende kracht achter die formatie is Morgan Nagler die het vriendinnetje is van Blake Sennett. In 1998 startte Blake Sennett samen met toptalent Jenny Lewis ook de succesformatie ‘Rilo Kiley’ op. Morgan Nagler begon in die periode zelf ook met het schrijven van nummers voor haar eigen band “The Whispertown 2000” die ze samen met gitarist Tod Wisenbaker oprichtte en waarmee ze in 2006 de cd “Livin’ In A Dream” als debuutplaat uitbracht, een plaat die bij gebrek aan een echte distributiekanaal enkel tijdens live optredens verkocht werd. Dit eerste werkje leverde hen voorprogrammas’s op voor o.a. Riley Kiley, Maria Taylor, Jenny Lewis, She & Him en Bright Eyes. Zo werden ze ook opgemerkt door David Rawlings en Gillian Welch die ‘The Whispertown 2000’ een platencontract aanbood bij hun kersverse label ‘Acony Records’. Eind vorig jaar verscheen dan de langverwachte eerste cd op dit label onder de titel “Swim”. Het album bestaat uit elf nummers, waarvan er enkele minder commercieel mogen genoemd worden zoals “103”, het instrumentloze rijmelaartje “No Dope”, de noise-song “Erase The Lines”. Anderzijds kunnen we er ook niet omheen om even te melden dat de stemvastheid van Morgan Nagler regelmatig te wensen over laat, bijvoorbeeld in de psychedelische slotsong “Mountain”. Bij de betere nummers klasseren we de folk- en popsongs “Pushing Oars”, “Old Times”, het vlotjes swingende meezingliedje “Lock And Key”, “From The Start Jamboree” en de lo-fi gezongen ballad “Atlantis” waarin zowel Jenny Lewis als Gillian Welch voor backing vocals zorgen. Als eindconclusie moeten we toch durven stellen dat deze band wat meer energie zal moeten steken in het fijner slijpen van de songs en dat zanglessen gaan volgen geen overbodige investering in de toekomst van “The Whispertown 2000” zou zijn. Want door hun relaties in de muziekbusiness en de muzikale support van enkele rasmuzikanten moet er toch een positief toekomstperspectief blijven bestaan voor dit kwartet.
(valsam)

LISA DOBY
FREE 2 BE
Website Myspace
Label: Jazzhaus Records
Distr: Inakustik
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

Lisa Doby komt uit Zuid-Carolina en woonde lange tijd in Parijs. Ze was er gedurende anderhalf jaar de backing zangeres van Patricia Kaas. Deze cd is reeds een tweetal jaartjes oud, maar de reden waarom we ze nu bespreken is omdat ze één van de acts zal zijn tijdens het Patersdreef Indoor festival op 24 januari in Tielt. Laten we even deze in Parijs opgenomen cd van haar onder de loupe leggen, zodat je weet waaraan je je tijdens dit festival van haar mag verwachten. R&B in de oudere, originele betekenis van het woord en popgerichte soulnummers, dat is zowat waar deze Lisa Doby langzaam naar evolueerde sinds ze haar “backing” periode vaarwel zegde om het heft zelf in handen te nemen. Slechts één cover op dit album, de Beatles song “Eleanor Rigby”, waarvan ze de eenzame sfeer perfect weet te behouden, maar er tegelijkertijd een heel mooie “eigen” song van maakt. Eén van de mooiste songs op deze sterke release is meteen al de opener, het prachtige ”Glad”. Kwestie van direct sterk uit te pakken, moet Lisa gedacht hebben. Het nummer heeft iets wat van het vroege werk van Joss Stone en Lauren Hill. Met haar uiterst soulvolle, wendbare stem brengt ze zeer afwisselingvolle songs. Het dromerige “If Only” is daar een prachtig voorbeeld van. Met een zeer sobere begeleiding plaats ze haar prachtige stem op het voorplan in deze fragiele song, en trekt ze bovendien alle aandacht naar haar tekst. De tien songs zijn van een kwalitatief hoog niveau, met als volgende uitschieter “Time”, een uiterst breekbaar, wat “ijl” sfeernummer, dat echter na een paar beluisteringen pas echt aan je openbaart om vervolgens tot je lievelingssongs te gaan behoren. “Hold On” is een andere, wat meer rockende up-tempo song die je vlug bijblijft. Als ik de andere namen van Patersdreef Indoor zo bekijk, zou deze Lisa Doby wel eens voor de verrassing kunnen zorgen met sterke stem en haar gave mix van Soul, R&B en wat pop. We zijn benieuwd! (RON)