ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008 - JANUARI 2009 - FEBRUARI 2009

JOANNA CHAPMAN-SMITH - CONTRARIES

KAREN LOVELY - LUCKY GIRL

TOO SLIM AND THE TAILDRAGGERS - FREE YOUR MIND

TOM RUSH - WHAT I KNOW

PAUL REDDICK - SUGAR BIRD

SWINNEN - BURN THE BRIDGES

PHOSPHORESCENT - TO WILLIE

GEORGE NELSON - HOW FAR IS A JOURNEY

TOM FRANCIS - FRACTION OF THE WHOLE

ULRIKA ÖLUND - MEMORYLANE

JOANNA CHAPMAN-SMITH
CONTRARIES
Website Myspace CDBaby
Label: Woundup Records

De Canadese Joanna Chapman bezit de zeldzame kunst om haar muziek wat greintjes mysterie mee te geven. Al van bij het eerste ‘Urbanity’ vermengt zij in de folky verhaallijnen Oosterse klokjesspeelsheid met fijn vrouwelijke zang. De eerste song op haar inmiddels tweede soloalbum verwijst al direct naar haar jeugd die zij eerst in Toronto en daarna in Vancouver doorbracht. Dank zij die omgevingswisseling en de muziek van haar ouders, - met hun beider roots in Nieuw-Zeeland, Brazilië en Italië -, stond Joanna open voor zowat alle muziekgenres, wat tot uiting komt in haar composities. Maar ook in haar leefwijze als bohémienne. Zo kon je haar even goed tegenkomen in een Afrikaanse drumband of in theater als bij ballet- en dansgezelschappen voor wie zij muziek leverde. Haar band ‘The Tryst’ sluit mooi aan qua vitaliteit, humor en speelplezier. Tezamen toveren zij zowel klezmer, cabaret, Gamelan muziek, folksongs en classic/pop uit hun veelkleurige magiërhoeden. De instrumentatie maakt hun muziek tot een luister- en zelfs imaginair kijkplezier, waarbij je het bonte gezelschap als het ware uit de club ziet buitenstromen om ergens temidden van het volk een demonstratie te geven met rebelse Joanna op een zeepkistje. Drummer Wayne Adams, Justine Fisher met contrabas en Dawn Zoe met accordeon maken de songs nog feestelijker. Vooral ‘Arbitrary Lines’ met klarinet en bas heeft die vitaliteit van een straatuitvoering, alsof de artiesten zich nog het meest thuis voelen in open ruimtes. ‘Klezbian Mother’ verraadt Oost-Europese invloed. Het jazzy ‘Things Are Gonna Go Wrong’ lijkt wel ‘fever’ op zijn Parijs/Canadees, gevoed door accordeon en onderhuidse drum. Maar Joanna heeft ook oog voor eigen tegenpolen. Naast haar levenslustige kant is er die andere zijde. In ‘A Glass of Right & Wrong’ evoceert zij vagelijk de tegenstellingen tussen geest en lichaam, waarheid en leugen. Mogelijk gidste William Blake haar bij deze complexe materie, puttend uit zijn proza ‘The Marriage of Heaven & Hell’. In het mooie reflecterende ‘Between The Minds’, - waarop ene Tim Chapman even meefluit -, lijkt zij dromerig voor zich uit te mijmeren. Op ‘In The Quiet’ introduceert haar piano weer een andere gemoedstemming. De viool tilt de song op naar ijle hoogtes waar Joanna’s klaagzang blijft hangen. En ‘Carnival Song’ met tere vrouwelijke backingzang zweemt naar een werelds avondgebed waaraan de droefgeestige tenorsax en haar eigen pianobegeleiding nog uitdeining geven. Multi-instrumentaliste Joanna kan blijkbaar overweg met piano, gitaar, mandoline, lapsteel en klarinet. Haar licht jazzy wijze van zingen heeft dan weer iets gemeen met Lily Allen, die zij trouwens als een van haar invloeden vernoemt naast o.m. Ruthie Foster, Tracy Chapman en Ani Difranco. Songwriter Joanna huppelt of drentelt doorheen alle songs als een muzikaal buitenbeentje dat gewoon is dat vogels van allerlei pluimage haar volgen. Maar ook haar fans wellicht, die zeer zeker in grote getale zullen aangroeien bij het beluisteren van Joanna’s ‘Contraries’. (Marcie)

KAREN LOVELY
LUCKY GIRL
Website Label CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

Karen Lovely uit Ashland, Oregon mag zich een "lucky girl" noemen om met zo een stem en talent gezegend te zijn. Ze is één van de vele (tot nu toe) onbekende blueszangeresjes die op ons losgelaten worden, maar wel ééntje die we niet zo vlug zullen vergeten na beluistering van deze cd. Dit is inderdaad niet zomaar de zoveelste collectie van wat bluescovers,neen, dit is meer. Een schare bekende en minder bekende begeleiders, waarvan de lijst met namen te lang is om op te noemen, zorgen voor een knap geluid als backing van Karen's prachtige stem, herinnerend aan Etta James, Big Mama Thornton en andere groten bluesdiva's. Wel een paar namen: Richard Cousins bassist van Robert Cray, Van Morrison, BB King en John Lee Hooker, de uitstekende Andy Just (o.a.Ford Blues Band), Lee Spath op drums (R.Cray, M. Muldaur) en toetsenman Jim Pugh (R. Cray). De productie is van Lori Haynes, en bovendien werd de mix gedaan door Dennis Walker, ook bekend van Robert Cray, BB. King en Betty Lavette. Niet min als naamkaartje, maar natuurlijk valt of staat een cd met de stem van de vertolker, hoe groot de namen ook zijn die achter haar vergaard zijn. In dit geval kan ze zich zonder blozen tussen die namen plaatsen, ze blijkt een ware blueszangeres in hart en nieren. In "Blues Is My Business" zingt ze dan ook terecht "Blues is my business and business is good". Begrijpelijk met die stem. Ze zingt vanaf haar tiende, toen nog in een kerkkoor, maar heeft nu definitief gekozen voor de andere kant, de "Devils music" sinds 2007. Dit is haar debuut na 15 jaar uit de muziekwereld weg te zijn. Voorheen deed ze regelmatig live optredens nadat een Londense nachtclubeigenaar haar hoorde zingen en haar meteen liet optreden in zijn club. Veel covers hier, en zelfs gedurfde, die in de meeste andere gevallen vaak voor een ontgoocheling zorgen, omdat de vergelijking met het origineel terecht zwak uitvalt. Hier is dit duidelijk niet het geval. Luister maar naar Hooker's "Boom Boom", een meesterlijke versie, soms bijna gefluisterd, wat later geschreeuwd. Kortom, dit is weer een van de leuke verrassingen van de job, het debuut ontdekken van iemand waarvan we binnenkort zonder twijfel meer van zullen horen. Karen, indeed you are lovely! (RON)

TOO SLIM AND THE TAILDRAGGERS
FREE YOUR MIND
Website Label Info: Hemifrån
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

Op 17 maart ligt hij in de winkel, deze "Free Your Mind" van Too Slim and The Taildraggers, zijnde Tim Langford (Too Slim) gitaar, de bevallige Polly O'Keary, nieuwe aanwinst, op bas en zanger/drummer Tommy Cook voor het live werk. Voor deze opnames was echter Dave Nordstrom de bassist en Rudy Simone de drummer. Hun swampy blues die wij leerden kennen in 1988, was toen voor ons een ware ontdekking, een mix van wat ZZ Top ons bracht vermengd met surf en Mexicaanse invloeden. "Swinging in the Underworld" was namelijk hun debuut, waarop we trots zijn dit te kunnen bezitten. De opvolgers "Rock 'm Dead" en vooral de ijzersterke "El Rauncho Grundge" deden daar nog een schepje bovenop. Sindsdien missen we geen cd van deze band, en dat zijn er ondertussen 10 officiële en een paar authorized bootlegs. "Fan voor het leven" is hier dus geen loze uitspraak, tot spijt van wij het benijdt. Toen Tim ons dus bij de release van "Fortune Teller" mailde dat hij wegens het vele toeren, een jaartje zou overslaan, en er waarschijnlijk voor even geen release zou zijn was het lang wachten voor ons. Maar daar is gelukkig nu een einde aan gekomen. Na "Fortune Teller" waarvan de bespreking hier terug te vinden is en op de site van Too Slim zelf, is er nu binnenkort dus "Free Your Mind" van dit trio uit Seattle. "Net als op de vorige heb ik met veel plezier terug samengewerkt met Todd Smallwood" zegt Tim Langford. "Hij is een perfecte producer en speelt bovendien nog een behoorlijk stukje Hammond en 12 string. "Bovendien is het heerlijk opnemen in Todd's studio, ze ligt middenin een avocadoplantage in Californië en het zonnetje scheen er iedere dag heerlijk, en dat heeft zeker zijn weerslag op de opnames" zegt Tim. Hun muziek is als een reis doorheen de Amerikaanse rootsmuziek, van down home blues, via Americana, swamp en R&B en dat met heel veel prachtig gitaarwerk, bijvoorbeeld met zijn Les Paul Supreme die hij van zijn vrouwtje en manager Nancy kreeg als verjaardagscadeau. Het slide werk verrichte hij met zijn speciale Reverends. Een aantal van de hoogtepunten zijn "Last Train", "Devil in A Doublewide" en "Testament", nummers waarbij zijn aparte stem, die zoals ik in een vorige recensie al zei, wat aan Billy Gibbons doet denken, prachtig kleurt bij de slide gitaarpartijen. Ander pluspunt op deze "Free Your Mind" is de stem van Lauren Evans (wat een zangeres!) die in de bluesy afsluiter "The Light" voor de vocals zorgt. Ook de backing stemmen van de zusjes Mattioli (Paula en Pamela) zorgen voor heel wat mooie accenten. Op gitaargebied zijn "Peace With The Maker" en "Bottle It Up" dan weer hoogtepunten, want Tim is hier wel erg goed op dreef. Zoals altijd zorgde Too Slim weer voor een heerlijk uurtje Amerikaanse rootsmuziek. (RON)

TOM RUSH
WHAT I KNOW
Website
Label: Appleseed Recordings
Distr.: Music & Words
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3 VIDEO 4

Zanger/schrijver/gitarist Tom Rush gaat al zo'n beetje mijn hele leven mee. Ik ontdekte hem in de vroegere jaren 70 in een platenzaak. De plaat die ik hier van Rush vond was "Ladies Love Outlaws" (1974) en ik was meteen verkocht. Deze LP heb ik volledig grijsgedraaid en al snel ging ik op zoek naar andere platen van deze man. Ik heb er op een vrij omslachtige manier zelfs een paar in Amerika besteld. Want ik wou alles van deze Tom Rush hebben. Later was er een dip in mijn belangstelling voor zijn muziek, onder meer omdat Rush besloot zich een tijd terug te trekken op zijn boerderij in New Hampshire.
Tom Rush (1941) is een erkend folk en blues singer/ songwriter wiens impact op de Amerikanse muziekscène onbetwistbaar is. Hij was één van de belangrijke figuren in de folkwereld in de jaren '60. Ook bij de folkrevivals in de jaren '80 en '90 was hij zeer betrokken. Rush begon zijn muzikale loopbaan begin jaren '60 in de buurt van Boston waar hij ook studeerde. De Club 47 was het vlaggenschip van de folkscène en Tom was daar regelmatig te vinden. Hij trad daar regelmatig op en leerde veel van de legendarische artiesten die daar kwamen spelen. Tegen de tijd dat hij afgestudeerd was had hij al twee platen opgenomen. Rush heeft een talent voor het componeren van prachtige liedjes.Vele van deze songs zijn echte klassiekers geworden en worden door een nieuwe generatie artiesten zeer gewaardeerd. Typerend voor zijn veelzijdigheid is dat zijn songs folk hits, country hits, heavy metal en rap hits zijn geworden. In de vroege jaren 70, folk werd meer folk-rock en Rush besloot op te gaan treden met een vijf koppige band. Eindeloze promotie en televisieoptredens, interviews, en plaatopnames in een tijdsbestek van vijf zeer succesvolle jaren in die jaren 70 eisten zijn tol en Rush besloot om te stoppen. Echter kwam hij terug in 1981, in een uitverkochte Symphony Hall in Boston. De tijd was niet van invloed geweest op Tom's muziek en het publiek sloot hem weer in haar armen. Rush had het gevoel dat zijn publiek geïnteresseerd was in zijn oude en nieuwe muziek,en creëerde een muzikaal podium (net als Club47 in de jaren '60) om samen op te treden met gevestigde en nieuwe artiesten. In 1982 probeerde hij het uit in The Symhony Hall in Boston. De show werd een groot succes en de Club 47 series was geboren. Artiesten als Bonnie Raitt en Emmylou Harris traden er op en ook de toen nog onbekende namen als o.a Alison Krauss en Mark O' Connor deden mee. In 1999 bracht Columbia/Legacy eenTom Rush verzamel album uit met een overzicht van zijn muziek uit 1962 tot heden, met als titel "The Very Best of Tom Rush: No Regrets", inclusief een nieuwe Rush compositie "River Song", en als gasten Grammy winnaars Shawn Colvin en Marc Cohn. "Merrimack County/Ladies Love Outlaws" is een heruitgave uit 2001 met twee albums uit respectievelijk 1972 en 1974, albums waarop het optimisme en de onschuld van de vroege jaren zeventig in ongefilterde vorm gevangen zijn. Ballads, folkblues, trage funk en zelfs wat swamprock huppelen zorgeloos door elkaar. Twee jaar later verscheen de live CD, "Trolling for Owls" met hoogtepunten uit zijn vele optredens, inclusief sommige van zijn verhalen die hij tijdens die optredens verteld.
We hebben er 35 jaar moeten op wachten, maar hij verrast ons nu met "What I Know", waarvan we kunnen zeggen na een aantal beluisteringen dat het zeker het wachten waard geweest is. Hij begint dit vijftien tellende album met Bonnie Bramlett in het zelfgeschreven "Hot Tonight". De tijd heeft blijkbaar stil gestaan voor Rush want de songs op dit door Jim Rooney (John Prine, Irish Dement, Bonnie Raitt, Nanci Griffith) geproduceerde album doen dadelijk aan de akoestische sound van James Taylor denken. Vijf nummers zijn originals naast tien niet voor de hand liggende covers, zoals Steven Bruton's "Too Many Memories" met vocale bijdrage van Emmelou Harris en het mooie duet in de traditional "Casey Jones" met hier de steun van Nanci Griffith. Rush klinkt hier bijna aandoenlijk jong, met een lichte bariton, terwijl hij zichzelf op gitaar begeleidt, naast muzikanten als Pat McLaughlin, Fats Kaplin, Mike Henderson, Dave Pomeroy en Thomm Jutz die hem op een aantal tracks begeleiden waardoor de cd zeer gevarieerd is. Naast andere stemmige covers van o.a. Jack Tempchin, Eliza Gilkyson en Mentor Williams blaakt zijn zelfgeschreven titelnummer van de vrolijkheid. "What I Know" is fraai geproduceerd en zit vol muzikale hoogstandjes, maar de songs staan gelukkig altijd centraal. Songs lekker in het gehoor liggen en stuk voor stuk tijdloos klinken. Dit nieuwe werk verdient absoluut na zovele jaren van zijn stilte om in bredere kring gehoord te worden.

PAUL REDDICK
SUGAR BIRD
Website Myspace VIDEO 1 VIDEO 2
Booking: BlueBridge Network International
Label: Northern Blues Music Distr: Parsifal

We kenden hem al van The Sidemen een Canadese bluesband die furore maakte in Canada en Amerika een dikke vijftien jaar geleden. Paul Reddick was hun zanger mondharmonicaspeler. Na hun derde album kwam echter Paul Reddick's naam op de voorgrond, hun vierde cd "Rattlebag" verscheen in 2001 op Northern Blues onder de naam Paul Reddick & The Sidemen. Het was een uitstekende cd, Colin Linden was de producer, en ook "Villanelle", de opvolger werd door hem geproduced, opnieuw een pracht van een cd. Vorig jaar bespraken we nog "Revue", de "best of" van zijn werk op het Northern blues label, en nu is er sinds kort deze "Sugar Bird". Jawel ook hier met hulp van Colin Linden, en deze keer niet alleen als producer, maar ook als gitarist en bovendien schreef hij mee aan alle songs, hij nam er zelfs twee alleen voor zijn rekening. Zijn inbreng is dan ook zeer belangrijk op deze cd. Geen probleem voor ons, want we zijn fans. De cd werd in verschillende sessies opgenomen met steeds andere bezettingen, soms waren de gedeeltelijke Rodeo Kings de begeleiders, soms andere bekende gastmuzikanten, het ontdekken ervan laten we aan jullie over, want anders word de opsomming van namen te lang. Dit levert prachtige songs op, zoals "Every Temptation" en "Wishing Song" met Colin Linden's prachtige gitaarwerk op National steel en Garth Hudson, die baardige van the Band op zijn accordeon. Naast deze eerder kale, sobere songs qua instrumentatie ook enkele big band achtige nummers, zoals "Later Than You Think" dat iets van Cab Calloway bij zich draagt. Afsluiter "Block Of Wood" is dan weer een pure Howlin Wolf- stijl bluessong. Je merkt het, naast constante kwaliteit is ook afwisseling troef op deze "Sugar Bird". Paul Reddick blijft één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Canadese of "Northern blues". (RON)

SWINNEN
BURN THE BRIDGES
Website MySpace
Label: Pias

Gewezen opper-Scab Guy Swinnen moet vandaag op een wolk leven. Verleden jaar mocht hij vele punkharten sneller doen kloppen met een legendarische reünie van The Scabs. Bij vele fans deed dit de hoop rijzen dat dit een nieuwe start zou betekenen omwille van het gigantisch succes, met een tot driemaal toe uitverkochte AB en memorabele passages op zomerfestivals met als topact TW Classic. Het was echter idioot om te denken dat Guy zijn trouwe bandleden van Swinnen in de steek zou laten voor misschien kortstondig commercieel succes. Het moet een hectische bedoening geweest zijn om de laatste hand te leggen aan zijn nieuw album “Burn The Bridges” te midden van al dit concertgeweld, maar het resultaat mag er zijn. Op zijn vorig album “Swinnen” was het klankentovenaar Mauro Pawlowski die de productie in handen had. Vandaag is het niemand minder dan muzikaal wonder Monsieur Pol, berucht als bassist van Triggerfinger en een al even talentrijk gitarist, die in zijn stempel op het album drukt. Van puber tot bijna vijftiger, je mag de foto’s van Guy bewonderen op de frontcover van het album. Guy heeft met dit album duidelijk een hoofdstuk in zijn leven afgesloten. In het titelnummer en opener van de cd “Burn The Bridges” wijst hij erop dat hij het verleden heeft begraven en dat achterom kijken je geen stap verder helpt. Prachtig, licht rockend nummer, qua instrumentaal volume perfect ingetoomd, maar toch met een stevig arrangement in de achtergrond. De ideale song om lekker cruisend het refrein mee te zingen en de backing vocals van Ruben Block en Patrick Riguelle bij te treden. In “Water And Wind”, een ballade in Tom Petty stijl, dat drijft op een akoestische gitaar en een bezwerend pianodeuntje van Wim Verbeke, met gitarist Bert Van Hoeyland in de rol van Mike Campbell en aangevuld met een slepende pedalsteel van René Van Barneveld, horen we een gelouterde Guy Swinnen, die precies door zijn ervaringen in Stanley’s Route erkenning geeft aan de simpele maar essentiële dingen in het leven: liefde en een zonnig bestaan voor al de mensen op deze planeet. Men zegt dat de stem van een man op zijn best is rond zijn vijftigste. Als je Guy bezig hoort in het naar Elvis Costello neigende “A Fox Like Me” twijfel je daar geen moment aan. Het vrolijke “At It Again” toont een levenslustige en verliefde Guy Swinnen in een lekker countryrocker, maar één van de mooiste nummers van de plaat speelt Guy op akoestische gitaar. “One Eye For The Soul” klinkt zo teder, met de warme klank van een piano kabbelend in de achtergrond tegen een Mario Goossens die zijn snaardrum even intiem streelt. Ook “Hate It” hoort thuis in deze hartverscheurende categorie thuis en legt de link naar de ingetogenheid van een akoestische Neil Young, met prachtige harmonische zangpartijen. Een cowboy heeft zijn paard en denkt nostalgisch terug aan zijn eerste stappen als puber op zijn pony. Diest ligt echter niet in de Far West en Guy laat mooi zijn jeugdherinneringen voorbijglijden in “Can’t Get Nothing Done” van zijn eerste cowboybots, de fiets waarmee hij de straten onveilig maakte, de Creedence muziek waarmee hij opgroeide tot de Neil Young platen waarop hij met zijn gitaar volop meescheurde. Nee, we hebben het laatste nog niet gehoord van Swinnen die met deze plaat op alle vlakken voor kwaliteit is gegaan. Elk nummer klinkt instrumentaal en muzikaal perfect uitgebalanceerd en geeft pas zijn geheimen volledig prijs na een paar beluisteringen. Dat de tragere en akoestische nummers er het sterkst uitkomen strekt Guy allen tot eer en zullen ten volste tot zijn recht komen in zijn live shows. We kijken er al vol verwachting naar uit.
Blowfish

PHOSPHORESCENT
TO WILLIE
Website Contact
Label: Dead Oceans

33 jaar geleden nam countryster Willie Nelson een plaat op die “To Lefty From Willie” heette. Het was zijn muzikale eerbetoon aan zijn held Lefty Frizell waarbij Willie Nelson zijn tien favoriete liedjes uit diens songbook herinterpreteerde en van zijn eigen typische countrysound voorzag. Dat album was destijds een wereldsucces voor Willie Nelson en het inspireerde Matthew Houck aka Phosphorescent uit New York nu tot een gelijkaardig scenario maar nu met songs van Willie Nelson in zijn eigen versie. Het tribute-album “To Willie (from Phosphorescent)” bevat elf songselecties uit Nelson’s repertoire van 77 full-cd’s en hij heeft er daarbij zeker niet naar gestreefd om diens grootste hits te coveren. De nummers zijn eerder pareltjes uit een diep verleden die hier in de versie van Phosphorescent een eigen leven toebedeeld krijgen. De stem van Matthew Houck is heel typerend te noemen. Ze is zeer herkenbaar, lijkt wat op Bonnie ‘Prince’ Billy en is uitermate geschikt voor de interpretatie van deze voornamelijk uit countrysongs bestaande playlist. Een niet zo getrainde luisteraar zal er wellicht geen Willie Nelson-songs in herkennen en dat is nu net de grootste verdienste van Phosphorescent. In 2007 brak deze artiest door met zijn plaat “Pride”, een album dat omwille van zijn dromerige liedjes best kon worden boven gehaald in de zeer late uurtjes van de dag om even rustig tot bezinning te komen. “To Willie” is nu wellicht zijn klassieke album geworden dat zeer veel aandacht van radio’s en internet muziekstations moet krijgen. En dus ook van jullie luisteraars en liefhebbers van uitstekende muziek. Het is dan ook uitermate moeilijk om muzikale hoogtepunten te vermelden want elk liedje is op zichzelf een pareltje aan de kroon van Phosphorescent. Toch willen we even extra stil staan bij het betoverend mooie duet “It’s Not Supposed To Be That Way” dat hij samen met Angel Deradoorian brengt. “Reasons To Quit” waarmee de cd begint is eigenlijk een nummer van Merle Haggard en ook de originele Hank Cochran-song “Can I Sleep In Your Arms” wordt samen met een koortje van een hartverwarmende akoestische versie voorzien. Het tot tranen bewegende “Permanent Lonely” wordt op synthesizermuziek gezongen en sluit het best aan met wat Phosphorescent op zijn vorige cd “Pride” ten gehore bracht. Dat geldt ook nog een beetje voor “The Last Thing I Needed (First Thing This Morning)” met hartverscheurend pedal steel-werk gespeeld door Ricky Ray Jackson. En ook afsluiter “The Party’s Over” stuurt de luisteraar voldaan naar huis in afwachting van een volgende cd van deze artiest met hopelijk opnieuw eigen werk. Phosphorescent brengt met “To Willie” een heel oprechte en eerbiedwaardige liefdesbrief aan één van zijn muzikale idolen en wij zijn er van overtuigd dat Willie Nelson zeer vereerd zal zijn met deze plaat. Nu blijft het nog aan u om Phosphorescent voor zijn moeite en zijn mooie prestatie te belonen door deze cd ook in uw eigen verzameling op te nemen. (valsam)

GEORGE NELSON
HOW FAR IS A JOURNEY
Myspace CDBaby

In de film ‘Casablanca’ komt een beroemde scène voor waarin Ingrid Bergman aan de barpianist met omfloerste melancholische ogen vraagt ‘play it for me, please Sam’, - één van de sleutelmomenten -, waarna pianist Sam ‘As Time Goes By’ begint te spelen. Diezelfde sfeer vind je terug op dit ‘Journey’ album waarin George Nelson met zijn pianospel het verleden lijkt te laten herleven toen dromen nog niet eindigden op desillusies. George Nelson uit Colorado, die als tiener harmonieën oefende in de straatlichten van Baltimore, kan nog steeds geen muziek lezen. Toch weten zijn vingers blindelings de juiste noten te vinden die hart en gemoed beroeren. Zijn bluesy pianospel is briljant en met zijn soulvolle stem zingt hij de ene cover na de andere. Sommige zijn al lang klassiekers en lokken mijmering uit. Als een grootmeester/tovenaar laat hij de schimmen van zijn voorgangers passeren en speelt hij evergreens van Gershwin, Irving Berlin en Ray Charles. Ook de liefdessongs zoals ‘Tenderly’, ‘Summertime’, ‘How Deep Is The Ocean’ en ‘My Funny Valentine’ zijn tijdloos, waarvan zowel de woorden als de melodie in het collectieve geheugen bleven hangen. George Nelson’s repertorium is eindeloos en gevarieerd. Hij leerde alles op het gehoor en speelt nu al vier decennia lang in clubs, hotels, restaurants en op privé-feestjes, neerstrijkend in o.m. Californië, Arizona of Colorado. Bij deze Live opname in het St. Julian Hotel in Boulder, Colorado, bleef het publiek muisstil met af en toe een discreet applaus. Met zijn geëmotioneerd pianospel, in de lijn van Count Basie, Erroll Garner of Teddy Wilson, slaagt hij erin om magie te creëren die doet wegdromen. Je hebt dan de keuze tussen een droefgeestig terugblikken in ‘Someone That I Used to Love’ of de hoopvolle passionele verzuchting in ‘Will You Love Me Tomorrow’. In de song ‘Come Share My Love’ verliest de pianist zich in broze beschouwing en in een nostalgisch choreograferen van de pianotoetsen. Op het laatst versmelt hij zelfs even met Beethoven in de uitvoering van diens ‘Pathétique’. Mocht ik mij echter met een verzoeknummer rechtstreeks tot de pianist wenden dan zou ik om ‘You Don’t Know Me’ bedelen, introspectief gezongen met die licht korrelige stem, terwijl zijn pianospel zich een weg zoekt naar ribben en ruggenwervels om daar te blijven nawerken. De intimiteit van deze Live opname kan je als het ware aan den lijve voelen alsof je in een schemerhoekje zit met flakkerend kaarslicht als enige versiering. Je kan je dan je gemakkelijk inbeelden dat je om het even waar zit, in een exclusieve jazzclub in New York, Parijs, Berlijn of in Boulder zelf en je laten terugvoeren in de tijd. En je hoefde zelfs geen entree te betalen, dank zij de aankoop van dit weemoedig meesterwerkje van een sublieme pianist. (Marcie)

TOM FRANCIS
FRACTION OF THE WHOLE
Website Myspace CD-Baby

In Het Nieuw-Zeelandse Nelson woont Tom Francis, een muzikant die niets liever doet dan op zijn akoestische gitaar tokkelen, nummers componerend en tegelijkertijd teksten voor nieuwe songs schrijvend. Gedurende 6 jaar had hij in Londen verbleven toen hij besloot om terug naar huis te keren en daar zijn ding te gaan doen. Met het album “Fraction Of The Whole” heeft hij uiteindelijk zijn huiswerk afgeleverd. Op deze cd staan zestien nummers die als luisterliedjes geklasseerd kunnen worden. In de teksten deinst hij er niet voor terug om vrij persoonlijke onderwerpen te brengen, net als zijn muzikale voorbeeld Tracy Chapman pleegt te doen. Ook zij heeft enkel de eenvoudige klanken van haar akoestische gitaar nodig om haar verhalen te begeleiden. De sound die we op dit album kunnen horen blijft daardoor wel vrij monotoon en het is dus al bijna noodzakelijk dat je aandachtig naar de teksten van de nummers luistert om de boodschappen mee te krijgen die Tom Francis in zijn songs heeft ingesloten. “Fraction Of The Whole” is het debuutalbum van deze artiest die aantoont dat het schrijven van liedjes hem behoorlijk vlotjes afgaat. De cd werd met één microfoon opgenomen in zijn thuisstudio zonder hulp van anderen, noch technisch noch muzikaal. En toch is het net dat wat we graag zouden willen zien bij een volgende plaat: wat meer instrumentatie om zijn liedjes meer aan te kleden want na een volledige beluistering van de cd kan je niet ontkomen van de indruk dat het allemaal een beetje te veel op elkaar lijkt en dat er onvoldoende afwisseling in de nummers terug te vinden is. Zelf vertelt hij dat de 16 songs doorheen enkele jaren heen werden gecomponeerd en dus een realistisch beeld van zijn leven tijdens die periode proberen te reflecteren. Enkele titels van songs die we u graag willen aanbevelen om even voor te beluisteren op de CD-Baby site zijn: “Harmonia”, “September Blues”, de titeltrack “Fraction Of The Whole”, “Time Only Knows” en de afsluiter van het album die “Sing to Me” heet en wat op de sound van Jack Johnson lijkt. Mooie songs maar wat te weinig muziek is het finale oordeel van (valsam)

ULRIKA ÖLUND
MEMORYLANE
Website Contact CD-Baby

De Zweedse zangeres Ulrika Ölund debuteert met haar ep “Memorylane” als singer-songwriter. Haar vijf zelf gecomponeerde songs op dit mini-album worden beïnvloed door countrymuziek en kunnen als hedendaagse popsongs geklasseerd worden. De songteksten zijn voor haar een belangrijk onderdeel van de liedjes en ze probeert er dan ook steeds een persoonlijke boodschap in te verwerken. Liedjes over herinneringen, over het verlangen naar de grote liefde en over het beleven van haar liefdesleven zelf. Het eerste nummer “Crust Of The Icy River” is een uptempo-song die van een typische Nashville-sound voorzien werd. In het melancholische nummer “Life Is A Trial” wordt er aan de luisteraar een melodieuze ballade aangeboden. “Waiting” is een op akoestisch gitaar geënte song met enkele catchy hooks op keyboards en met het engelachtig gezang van Ulrika Ölund op het voorplan. De passie voor muziek is een constante in het leven van Ulrika Ölund en leidde ertoe dat ze zich enkele jaren geleden op het schrijven van eigen nummers begon toe te leggen. Haar mooie zangstem komt dan ook zeer goed van pas om die liedjes zelf in te zingen. “Unforgettable” is een pianoballad die bij ons fijne herinneringen oproept aan de Canadese zangeres Jann Arden die ook al over zo een loepzuivere stem beschikt. Bij ep-tjes is het grote nadeel dat er maar een paar liedjes opstaan waardoor je al snel aan het laatste nummer toekomt. Dat is hier “Leap Of Faith”, opnieuw een uptempo-song met dynamisch zangwerk van deze getalenteerde Zweedse. Wat ons betreft mag ze nu al keihard beginnen werken aan een eerste full-cd die we dan ook heel graag zullen bespreken bij Rootstime. (valsam)