ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

JANUARI 2009 - FEBRUARI 2009 - MAART 2009 - APRIL 2009

BILLY WATSON & HIS INTERNATIONAL SILVER STRING SUBMARINE BAND - BLOWIN' CROW

THE SMOKING FLOWERS - SWEET AS PORT

MARTHA ANN BROOKS - LATELY …

DAVID GRISSOM - 10.000 FEET

ABI MOORE - THINGS WE SHOULD’VE SAID …

MURRAY BAND - DOWN THIS ROAD

MATTHEW LOIACONO - KENTUCKY

CARL WYATT & THE DELTA VOODOO KINGS - LIVE AT L' ENTR' POT

ISRAEL NASH GRIPKA - NEW YORK TOWN

MR. BOOGIE WOOGIE - S.O.L.O. LIVE IN CONCERT (DVD)

BILLY WATSON & HIS INTERNATIONAL SILVER STRING SUBMARINE BAND
BLOWIN' CROW
Website

Billy Watson gebruikt de woordspeling "Crow" in de titel voor zijn nieuwe cd. "Chro", in muzikantentaal de verkorting voor Chromatic harp, de wat moeilijker bespeelbare mondharmonica met zijn typische diepere sound, die wat ruig en hees klinkt, zoals de roep van een kraai of een raaf. Meesters als George Smith, zijn leerlingen Rod Piazza en William Clark hebben me altijd geboeid door hun gebruik van de chromatic op hun cd's. Ook deze Billy Watson zweert bij de "Chro". Negen nummers lang laat hij ons horen het instrument meer dan meester te zijn. Sommige bluesartiesten gebruiken het instrument af en toe voor één of twee nummers in een release, maar Billy Watson maakt van deze cd een “chromatic” feest. Zoals verwacht, want daar leent dit instrument zich speciaal voor, ook enkele jazzy nummers zoals hier het instrumentale "Almost Paradise", een instrumental die op de rand van jazz en blues zweeft. Opvallend is de bijdrage op gitaar op drie songs van niemand minder dan Junior Watson en James Harman op vocals in zijn eigen geschreven "Sound Advice". Billy is naast bluesartiest ook een grafisch kunstenaar en zijn optredens schijnen eveneens spraakmakend te zijn en doorspekt met veel humor, iets wat ook hoorbaar is in de nummers op deze cd en zijn teksten. Al gaat hij daar soms wat te ver in, een prima song als "Thug In Town" ontaard al snel in een gekke-geluiden kakofonie. Als sideman speelde hij ook met vele grote bluesnamen en in zijn eigen band werkt hij hoofdzakelijk met een losse samenwerking met veel artiesten uit zijn Californische vriendenkring, zoals muzikanten van James Harman Band, Candye Kane Band, Hellecasters, Forbidden Pigs en de Paladins. Dit is ondertussen zijn zesde release, en langzamerhand begint hij tot de top harpspelers van de California scène te behoren. (RON)

THE SMOKING FLOWERS
SWEET AS PORT
Website Myspace CDBaby

Verliefd, verloofd, getrouwd en dan een plaatje maken, zo ging het in zijn werk bij Scott en Kim Collins. Het echtpaar is afkomstig uit Nashville, Tennessee en samen hebben ze talent zat. De muzikale invloeden van de stad waarin ze wonen zijn natuurlijk niet gering, maar de persoonlijke, meer alternatieve touch is eveneens voelbaar op hun plaat. Scott zingt en doet zijn ding op de gitaar, de mondharmonica en de mandoline, terwijl vrouwlief naast zingen ook gitaar, bas, mandoline, accordeon en drums speelt. Daarnaast krijgen ze nog wat hulp van enkele muzikale vrienden die hier en daar wat viool, orgel, piano, bas, drums of percussie toevoegen. Samen met hen vormen ze ‘The Smoking Flowers’ en dit resulteert in een akoestische folky, country sound, maar dan zonder de aanwezigheid van enige vorm van lap of pedal steel. Op de getekende hoes zien Kim & Scott er eerder als indianen uit dan als de te verwachte typische Nashville cowboys. Opener ‘Someday’ zit vanaf de eerste noot goed en doet aan een relaxte Neil Young denken. In het aanstekelijke ‘Two Cents’ smeekt Kim ‘put lace over me when I’m gone; we zullen het onthouden, maar gelukkig is het nog niet zover. ‘Chelsea’s Calling’ is een traag voortglijdende, zomerse song die Scott voor zijn rekening neemt, met mooie backings van Kim daar bovenop. De Amélie Poulain-achtige accordeon en de door een stemvervormer gegooide zangstem van Kim maken van ‘Falling’ een spookachtig walsje, dat elke keer meer weet te bekoren. ‘The Clothes I Once Wore’ blinkt vooral uit door de verstrengelende stemmen van het tweetal. En zo valt er over elke song op deze plaat wel iets moois te vertellen. Negen van de elf songs componeerde het echtpaar zelf en daar zit geen enkele misser bij, een prestatie die toch kan tellen. Kim, Scott & Co weten op ‘Sweet As Port’ traditionele en persoonlijke elementen te vermengen tot een eigen alternatief folk- en countrygeluid. ‘Waar rook is, is vuur’ hebben ze ons altijd geleerd en dat geldt zeker ook voor The Smoking Flowers, die zich hopelijk nog lang aan het spirituele vuur mogen laven. (Shake)

MARTHA ANN BROOKS
LATELY …
Website Myspace

In november 2006 kreeg u van ons de gelegenheid geboden om kennis te maken met de uit Georgia afkomstige singer-songwriter Martha Ann Brooks toen we haar toenmalige cd “Simply…” voor uw lievelingsmagazine van een bespreking voorzagen. Na een lange periode van stilte omwille van haar keuze om zich tijdelijk wat meer op het familiale leven toe te leggen begon ze met dat album opnieuw aan een gesmaakte muzikale carrière. De verwijzing naar haar anti-oorlogslied “When Your Soldier Comes Home” op Neil Young’s ‘Living With War’-website is iets waar ze ook vandaag de dag nog zeer fier over is. Haar voornamelijk akoestische en sterk Amerikaans georiënteerde folkliedjes domineren ook nu weer op de nieuwste plaat “Lately…” waar we twaalf zelfgeschreven nummers aangeboden krijgen. Martha Ann Brooks profileert zich op dit album als een echte verhalenvertelster en als het op de verspreiding van emoties aan komt zit ze daarenboven ook al op de eerste rij. De cd-opener “Rattlin’ My Chains” is een swingende, bluesy song die gevolgd wordt door een tragere, akoestische gitaarsong “Unfamiliar Circumstances”. Dan volgt voor ons al meteen het hoogtepunt van deze plaat met de emotionele countryfolksong “Your Love Kills” waarin de haar vaak toegeschreven ‘Gillian Welch’-factor erg sterk aanwezig in is. Het nummer “Dead Or Alive” sluit nauw aan bij het vorige liedje en die typische snik in haar stem wijst ook hier weer op de emotionaliteit die mooi verweven zit in die song. In het arsenaal van muzikanten die haar voor de opnamen van deze cd bijstonden willen we toch een speciale vermelding reserveren voor lap steel-gitarist, violist en mondharmonicaspeler Tim Starnes en keyboardspeler en ook producer van dit album Gary Farmer. Martha Ann Brooks is op haar best als ze op het hart van de luisteraar mikt zoals in de nummers “Lovers In Love”, het prachtig in duet met Jennifer Layne gezongen “Deliciously Lonely”, “Steal Your Heart” en de meer dan zes minuten durende afsluiter “Could We Go Back”. Tussendoor grijpt ze nog even terug naar de blues voor de song “Little Mama” en zit er ook wat meer swing in “Lately (I’ve Been Changin’ My Mind)” en “Hard Feelings”. “Lately…” is alweer een prima plaat van Martha Ann Brooks waarop ze haar mooie, kristalheldere stem tot volle uiting heeft laten komen. Of het er ooit in zit weten we niet echt, maar als ze ooit beslist om de grote oversteek naar Europa te maken zullen we zeker eens langs komen om haar optreden te aanschouwen. (valsam)

DAVID GRISSOM
10.000 FEET
Website Myspace
Label: Wide Lode
CDBaby VIDEO

Sessiemuzikant, songschrijver, de man voor in de studio of "on the road", de grote namen weten David Grissom allemaal regelmatig te vinden om gretig van zijn diensten gebruik te maken. Als songschrijver leverde hij werk aan John Mayall, Trisha Yearwood, Shannon Curfmann, Storyville (waarvan hij ook vaste gitarist was), Lee Ann Womack en vele anderen. Als sessiemuzikant is zijn palmares nog heel veel langer, wat zeg je van Allman Brothers, Buddy Guy, Fabulous Thunderbirds, Chris Isaak, Dixie Chicks, Mellencamp en Joe Ely, en dat is nog maar het spreekwoordelijke topje van de ijsberg. De artikels over hem in tientallen gitaarbladen en een instructieboek van hem over rockgitaren bewijzen dat David Grissom een autoriteit is op dat gebied, een kameleon die net zo goed op een morgen een gierende rocksolo inspeelt tijdens een opnamesessie en diezelfde avond een of andere bekende countryster van backing voorziet. Dat kan onze Eric Melaerts ook, hoor ik je denken, en inderdaad, ook hij is een prima gitarist die van alle markten thuis is. Het verschil zit 'm hierin, dat David bovendien een aardig stukje kan zingen, eigen platen maakt, en alle nummers op die eigen releases zelf schrijft. De productie van deze is in handen van Lonesome Dave en de bezetting op cd is tamelijk indrukwekkend. Drummers Kenny Aronoff en Chris Layton bijvoorbeeld en bassist Scott Nelson. Op de slotsong "Good Day For The Blues" krijgt David bovendien hulp van Carolyn Wonderland op backingvocals. De songs kun je best omschrijven als bluesy popsongs en herinneren me soms aan wat Tom Petty brengt, vooral "Jet Trails In The Sky" maar met regelmatig wat meer country inbreng. "Butterbean Friday" is een pretentieloze instrumentale shuffle die heerlijk soepel en relaxed klinkt. Nog een instrumental "Dover Soul" bezit dan weer een intense bluesy drive. Hoewel dit natuurlijk in de eerste plaats een plaat is die de gitaarfreaks zal bevallen, heeft ze toch ook genoeg om een groter publiek te behagen, met als sterkste song "Ain't no Other Way" een zeer mooie song met heel wat radio potentieel, een refrein dat zich in je hoofd vasthaakt een (natuurlijk) een heerlijk stukje gitaar middenin. 10.000 feet is na zijn debuut"Loud Music" een tweede boeiende release geworden van singer-songwriter en studiomuzikant David Grissom. (RON)

ABI MOORE
THINGS WE SHOULD’VE SAID …
Website Myspace Contact CD-Baby

De Britse zangeres Abi Moore lanceerde haar debuutplaat “The Aftermath of ‘96” in 2006 als een therapie om het plotse overlijden van haar beste vriend van zich af te schrijven. Die plaat kon toen al rekenen op uitermate positieve perskritieken. De 25-jarige zangeres is de dochter van een leraar uit Yorkshire en zijn vrouw van Hongaarse afkomst. Op tweejarige leeftijd verhuisde de familie naar een vaste stek in Lincolnshire waar Abi haar gehele jeugd onbekommerd en zorgeloos kon doorbrengen. Dat ze muzikaal talent had bleek al toen ze gitaar, viool en mandoline leerde spelen. Haar warme stem vervolledigde het plaatje en niets leek een brede toekomst in de muziekwereld in de weg te staan. Na haar debuutalbum was het toch zowat 3 jaar wachten vooraleer de opvolger kon worden uitgebracht. De nieuwe plaat heet “Things We Should’ve Said …” met 11 volwaardige liedjes in folk- en popstijl. Het eerste nummer “Let My Ship Sail” typeert al meteen in welk genre we deze plaat mogen katalogeren. In de pers wordt Abi Moore vergeleken met andere zangeressen die in hetzelfde genre actief zijn zoals Sheryl Crow, Eva Cassidy, Rosie Thomas, Shawn Colvin en Aimee Mann. Dat dit niet geheel onterecht is kan je horen in songs als “Has the Whole World Come Undone?”, “Just Breathe Out”, “Who Dares?” en de pianosongs “(Come On) Make Me Happy” en “Too Young To Understand” waarin een zachtjes meekabbelende percussie voor de nodige kruiden zorgt om de nummers op de juiste smaak te doseren. De bezongen onderwerpen in haar liedjes zijn reflecties op momenten en gebeurtenissen uit haar eigen leven. Door haar rustige, introspectieve persoonlijkheid en haar emoties subtiel via haar zangwerk in de liedjes te integreren krijgen die een zeer persoonlijke toets. Zij vindt het dan ook zeer belangrijk dat ze haar verhaal in zelfgeschreven bewoordingen kan brengen en niet zomaar een tekstje hoeft te zingen dat door één of andere songschrijver werd neergepend. Haar capaciteiten als zangeres kregen wat ruimere bekendheid door haar optredens als voorprogramma van o.a. Midge Ure, James Morrison en Amy Winehouse. Ook voor haar tweede plaat verkoos Abi Moore om zowat alles zelf in handen te nemen en de cd geheel onafhankelijk en onder eigen beheer uit te brengen zonder compromissen te moeten afsluiten met platenbazen of labels. De muziek is overwegend akoestisch maar af en toe zit er toch een wat volledigere orkestratie in songs zoals “Found My Voice” en “All You Do Is Say”. De kristalheldere stem van Abi Moore doet de rest. (valsam)

MURRAY BAND
DOWN THIS ROAD
Website Myspace VIDEO CDBaby

Countryrockers, even uw aandacht ! Hebt u al ooit gehoord van de Canadese Murray Band? Neen? Dan zou u daar wat moeten aan doen want u mist namelijk iets. Dit uit British Columbia afkomstige viertal, genoemd naar leadzanger en songschrijver Trevor Murray, maken zo’n aanstekelijke Saturday Night Country Roots Rock’n’Roll dat deze muziek u onmogelijk onberoerd kan laten. De debuutplaat waar het hier om gaat heet toepasselijk ‘Down The Road’ en dat zal ook de plaats zijn waar u dit plaatje het liefst wil consumeren, met -uiteraard- de volumknop flink naar rechts gedraaid. Wanneer u de opener ‘Fireball Whiskey’ hoort, zult u meteen al goedkeurend knikken want deze band heeft het gewoon: fijne lead vocals met een vettig accentje, een lekker solide ritmesectie, een koppel twangy gitaren met daarover tenslotte nog een sausje van smaakvolle lap steel. Wat wilt u nog meer? Het tweede nummer misschien; ‘Speeds Up Just To Slow Down’, dat zondermeer een radiohit hoort te zijn, maar het helaas (nog) niet is. Programmamakers waar wacht u nog op? U zult verder ook merken dat Murray Band af en toe wat gas terugneemt in ballads als ‘Just Ain’t Another Love Song’ of ‘Run Out’. Maar even later rollen the good times weer onverminderd verder in songs als ‘Better By The Beer’. Santé alvast! Misschien heeft u nu wel zin in een ‘Road Trip Heaven’ waarin snelheidslimieten overtreden worden alsof het de E40 was? Gewoon even opletten dat u de gevaarlijke ‘Billy McKay’ niet voor de voeten loopt. Daarna trekt u gewoon weer de hort op met de prima titelsong ‘Down This Road’. Afsluiten doet u natuurlijk in schoonheid met de onweerstaanbare combinatie ‘Taquitos And Wine’. Een smakelijk slot van een hell of a roadtrip in de rootsy rock’n’roll country. Hebt u uw veiligheidsgordel al aan? (Shake)

MATTHEW LOIACONO
KENTUCKY
Website Myspace
Label: Collar City Records Contact

Het vermengen van traditionele muziekinstrumenten met moderne opname technieken is het handelsmerk van de Amerikaanse multi-instrumentalist Matthew Loiacono uit Ballstone Lake in de buurt van New York. Hij bespeelt o.a. mandoline, banjo, gitaar en heel wat percussie-instrumenten. Hij maakt ook deel uit van de formatie ‘The Kamikaze Hearts” waar hij mandoline en banjo speelt. Zijn obsessies voor dit genre hebben er toe geleid dat er een nieuwe soloplaat op de markt verscheen onder de titel “Kentucky”. Op drie weken tijd speelde Matthew Loiacono alle instrumenten op deze cd zelf in en zorgde hij tegelijkertijd voor de opnamen en de productie van het album. Volgens het hoesje gebeurde dat allemaal in hartje winter 2008 ergens in een koude kelder in Round Lake, New York. “Kentucky” is zachtjes uitgedrukt een opmerkelijke plaat waarop deze muzikant stem en mandoline op verschillende wijze in harmonie weet te brengen. Hij probeerde om wat meer volume aan de songs te geven door looping pedalen te gebruiken en ook reverb en distortie zijn veelvuldig aanwezig. Vaak leidt dit tot monotone harmonieën die in elkaar overvloeien en waarop hij zijn verhaaltjes declameert. De nummers die ons het makkelijkst bijblijven uit deze plaat zijn “Infinitely Red” en het poppy “Modest Birds”. Ook “Only Harmony” waarop hij meerstemmig tewerk gaat kan onze goedkeuring nog wegdragen. Maar voor het overige missen we toch vooral de aanwezigheid van een iets bredere orkestratie om de songs wat meer body te geven. Daardoor verwatert de aandacht voor de tien nummers op “Kentucky” naarmate de plaat vordert. En dat is een gemiste kans voor deze muzikant die naar onze mening toch wat meer in zijn mars heeft dan we op dit schijfje te beluisteren krijgen. (valsam)

CARL WYATT & THE DELTA VOODOO KINGS
LIVE AT L' ENTR' POT
Website CDBaby

Carl Wyatt woont in Longuyon in Frankrijk, verder laat zijn bio weinig los over zijn jeugdjaren of roots die duidelijk in Amerika liggen, want hij was lange tijd de begeleider van Archie Lee Hooker, John Lee's neef. Daardoor was hij ook veel in de buurt van the boogieman himself, getuige meerdere foto's samen met hem. Andere artiesten waar hij mee opnam waren onder meer Tino Gonzalez en T.W Henderson. Na een tijdje werd hij het leven "on the road" wat moe en verhuisde naar Europa. Dat was in 1993 en sinds die tijd speelde hij op meerdere Europese festivals en in kleinere clubs. Zijn muziek is een combinatie van Texaanse, Delta- en Chicago blues en hij noemt zelf als zijn grote invloeden Lightnin Slim en Johnny Winter. Carl is dan ook een artiest die de slide gitaar op de voorgrond plaatst in zijn nummers. Deze cd is een live registratie van een stomend concert in L'Entr'pot in Audun-Le-Tiche. De Delta Voodoo Kings: Apollo Munjanshongore op bas, drummer Yves Deville, en Hammond speler Alex Logel zijn een goed geoliede band en Carl zorgt met zijn scheurende slide L'entr'pot in no-time op zijn kop. "She Likes To Boogie Real Slow" van Frankie Simms opent de set, een nummer dat mij vooral bijbleef in een versie van Johnny Winter, een stijltje waar Carl dicht bij aanleunt. Nog een bekende cover volgt , "Doing The Sugar Too" van Luther "Guitar" Johnson, waarna een eerste eigen compositie, "The Blues I'm Living", een langzame blues die zowel Peter Green als B.B King elementen bevat. "Two Women In A Pick-Up Truck" van A.C Reed is pure boogie. De rest van de cd is eigen werk, behalve de Leadbelly compositie "Out On The Western Plane", gespeeld op mandoline en de enige song die de opgebouwde sfeer wat doet wegzakken, wegens te sober en langdradig. Met "Rosalie" haalt Carl de pure Texaanse slide klanken weer naar boven en doet dit veertien minuten lang perfect. Afsluiter "Suicide Blues" een mooi nummer met de resonator als hoofdinstrument sluit het concert mooi af. Acht nummers, goed voor meer dan een uur prima blues in L'Entr'pot met Carl Wyatt. (RON)

ISRAEL NASH GRIPKA
NEW YORK TOWN
Website Myspace CD-Baby

Het leuke aan onze taak als muziekrecensent is dat men er blijkbaar soms nog in slaagt om ons op snelheid te pakken met alweer een nieuw talent dat zomaar uit het niets opduikt. Toen we het hoesje zagen met de artiestennaam Israel Nash Gripka konden we echter niet nalaten om even de wenkbrauwen te fronsen. Sluit maar even je ogen en probeer deze naam te herhalen: dat zegt dus alles over de moeilijke herkenbaarheid. Maar we dienen eerlijk te zeggen dat we van onze sokken geblazen werden toen we het als oude vinylplaat uitgevoerde schijfje in onze cd-speler staken. Daarvoor doen we dit werk nou net graag. Al van bij de eerste song “Evening” voelden we ons terug in de golden seventies en dachten we per vergissing een plaat van Creedence Clearwater Revival opgezet te hebben. Dat gevoel werd nog enkele malen versterkt toen de tweede song volgde. “Pray For Rain” is vintage John Fogerty en had net zo goed op diens laatste soloplaat kunnen gestaan hebben. Israel Nash Gripka is een New Yorker die zijn eigen liedjes schrijft en met het album “New York Town” aan zijn debuut toe is. Die cd is een uiterst aangename verrassing die we bij u graag probleemloos tot kopen durven aanbevelen. De muzikale roots van deze artiest zijn zo eerlijk en direct dat ze spontaan tot meeswingen en meezingen leiden, zelfs bij de niet zo geoefende danser en zanger. Kortom hetzelfde gevoel dat je krijgt als je naar een CCR-verzamelplaat zit te luisteren. Zijn unieke mix van alt-country met rock ‘n’ roll is een ware verademing voor het oor in deze toch al zo moeilijke tijden. Ook als de songritmes wat rustiger worden bekoort deze artiest ons want vocaal kan hij echt mee met de allerbesten. Luister maar eens naar “Let It Go”, “Bricks”, “You Were Right” of “Confess” waar we een kloon van Ryan Adams in menen te herkennen (dit is zéér positief bedoeld, hoor). De oprechte gedrevenheid en de emoties die hij in zijn snikkende stem verbergt zijn heerlijk om te aanhoren. Met de juiste dosering aan instrumentale ondersteuning groeit elke song op dit mooie album een beetje boven zichzelf uit. De brede diversiteit in de 12 tijdloze en vaak melancholische popsongs op “New York Town” is van die aard dat je als luisteraar vooral naar nog meer snakt bij het einde van deze cd. We zullen echter nog even moeten wachten op de hopelijk spoedig verschijnende opvolger voor dit fijne album dat we aan iedere rechtgeaarde muziekliefhebber moeten aanraden. (valsam)

MR. BOOGIE WOOGIE
S.O.L.O. LIVE IN CONCERT (DVD)
Website CDBaby
Label : Firesweep Records

In België is het aanbod van boogie woogievertolkers eerder beperkt. Renaud Patigny is onze absolute topper en verder hebben wij nog de talentrijke Aricia Evlard (die speelt bij de The Boogie Woogie Jumpers) en Filiep Ketels, beter bekend als Boogie Phil. Onze noorderburen hebben meerdere vertolkers waarvan Anke Angel, Martijn Schok en André Valkering de bekendste zijn. Ook Eric-Jan Overbeek alias Mr Boogie Woogie is al jaren een vaste waarde. Hij won recentelijk de prestigieuze titel van ‘Best European Blues Pianist’ van Les Trophees France Blues. ‘S.O.L.O.’ is zijn eerste DVD. Eric-Jan beschikt over een eigen band, genaamd The Firesweep Band, maar koos voor een solo performance voor deze registratie. Hij heeft zijn vaste tweewekelijkse optredens in café Hunky Dory in Leiden. Op 17 juli 2008 werd daar door 3 cameramannen deze DVD opgenomen. Wat wij te zien krijgen is een man en zijn piano. Meer ingrediënten zijn er niet nodig voor amusante boogie woogie. Muzikaal kunnen de nummers in 4 soorten ingedeeld worden. Er zijn de vrolijk uptempo instrumentale nummers zoals ‘St. Louis Blues’, ‘Lady Be Good’ en ‘Boogie Trap/Sweet Georgia Brown’. Midtempo en relax gezongen zijn ‘Anytime Is Fine’, ‘Back To My Roots’ en ‘The Boogie Man’. Dat het niet altijd opgewekt moet zijn bewijst hij met het ontroerende ‘Fall Back In Love’. De laatste groep zijn de meezingers zoals ‘Sell My Monkey’ en ‘Goodnight Irene’ die bewust in de finale van het concert zitten. Als toemaatje krijg je nog een medley van Fats Domino, éen van Eric-Jan zijn grootste voorbeelden. Deze dvd is gesneden brood voor liefhebbers van het genre, maar ook ideaal als kennismaking met het jammerlijk te weinig erkende genre in bluesmuziek. Dit is muziek die niet alleen op specifieke boogie woogiefestivals, maar ook gewone festivals aan bod kan komen. Het zorgt voor variatie in het programma en het speelenthousiasme van een Mr. Boogie Woogie slaagt zeker over op een dansend publiek. (Bootsy Lester)