ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

JANUARI 2009 - FEBRUARI 2009 - MAART 2009 - APRIL 2009

JOE PRICE - RAIN OR SHINE

TORNADO MAGNET - DOUBLE WIDE

G.R. HARRISON - GOLD, LOVE OR TRUST

PHILIP MASORTI - FATHER'S EYES

DAN GRANERO - CAN'T STAND TO LOSE

DAGGER OR A DRAM - 9

CHRISTINE SANTELLI - ANY BETTER TIME

FM - WAITING FOR A FRIEND

SCOTT SHARRARD - ANTE UP

LISA MARSHALL - SIMPLE

JOE PRICE
RAIN OR SHINE
Website Myspace
Label: Blues Acres Productions
Info: Blind Raccoon
VIDEO 1 VIDEO 2

Iowa country bluesman Joe Price is een goed voorbeeld van hoe je alles eerst op de juiste manier leert - slide techniek en het bestuderen van de masters - om vervolgens met al die regels te breken om dan je eigen muziek te gaan maken. De muziek van Joe Price, die rechtstreeks uit het hart komt, raakt je gewoon overal. Het aanhoudend gedreven ritme, het bijbehorende stampen met de voeten, de versplinterende, trillende slide runs op het fred board en dan die stem - een intens, kwellend mirakel lijkend op de geest van je voorouders - en dat allemaal samengevoegd tot een blues tornado die je kan raken en die de hele dansvloer op stelten zet alsof het een achtmans showband betreft. En hoewel Price leeft in de klassieke blues standaards alsof het zijn favoriete shirts zijn, is zijn eigen diepgaande en gevarieerde verzameling van originele muziek zo formidabel - en zo grondig doordrongen van de mysteries van het leven - dat singer/songwriter Greg Brown naar Joe refereert als ‘The Buddha’. Begonnen met The Rocket 88s (tot 1974) en daarna spelend bij de legendarische Mother Blues (van 1975 tot 1981) speelde Joe bijna non-stop. Gedurende deze periode stonden Joe en vrouwtje Vicki bijna elke dag op het podium en openden ze verscheidene shows van artiesten als voor Muddy Waters, Koko Taylor, Clifton Chenier, Sonny Terry & Brownie McGee en James Cotton. In 2002 werd Joe Price opgenomen in de Iowa Blues Hall Of Fame in Des Moines. Joe was ook een van de finalisten in de Blues Foundation’s ‘International Blues Challenge 2006’, gehouden in Memphis, Tennessee. Zijn flamboyante, distinctieve gebruik van de resonatorgitaar bezorgde hem showcases in de laatste twee National Guitar Co. catalogi. In 2008 ontving hij een endorsement van Greg Bennett, gitaren gefabriceerd door de Samick Company, ‘s-werelds grootste producent van muziekinstrumenten. En nu na zijn vroegere albums "25 Below" (1996), "Designated Driver" (2000) en "Lookin’ For Love" (2004) is er zijn nieuwste cd, "Rain or Shine" waarbij zijn alternatieve Country Blues nog het meest laat denken aan Elmore James/Muddy Waters traditionele fingerstyle-gitaarspel. Mooi verdeeld zijn vijf van de tien tracks instrumentals, en zijn zeven hiervan opgenomen in Nashville door Joe McMahan en dit allemaal in een productie van Joe zelf. Waar vorige cd "Lookin’ For Love" volledig opgenomen is met vrouwlief Vicki, is deze op deze nieuwe plaat nog maar sporadisch te bespeuren. Want "Rain or Shine" is eerder een solo projekt met enkel Vicki's stem en gitaarspel in het nummer "Steel Guitar". Samen met de hele familie, dwz. Joe, Vicki’s zoon, Keni Ewing en trompettist Al Naylor wordt er afgesloten in het swingende "Rock Slide". Zeer luisterbare blues zoals blues anno 2009 mag klinken.

TORNADO MAGNET
DOUBLE WIDE
Website Myspace
Label: Big Bender records

Een mooie stamboom bezitten kan je flink vooruit helpen, onze viervoetige vrienden bijvoorbeeld kunnen er mooie prijzen en bekers mee behalen op tentoonstellingen. Wat heeft dit met muziek te maken, zal je denken. Wel, de leden van deze band:Tornado Magnet bezitten eveneens samen een mooie stamboom. Samengesmolten uit de restanten van prima vroegere bands als The Beat Farmers, The Bastard Sons of Johnny Cash, Ricky Skaggs en Johnny Cash band, West Coast Pin-Ups, Whiskey Tango en The Hideaways om er slechts enkelen te noemen, vormen ze samen een eigenzinnige alt.country en rockabilly band, met hier en daar wat bluegrass elementen aan toegevoegd. Mooie stemmen en harmony vocals zijn een ander pluspunt en voeg daarbij een teruggrijpen naar oude countryrock invloeden in combinatie met hedendaags alternatieve stijlelementen, en je hebt een eigentijdse Americana en roots rock band die evenzeer doet terugdenken aan de muziek van bijvoorbeeld de New Riders Of Purple Sage, Gram Parsons en Poco. Red dirt country rock, waar rock 'n roll op de eerste plaats komt, zo omschrijven ze zelf wel eens hun muziek. Met bluesy songs (Pistolero), rauwe rockabilly (Hookup) of traditionele country (Austin City Lights) zorgen voor de nodige variatie. Live brengen ze naar het schijnt even goed ruige rock shows als een dag later een intieme akoestische set, naargelang de lokatie het vraagt. Tornado Magnet heeft zijn naam inderdaad niet gestolen, door hun sound trekken ze je aan als een magneet en zuigen je daarna als een wervelende tornado verder naar binnen, naar het turbulente, intens kloppende hart van hun muziek. (RON)

G.R. HARRISON
GOLD, LOVE OR TRUST
Myspace Contact
Label : Inbetween Records Contact

Met een artiestennaam als G.R. Harrison wordt je meteen op het verkeerde been gezet door deze muzikant. Want het gaat hier niet om één of andere Amerikaanse muzikant maar wel over de Maastrichtse singer-songwriter Ruud Gijssen die zich voor de selectie van zijn artiestennaam beroept heeft op zijn afkomst als ‘Harrie’s son’ en de initialen van zijn echte naam G.R. In Nederland heeft hij al een lange muziekcarrière achter de rug als muzikant bij bands als ‘The Wild Specialties’, ‘Texan Tail’, “T-Bird Rhythm” en ‘The Electrophonics’. Dit album “Gold, Love Or Trust” is zijn eigen solobaby en bestaat uit een mooie verzameling van elf zelfgeschreven Americana-, folk- en rootssongs. Hij neemt de zang, het gitaarwerk en de percussie voor zijn rekening en kan op enkele vrienden uit zijn band ‘The Wild Specialties’ rekenen voor de overige muzikale contributies. De songlist op deze cd is heel gevarieerd, hij beroert de gevoelens in enkele ballads zoals “100 Miles” of “I Cannot Believe” en zorgt voor een vrolijke noot in de titeltrack “Gold, Love Or Trust” en “Indoor Furniture”. De vioolklanken van Izzy Watson zijn op de voorgrond aanwezig in het nummer “Doc Jag” en zangeres Enith Linssen mag lead vocals voor haar rekening nemen in de countryballad “At Your Side” en eveneens in duet meezingen op “I Cannot Believe”, een song die wij hiermede graag tot de beste op dit album willen bombarderen. Zijn muzikale voorbeelden Steve Earle, Johnny Cash en Tom Waits worden nadien ook nog geëerd in gelijkgezinde nummers als “Luckiest Man In Town”, “How Strange When” en “Monica”. Ook nog een klein bloemetje voor de mooie presentatie van deze cd in een knap hoesje met een print van een foto van de zanger op een vage achtergrond. Deze Limburgse buurman mag wat ons betreft zijn kunstjes ook eens aan deze zijde van de eigenlijk niet meer bestaande landsgrens komen vertonen. (valsam)

PHILIP MASORTI
FATHER'S EYES
Website Myspace CDBaby VIDEO
Info: Powderfinger Promotions

Philip Masorti is een advocaat uit Pensylvania Furnace, die als hij even tijd en inspiratie heeft, zich waagt aan wat songwriting en zich voor deze eerste cd omringd heeft met een groepje puike muzikanten. Niemand minder dan Hiram Bullock, Jonathan Mover, Will Lee en Micheal Hill begeleiden hem op "Father's Eyes". Maar het sterkste element tussen die begeleiders is voor ons op deze release het messcherpe, diep zuiderse slide gitaar geluid van de jonge Noah Wotherspoon, een jongen wiens naam we zeker moeten onthouden. Philip's songs zijn geëngageerd en dikwijls politiek geladen, maar ook de meer klassiekere thema’s zoals relatieproblemen komen aan bod. Met dit debuut vraag je je af of de man de balie niet beter vaarwel kan zeggen, want dit mag er zeker zijn. De productie was in handen van Delmar Brown, de bekende jazz en blues organist bekend van Miles Davis, Sting en Peter Gabriel. Het was hij ook die de puike cast van begeleiders aanbracht. De nummers van Philip bezitten een originaliteit qua opbouw en teksten die hem onderscheid van de rest van de huidige Americana releases. Hij is een storyteller die zijn teksten brengt op een wijze die me soms doet denken aan Leonard Cohen iets wat het duidelijkst naar voor komt in de song "Butcher's Bill". Zijn stem voort een rustgevend contrast met de prachtig klinkende bluesy gitaarpartijen van de jonge Noah Wotherspoon, die soms een dromerig en laid back sfeertje scheppen, maar soms venijnig scherp uit de hoek kunnen komen, zoals in "Ball & Chain", neen, niet de bekende bluescover, maar eigen werk van Philip, alle songs trouwens op dit debuut. "Come Home" en "Mark Twain" zijn er nog zo enkele, met die slide die tekeer gaat als een duivel in een wijwatervat. Afsluiter "Willow" is daarna weer in sterk contrast, beschouwend en rustig, met teksten die je aan het denken zetten. Het resultaat van deze eersteling, opgenomen in de Skyline Studios in New York mag er zeker zijn, een cd die je aandacht vasthoudt door zijn originele benadering, maar wat ons betreft, ook het sterke slidewerk van de jonge Noah Wotherspoon. (RON)

DAN GRANERO
CAN'T STAND TO LOSE
Website CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2

Bluesrock gitarist Dan Granero is een naam die hier in Europa nog relatief onbekend is, waarschijnlijk omdat hij uit Australië komt, New South Wales meer bepaald. De Australische artiesten hebben het nu eenmaal altijd wat moeilijker hier, het is en blijft een wat afgezonderd, apart segment binnen de muziekwereld, daar hebben we het al eerder over gehad hier bij Rootstime. Toch blijf ik een liefhebber van veel van de muziek die van "down under" komt, omdat het toch altijd weer wat anders klinkt dan de dingen die we gewoon zijn uit de States of het vasteland. Langzamerhand blijkt echter Europa Dan Granero te ontdekken, getuige zijn concertagenda, waar in de maand mei enkele Italiaanse concerten gepland staan en in juni en juli volop Scandinavië voor de bijl moet gaan, met talloze concerten in Denemarken en Zweden. Misschien volgen wat later dan onze lage landen wel, en terecht, want Dan Granero moet niet onderdoen voor zijn Amerikaanse of Engelse collega's. In het zware segment, genre S.R.V, Hendrix getinte bluesrock is zijn muziek te plaatsen. Zijn Fender Stratocaster uit 79 staat centraal in zijn muziek en deze tweede cd is een live opname die op 31 januari van dit jaar opgenomen werd in "The Oakglen Treehouse" een club aan de kust van New South Wales. Zonder veel overdubs en met een minimale productie geeft dit een mooi beeld hoe de concerten van Dan echt klinken, met enkel Lawrence Gambale op bas en drummer Michael Williams als backing. Recht voor de raapse bluesrock dus, vol power en zoals ik al zei, met veel verwijzingen naar het geluid van SRV en Hendrix, een brok rauwe energie, niets meer, maar vooral niets minder, met songs als "Drivin' South" en "I Hear The Blues Calling My Name" als blikvangers. (RON)

DAGGER OR A DRAM
9
Website Myspace Contact
Label : Post Colonial Records
CD-Baby

De stuwende krachten achter de formatie ‘Dagger Or A Dram’ uit Boston, Massachusetts zijn Tommy McKnight en James Chiarelli die door het oprichten van deze rockgroep probeerden om hun muzikale ei te leggen met zelfgeschreven klassieke doch zeer melodieuze rocksongs. Voorheen speelden beide muzikanten sinds 2002 al samen in de rockgroep ‘PCR’. Intussen heeft ‘Dagger Or A Dram’ al drie full-cd’s uitgebracht en deze “9” was daarbij de eerste vrucht van noeste arbeid. Oorspronkelijk werd dit album al in de winter van 2007 op de Amerikaanse markt uitgebracht. Nu stuurde de groep ons een exemplaartje toe om support te vinden voor een Europese promotiecampagne. De band leeft intussen van de vele live optredens die ze in de regio van Boston verzorgen. Hoe ze dan klinken kan je beluisteren op een recent uitgebrachte cd “Live At The Basement”. De pers relateert hun stijl aan die van bands als The Faces, The Band en Neil Young hetgeen voor de swingende rockers zeker toepasselijk is. Het swingt echter niet in alle songs en wij vinden meer plezier en onze smaak in de melodieuze songs zoals “Streets” en het schitterende “Merle” waarin wij graag een meer treffende vergelijking met ‘Band Of Horses’ of ‘My Morning Jacket’ zouden willen poneren. Zanger Tommy McKnight laat een zeer mooie stem horen in deze songs en gitarist en lap steel speler James Chiarelli etaleert zijn kunstjes ook al regelmatig in de “9” songs op dit album. Voor het nummer “No Shame” neemt hij zelfs even de microfoon over als zanger. Andere hoogtepunten op dit voortreffelijke album zijn de songs “Hyperdrive” en “Stoned, Drunk & Dead”. Ook het leuk swingende reggaedeuntje en niemendalletje “Who” kan ons meer dan bekoren, net als de afsluitende ballad “Dagger Or A Dram” die blijkbaar tot de groepsnaam heeft geleid. De heren tonen dat ze veel belang hechten aan de opbouw van hun songs en de aanwezigheid van een sterke melodie is ook al onontbeerlijk. Dit is een heel leuk schijfje van een band waar wij heel graag spoedig wat meer van zouden willen vernemen. (valsam)

CHRISTINE SANTELLI
ANY BETTER TIME
Website Myspace
Label: VizzTone

Ze is half Iers en komt uit New Jersey, deze blues en roots zangeres. Zeven cd's heeft ze nu op haar palmares, deze meegeteld. Zes independent releases had ze nodig om een major platenlabel te overtuigen hoe goed ze wel was. In haar openingstrack "Good Day For A Hanging" zingt ze dan ook. "I have waited, Good Lord have I waited" veel te lang als je 't ons vraagt, maar eindelijk is het zover: er wordt voor haar gezorgd. Dit had tot gevog dat de productie gedaan werd door labelgenoot Dave Gross en onder meer niemand minder dan Popa Chubby meespeelde op een song. Bob Margolin is bovendien haar P.R man, haar geluk kan dus niet op. Enkel eigen composities op deze "Any Better Time" en ze mogen er zijn. Neem nu "Guilty" een bluesy ballade, haar op het mooie lijf geschreven. Haar ruige stem leent zich perfect voor zulke songs en ook als gitariste weet ze haar vrouwtje te staan. De verhouding blues en roots songs is netjes in evenwicht, met als hoogtepunt "Ode To Bill" opgedragen aan de overleden vriend Bill Perry waar Popa Chubby langskomt voor een ruggensteuntje door een prachtig stukje gitaar op ons los te laten. "Lily's Song" is een andere sterke ballade, met wat lichte Keltisch aandoende invloeden. "For You" drijft op een Tom Waits/ circusachtig walsritme. Vocaal is Christine in beste doen in "Sparrow", waar ze zowaar klinkt als Janis Joplin. De nodige afwisseling is duidelijk aanwezig doorheen de ganse plaat, met als vreemde eend in de bijt het hoe-down achtige hillbilly nummer "On The Farm" als afsluiter, compleet met handclaps. Wat men noemt een "barn burner" in vaktermen.Yee-haw! (RON)

FM
WAITING FOR A FRIEND
Info: Powderfinger Promotions
CDBaby

Over FM aka Federico Muchnik is niet veel geweten, alleen dat hij met zijn debuutalbum "Waiting For A Friend" meteen scoort. Blijkbaar kreeg hij inspiratie van artiesten als Bob Dylan, Mark Knopfler en J.J. Cale. Want zijn moeiteloos gitaarspel doet wel degelijk denken aan deze laatste tot zelfs die prachtige laidback stem die refereert naar J.J. Cale. Maar zo ademen andere songs ook weer onverwachts de stem uit van Dylan. Dat is zo in zijn wellicht solo opgenomen nummers waar drumcomputers de nummers wat vervlakken. Hoewel Muchnik volgens de liner notes alle instrumenten bespeelt behalve in het nummer "Pacific Standard Time" waar een gitaar solo expliciet toegeschreven wordt aan David Hershey-Webb, klinkt de cd overal alsof Muchnik assistentie had van echte ménsen en niet van machines. Hij opent meteen met de titeltrack, zeer laidback, hetgeen zo blijft tot het einde van de plaat. Al had het toevoegen van orgel, blazers of een viool zeker succes gehad. FM speelt soepele country, intieme blues en loom voortsschuifelende ballads, alle gedrenkt in die typische, relaxte stijl die we best kunnen vergelijken met J.J. Cale, denkende aan diens "To Tulsa And Back". Hoewel Muchnik eveneens even nonchalant zingt, is hij enkele malen, zoals de vroegere Dylan tegen de oorlog hetgeen we te horen krijgen in "Yankee Go Home" en "Horrors of War", al is "Wake of the Storm" ook zo'n typische Dylanesque song. Meer persoonlijk is hij in intieme nummers als "Can't Make It Without You" en "I Can See Her", songs die zeker behoren tot de hoogtepunten op deze plaat, waarin hij dan ook bewijst een songsmid van niveau te zijn. Opvallend zijn dan ook de vaak hoge kwaliteit van de nummers en de zorgvuldige, prima gedoseerde samenstelling van "Waiting For A Friend", al zijn 38 minuten misschien iets te weinig. Natuurlijk weet hij met rudimentaire middelen, als een gitaar en een stem, een laidback geluid neer te zetten. Het resultaat is een warm, ritmisch en relaxed album!

SCOTT SHARRARD
ANTE UP
Website Myspace CDBaby
VIDEO 1 VIDEO 2

Scott Sharrard, gitarist bij Gregg Allman's band is niet alleen dat, hij is ook een uitstekend songschrijver en zanger, en wel in een genre dat een beetje buiten de verwachtingen ligt, geen southern rock, maar meer soul, veel soul.. en blues. Scott is een blue eyed soulzanger met stijl en een stem boordevol gevoel. Dat bewijst hij al direct met de openingssong van deze cd "Put Your Soul records on", een song die de dagen van Atlantic en Motown terug naar boven haalt. Soms herinnerend aan Lenny Kravitz, combineert hij zijn sterke soulvolle stem met overheerlijk gitaarwerk met een sterke bluesy inslag, maar de songs hebben vaak meer een funky geluid. In "8 Days On The Road" een nummer van Jerry Ragavoy, laat hij horen dat typische slide gitaargeluid van Derek Trucks ook in de vingers te hebben. Hij behoort nu eenmaal ook tot de Allman Brothers clan, en dat kun je maar moeilijk verbergen. Heerlijk nummer! Dat alles live in de Ante Up studios in Cleveland Ohio opgenomen is op 2 dagen met enkel bassist Jeff Hanley en drummer Diego Voglino is des te verrassender, want alles klinkt perfect en af. Enkele gastbijdragen op Hammond en blazers werden een maand later wel bijgevoegd in Brooklyn. "Losing Faith In You" een minder bekende B.B King cover is eveneens prachtig, met wederom spetterend gitaarwerk van Scott. Stevie Wonder's "All Day Sucker" uit zijn "Song In The Key Of Live" klinkt alsof Stevie zelf die song brengt met die andere Stevie uit Texas op gitaar als backing. Tijd voor nog een eigen compositie: "Stone" dat duidelijk een Hendrix hommage is, een nummer in de stijl van "Machine Gun" uit de "Band Of Gypsies" cd, compleet met ratelende drumpassages à la Buddy Miles. Terug naar de soulsound met "In The Right Place", weer die knappe soulstem van Scott, onderstreept met sterke bluesy gitaarsolo’s. "It Makes No Difference" van The Band of beter gezegd Robbie Robertson, krijgt om af te sluiten nog een uiterst soulvolle "Memphis" versie mee. Scott Sharrard is zo sterk in zoveel stijlen dat hij ons, muziekrecensenten, eraan herinnert dat er in feite geen genres zijn, of toch, één: muziek! En hele goeie in dit geval. (RON)

LISA MARSHALL
SIMPLE
Website Myspace Contact CDBaby
Label: Honeysuckle Records

Een mini-cdtje gevuld met zes sterke soulsongs met een sterke Motown inslag, dat is in het kort wat Lisa Marshall ons met "Simple", haar nieuwe cd, toestuurde. Na een aantal uiterst succesvolle tours die haar gedurende twee jaar doorheen gans Amerika brachten, begon ze met het maken van deze cd. Maar wat het verrassende van deze release is dat zowat alles er aan een (bijna) volledig compleet eigen product is . Lisa is niet alleen haar eigen producer, ze is ook de geluidsingenieur en speelt op enkele uitzonderingen na alle instrumenten. Ze schreef alle songs volledig zelf bovendien. Dat het in de eerste plaats te doen is om haar sterke soulstem, zou je zowaar vergeten. En een soulstem heeft ze. We durven zelfs te zeggen, dé beste blanke soulstem van het moment, Dana Fuchs: eat your heart out, sister! Op de afsluiter "Got To See You" komt ze zelfs heel dicht in de buurt van Tina Turner, je kunt er dus van op aan dat er een behoorlijke portie "zwart" in de stem van deze dame zit. Persoonlijk ben ik het meest onder de indruk van "High On Her Perch" een pracht van een nummer waar de soul zo vanaf druipt, en de beste dagen van Motown terughaalt. Dat typische geluid met zijn reverb doet denken aan nummers van Temptations en Four tops, en klinkt enorm authentiek. Vooral in die net vernoemde song met zijn ouderwets klinkende wah wah gitaar solo, is dit heerlijk om te aanhoren. Zowat het enige waar Lisa zich niet om bekommerde en dit aan anderen overliet, namelijk het hoesje, is voor verbetering vatbaar. Het resultaat is wat goedkoop en saai uitziend, vinden wij. Al de rest echter is dicht bij de perfectie. Daarom hopen we ook dat de volgende release wat meer nummers mag bevatten, want die zes juweeltjes laten ons verlangen naar meer van dat lekkers. Live lijkt het ons ook wel de moeite, dus op een of ander Belgisch podium zou Lisa Marshal zeker ook niet misstaan. (RON)