ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

EACH MONTH MORE THAN 100 REVIEWS FOR YOUR ROOTS LOVIN' EARS!

 

PLAINFIELD SLIM - ANOTHER MULE IN THE BARN

JASON SHANNON - JASON SHANNON

ERIN AND NEIL HARPE - DELTA BLUES DUETS

NELSEN ADELARD - SOUTH BY SOUTHYWEST

MATT BAUER - THE ISLAND MOVED IN THE STORM

NEIL HAVERSTICK - WAY DOWN BY THE MISSISSIPPI

FIGMASTER - HIJACKED

JT NERO - DEMONS / DEMONS

GREG WALSH - A BUSY STREET

HANS THEESSINK & TERRY EVANS - VISIONS

 


 

 

 

PLAINFIELD SLIM
ANOTHER MULE IN THE BARN
Website Contact
CDBaby

 

Als grote Hounddog Taylor fan was ik zeer aangenaam verrast toen ik deze cd "Another Mule In The Barn" van de uit New Yersey afkomstige Plainfield Slim ontving, want zijn muziek lijkt er enorm op. Plainfield Slim speelde alle instrumenten op deze cd zelf, en zijn slide klinkt even gemeen en rauw als deze van zijn grote voorbeeld. "Produced In Lo-Fi" staat er trots op zijn bijgevoegde persinfo, en zo moet het natuurlijk, muziek als deze moet vettig, ruig en indien mogelijk zelfs wat slordig klinken, want dat draagt alleen maar bij aan de authenticiteit en charme. Qua stemgeluid kunnen we hem best vergelijken met Hook Herrera. Deze Gar Francis, want dat is zijn eigenlijke naam, nam deze cd op in 2006, maar bracht ze nu pas uit. De reden hiervoor was dat hij vlak na de opnames ervan gevraagd werd om Willy Kirchofer van een bekende lokale band "The Doughboys" te vervangen. Ook speelde hij in de Stones Cover band "Sticky Fingers". Andere voorbeelden voor Gar Francis zijn (natuurlijk) ook Elmore James en R.L Burnside. Het moddervette swampy geluid dat Gar Francis hier in zijn ééntje weet neer te zetten, is prachtig. Ook komen alle songs van zijn hand, nummers als het ondeugende "Shake My Eggs", de rockers "Let go My Hand", "Slim's Romp", "Shimmy Shack Shake" en de denderende titeltrack "Another Mule in The Barn" zijn nummers die, met hun vuil modderig klinkende vocalen, pompende baslijn en vlijmscherpe slidegeluid dat unieke Hounddog Taylor geluid volledig doen herleven. Slechts éénmaal gaat even de riem eraf en komt het tempo omlaag voor "Marlene", een droevig klinkende lovesong voor een, zo te horen, overleden geliefde. Dus fans van het betere slidewerk in de stijl van Hounddog Taylor, Elmore James, Too Slim & Taildraggers, Jim Suhler, George Thorogood, kopen deze handel. En er is goed nieuws, heel binnenkort zou reeds de nieuwe Plainfield Slim, dit keer samen met zijn The Groundhawgs gaan verschijnen, luisterend naar de titel "When The Devil Hits Home". Hoeveel nachtjes slapen nog, ik kan nauwelijks wachten...
(RON)


 

 

 

 

JASON SHANNON
Website MySpace CD Baby

 

Jason Shannon is een durver. Probeer zelf maar eens bovenop een open geplooide, metershoge ladder in het mulle zeezand jezelf stokstijf te houden totdat de fotograaf de foto voor de cd-cover juist gekadreerd heeft. Het avontuur zit bij deze jongeman met zijn roots uit Minneapolis in de genen. Op achtjarige leeftijd waagde hij zich al aan een liftend avontuur dat ging van Minnesota naar Louisiana en liep van huis weg. Shannon verdiende een hele tijd zijn brood als busker, ontwikkelde zo zijn eigen sound en teksten en debuteerde bij de rockband Dear Machine. Vandaag presenteert hij ons zijn eerste soloalbum waar hij teruggrijpt naar, zoals hij het zelf noemt, zijn eigen American Soul sound, een mooie mix van verschillende stijlen zoals singer-songwriter, folk, blues, soul, country en af en toe een gezond scheutje rock. De plaat opent sterk en energiek met “Mister Miracle Mile”, een soulvolle, funky reggae rock, die even aanstekelijk werkt als de debuutsingle “Psycho Killer” van Talking Heads en door een zevenkoppige begeleidingsband inclusief blazerssectie naar hemelse hoogten wordt getild. Vervolgens gaat het wat rustiger aan en worden de akoestische gitaren bovengehaald in de ontroerende countryrock ballade “Lost Long Friend “ en het vrolijke, uptempo “Maybe Mexico” waar Josh Ritter en Bruce Springsteen elkaar kruisen onder oorstrelend pianospel. Jason Shannon is van alle markten en stijlen thuis. “All I Want Is You” drijft op een lekker relaxte reggaebeat, “Slip Away” doet het echte soulgevoel opborrelen en in “Mighty Mighty River”waagt hij het zich zelfs aan een zeer soulvol gebrachte bluesrock. Wondermooi klinkt ons de hartenbreker en tekstueel metaforische “Can’t Erase Love” als engelengezang in de oren en zou perfect in het repertoire van een Neil Young of Ryan Adams passen. Ook de intieme afsluiter “SleepTonight” scheert hoge toppen met een countryrock ballade die je niet in slaap wiegt maar integendeel de spanning intens aanhoudt met eenvoudig maar doordringend elektrisch gitaarspel. Jason Shannon heeft een dijk van een debuutalbum neergepoot. Hij speelt het klaar elke muziekstijl te betoveren met zijn eigen American Soulgevoel, wat een heel origineel klinkend geheel oplevert. Laat de kans niet liggen om hiervan de luisterende getuige te zijn.
Blowfish


 

 

ERIN AND NEIL HARPE
DELTA BLUES DUETS
Website Myspace
label: Juicy Juju Records
CDBaby - 1 CDBaby - 2

 

Voor wie gek is op 't echte authentieke Delta geluid en spijt heeft dat hij nooit de kans kreeg om Memphis Minnie of Bessie Smith aan het werk te zien, wel.. misschien kan je terecht bij het werk van de jonge blueszangeres Erin Tharpe uit Boston. Voor haar nieuwe cd "Delta Blues Duets" neemt ze je mee op een trip door de Delta anno 1930. De naam zegt het al, "Delta Blues Duets", daar moet je dus met zijn tweetjes voor zijn: wel, Papa Neil Harpe helpt met fingerpickin' en vocals. Hierdoor benaderen ze het geluid van Memphis Minnie die met haar toenmalige partner Kansas Joe! Erin's stem is geknipt voor dit soort songs en het resultaat herinnert me voortdurend aan de debuutcd van Bonnie Raitt, haar stem zit even vol bluesfeeling en klinkt net zo soulvol als die van Bonnie en op fingerpickin' behoort ze ook tot de besten. De songkeuze is erg sterk, de bekende songs zoals "Chauffer Blues", " Kolomo Blues", "Fishin Blues" en "In My Girlish Days", maar ook wat obscuurdere nummers, waaronder het knappe "Stop and Listen Blues" en "Winnie The Wailer" de song die Lonnie Johnson schreef naar het model van "Minnie the Moocher" twee jaar eerder door Cab Calloway geschreven. Een pracht van een cd is dit, mooi door zijn sobere eenvoud, maar mede door de prachtige stem van Erin een cd die ik zeker zal blijven draaien, want de grote songs uit die periode zijn tijdloze opnames, getuige hiervan zijn de talloze covers die nog steeds van dit soort songs blijven opduiken. Samen met deze nieuwe cd stuurde Erin ook nog haar debuut "Blues Roots" uit 2002, natuurlijk een cd in dezelfde stijl, waarvoor ze toen helemaal alleen zorgde. Dezelfde componisten en zelfs enkele songs die terugkwamen op Duets. Vooral "Big Bad Bill" al geschreven in 1924 door Jack Yellen en sindsdien beroemd gemaakt door Leon Redbone en Ry Cooder, voorziet ze hier van een zeer gedegen uitvoering, die vooral erg authentiek aandoet. Voor wie gek is op de vroege Bonnie Raitt, Maria Muldaur, Rory Block en gelijkaardig klinkende zangeressen, zeker een aanrader!
(RON)


 

 

NELSEN ADELARD
SOUTH BY SOUTHYWEST
Website Myspace
Contact
CDBaby
Label: Blue Track Records
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3



Omdat Nelsen Adelard afkomstig is uit Los Angeles en onlangs verhuisde naar Mc Comb Mississippi noemde hij zijn nieuwste cd "South By Southwest". Zijn vijfde is dat ondertussen al, dus de man kan wel degelijk bogen op wat ervaring. Grotendeels opgenomen in de Audiophile Studios in hartje New Orleans, de French Quarter om precies te zijn. Met de Louisiana tandem bestaande uit James Slaughter op bas en drummer Greg Worley, heeft hij een authentiek zuiderse groove weten vast te leggen. Als ik zeg "grotendeels opgenomen" bedoel ik dat de cd start met twee live nummers, stammende uit de James Cotton songcatalogus en opgenomen met zijn vroegere L.A band tijdens één van zijn laatste concerten aldaar. "One More Mile To Go" en het bekende "Rocket 88". Hoofdzakelijk Nelsen op "special 20" mondharmonica hier dus, en een knap voorbeeld van waartoe de band live in staat is. De rest zijn dus eigen acht nieuw geschreven songs en die zijn over het algemeen tamelijk traditioneel van aanpak, maar ze tonen telkens een originele invalshoek. Er staat zelfs een bluesrocknummer op "Boogie On Down The Road" dat bij de fans wenkbrauwen zal laten fronsen, want dit hebben we van hem nog niet gehoord. Nummers als het langzame "Can't Get Trough To You" waarop Nelsen zijn knappe stem en gitaar het best tot zijn recht komen klinken meer vertrouwd. Nelsen's stem, die, besef ik plots, erg lijkt op die van Eric Clapton, vooral in "Shake Some Off Some Of That Gloom". Maar hij is ook een sterk songschrijver en zoals bleek tijdens de live tracks, een meer dan behoorlijk mondharmonicaspeler en pianist. Knapste track is volgens ons "I Ain't Gonna Miss L.A", een nummer in een wat jazzy jaren veertig sfeertje. Zoals gewoonlijk zorgde ook hier Richard Robinson, de sterke kracht achter de opnametafel dat het geheel met veel vakmanschap ingeblikt werd. Het resultaat werd dan ook een boeiende en zeer afwisselende bluescd, die de verschillende aspecten binnen het bluesspectrum perfect belicht.
(RON)


 

 

MATT BAUER
THE ISLAND MOVED IN THE STORM
Website Myspace
Label: La Société Expéditionnaire
VIDEO 1 VIDEO 2

 

Matt Bauer groeide op in Kentucky en als sensitieve muzikale ziel zoekt hij voor eigen emoties een verklanking in gevoelvolle liedkunst. Wanneer hij dan in de loop der seizoenen het ware verhaal opvist van een jonge vrouw, die ergens dood langs een landelijke weg werd aangetroffen en wiens identiteit nooit werd achterhaald, dan zet dit zijn verbeelding in werking. De gebeurtenis dateert van 1968 maar Matt is bekend met de omgeving van Eagle Creek waar het drama zich ooit afspeelde. Zelf groeide hij op in Triplett Creek waar je bij storm en zware regens het gevoel hebt dat het eiland beweegt. Dit alles inspireerde Matt Bauer tot 16 mijmerende songteksten over alles wat lieflijk en breekbaar is. In melancholische songs en in de stijl van Damien Rice, Jesse Sykes en Bon Iver bezingt Matt de pijn van het verlies en de vergankelijkheid van alle dingen. Zijn imaginaire wereld is bevolkt met kerkuilen, slangen, wolken, schaduwgestalten en vochtige regens die een grimmige sprookjessfeer creëren, waar de feeërieke vocalen van Mariee Sioux en Alela Diane de pijn proberen te verzachten of deze juist intensifiëren. ‘Don’t Let Me Out’ met wurlitzer ruist als een smeekbede doorheen het landschap. ‘Rose And Vine’ met banjo is een huiveringwekkend mooi meesterwerkje. Evenzo ‘Blacksnake In The Carport’. Alle songs komen in een harmonisch geheel tezamen waar de klankrijkdom mee wordt ingevuld door trompet, viool, gitaar, pedal steel, piano, klokkenspel of xylofoon. Nergens overheersen echter de instrumenten en Matt’s licht hese stem geeft een sterke gevoelsgeladenheid aan alle songs alsof hij zich beweegt in het wereldje van Tim Burton of Goethe’s Erlkönig’. Soms, zoals op het intense ‘Are You The One?’ hoor je een zekere huiver in zijn stem, wat doet denken aan Donovan of Nick Drake als hij zich in zwaarmoedigheid hult. Dit dramatisch verhaal in lyrische slow motion is Matt’s derde album, een EP meegerekend. Andere muzikanten kwamen van San Francisco over om aan dit album mee te werken. Daartussen ook enkele instrumentalisten uit Brooklyn, waar Matt Bauer inmiddels woont. Wie wat speelt is niet uit te maken. Matt zelf weet als vaardige banjospeler alle gevoelsnuances op te roepen die zovele jaren later nog nazinderen. Zowel in het heftige onheilsuggererende ‘Florida Rain’ als in het folky ‘Old Kimball’ met percussie hoor je dat het onopgelost mysterie de troubadour nog bezig houdt. Dat Matt Bauer naast Steve Earle, Gillian Welch en Arvo Part ook movies tot zijn invloeden rekent bewijst hij met dit album, want doorheen de beeldende songs rolt zich a.h.w. de tragedie opnieuw af met alle levensbeschouwelijke introspecties van de poëtische singer-songwriter.
Marcie


 

 

 

 

NEIL HAVERSTICK
WAY DOWN BY THE MISSISSIPPI
Website Myspace Contact CDBaby

 

Neil Haverstick is een gitarist die zich bekwaamd heeft in de “microtonal tunings“, dat betekent dat hij 19, 21, 31, 34, tot 36 tonen binnen de octaaf speelt, en bovendien een meester van de fretless gitaar geworden is. Voer voor specialisten, hoor ik je zeggen. Inderdaad, ik waag me dan als niet-gitarist ook niet aan verdere uitleg over deze materie. Tussen al zijn technisch ingewikkelder materiaal (waarvan we hier als extra 2 voorbeelden krijgen), heeft Neil Haverstick of "Stickman" zoals hij ook bekend staat, een cd gemaakt met meer “normale” bluesopnames, een tribute aan zijn bluesroots, volledig instrumentaal weliswaar, maar boeiend en uiteraard zeer professioneel gebracht materiaal. Vorig jaar besprak ik een andere "microtonale" cd, namelijk de band Willie Mc Blind met gitarist John Catler (zie review october 2007). Buiten de laatste twee extrasongs, die niet direct voor ongeoefende oortjes bestemd zijn, is dit wel een mooie, best verteerbare instrumentale bluescd geworden. Binnen het bestaande blueskader belicht Neil verschillende genres en stijlen en toont tegelijkertijd zijn virtuositeit. De cd opent met een eenzame slide gitaar die kreunt en kermt in “St Louis” en gaat daarna naadloos en mooi over in wat duidelijk een Howlin’ Wolf ritme is, het nummer heet dan ook toepasselijk “Hubert & The Wolf” naar de gitarist Hubert Sumlin die steeds Wolf’s gitarist was. De meeste nummers zijn dan ook eerbetonen aan gitaargoden en vaders van de blues. Zo is er bijvoorbeeld de verwijzing naar Hendrix “Red House“ met het gelijkaardige nummer “Blue House” (For Drix) andere titels geven ook al een hint “Albert’s Boogie” of Steve’s Funky Kitchen” het jazzy “Joe Passed”, “T Bone Ford”, de titels geven mooi aan wat je van een nummer mag verwachten. Erg mooi is “Hartfield Shuffle” en de afsluiter van het pure bluesgedeelte, de titelsong “Way Down By The Mississippi” waar Neil zich van zijn “heavy” zijde laat horen. Voor zover de blik in het bluesverleden, zoals gezegd geeft deze cd eveneens een blik in de toekomst met de twee microtonale nummers “667 Shuffle” en “Birdwalk”, maar dat is voor ons toch nog even wennen met onze ongeoefende oren.
(RON)


 

 

 

FIGMASTER
HIJACKED
Myspace CDBaby

 

Hijacked van Figmaster gaat schuil onder een erg mooie cover, vindt u niet? Twee Gretsch-gitaren, een acoustische, een banjo, een elektrische bas en een enkele trommel in het midden. Als u ook de achterflap zou kunnen zien, dan zag u een close-up van gitaarfrets, met tussen de snaren geklemd een vergeelde foto van een brunette en vingers die die foto teder beroeren. John Neville, mijnheer Figmaster, draagt deze plaat op zijn twee jaar geleden aan kanker overleden geliefde Madeleyne. De rest van de band bestaat uit andere Nevilles (Mat, Pat en JJ) en een dan nog Jay Hansen op bas. Samen brengen zij een mengeling van folky americana, met af en toe stevig overstuurde Gretschklanken en een vleugje reggae. Zowel omwille van de sound als omwille van de thematiek doet Highjacked wat denken aan wat we ons herinneren van Uncle Tupelo, en ook wel The Grateful Dead. Figmaster fulmineert tegen nutteloze oorlogen en schaamteloos corporate kapitalisme. Drie van de teksten op de plaat zijn overigens van de hand van Madeleyne, en die liegen er niet om. Het titelnummer, bijvoorbeeld, houdt een scherpe metafoor aan die een losgeslagen democratie vergelijkt met een gekaapt vliegtuig. In ‘Grandma Millie’ jaagt Madeleyne haar grootmoeder achter de vodden aan van de CEO’s van deze wereld die de centen van de kleine man verbrassen. Behoorlijk actueel voor een song die minstens twee jaar geleden geschreven werd. Muzikaal is de plaat afwisselend en boeiend, al is de band duidelijk op meer vertrouwd terrein als het de folk-americana richting uitgaat (bv. ‘Wildflower’, ‘The Burning Sword’ en ‘Fool Moon Rising’) dan bij de reggaegetinte nummers. Hijacked is een geslaagde hedendaagse folkplaat die na een paar keer beluisteren haar volle schoonheid prijsgeeft.
Duke J


 

 

 

JT NERO
DEMONS / DEMONS
MySpace Label CDBaby

 

Als je uitspraken hoort als erotische soul dan steekt elk normaal mens toch wel even zijn voelhorens op zelfs voordat we enige prikkel in die richting ontwaren. Er zullen weinig muziekgenres zijn die zo van liefde vervuld klinken als de soul, maar of deze vonk dan overslaat in erotiek? JT Nero komt nochtans met “Demons/Demons” dicht in de buurt. Deze man uit Chicago is ons al bekend van bij een andere soulband JT and The Clouds, maar wilde eens een zijsprong maken met een ander project. Zijn hoge, heldere falsetstem gaat bij elke song door merg en been en raakt iedereen diep vanaf de eerste beluistering. De onderwerpen waarover JT Nero zingt zijn de klassieke verhalen over liefde, leed, smart en boosheid, die ieder hart al eens verscheurd hebben, maar JT kan deze gevoelens vocaal zo inkleden alsof hij uit elkaar gereten wordt door onmenselijke, alles verslindende pijnen. Instrumentaal heeft alles de juiste subtiele inkleuring meegekregen en worden de songs opgeluisterd met prachtige harmonische zangpartijen, die dikwijls een waar gospelgevoel opwekken. JT Nero heeft een boontje voor één van de grootste gospel en R&B zangers aller tijden, Sam Cooke. Zijn mysterieuze dood blijft nog steeds een onopgelost raadsel en Nero draagt zijn eerste soulvolle nummer “Who Shot Sam Cooke?” op aan zijn grote held. Dat hij opgroeide met de muziek van Al Green, Sam Cooke of andere Marvin Gaye’s wordt ook duidelijk in de rest van het album. JT Nero brengt je moeiteloos in dezelfde meeslepende, trage, soulvolle muzieksferen met het uiterst breekbare “The Sun Ain’t Your Friend” en laat je hoofd van verliefdheid tollen in de fluisterstille trage wals “Broken Mind”. Ook Neil Young stond duidelijk in de platenkast en hebben een invloed gehad op de klank van de gitaren in het zeer gospelachtige “Diamond Cutter”. “Everything You Hoped For Is Coming True” drijft je samen met de metronomisch klinkende elektronische drum, het zweverig klinkend orgeltje, een repetitieve akoestische gitaarbeat en een smekende stem van JT Nero naar een reële slow core trance. Heel het album heeft juist datgene om je in een aangename relaxerende sfeer onder te dompelen. Doe de kaarsjes aan, je ogen dicht en kruip lekker dicht tegen elkaar. JT Nero zorgt gegarandeerd voor de rest.
Blowfish


 

 

 

GREG WALSH
A BUSY STREET
Website Myspace
CDBaby VIDEO

 

Vanuit het verre Australië bereikten ons de laatste maanden reeds verscheidene goede uitgaven en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Vandaag ligt ‘A Busy Street’ van Greg Walsh op de luistertafel. Greg is zanger/pianist/ componist & songwriter, woont en werkt in Melbourne en beweegt zich in het middenveld tussen jazzy blues, rock en soul. De unieke, heel herkenbare stem van Walsh is moeilijk met die van anderen te vergelijken, maar is zeer geschikt om binnen dit genre te floreren. Bij de titeltrack stoorden wij ons wel nog een beetje aan de vervelende sound van een synthesizer die de song wat verneukt, maar gelukkig kiest Walsh vanaf track 2 (Do What You Say You’ll Do) voor de veel mooiere klank van zijn bluesy piano. ‘Love The Third World’ heeft dan weer meer soulvolle kwaliteiten, die onwillekeurig doen denken aan Stevie Wonder, waardoor deze Greg Walsh duidelijk beïnvloed is. Dit geldt ook voor het met allerlei violen overgoten ‘Sticky Fingers’, waarin Walsh als crooner-van-down-under je even bij het nekvel grijpt. Rocken doet Walsh ook (Money Runs Dry), maar hierin overtuigd hij net iets minder dan in zijn ballads of op zijn beste bluesmomenten.Tekstueel heeft deze singer-songwriter het onder meer over allerlei veranderingen die onze wereld nodig heeft (er schuilt een Obamaatje in deze Greg), de pijn van het opgroeien, de blues, geld (over beter het gebrek daaraan) en natuurlijk ook de liefde. In één van de betere songs op de plaat, het aan Bob Dylan herinnerend ‘Too Many Laws’ klaagt de zanger de bureaucratie aan die slechts als doel heeft de mens aan banden te leggen: “Power over everyone, power over me / Didn't they hear that Beatles song "Let it be, let it be". Greg Walsh kan het allemaal fijn uitleggen en zou het in de politiek waarschijnlijk nog niet zo slecht doen. Maar voorlopig zijn we al tevreden dat hij af en toe zijn piano wat laat rollen.
Shake


 

 

 

HANS THEESSINK & TERRY EVANS
VISIONS
Website Contact VIDEO 1 VIDEO 2
Label: Blue Groove

 

Hans Theessink, de in Wenen woonachtige gitarist en bluesvertolker met meer dan twintig cd's op zijn actief, nam samen met zijn vriend Terry Evans een nieuwe cd op in Los Angeles. Een project dat ze al lang samen wilden volbrengen, namelijk die song samen brengen die tot hun favorieten behoren. Ze deden dit in een "stripped down" versie, enkel zij tweetjes, met hulp van percussionist Phil Bloch op de meeste songs, en een paar song met Richard Thompson. Op de laatste song horen we als tribute enkele gesamplede “spoken word” fragmenten van een andere vriend, die ons onlangs verliet, Bo Diddley. Terry Evans voorstellen is in feite overbodig, maar voor hen die hem niet moesten kennen: hij was samen met Bobby King bekend als de stem bij Ry Cooder. Met zijn Mississippi background was hij ook een van de favoriete stemmen van Hans. Eindelijk hadden ze beiden wat tijd, en een lang gekoesterde droom kon werkelijkheid worden. Twee dagen namen de opnames maar in beslag, gelukkig maar, want veel meer tijd hadden deze druk bezette artiesten ook niet te besteden, Enkele songs stonden dadelijk op de band, voor een ander deel waren twee takes voldoende. Zoals gezegd, weinig of geen nieuw werk op deze cd, maar prachtuitvoeringen van traditionals en bluesklassiekers zoals daar zijn J.B Lenoir's "Talk To Your Daughter" en "Mother Earh" van Memphis Slim. naast Fat's Domino's "Let The Four Winds Blow" en "Don't Let The Green Grass Fool You". Het intens mooie "Dark End Of The Street" van Doc Pomus, wat voor mij zijn definitieve versie kreeg van Ry Cooder op zijn live cd "Show Time" (met dezelfde Terry Evans) komt hier met deze versie.erg dicht in de buurt, zelfs al is deze versie veel soberder en eenvoudiger. Hiermee bewijst deze cd één ding, een sterke song, waarmee deze cd trouwens vol staat, heeft geen verdere franjes nodig, want zulke songs spreken voor zichzelf, net zoals de originele versies vroeger. Deze twee topvertolkers brengen ze dan ook op de meest sobere wijze, zonder echter te vergeten van er hun eigen stempel in te drukken. Daarmee maken zij van “Visions” een cd die iedere rechtgeaarde bluesfan aan zijn collectie moet toevoegen. Daarbij komt ook nog dat het Blue Groove label gezorgd heeft voor een perfecte opname en mix, zodat we dat ook steeds van beide heren gewoon waren. Zodoende komt ook de meest veeleisende audiofiel aan zijn trekken. Voor de zoveelste maal heeft Hans Theessink, ditmaal samen met Terry Evans perfect werk afgeleverd.
(RON)

Hans Theessink (solo) in NL/B
Zat. 18 april 2009 NL-Aalsmeer / De Oude Veiling, 20:30
Zon. 19.april 2009 NL-Den Haag / Theater in de Steeg, 13:30
Maan. 20.april 2009 B-Ruiselede / Banana Peel, 20:15
Dins. 21.april 2009 B-Brussel / Bouche à Oreille, 20.00
Don. 23.april 2009 NL- Volendam / Jozef Theater, 20:00
Vrij. 24.april 2009 NL-Enschede / De Roef, 20:30
Zat. 25 april 2009 NL- Bierum / Dorpshuis ’t Zoaltje, 20:00
Zon. 26.april 2009 NL-Amen / De Amer, 13:15 en 20:00