ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

JANUARI 2009 - FEBRUARI 2009 - MAART 2009 - APRIL 2009

OUR BROTHER THE NATIVE - SACRED PSALMS

LISA DOBY - WHO WE ARE

SEAN ROWE - MAGIC

MICHAEL HARRISON - LOST IN THE BLUES

SARA TAVARES - XINTI

HOWLIN’ BILL - LIVE AT ANCIENNE BELGIQUE

CHRIS ISAAK - MR. LUCKY

TOM BROSSEAU - POSTHUMOUS SUCCESS

SONYA HELLER - WEST ELEVENTH STREET

MARK LENNON - DOWN THE MOUNTAIN

OUR BROTHER THE NATIVE
SACRED PSALMS
Website Myspace
Label : Fat Cat Records
Distr. : Bertus

Josh Bertram, Chaz Knapp en Kevin McKay vormen samen de formatie ‘Our Brother The Native’ (hierna OBTN genoemd). Deze heren stammen uit het Amerikaanse Californië en Michigan wat een eind uit elkaar ligt. Ze sturen hun bijdragen daarom heen en weer naar elkaar over het internet tot er een finale compositie uit voortvloeit. OBTN legt zich toe op het spelen van lichtjes eclectische en psychedelische muziek, genre Sigur Ros, CocoRosie of Animal Collective. “Sacred Psalms” is de derde full-cd van OBTN na debuutplaat “Tooth And Claw” uit 2006 en “Make Amends, For We Are Merely Vessels” uit 2008. In hun muziek wordt zeer sterk geïmproviseerd met klanken van muziekinstrumenten maar ook met elektronica en met samples van o.a. kerkklokken, treinen, stadsgeluiden, enz. Hun stijl is niet zo gemakkelijk onder één noemer te vatten en bevat invloeden van traditionele muziek uit de Arabische en Oosterse cultuur. Zelf noemen ze het genre ‘Gamelan’-muziek die zijn oorsprong in Java vindt. Ook voor ons is dit eerder ongebruikelijke muziek die het moeilijk maakt om een opinie over hun werkstuk neer te pennen. Van de tien tracks op “Sacred Psalms” slagen we er niet in om er een favoriete song uit te selecteren. De ietwat vlotter in het gehoor liggende nummers zijn “Manes”, “Someday” met voornamelijk banjoklanken en de soundscapes van cd-afsluiter “Endless Winter”. Dit album is vooral intrigerend en verrast door zijn ongebreidelde experimentalisme. Voor Rootstime is dit een niet zo voor de hand liggende indie-plaat die naar onze bescheiden mening enkel bij echte die-hard liefhebbers van dit genre zal aanslaan. Het is een album van een groep die vooral nastreeft om een bepaalde sfeer via hun muziek over te brengen op de luisteraar, maar daar volgens ons nog niet altijd even goed in slaagt met dit tegen de stroom opvarende, freaky werkstuk. (valsam)

LISA DOBY
WHO WE ARE
Website
Label: Jazzhaus Records
Dist: Inakustik VIDEO

Door het feit dat Lisa Doby begin dit jaar ons landje aandeed voor een optreden op het Patersdreef Indoor festival bespraken we toen pas haar vorige cd die twee jaar voordien verscheen, daardoor komt ze nu een drietal maanden later reeds terug in de kijker want haar nieuwe release is ons toegestuurd. Ze begint deze cd sterk met "Unconditionally" een mooie combinatie van R&B, een snuifje stevige rock wat soul, waarin haar sterke stem prachtig tot zijn recht komt. "Who We Are" de titelsong, volgt dadelijk daarna en gaat op hetzelfde elan verder, en de song krijgt nog een aparte "outro" aangemeten, die als een volledig op zichzelf staande song behandeld is. Het rustige "That’s Love" zorgt voor de nodige adempauze, en "That Kind Of Day" is één van die songs waar je heerlijk opgewekt kan van worden, het klinkt als een frisse lentebries, je moet wel meeneuriën als je dit hoort. Boordevol soul zit "Everytime It Rains", en in "Be With You" een nummer met jazzy and swingend arrangement zijn duidelijk ook nog wat gospelelementen verwerkt. In "Hold On" een akoestisch jazz nummer creëert ze een ijle dromerige sfeer, waarna ze haar nieuwe woonplaats bezingt in "Sankt Amarin", het stadje in de Elzas streek. Ze eindigt ook in het Frans, met "Plus Fort Que Moi" een rustige ballade. Het album dat zeer sterk en vol soul begon heeft door het wat aparte karakter van de twee laatste songs, respectievelijk gezongen in het Elzasser dialect en het Frans, een wat "verwaterd" einde, en verliest volgens ons hierdoor wat van zijn kracht. Maar dit is slechts een randbemerking, want natuurlijk denkt het Franssprekende publiek, dat toch een groot gedeelte van haar kopers uitmaakt, hierover compleet anders. In dat geval kunnen we dus "Who We Are" een zeer geslaagde release noemen. (RON)

SEAN ROWE
MAGIC
Website Myspace Contact
Label : Collar City Records Contact

De diepe, ruwe en indringende baritonstem van Sean Rowe is veruit het opvallendste kenmerk bij de beluistering van zijn tweede cd “Magic”, de opvolger van zijn eind 2004 verschenen debuutalbum “27”. Stembanden om soul mee te zingen zou je denken en die soul is ook wel wat aanwezig in de songs op dit album maar dan eerder in een vorm die wijst op inleving en emotie. De oprechtheid, de gepassioneerdheid en de betrokkenheid van deze artiest uit Albany nabij New York in zijn teksten is dominant aanwezig op de tien liedjes die voor deze magische cd weerhouden werden. Maar ook het indringende geluid van de prachtige orkestratie bij de songs wordt benadrukt in nummers als “Surprise”, “Jonathan” en “Wrong Side Of The Bed” waarin Sean Rowe’s zangwerk wat lijkt op dat van iemand als Jackie Leven. Op z’n sterkst is hij echter in de mooie ballads waarvan dit album er zo’n achttal bevat. De sombere droefheid die uitstraalt van liedjes als “Time To Think”, “American” en “Wet” is eerlijk en komt recht uit het hart. Maar ook de opgewektere momenten met intense vreugde beklijven in songs als “Old Black Dodge” en “The Long Haul”. Sean Rowe is een man die ons laat meekijken in zowel zijn duistere kantjes als in de breed opgelichte zijde van zijn bestaan. Die andere schuurpapieren en met sigarettenrook en whisky doordrenkte baritonstem Leonard Cohen komt ons even later voor de geest bij de beluistering van de nummers “The Walker” en “Night” maar Sean Rowe hoeft eigenlijk geen vergelijking. Hij gaat zijn eigen weg en levert met “Magic” een schitterende plaat af. Producer van het album is Troy Pohl (van de formatie ‘The Kamikaze Hearts’) die ook muzikaal bijdraagt aan deze cd. En ook de mooie contributies van Monica Wilson-Roach op cello en Cara-May Gorman als harmony & backing vocaliste verdienen een extra vermelding. Van dit schijfje heb ik alvast enkele keren na elkaar voluit genoten. Ik hoop dat jullie eenzelfde ervaring tegemoet kunnen zien. (valsam)

MICHAEL HARRISON
LOST IN THE BLUES
Website Myspace CDBaby
Label : Dark Star Recording LLC

Michael Harrison is een 52 jarige gitarist uit Colorado. Hij is al 30 jaar bezig als professioneel muzikant. Op 1968, toen hij 14 was, leerde hij tijdens een ontmoeting met Jimi Hendrix enkele gitaarlicks van hem. Jimi Hendrix is samen met BB King één van zijn grote inspiratiebronnen. Toch is zijn gitaarsound eerder laidback en jazzy te noemen, zonder dat men over jazz kan spreken. Vocaal is zijn voorbeeld Bob Marley. Op ‘Lost In The Blues’ vinden we 10 nummers waarvan Michael er 3 zelfpende. Er wordt geopend met ‘Jumpin At Shadows’ dat rustig begint en waar na een minuutje de herkenbare gitaarsound van Michael opduikt. Het door Jimi Hendrix bekende ‘Redhouse’ wordt van een eigen signature verzorgd door Michael met behulp van wah-wah pedaal. In ‘Sweet Burgundy’ wordt zijn gibson even opgeborgen en drijft het nummer op een pianogordijn. Muddy Waters is de king van de Chicagoblues maar Michael slaagt er in om zijn ‘Mean Mistreater’ in een Texasblueskleedje te steken. Wel met een typische Chicagoblues shuffle gespeeld is ‘Matchbox blues’. Instrumentaal en in de stijl van Booker T and the MG’s is ‘Michael’s Blues’. Het laatste nummer ‘Wrote a song’ is een akoestisch duetje met Jennifer Burnett. Op zijn website noemt Michael zich ‘one of the greatest guitar players alive’. Dat is lef hebben met het aanbod van miljoenen gitaristen die actief zijn. Maar dat hij een aangename, eigen sound heeft kan niemand ontkennen. (Bootsy Lester)

SARA TAVARES
XINTI
Website Myspace
Label : World Connection
Distr.: Munich Records
VIDEO

"Dit album gaat niet om een liedje, het is iets om te voelen. Het leven moet doorgaan, als de zee die voortdurend in beweging is. Het moet bruisen, koken, als soep. En je moet roeren om het lekker te maken. Het leven moet soms hard zijn om tot de oorsprong te komen".
- Sara Tavares

"Xinti" is het vierde album van Sara Tavares (uitgebracht op het label World Connection op 11 mei 2009), en is niet anders te omschrijven als een uitdaging voor het gehoor, een intrigerende mix van stijlen uit Latijns-Amerika en Afrika verweven met Kaapverdische gitaarklanken, Angolese ritmes en warme Portugese vocalen zoals we die van Sara kennen. Een album vol 'sunshine soul' die je meteen zult aanvoelen bij het beluisteren van "Xinti" (Voel Het!), want deze plaat straalt werkelijk veel warmte en rust uit. Sara Tavares is deels opgegroeid in het Lissabon van de fadomuziek, maar haar eigen achtergrond heeft haar gevormd tot wie ze nu is. Een vrouw op zoek naar haar identiteit, net als al die andere emigranten afkomstig van de eilandengroep die zich in de afgelopen vijftig jaar in de grote Europese steden vestigden. Ze wordt uiteindelijk zangeres want Sara blijkt gezegend met een warme zoete stem. Sara was net 16 jaar, toen zij de twee meest belangrijke TV muziekfestivals won in Portugal en in één klap haar leven op z’n kop zette. Aanvankelijk stond ze bekend als componist en tekstschrijfster van gospel, soul en funk. In haar tweede album "Mi Ma Bô" geproduceerd door de in Parijs woonachtige Lokua Kanza, was haar Afrikaanse invloed duidelijker hoorbaar door de mix van Afrikaanse ritmes en melodische pop songs, een product van de Kaap Verdiaanse Diaspora. Vijf jaar later verscheen "Balancê" (2006), hetgeen diverse dingen betekent in het Creoolse taalgebruik. Als je iets lekkers eet dan is dat helemaal balancê, maar het wordt ook gebruikt om te zeggen dat iets tintelfris is. Sara werkt veel met dans en houdt ervan te experimenteren. Zo is haar nieuwste plaat "Xinti" ook wederom een avontuurlijke plaat voor iedereen die houdt van mooie vrouwenstemmen in een exotische omlijsting. De liedjes op haar album balanceren tussen gevoel en verstand, waarbij het gevoel het meestal wint. Sara drukt nadrukkelijker haar stempel op dit album dat zij zelf produceerde en schreef. "Xinti" is een heerlijk album waar Sara zich laat zien als een zeer talentvolle hedendaagse singer/songwriter die op een eerlijke manier haar gevoelens weergeeft en op subtiele wijze hedendaagse westerse invloeden combineert met haar Afrikaanse roots. Het speelse, zomerse "Bué" is de feel good hit van dit voorjaar. Andere hoogtepunten zijn meer de relaxte songs "Sumanai", "Ponte de Luz", "Só d'Imagina" en "Fundi Ku Mi". Sommige van de nummers werden geschreven terwijl ze op toernee was en werden vervolgens uitgewerkt in haar huisstudio. Kleine verrassing vormt het laatste nummer, "Manso Manso", dat werd opgenomen in de straten van Lissabon. Kortweg: Was "Balancê" al een prachtplaat, met "Xinti" vestigt Sara Tavares zich definitief aan de absolute top van de singer/songwriters in de categorie wereldmuziek en neemt definitief haar plek in als één van de artiesten en componisten die een gezicht geeft aan de generatie Afrikanen in Lissabon in de 21e eeuw.

HOWLIN’ BILL
LIVE AT ANCIENNE BELGIQUE
Website Myspace
Label: Naked Productions
Distr.: Bertus
VIDEO 1 VIDEO 2

Wie denkt dat er in België geen, zich vastbijtende, bluesbands overeind blijven, die vergist zich. Al tien jaar vertolkt Antwerpenaar Wim De Vos alias Howlin’ Bill en zijn gedreven bende zijn op eigen leest gecomponeerde blues, een mix van rock-’n-roll, rockabilly en zwarte bodemblues. Live veroverden zij vanaf de Belgische podia de club- en festivalbezoekers aan hun voeten en ook vele bluesfans in de aangrenzende landen of verderop. Hun energieke blues slaat aan en na hun albums ‘Cool It’ en ‘Strike’ werd het tijd voor een terugblikkende en vooruitkijkende viering. De ideale manier is dan om aan de vooravond van de lente -20 maart 2009- een Live album op te nemen en liefst in de hoofdstedelijke ‘Ancienne Belgique’, verzamelpunt voor cultuurminnende landgenoten. Dat zeventig minuten durende bluesconcert staat nu integraal op deze Live Cd, in totaal zestien nummers, grotendeels geplukt uit hun vorige albums en tevens een mooie dwarsdoorsnede van hun all time Live Shows. De ambiance is overeenkomstig en zo ook de enthousiaste verwelkoming van Howlin’ Bill en zijn combo. Daarin naar gewoonte ook ‘Magic’ Frank Pauwels die weer bijzonder geïnspireerd aan het drummen is. Op ‘Second Hand Shoes’ krijg je een knap staaltje van dat joggend drummen te horen. De gitarist, nu Little Jimmy, drijft in ‘Remember The Day’ even meditatief weg van zijn muzikale wapenbroeders. Maar meestal vormen de bandleden een vierkoppige eenheid verenigd in hun acte van geloof dat de blues de beste manier is om het aards bestaan al rockend te trotseren, idem zoals ten tijde van de radiopiratenzenders. O.m. ‘Circus Is Coming To Town’ en ‘Pick Up Lines’ wekken dat bruisend levensgevoel op. Gelukkig speelde de band in de Club ook mijn favoriete ‘Foxy Little Lady’ en het mooie ‘Gone Too Soon’, nostalgisch en magisch tegelijk. Ook in de slowblues ‘A Man’s Got To Do’ kan je horen dat zelfs stoere bluesmannen kunnen schreien. Al gebruiken zij daarvoor hun gitaar of harmonica als camouflage. Frontman Howlin’ Bill zingt, huilt of gaat ondergronds en zijn bluesharpspel varieert van extatisch tot ingehouden. De enkele songs die je niet op hun vorige albums terugvindt hebben zij al wel ergens Live gespeeld en komen bekend over. In de AB Club stonden ook twee dames op het podium en in het negen minuten lange ‘Don’t You Know’ hoor je hun verfijnde backingzang naast de schittering van de gitaarklanken en het smeken van de bluesharp. Het publiek juicht en automatisch zit je imaginaire geest opeens temidden van de menigte, al zal in de overvolle club dat publiek wel de hele tijd recht hebben gestaan en geloof ik niet in geestverhuizingen. Maar dat zij nog tien jaar zullen doorgaan met hun solide swampy blues, daar ben ik van overtuigd. (Marcie)

CHRIS ISAAK
MR. LUCKY
Website Myspace
Label: Reprise Records
Distr.: Warner Music

In 1981 richtte Chris Isaak zijn groepje Silvertone op met drie vrienden die hem nu - 28 jaar later - nog steeds doorheen de wereld volgen om hem te begeleiden bij zijn optredens. De inmiddels 53-jarige zanger, songschrijver, acteur en presentator van een succesvolle tv-show ‘The Chris Isaak Show’ heeft 7 jaar na zijn laatste studioplaat “Always Got Tonight” en 5 jaar na zijn laatste cd met een verzameling kerstliedjes eindelijk nog eens een nieuwe plaat gemaakt met nieuwe nummers. Het album heet “Mr. Lucky” wat ook wel de bijnaam voor Chris Isaak zou kunnen zijn. De met een schitterende stem begaafde muzikant leeft in Californië als ‘God in …Californië’ en surft er naar wens op de grote golven van de zee waar hij ook in zijn riante villa vlakbij het strand woont. Muzikaal is Chris Isaak een man die in een mengeling van blues, rock and roll, pop, country en surf rock de luisteraars bij de keel weet te grijpen met zijn snikkende emoties in de stem. De vergelijkingen met de vocale capaciteiten van zijn eigen muzikale idool Roy Orbison zijn dan ook veelvuldig terug te vinden in de vakpers. De minder betrokken muziekliefhebber zal vooral zijn grootste hit “Wicked Game” herinneren dat voor de soundtrack van de film ‘Wild At Heart’ van David Lynch werd gebruikt en ook de bijhorende videoclip met een topless rondfladderende Helena Christensen ligt misschien nog wel ergens in het geheugen. Zullen we het dan nu maar even over de cd “Mr. Lucky” hebben. Wel, het lange wachten van de vele fans werd ruimschoots beloond. In zijn typische stijl en vaak uithalend met zijn Orbisoneske falsettostem verbaast hij ons in zowat elk nummer. Het zijn zeker niet uitsluitend de emotionele ballads die voor de hoogtepunten op dit album zorgen. De eerste uptempo single uit de cd “We Let Her Down” zal dat al wel overduidelijk hebben geïllustreerd via de ruime airplay die het op de nationale radiozenders krijgt. Net als het in ‘Shakin’ Stevens’-stijl gebrachte “We’ve Got Tomorrow”, de onversneden rocker “Mr. Lonely Man” en het swingende “The Best I Ever Had” of het jazzy in Western-swingstijl gebrachte “Take My Heart”. Maar ons hartje smelt als we de tranen horen vloeien in cd-opener “Cheater’s Town” (toch onze meest favoriete song uit het album) of in “You Don’t Cry Like I Do”. Andere toppers zijn de twee duetten die Chris Isaak op “Mr. Lucky” brengt. Zijn oudere hit “Breaking Apart” die hij samen met Diane Warren schreef wordt heerlijk mooi herbewerkt tot een aangrijpend duet met Trisha Yearwood (aka Mrs. Garth Brooks). “I Lose My Heart” is het andere duet in countrypopstijl met de 26-jarige sexy Amerikaanse singer-songwriter Michelle Branch. De snikkende stem is hét handelsmerk van Chris Isaak en hij haalt het graag nog even boven voor de songs “Baby Baby” en “Very Pretty Girl”. “Mr. Lucky” is een cd die elke echte muziekliefhebber verplicht in zijn collectie dient op te nemen. Voor de kosten moet je het zeker niet laten want een volgende nieuwe cd van Chris Isaak is misschien opnieuw pas iets voor binnen 7 jaar. Na the Big ‘O’ heerst nu the Big ‘I’. (valsam)

TOM BROSSEAU
POSTHUMOUS SUCCESS
Website Myspace VIDEO
Label : Fat Cat Records
Distr. : Bertus

Op 13 mei in de Amsterdamse Paradiso en op 14 mei in de Brusselse AB kan je gaan genieten van een al jaren voor erkenning vechtend singer-songwritertalent. De Amerikaanse artiest Tom Brosseau zal er dan het voorprogramma verzorgen voor PJ Harvey & John Parish en van de gelegenheid gebruik maken om een zo ruim mogelijk publiek te laten kennismaken met zijn nieuwste werk dat net op zijn inmiddels achtste album met de visionaire titel “Posthumous Success” verschenen is. Afkomstig uit Grand Forks in North Dakota treedt hij de voorbije jaren voornamelijk op in Los Angeles en omstreken. De nieuwe plaat volgt op de cd “Cavalier” uit 2007 en bevat opnieuw akoestische folkrocksongs, dertien in totaal. We hebben de indruk dat het er deze keer wat speelser aan toe gaat dan op zijn vorige wat duistere platen die meer aanleunden bij de songstijl van iemand als Nick Drake. Er zit veel meer instrumentatie in deze songs, zelfs wat elektronica en ook de bezongen onderwerpen doen ons vermoeden dat het zonnetje dezer dagen wat meer schijnt in het leven van Tom Brosseau. Hij begint het album met de song “Favourite Colour Blue”, een akoestisch gebrachte nummer dat helemaal aan het eind van deze cd nog een keer wordt herhaald maar dan in een veel vrolijkere en zelfs wat moeilijk herkenbare versie. Zijn getuigenissen blijven tekstueel sterk zoals blijkt in de songs “Big Time”, “New Heights” en “Drumroll”. Tussendoor krijgen we ook een aantal speelse instrumentale nummers voor de kiezen zijnde “Boothill”, “Youth Decay”, “Miss Lucy” en “Chandler”. Onze favoriete song op “Posthumous Success” blijft tot nader order toch wel het heerlijke “Axe & Stump” met onconventionele ritmes en verrassende zangpartijen. Het goochelen met woorden is nog steeds veruit de sterkste capaciteit van Tom Brosseau en zijn gestage groei naar volkomen maturiteit zullen hem hopelijk naar de verdiende bredere bekendheid begeleiden. Zijn twee optredens in de Benelux kunnen daarbij misschien al wat voor een grotere versnelling zorgen. Deze rasartiest verdient het alleszins. (valsam)

SONYA HELLER
WEST ELEVENTH STREET
Website Myspace CDBaby

Het lijkt wel alsof Sonya Heller, geboren New Yorkse, als een zingende songschrijvende Jeanne d’Arc de wereld aan het veroveren is met een gitaar in de hand en haar stem als wapen. Frankrijk ligt al aan haar voeten en lang zal het dan niet duren of België volgt. Want als het regent in Parijs! Toch duurde het even voor haar nieuwe album uitkwam na haar ‘Fourth Floor’ debuut. Haar ouders, Miriam en Irving, zelf gerenommeerde zangers, zetten haar op de muzikale rails zodat zij al vlug in en rond New York in trendy clubs stond te zingen gevolgd door festivals in Europa, Franse Televisie en enkele Awards. Op twee covers na componeerde zij negen eigen nummers die sterk aanleunen bij folk/jazz of is het pop/blues. In haar stemtimbre hoor je soms echo’s van Joni Mitchell, van wie zij trouwens ‘Woodstock’ zingt in fris eigen arrangement. Zij lijkt het rijtje te vervoegen van Jane Siberry, Ricky Lee Jones, Sarah McLachlan, Eva Cassidy en zelfs Dionne Warwick, allemaal emotionele zangeressen die zich gevoelsmatig uitleven in hun songteksten. De geliefde die aan de einder verdwijnt en naar wie blijvend wordt gehunkerd komt vaak terug als thema. In ‘I Still Want You’ opent zij op haar manier de doos van Pandora waaruit alle verzuchtingen en smartgevoelens één voor één ontsnappen. Het droefgeestige ‘Which Way Is Home’, opgedragen aan een zekere ‘Linda’, evoceert treffend de gedesoriënteerdheid waarin de tragische heldin verzeilde. Pat Wictor met slidegitaar onderlijnt het desolate. Ook Vicki Genfan zingt mee. Deze subtiele gitariste valt soms in met gitaar, dan hoor je twee uitstekende gitaristen tezamen. Op het liefdevolle ‘Love Comes Down To Love’, een welkomstlied voor ‘baby girl’, zingt Vicki zusterlijk mee. En bassist Mike Visceglia laat zich bijzonder gedreven horen op ‘Sur Le Pont’, de andere cover tussen Sonya’s songs. De instrumentele begeleiding evoceert telkens de wisselende landschappen waarin de songs jazzy voortbewegen. Bijzonder mooi schuift ook ‘The Last To Know’ voorbij met de herfstweemoed van vallende bladeren, waar piano en harmonica het hulpeloze onderlijnen. Soms wordt Sonya rebels zoals in het magische ‘Songlines’ met opzwepende percussie, waarin zij inlevend het droeve lot van de Australische ‘bushwalkers’ betreurt. De zanglijn ‘long as you sang you would surely survive’ geldt hopelijk ook voor haar, want deze songdichteres heeft het componeren in haar bloed. (Marcie)

MARK LENNON
DOWN THE MOUNTAIN
Website Myspace Contact CD-Baby
Label : Vagabonds Tune Records

Op zijn website verwijst deze Mark Lennon er expliciet naar dat men hem zeker niet mag verwarren met de veel bekendere Mark Lennon die zanger is bij de formatie Venice en ook solowerk onder eigen naam uitbrengt. De beluistering van de muziek die deze Mark Lennon op zijn albums brengt verduidelijkt al meteen waarin hij deze verwijzing maakt. De rootsmuzieksongs met vleugjes folk, country, rock and roll en bluegrass van deze uit North Carolina stammende maar nu in Los Angeles residerende muzikant zijn van een heel andere stijl. “Down The Mountain” is al zijn derde plaat na een ep-tje “Broken” uit 2007 en de full-cd “Back To The Roots” uit 2004. Mark Lennon bespeelt zelf de akoestische gitaar naast de minder conventionele folkinstrumenten banjo en mandoline. In de zeven liedjes op dit album bezingt hij onderwerpen als verloren liefde, persoonlijke overpeinzingen, het familieleven en zijn verlangen naar het mooie en warme zuiden van Amerika. Vooral in de song “My Hometown” wordt weemoedig en vol heimwee gezongen over het kleine stadje waar hij opgroeide. Voor de mooie folksong “Wildside” werd gekozen voor een emotievol duet tussen Mark Lennon en zangeres Simone Stevens. Naar onze mening is dit een absoluut hoogtepunt op dit album naast de mooie cd-afsluitende ballad “Broken”. De bluegrass-sound overheerst in de song “Tennessee” waar mandoline en banjo voor de typische stijlklanken zorgen. Enige vergelijkingen met door Mark Lennon zelf geciteerde invloeden brengen ons in de buurt van Gram Parsons, Wilco, Woody Guthrie en Jim Croce, dit vooral dan in het swingende “I’m Doin’ Fine”. “Down The Mountain” werd opgenomen in nauwe samenwerking met een reeks muzikale vrienden waarvan enkelen sindsdien ook deel uitmaken van de vers opgerichte Mark Lennon Band. Ze zijn er dus helemaal klaar voor om een volwaardige nieuwe full-cd uit te brengen want amper 7 songs laten de liefhebbers toch wat op hun honger zitten. (valsam)