ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

EACH MONTH MORE THAN 100 REVIEWS FOR YOUR ROOTS LOVIN' EARS!

 

RICH HOPKINS & LISA NOVAK - LOVELAND

GURF MORLIX - LAST EXIT TO HAPPYLAND

MICHAEL WESTON KING - CRAWLING THROUGH THE USA

BIG HOUSE - NEVER ENDING TRAIN

ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN - KEEP ME IN MIND SWEETHEART (EP)

SALIM NOURALLAH - CONSTELLATION

BUDDY MILLER - BEST OF THE HIGHTONE YEARS

TODD WOLFE & UNDER THE RADAR - BORROWED TIME

ANNABELLE CHVOSTEK - RESILIENCE

MALCOLM HOLCOMBE - WAGER

 


 

 

RICH HOPKINS & LISA NOVAK
LOVELAND
Label: San Jacinto Records/Blue Rose Records
Distr.: Sonic Rendezvous

 

U vindt vooral violen en piano's mooi? Geen probleem. Kunnen we ook soms wel eens hebben op een zondagochtend terwijl we een kater wegspoelen. Maar op een rockfestival mag de gitaar natuurlijk wel eens centraal staan, en daarvoor kan je terecht bij Rich Hopkins. Deze singer/songwriter heeft al meer dan twintig jaar als muzikant achter de rug, in verschillende groepen waarin zijn woeste gitaarspel alleen omschreven kon worden met een specifieke naam: desert rock. Sinds een tiental jaar noemt Hopkins zijn wisselend muzikantencollectief The Luminarios. Het geluid van Hopkins en zijn groep vult inmiddels al vele cd's. Eind tachtiger jaren raakte hij enigszins bekend met The Sidewinders, een groep die later doorging onder de naam The Sand Rubies. Toen de groep uit Tucson, Arizona, tevens ook de stad van Calexico, in 1993 ophield te bestaan, ging Rich Hopkins met behulp van een steeds wisselende groep begeleiders, later The Luminarios, verder met het uitbrengen van platen op voornamelijk lokaal niveau. De omstandigheden voor Rich Hopkins & the Luminarios veranderden in 1997 toen de cd "El Paso" redelijk verkocht voor het Duitse label Blue Rose Records. Met het in 1999 uitgebrachte "Devolver" werd dat succes nog overtreffen en The Luminarios deden het vooral goed in Duitsland. Niets voor niets kreeg hun in 1997 in Regensburg opgenomen live-album de hilarische titel "3000 Germans Can't Be Wrong" mee. Zijn laatste release in het afgelopen jaar was met zijn eeuwige partner in crime, David Sluts, een gevierde reünie van The Sand Rubies met als resultaat de cd "Mas Cuacha" waarop Lisa Novak zich reeds liet opmerken door wat backing vocals te verzorgen. Novak is ondertussen de nieuwe vrouw in zijn leven, en omdat ze zelf een muzikante is, kon een nieuwe plaat van dit duo natuurlijk niet lang uitblijven. Het zal dus niet verbazen dat op "Loveland", Novak wat meer dan de leuke begeleiding te bieden heeft. Lisa Novak is hier in de Lage Landen, een grotendeels onbekende. In haar woonplaats Houston, Texas, staat ze bekend als de meest veelbelovende en getalenteerde singer - songwriter in het Americana genre met de albums "Perfect Mess", "Tougher Skin" en "Too Shallow To Swim". Met een donkere alt stem die doet denken aan Vicki Peterson (Bangles), Amy Ray (Indigo Girls), Mary Chapin Carpenter of Carla Olson en omwille van dat bepaalde nasale twang gevoel dat we kennen van bvb. Lucinda Williams, heeft Novak de perfecte stem naast die van Hopkins, die bij het beluisteren van deze nieuwe plaat ook zeer warm aanvoelt. Bovendien, speelt ze meer dan competent akoestische en elektrische gitaren, een kwaliteit die haar met een uitstekende gitaar held als Hopkins natuurlijk meer plus punten geeft. “Loveland” is een geweldig rockalbum geworden, het duo heeft in de songs de juiste mix gevonden en het lijkt ernaar dat ze in elk opzicht perfect samen passen. Lisa heeft ervoor gezorgd dat Rich zich met zijn sterke ego wat opzij heeft gezet met zijn welbekende Neil Young gitaarsolo's, maar anderzijds begeeft ze zich met haar nieuwe liefde in een ander muzikale dimensie met meer indie rock in plaats van Texas / Americana toestanden. "Loveland" werd opgenomen in 13 maanden waarbij het tweetal zang en gitaar voor hun rekening nemen, met Hopkins natuurlijk de meeste solo's - maar niet alles! Naast het bekende Sand Rubies' "What Am I Supposed To Do?" zijn alle 12 overige tracks door hun samen geschreven, gecomponeerd en gezongen - met wisselend, vaak verrassende zang- en harmoniepartijen. Op bas en drums, vinden we een paar oude metgezellen uit de Tucson scène: Ken Andree, Bruce Halper, Winston Watson, Nathan Sabatino en Paul Valdez - bekend door Luminarios, Sand Rubies, Greyhound Soul, Sidewinders, Woodcocks, Giant Sand, enz... Het album begint met "Somekindagirl", een echt power pop juweeltje zoals we die kennen van de Sand Rubies, "Heartbreak Police" is dan de eerste song waarin de Texas twang samenvloeit met Lisa's storywriting, terwijl Rich met zijn mooie gitaarriffs zich manifesteert als een duet zanger. "Angel in Boots" is met de rinkelende twaalfsnarige 'mind bender' Rickenbacker van Lisa meer jingly/jangly pop. Deze song is ook de eerste die ze samen geschreven hebben en waarin hun samenzang misschien wel het best tot uiting komt. In "Human After All" laat Lisa haar Texas rootsrock horen, een nummer dat even laat denken aan the Pretenders, terwijl het volgend nummer "Lucky Guy" omwille dat de Rickenbacker daar terug in zijn foedraal zit aan de Byrds doet denken. In "Lovely Heart", komt daarentegen, Stones gitarist Keith Richards om de hoek kijken. Prachtig is ook de akoestische gitaarsolo in dit nummer. "Matthew Sweet" is een eerbetoon van Lisa aan één van haar power-pop helden. "I'll Cry Later" is meer een Hopkins getint nummer met een Bruce Springsteen gevoel. "Longshot" is ook zo'n song, die door dit duo gezamenlijk werd geschreven, op een moment dat toen nog niet duidelijk was waar deze reis van hun leven zou gaan. Maar bij het beluisteren van het laatste nummer, van dit ongelooflijk harmonieuze, samenhangende schijfje weten we dit wel: "No Words For Love" is deze laatste titel. Passend afgesloten zonder woorden ... Rich Hopkins en Lisa Novak laten op deze cd horen dat het allemaal niet vernieuwend hoeft te zijn om te kunnen boeien en de luisteraar blij te maken. Gewoon weer een zeer geïnspireerde gitaarplaat, die extra charme ontleent aan de stemmen van dit duo.


 

 

 

GURF MORLIX
LAST EXIT TO HAPPYLAND
Website Myspace
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

De release van "Last Exit To Happyland" is voorzien in de States voor 17 februari, maar Gurf bezorgde ons al een extra vroege "advanced copy" van zijn nieuwste werk. Deze bekende rechterhand en producer van namen als Lucinda Williams, Warren Zevon, Ruthie Foster, Tom Russell, Julie Miller, Butch Hancock, Romi Mayes en nog een hele hoop anderen, heeft weer een tiental songs bij mekaar gebracht die hij grotendeels alleen schreef en enkelen met hulp van zijn bekende vrienden. Vocale hulp kreeg hij dan ook hier weer van Patty Griffin en Ruthie Foster. Gurf speelt hier ook bijna alle instrumenten zelf, maar voor de drums werd Rick Richards' hulp ingeroepen. Met zijn lichte gravelstem komen zijn melancholisch klinkende donkere teksten prachtig tot zijn recht en creëert hij een sfeer die vooral Waits fans wel zal aanspreken. Maar daarmee bedoelen we natuurlijk niet dat Gurf Morlix daar zijn licht gaan opsteken is. Iedereen die een beetje op de hoogte is van de alt.country en Americana muziek weet dat Gurf een "original" is, waarop al de grote namen van het genre beroep doen vanwege zijn vakmanschap. "Last Exit.." zit dan ook weer tot aan de rand gevuld met prachtige, sfeervolle folk, blues en country, of in feite een unieke mix van dit alles. Deze topproducer uit Austin profileert zich bij elke eigen nieuwe release als een meester in zijn vak, en dan bedoel ik niet als sideman van, maar voor zijn eigen carrière. Deze vijfde eigen productie is weer een schot in de roos. Ijzersterke songs, gebracht in een aan perfectie grenzend sfeertje. Alles klikt in mekaar op een natuurlijke, simpel klinkende wijze, maar geloof me, toch is dit alles goed doordacht vakmanschap. De "muddy" zoals Gurf het samenvoegen van al die rootselementen noemt is zijn geheim. In contrast met die ruige gravelstem van hem komen de mooie harmonie backings van de dames Griffin, Foster en Barbara Kooyman (Timbuk 3) extra helder naar boven. Hij begint al heel sterk met "One More Second" een nummer dat overduidelijk zijn handtekening draagt, die stem, die heerlijke slide. Daarna brengt hij "Walkin To New Orleans", een song die past in het "Waits" straatje. Het gehalte blijft doorheen de tien songs constant even hoog. "Crossroads" over Robert Johnson, of een tweede uitstap naar de Big Easy: "Drums From New Orleans", waar vooral die backing vocals van de dames en een mooie slidepartij voor fijne accenten zorgen. Hij zorgt nog voor een hoogtepunt in de beklijvende (no more) love song "End Of The Line". In elke song weet Gurf Morlix zich telkens een meester te tonen in het vangen en weergeven van de sfeer van een song, zoals weinig anderen dat kunnen. Dit is Amerikaanse rootsmuziek op zijn allerbest. Bovendien heel binnenkort te zien in "Toogenblik" te Haren. Allen daarheen, zou ik zeggen.
(RON)

 

GURF MORLIX LIVE
January 30, 2009 - Toogenblik - Brussels-Haren, BE
January 31, 2009 - Bluesdagen - Assen, NL
February 1, 2009 - Paradiso - Amsterdam, NL

 


 

 

 

MICHAEL WESTON KING
CRAWLING THROUGH THE USA
Website Myspace Label

 

 

Vernoemd naar een seventies-song van Elvis Costello is “Crawling Through The USA” eigenlijk een collector’s item voor echte liefhebbers van de liedjes van voormalig ‘Good Sons’-zanger Michael Weston King. Het Duitse platenlabel Valve Records verzamelde 10 nummers die de Britse singer-songwriter Michael Weston King in een periode van 2006 tot 2008 live en akoestisch heeft gezongen voor diverse radiostations uit Nashville, New York, New Jersey, Los Angeles en Connecticut in Amerika en het Canadese Toronto. Je krijgt er bovendien bij elke nummer de soms grappig klinkende, originele introductie van de lokale radio-dj gratis bovenop. Naast de tien intieme live versies van zijn bekendste songs zijn er ook 2 nieuwe nummers “The Dancing Around” en “Cosmic Fireworks” dat door Michael Weston King werd geschreven en hier door echtgenote/levensgezel Lou Dalgleish werd gezongen. Tenslotte mag je ook nog genieten van twee coversongs: de Townes Van Zandt-klassieker “Marie” en het Phil Ochs-nummer waarmee Michael Weston King steevast elk live optreden afsluit: “No More Songs”. Uit de songlist op “Crawling Through The USA” selecteerden we voor u de volgende favoriete tracks: “A Decent Man”, “I Fall Behind”, “She Is Still My Weakness”, “My Heart Stopped Today” en “It Will End In Tears”.Er zijn op de tracklist van dit album gelukkig geen overlappingen te vinden met songs die op zijn vorige live-platen “Live …In Dinky Town” uit 2001 en “Absent Friends” uit 2004 stonden. Dit album voltooit de trilogie van live platen die Michael Weston King wilde uitbrengen. Deze cd komt er in afwachting van een nieuwe plaat van Michael Weston King die waarschijnlijk in de lente zal verschijnen onder de titel “My Darling Clementine” en die zal bestaan uit allemaal duetten met een hele reeks speciale gasten. Als je wil horen hoe de nummers van Michael Weston King klinken op het moment dat hij ze in al hun naaktheid gecomponeerd heeft raden we u deze speciale verzamelaar graag aan. U krijgt er sowieso al 1/3e van zijn gebruikelijke live setlist mee aangeboden.
(valsam)

MICHAEL WESTON KING LIVE
25 JAN. De Waag, Haarlem, NL.

 


 

 

 

BIG HOUSE
NEVER ENDING TRAIN
Myspace Label CDBaby

 

Tijdens de zomer van 1997 had ik als inkoper van een platenketen het geluk te stuiten op een import cd van een onbekende Amerikaanse band uit Bakersfield in het zonnige Californie. Big House was hun naam. Hun combinatie van West Coast country, genre Eagles, doordrenkt met wat soul en blues zoals we dat gewoon waren van Stax, Booker T. en konsoorten werkte zo goed dat ze me dadelijk inpakten. Hun titelloze debuut op MCA haalde dan ook drie hoge noteringen, waarvan vooral het knappe "Cold Outside" hoge ogen gooide. Ik dacht dat we met een groep te maken hadden die binnen de korstte keren tot de top ging behoren, maar hun opvolger "Travellin Kind" die een jaar later verscheen kon de hoge verwachtingen niet echt waarmaken en wat later verlieten verschillende leden de groep. De twee belangrijkste groepsleden, die 't geluid van de groep bepaalden, namelijk Monty Byrom met zijn karakteristieke, prachtig warme stem en tweede gitarist David Neuhauser rekruteerden enkele andere groepsleden en brachten in 2000 "Woodstock Nation" uit op het huislabel van Kieran Kane en Kevin Welch, Dead Reckoning Records. Hoewel ook dit weer een mooie plaat werd, splitte Big House even later. We dachten dat weer een goeie groep voor altijd verloren was voor de muziekliefhebber, maar plots acht jaar later zijn ze er terug, en ik kan je al dadelijk vertellen, beter dan ooit tevoren. Kijk naar het hoesje, er is weer licht aan het einde van de tunnel. Wat meer is, dit is de originele line-up terug, zodat ze even fris klinken als hun ijzersterke debuut. Monte Byrom kan het nog steeds, hij is één van de weinigen die de combinatie van country en bluesy elementen uiterst natuurlijk, bijna perfect kan laten samenvloeien, net zoals Lee Roy Parnell dat kan. Het is dan ook helemaal niet verwonderlijk dat deze laatste meedoet om enkele slidepartijen te spelen zoals in "I Know you Rider". Monty Byrom weet hoe een goeie song te schrijven, hij was lang producer en songschrijver voor Eddie Money. Zijn songs blijven ook dadelijk in je hoofd hangen, songs met echte radiokwaliteiten. Titels noemen is wat overbodig want zowat alle nummers op deze 14 songs bevattende zijn sterk, maar "The Highway Is My Home", "Never Ending Train" en "So Far Away From You" zijn enkele kippenvel momenten. Sommigen zullen misschien het wat te glad en gepolijst vinden, wij op de redactie hebben er volop van genoten. Dit is muziek in de stijl en van het gehalte van het beter werk van Eagles, Souther- Hillman- Furay band en de andere boegbeelden van de West Coast muziek. Mooie close harmonie en uitstekende gitaarpartijen perfect in elkaar verweven, met als hoogtepunt het heerlijke "Losing My Angels". Weer spijtig dat dit nog net op 't randje van 2008 verscheen, anders had ik er al ééntje voor mijn jaarlijstje van dit jaar. Absolute aanrader, maar dat hadden jullie waarschijnlijk al door.
(RON)


 

 

 

ISOBEL CAMPBELL & MARK LANEGAN
KEEP ME IN MIND SWEETHEART (EP)
Website Myspace
Label : V2 Records

 

De 32-jarige Schotse Isobel Campbell verbinden met de ongeïnteresseerd en nors ogende 44-jarige Amerikaan Mark Lanegan was een meesterzet die door de dame in kwestie zelf enkele jaren geleden geïnitieerd werd. Sindsdien zijn er twee schitterende cd’s van dit gelegenheidsduo verschenen: het memorabele “Ballad Of The Broken Seas” en de dito opvolger “Sunday At The Devil Dirt”. Tijdens hun optreden op 20 november 2008 in het Hasseltse Cultureel Centrum (zie “concert reviews” op deze site) brachten ze een uitstekende set met nummers van beide platen maar zongen ze ook enkele nummers van een op dat ogenblik nog te verschijnen ep die hier nu ter bespreking voorligt. Getiteld “Keep Me In Mind Sweetheart” en met natuurlijk het gelijknamige nummer uit hun laatste cd als track nr. 1. De naïef ogende schoonheid en de ruwe bolster geven de luisteraar in dit extra hebbedingetje waar voor hun geld. De titelsong alleen is al de moeite van het aanschaffen waard. Maar ook de vijf andere tracks mogen er stuk voor stuk wezen. In regelrechte traditionele countrystijl inclusief pedal steel brengt Mark Lanegan met een doorzopen grommende baritonstem het wonderschone “Fight Fire With Fire”. Dan volgt een pianosong met “Asleep On A Sixpence” waarin Mark Lanegan alweer het overgrote deel van het vocale werk voor zijn rekening neemt. “Violin Tango” is een mooi instrumentaal stukje viool dat gespeeld wordt met op de achtergrond een krakende plaat als support. De diepdroeve stem van Mark Lanegan overheerst de song “Rambling Rose, Clinging Vine” waarin de hemelse harmony vocals van Isobel Campbell het geheel van een prachtige finishing touch voorziet. Dit kleinood wordt afgesloten met het door de catchy gitaarriff aan Velvet Underground en Lou Reed herinnerende “Hang On” dat door Isobel Campbell engelachtig laid back wordt ingezongen. Als deze heerlijke liedjes de overblijfseltjes van de opnamen voor de laatste full-cd moeten voorstellen zouden wij beide muzikanten graag uitnodigen om ook voor een derde keer de studio in te trekken en ons met een nieuwe volwaardige plaat te verblijden. Wij zijn al lang overtuigde fans van ‘The Beauty & The Beast”.
(valsam)


 

 

SALIM NOURALLAH
CONSTELLATION
Website Myspace Contact
Label : Tapete Records Contact

 

De van Syrische afkomst zijnde ‘Nourallah Brothers’ blijven ons bij Rootstime steeds opnieuw verbazen. De jongste Faris Nourallah leverde midden 2007 één van de betere cd’s van dat jaar af met “Gone” en zijn oudere broer Salim Nourallah komt nu opnieuw aan de beurt voor een recensie met zijn nieuwe plaat “Constellation”. Hij was amper 9 jaar oud toen het witte album van The Beatles dat hij van zijn oma cadeau kreeg zijn hele leven veranderde. Zijn interesse voor die mooie muziek was aangewakkerd en vooral zijn drang om eigen liedjes te gaan schrijven zorgde er voor dat hij amper 16 jaar oud al een klein songboek had samengesteld met eigen nummers. Faris drumde en Salim leerde gitaar spelen en de band ‘Nourallah Brothers’ werd in 1999 een feit in Dallas, Texas. Beide heren exploiteerden ook al snel een solocarrière waarin Salim Nourallah tot op heden 3 full-cd’s uitbracht: “Polaroid” (2004), “Beautiful Noise” (2005) en “Snowing In My Heart” (2007) en twee live albums: “Pleasantry Lane” (2007) en “Ciphers From Snowing” (2008). Het album “Constellation” dat we hier nu al van een recensie mogen voorzien zal officieel pas gereleased worden in Europa in de lente van 2009. Salim Nourallah is – net als broerlief – een begenadigde songschrijver en beschikt daarnaast over een heel mooie stemgeluid. Voor deze nieuwe plaat schreef hij 12 songs die stuk voor stuk bij de betere popmuziek gekatalogeerd kunnen worden. Voor de realisatie van dit album kreeg hij de ondersteuning van muzikant en producer Billy Harvey en voor het nummer “Saint Georges” waarmee de plaat afsluit kreeg hij ook hulp van de Texaanse muzikanten Bob Schneider (zang en piano) en Bruce Hughes (staande bas). Muzikaal situeren de liedjes zich in het genre indiepop en incorporeren ze opnieuw de emotionele openheid die we reeds op de vorige cd’s van Salim Nourallah konden horen. Invloeden van folk, pop, rock en Americana verspreiden zich druppelsgewijs doorheen de songs op “Constellation”. De grote aandacht voor de melodielijnen en de weloverwogen songteksten vallen ook nu weer op. Enkele aanbevelenswaardige songs zijn: “Endless Dream Days”, “Be Here Now”, “It’s Not Enough”, “The Wrong Road” en “Love Is All Around”. Qua sound willen we hem graag laten aansluiten bij de muziek die we van Wilco, Elvis Costello of de al wat oudere Beatles kennen. Salim Nourallah overweegt een Europese tournee in de maanden april en mei 2009. Moge hij daarbij België en Nederland met stip in zijn tourschema aankruisen. Wij zullen er dan alvast graag bij zijn.
(valsam)


 

BUDDY MILLER
BEST OF THE HIGHTONE YEARS
Website
Label: Hightone Records / Shout Factory
Distr.: Proper Music

 

Tot dat het nieuwe studiowerkje van Buddy Miller verschijnt, kunt u zich met "Best of the Hightone Years" tegoed doen aan een rijke selectie van tracks van zijn albums. Het gaat hier om zestien zorgvuldig geselecteerde tracks die gezamenlijk een doorsneeoverzicht van het oeuvre van de eigenzinnige singer-songwriter proberen te geven. Men zou de muzikale carrière van Buddy Miller bescheiden kunnen noemen - vijf soloplaten en een duo-cd met echtgenote Julie Miller is voor een vijftigplusser niet meteen een imponerende catalogus - maar dan zou men te lichtvoetig over zijn invloed heenstappen. Geen optreden van de geweldige Emmylou Harris bijvoorbeeld, of Miller mag het voorprogramma verzorgen en nadien als leadgitarist en tweede stem haar begeleidingsgroep aanvoeren, wie in Nashville een plaat wil opnemen, loopt beter eerst even aan bij Miller voor advies, een helpende hand of een song (zoals zijn productieklussen voor o.a. Greg Trooper, Emmylou Harris en Bill Mallonee`s Vigilantes of Love) en wie vriend aan huis is bij onder anderen Jim Lauderdale, The Dixie Chicks, Lucinda Williams en Steve Earle kan men bezwaarlijk een doetje noemen. Dat "Best of the Hightone Years" overdadig kan zijn voor nieuwsgierige beginnelingen als incompleet voor de kenners lijkt haast onvermijdbaar. Omdat de cd samengesteld is uit de beste tracks uit de albums: "Your Love And Other Lies (1995), "Poison Love" (1997), "Cruel Moon" (1999) en "Midnight And Lonesome" (2002) en het titelloze debuutalbum onder de gezamenlijke naam "Buddy en Julie Miller" uit 2001, albums die allemaal verschenen op het Hightone Records label, zullen we maar aannemen dat het de best denkbare bloemlezing is. Buddy Miller draait inmiddels al jaren mee en maakt al die tijd uitstekende cd’s. Cd’s van een bijzonder hoog en constant niveau. Misschien wel iets te constant, want Buddy Miller en Julie Miller weten op een of andere manier maar niet op te vallen. In 2001ging voor Buddy en Julie Miller eindelijk een jarenlange gekoesterde wens in vervulling, met de eerste schijf "Buddy en Julie Miller", met elf prachtige liedjes. Vier ervan zijn nu terug te vinden op deze compilatie waaronder de rockende Richard Thompson cover "Keep Your Distance" en "Rock Salt and Nails" van Utah Philips. Maar ook twee andere songs uit deze plaat, het openende "The River’s Gonna Run" en "Little Darlin", songs geschreven door Julie Miller, zijn terug te vinden op "Best of the Hightone Years". Buddy en Julie Miller hebben songs gecomponeerd en samen opgetreden vanaf het moment dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten en meer dan 20 jaar geleden in het huwelijk traden, maar het is maar zelden voorgekomen dat ze samen nummers opnamen. Wat dan natuurlijk het meest in deze nummers tot de verbeelding spreekt is de prachtige samenzang van het echtpaar: Buddy's soulvolle countryzang, volgens de al eerder genoemde Steve Earle de beste van zijn generatie, wordt heel schoon aangevuld door Julie's ietwat kinderlijke pop- en rockstem. Daarentegen staan er op deze cd andere hoogtepunten genoeg uit Buddy's soloalbums. Toch kijken we uit naar de opvolger van "Universal United House Of Prayer", zijn imposante plaat uit 2004, ééntje die de kroon zou vormen op zijn langlopende carrière in het muzikantenvak. Deze nieuwe schijf van Buddy en Julie Miller , "Written In Chalk", zal in de maand maart in de rekken liggen.

Tracks:
1 The River’s Gonna Run - Buddy & Julie Miller
2 My Love Will Follow You - Buddy Miller
3 I Can’t Get Over You - Buddy Miller
4 Does My Ring Burn Your Finger - Buddy Miller
5 Cruel Moon - Buddy Miller
6 Little Darlin - Buddy & Julie Miller
7 Keep Your Distance - Buddy & Julie Miller
8 Don’t Tell Me - Buddy Miller
9 That’s How I Got To Memphis - Buddy Miller
10 Midnight And Lonesome - Buddy Miller
11 When It Comes To You - Buddy Miller
12 Somewhere Trouble Don’t Go - Buddy Miller
13 Rock Salt And Nails - Buddy & Julie Miller
14 That’s How Strong My Love Is - Buddy Miller
15 Don’t Listen To The Wind - Buddy Miller
16 Hole In My Head - Buddy Miller


 

 

TODD WOLFE & UNDER THE RADAR
BORROWED TIME
Website Myspace
Label: Hypertension
Distr: Proper Music
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

In het begin van de jaren tachtig startte Todd Wolfe in het clubcircuit rondom New York en verzorgde het voorprogramma van onder meer Johnny Winter, Son Seals, Albert Collins, Neville Brothers, Gregg Alman en vele anderen. Omstreeks 1990 nam hij een demo op met een toen nog onbekend zangeresje, Sheryl Crow. Na de release van haar goed verkopende debuutalbum "Tuesday Night Music Club" was hij de jongen die gitaar speelde op het nummer dat haar het contract bezorgde. Ze vroeg hem om als gitarist in haar band te toeren. Vijf jaar lang, vanaf 1993 tot 1998 was hij haar live gitarist. Tussen het toeren met haar vulde hij zijn tijd met zijn eigen groep: Mojoson. Hij had een contract met A&M, maar toen Universal de firma overnam begonnen de bezuinigingen en Mojoson gaf er de brui aan, Todd Wolfe vormde The Todd Wolfe Blues Project op het Blues Project label. Ondertussen is dit zijn vijfde. De muziek op deze cd is wat we gewoon zijn van Kenny Wayne Sheperd, Joe Bonnamassa.en op de meer bluesy momenten Gov't Mule en de Allman Brothers. De bluesnummers op de cd zijn in de minderheid, in "Big Nose Kate" (Borrowed Time) laat Todd prachtig gitaarwerk horen. Sheryl Crow schreef mee aan één song "California". Under the radar bestaat uit Dave Hollingworth de bekende drummer, Suavek Zaniesienko op bas en Micheal Fossa op orgel. Tussen de covers onder meer "Oh Well" van Peter Green. Dat Todd een Peter Green fan is kan je ook merken aan zijn bewerking van "Who's Been Talking" van Howlin Wolf: hij slaagt er namelijk in van "Black Magic Woman" van Peter Green (in Santana's versie weliswaar) doorheen het nummer te mengen. Hierdoor verkrijgt hij een uiterst aparte versie van een Howlin Wolf song, maar een tribute aan Howlin Wolf's sound is het daardoor niet. Als zanger is Todd eerder goeie middelmaat, maar hij weet de emotie in zijn songs goed te laten doorklinken. Natuurlijk is hij op de eerste plaats een gitarist en vooral op slide kan hij uitstekend zijn mannetje staan.en zorgt hij voor erg mooie momenten: Warren Haynes en Duane Allman zijn namen die ons op de meest bluesy songs voor de geest kwamen. Luister maar naar het sterke "Baby I'm Down". Leslie West (Mountan), die trouwens gastgitarist is op een song, drukte 't goed uit: "There are very few guitarplayers I like better than myself, Todd is one of them". Zegt genoeg denken we.
(RON)


 

 

ANNABELLE CHVOSTEK
RESILIENCE
Website Myspace
Contact
Label : Borealis Records
Distr. : Proper Music CD-Baby

 

 

De Canadese zangeres en ge-oute lesbienne Annabelle Chvostek is misschien een totaal onbekende naam voor u maar als we er bij vertellen dat deze 35-jarige dame reeds sinds 2004 als opvolgster van Cara Luft deel uitmaakte van het rootsfolktrio ‘The Wailin’ Jennys’ gaat er misschien toch al een klein belletje rinkelen. Haar muzikaliteit, knappe songteksten en mooie stemgeluid vormen nu de basis van haar soloplaat “Resilience”, een album met 11 zelfgeschreven nummers en één coversong. Ze staat al sinds haar zevende levensjaar op het podium in diverse hoedanigheden en ze bespeelt een hele reeks instrumenten waaronder gitaar, mandoline, viool, orgel en accordeon. Als dochter van een tv-producer en een journaliste kwam ze als kind al in contact met bekende Canadese artiesten waar ze zoveel mogelijk probeerde van te absorberen om daar nadien haar eigen sound en songstijl mee te gaan creëren. Zij is zeer creatief en werkt aan diverse projecten in de wereld van muziek, dans en nieuwe media. Ze componeerde muziek voor enkele danschoreografieën en deed zowat alles zelf voor haar debuutsoloplaat “Full Stop” uit 2000 en de opvolger “Water” uit 2003. Twee jaar later bracht ze nog een ep uit, getiteld “Burned My Ass”. In 2007 stapte ze in vriendschap uit ‘The Wailin’ Jennys’ om zich te gaan concentreren op het componeren van nieuwe songs en om aan haar solocarrière te gaan werken. Dit nieuwe album “Resilience” is het resultaat van al die noeste arbeid en het dient gezegd dat al dat werk niet voor niets gebeurde. De warme stem van Annabelle Chvostek - die soms aan onze Sarah Bettens doet denken - weet de luisteraar al van bij de eerste song te boeien. Dat is de titeltrack van het album: een ballade op vioolmuziek maar niet het sterkste nummer. Wij zijn eerder nogal onder de indruk van de songs “Wait For It”, het emotionele op mandolineklanken drijvende nummer “Piece Of You”, de door het intense vioolspel als Keltische folktraditional klinkende song “The Sioux” en het romantische duet dat zij brengt met legende Bruce Cockburn in het met hem samen gecomponeerde “Driving Away”. Nog meer mooi volk schiet te hulp bij de jazzy song “I Left My Brain” waar Mary Gauthier backing vocals komt bijdragen. Het instrumentale viool- en mandolinenummer “Line Of Ascent” is eerder onverwacht maar daarom niet minder welkom op deze plaat. Ter afsluiting van dit album brengt ze nog een catchy door pedal steel gitaar aangestuurde countrysong die heel toepasselijk “Nashville” gedoopt werd. Het album “Resilience” confirmeert dat Annabelle Chvostek ook als solo-artieste haar toekomstige weg in de muziekscène op eigenzinnige wijze zal weten te plaveien.
(valsam)


 

MALCOLM HOLCOMBE
WAGER
Website Myspace
Booking: Musemix
Label: Echo Mountain Records
Distr.: Proper Music
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

 

Malcolm Holcombe, singer-songwriter uit de heuvels van Noord-Carolina, is al lang geen onbekende meer. Op grond van zijn rondtoeren in Europa en zes uitgebrachte albums kijkt zowat elke liefhebber van grauwe doorleefde countryrock met bittere bluesy randjes hongerig uit naar zijn volgende passage doorheen België. Zijn laatste ‘Gamblin’ House’ werd door de critici overal bejubeld en zijn Live optredens blijven in het geheugen hangen door zijn markante figuur gecombineerd met zijn passioneel zingen. Vooraleer hij echter ‘Gamblin’ House’ uitbracht, kwam als voorgerechtje deze ‘Wager’ uit, waarin Malcolm in vijf tracks de Greyhound, gamblers en loonslaven bezingt. Ray Kennedy producete ook dit EP album en behalve deze Ray, die het drummen op zich neemt, speelt dezelfde band mee plus Jim Hoke die met zijn klarinet de ‘High Rollin’ Gambler’ zwierig begeleidt. Zelfs op amper vijf songs hoor je de verschillende invloeden die Malcolm in zijn songcarrière van hard werken, hoop en teleurstellingen absorbeerde. Geboren in 1955 groeide Malcolm op met alle genres muziek die hem uit de vier windstreken bereikte. Als kind zat hij te snuffelen in de platenkast van zijn moeder. Hij groeide op met ‘old time’ muziek en Gospel, zat later in een folkgroepje, flirtte met rock’n’roll, was vertrouwd met de Appalachian en bluegrass muziek, probeerde met zijn gitaar de Piedmont stijl uit en werd aangetrokken door de akoestische blues en rebellerende americana. Het meest opmerkelijke buiten zijn songteksten is zijn roestige stem, alsof hij inderdaad de modder van Amerika heeft moeten doorslikken. Het is daarover dat meestal zijn songteksten gaan. Vooral in ‘Backin’ Up On Peggy’ delft hij diep in eigen somberte. Deze EP moet je zien als een opstapje dat hem aanzette om de full Cd ‘Gamblin’House’ te realiseren. Evengoed had deze als extra bonus bij zijn laatste kunnen worden ingelast, maar desondanks toch een mini-hebbedingetje.
Marcie

MALCOLM HOLCOMBE LIVE
Feb 5 2009 Societeit Transvaria, Den Haag, NL
Feb 6 2009 Toogenblik, Haren Brussel, BE