ARCHIEF - OKTOBER 2008 - NOVEMBER 2008 - DECEMBER 2008

JANUARI 2009 - FEBRUARI 2009 - MAART 2009 - APRIL 2009

THE VEILS - SUN GANGS

ANGIE PALMER - MEANWHILE, AS NIGHT FALLS …

PETE ROSS & THE PAESANOS - SIX STRINGS SUICIDE

SONGS FROM THE ROAD BAND - AS THE CROW FLIES

BRUCE PIEPHOFF - CLOCKWORK

VARIOUS ARTISTS - INDIAN RESERVATION BLUES AND MORE

JOAN BAEZ - GONE FROM DANGER (COLLECTOR'S EDITION)

5 O’CLOCK SHADOW BLUESBAND - GOING TO TOWN

GROOVE CORPORATION - RECORD PROPHETS

STEPHEN BRUTON R.I.P. (1948 - 9 mei 2009) - FROM THE FIVE

THE VEILS
SUN GANGS
Website Myspace
Label : Rough Trade Records
Distr. : Konkurrent

Nog maar net passeerden ‘The Veils’ in ons land (zie ‘concert review’ in AB Brussel dd. 11.05.2009) of wij mogen hier onze mening al komen ventileren over hun nieuwste cd “Sun Gangs”, de opvolger voor het schitterende “Nux Vomica”-album uit 2007 en de intrigerende debuutplaat “The Runaway Found” uit 2004. De in Londen verblijvende formatie die werd opgebouwd rond de uit Nieuw-Zeeland afkomstige frontman Finn Andrews heeft met deze nieuwe plaat een uitstekend werkstuk afgeleverd met enkele songs waarnaar later als klassiekers zal gerefereerd kunnen worden. Met zijn ijzersterke stem waaruit weemoed, pijn, verdriet in de vorm van langzaam stollend bloed lijkt te vloeien brengt hij massa’s emoties in de liedjes die je beter niet alleen beluistert als je recent in een depressie bent beland. Het einde van een liefdesrelatie, de zelfmoord van een goede vriendin en alle ellende van de wereld: het zijn stuk voor stuk de onderwerpen in de nummers die op “Sun Gangs” aan bod komen. Toch begint de cd met een naar ‘The Veils’-normen eerder vrolijke noot middels het schitterende aan ‘The Triffids’ reflecterende nummer “Sit Down By The Fire”. Maar de ‘tristesse’ die afstraalt van de daarop volgende titeltrack “Sun Gangs” is bloedstollend: hete tranen vloeien over de eenzame wit-zwarte pianotoetsen in dit naar het hart grijpende lied. Met het uptempo gebrachte “The Letter” en het psychedelische “Killed By the Boom” worden nogmaals hardnekkige pogingen ondernomen om uit de miserie te ontsnappen, maar vanaf daar is het uit met de hoop op beterschap. De diepe sneden recht in het hart en de ziel maken van “It Hits Deep” één van de strafste tracks uit deze cd. Nick Cave’s emotionele pianoballads kunnen als referentiepunt dienen. Absolute hoogtepunten op “Sun Gangs” zijn het zachtjes voortkabbelende walsje “The House She Lived In”, dat nochtans refereert naar die zelfmoord van een vriendin, en een ‘all-time classic’ vol van dromerige vocale emoties en bijhorende strijkers in de fantastische ballad “Scarecrow”. Op beide liedjes neemt zangeres Basia Bulat ingetogen de backing vocals voor haar rekening. Daarna volgt een bombastisch epos in de vorm van een uit geluiden, noise en echo’s bestaande en 8 minuten durende apocalyptische song die de titel “Larkspur” meekreeg. Dat er tenslotte toch nog een sprankeltje hoop mag over blijven blijkt uit de afsluitende pianosong “Begin Again”. Dat Finn Andrews één van de beste songschrijvers uit deze eeuw is kan u best zelf beluisteren op uw eigen in de platenzaak gekochte exemplaar van The Veils-cd “Sun Gangs”. (valsam)

ANGIE PALMER
MEANWHILE, AS NIGHT FALLS …
Website Myspace Contact
Label : Akrasia Records CD-Baby

Het Engelse Preston nabij Manchester is de thuishaven voor zangeres en componiste Angie Palmer. Ze heeft in de voorbije jaren reeds een indrukwekkend lijstje van cd’s op haar curriculum geplaatst. Daar komt nu het album “Meanwhwile, As Night Falls…” bij, een schijfje met 12 nieuwe songs in een mix van de genres folk, blues en country. Deze stijlencocktail is haar handelsmerk, tesamen met meer dan normale aandacht voor de teksten die bij de songs geschreven worden. Zoals bij haar muzikale voorbeelden Lucinda Williams, Joni Mitchell, Bonnie Raitt en Gillian Welch is de inhoud van het verhaal zeer belangrijk. Dat blijkt al meteen bij de eerste song “On The Eve” en wordt nadien naadloos verdergezet in het daaropvolgende “The Fiery Lake” dat gebaseerd is op een oude Russische sage. Voor het componeren van de muziek laat Angie Palmer zich steevast bijstaan door producer en goede vriend Paul Mason. Meestal is die muzikale keuze eerder ingetogen en zijn de diverse instrumenten slechts subtiel aanwezig, kwestie van de aandacht niet te sterk af te leiden van de boodschap in de song. Naast de akoestische gitaar bespeelt Angie Palmer zelf ook de banjo. Zij beschikt over een vaste begeleidingsgroep bij optredens ‘The Revelators’ die haar ook voor deze cd-opnamen hebben bijgestaan. En voor twee songs werd een beroep gedaan op de bekende pedal steelgitaar-virtuoos B.J. Cole. De muziek van Angie Palmer werd ooit “Engelse Americana” gedoopt en dat is een definitie waar wij ons kunnen in terug vinden. Meestal rustige nummers die zij met een zachte stem inzingt. Zo viel onze bewondering waar te nemen voor de songs “Slip Away From Me”.”Hunting The Wolf” met een snerpende elektrische gitaar en de met zachte swing gebrachte songs “Deep Blue Sea” en “I Hear That Locomotive”. Maar ook het absolute rustpunt “If I Was”, het meer dan 8 minuten durende afsluitende mysterieuze epos “Weeping Wood” en het van pedal steelklanken doorspekte “After The Lights Have Gone” mogen van ons nog eens opnieuw door de speakers. We vernamen dat ze twee jaar hard gewerkt heeft aan de nummers voor deze cd. “Meanwhile, As Night Falls ...” is de opvolger van haar 2006-album “Tales Of Light And Darkness”. Deze dame beheerst alle technieken van het songschrijven en zou ook op onze podia in de Benelux geen slechte figuur slaan. Wie zal het initiatief nemen om deze getalenteerde zangeres vanuit Engeland naar de clubs in onze contreïen te halen? (valsam)

PETE ROSS & THE PAESANOS
SIX STRINGS SUICIDE
Myspace VIDEO
Label: Steamroller (Halidon)

De Nederlandse Amerikaans kende u waarschijnlijk al, maar was de Italiaanse Australiër u ook al bekend? Wij hebben hem ontmoet in de gedaante van Pete Ross, een cowboy from Melbourne die fier is op zijn Italiaanse roots en dat ook mag zijn. Samen met zijn begeleidingsgroep, die opereert onder de naam The Paesanos, slaagde Pete erin om een driejarig platencontract te versieren bij ‘Steamroller’, een Italiaans recordlabel dat bereid gevonden werd om zijn debuutplaat ‘Six String Suicide’ internationaal uit te brengen. Op de hoes staat onze held met een witte cowboyhoed op het hoofd lachend te kijken naar zijn six strings instrument alsof hij denkt: ‘Een gitaar? Wat leuk, daar gaan we eens wat mee doen!’ Het speelplezier is dan ook duidelijk aanwezig op deze plaat die een mix bevat van hedendaagse country en folk met Italiaanse traditionele muziek. Het snarenwerk (dobro, akoestische & elektrische gitaar) dat te horen is op deze cd klinkt op elk moment zeer aangenaam. ‘You Were On My Mind’ is meteen een goede opener die ons een beetje aan de jaren tachtig van Willie Nelson of Johnny Cash herinnert. Het semi-Italiaans gezongen ‘Sara Sara’ kan ik u van harte aanraden op al uw pasta & wijnavonden. We wanen ons ondertussen al in een Australische spaghetti western en dat zeggen we met alle respect want wij dragen Sergio Leone al jaren een warm hart toe. Pete Ross vergast ons verder op een de Dylan cover ‘Man In The Long Black Coat’, dat voor de gelegenheid het wat versnelde ritme heeft gekregen van een paardendrafje. Niet kwaad, maar de song verliest hierdoor helaas een stukje van zijn mysterieuze kracht. De Siciliaanse traditional ‘Sciuri Sciuri’ moet dringend ook eens door onze Rocco Granata gecoverd worden, vinden wij. Naast enkele goeie zelfgeschreven songs als ‘Daddy’s Song’ en ‘These Days’ ontdekken we ook nog een frisse Lee Hazlewood cover, genaamd ‘ Forget Marie’. Al bij al genoeg sterke momenten om van een interessante release te kunnen spreken. Schat, mag ik nu nog een glaasje Chianti, please? (Shake)

SONGS FROM THE ROAD BAND
AS THE CROW FLIES
Myspace CDBaby

‘Songs From The Road Band’ is de ietwat simpele groepsnaam van een fijn collectief zangers en instrumentalisten uit North Carolina dat binnen het genre van Bluegrass en Country Music opereert. Het creatieve brein van de groep luistert naar de naam Charles R Humphrey III. Deze man is niet de zanger maar wel de bassist, de songschrijver en de executive producer van het ensemble. De zevenkoppige band, hier en daar aangevuld met nog een handvol muzikale gasten, hanteren allerhande gitaren, mandoline, banjo, viool, accordeon, harmonica, drums en hun eigen stemmen op harmonieuze wijze tot er vaak niets minder dan muzikaal vuurwerk ontstaat. Luister maar eens naar de door een fiddle aangedreven titletrack en u begrijpt meteen wat wij bedoelen. Van een song als ‘Give Me A Ring Sometime’ worden wij als het ware meteen goedgezind. En wat denkt u van een songnaam als ‘How Can It Be Wrong If It Grows Wild’? Tussendoor wordt op Bluegrassachtige wijze de ‘Taxman’ krachtdadig de deur gewezen en is er sprake van enige vorm van oorlogsprotest in ‘What Are We Waiting For’. Maar het allerbeste wordt voor het slot bewaard met een ware drieklapper die telkens raak weet te mikken. ‘Wannabe Country Music Star’ is zo aanstekelijk dat je het na één enkel refreintje al voluit zit mee te zingen. ‘Song For Gram Parsons’ ontplooit zich als een juweeltje uit een kist, geheel in de stijl van voor wie het is opgedragen: ‘What would you say if you could go back in time / One single day after you die’. En in de hymne ‘God Bless The Outlaws’ wordt hulde gebracht aan Willie, Johnny, Kris & Waylon – de pioniers van de Outlaw Country, waarvoor ook wij met plezier onze stetson afnemen . Maar hetzelfde doen wij graag voor alle leden van deze ‘Songs For The Road Band’, want hun ‘As The Crow Flies’ is absoluut het beste wat 2009 al aan Bluegrass momenten opgeleverd heeft. Als dit nog niet duidelijk is, roept u het maar. (Shake)

BRUCE PIEPHOFF
CLOCKWORK
Website Myspace Contact
Label : Flyin’ Cloud Records
CD-Baby

Er zijn zo van de muzikanten die niets anders kunnen dan liedjes schrijven en cd’s uitbrengen. Het lijkt ons dat we met de uit Greensboro, North Carolina afkomstige Bruce Piephoff zo’n artiest getroffen hebben. De nieuwste plaat “Clockwork” is zijn 17e - jawel zeventiende – cd in een carrière die zomaar vier decennia overspant. Hij kan echter meer dan enkel liedjes schrijven want er zijn ook meerdere gedichtenbundels van zijn hand verkrijgbaar. In zo’n lange loopbaan kom je natuurlijk ook al eens iemand anders tegen tijdens tournees. Zo deelde hij het podium eerder met Chuck Brodsky, Riders In The Sky, Tom Paxton en Steve Forbert. Eind jaren zestig begon hij schuchter op te treden in kleine clubs en bars en zijn ‘fingerpicking’ gitaarspel begeleidde hem sindsdien steeds weer bij het zingen van zijn liedjes. Townes Van Zandt en Charles Bukowksi zijn de grootste muzikale voorbeelden. “Clockwork” bestaat uit 9 voornamelijk akoestische versies van nieuwe liedjes (vooral ballads) en een vijftal ‘spoken word’-gedichten, die door een zacht saxofoondeuntje worden ondersteund. Zijn vaste begeleidingsband bij live optredens speelt ook mee bij deze opnamen en zangeres Martha Bassett voegt in enkele songs subtiele harmony vocals toe. Al van bij de eerste song “Sam The Can Man” valt de gelijkenis met de liedjes van Townes Van Zandt op. In “Shooting Pool With Townes Van Zandt” laat hij doorschemeren dat hij zijn idool ook ooit in levende lijve heeft mogen ontmoeten en dat deze toen goedkeurend over zijn toenmalige liedjes sprak. Bruce Piephoff - die in zijn begeleidend briefje aangeeft dat zijn voorouders uit Amsterdam afkomstig waren - beheerst alle noodzakelijke technieken van een goede songschrijver en kan daardoor gemakkelijk de vergelijking met zijn eigen muzikale voorbeelden doorstaan. Aanraders op dit album zijn “This World Runs Like Clockwork” waarin zijn woordkunstenaarschap naar voren komt, het intrigerende verhaal in de “Ballad Of Frankie And Loretta”, de cynische humor in het nummer “The Great Bambino” en het grappige relaas over “The Ghost Of Caseletta”. Stuk voor stuk ‘storytelling stories’ in de ware betekenis van het woord. Leuke cd. (valsam)

VARIOUS ARTISTS
INDIAN RESERVATION BLUES AND MORE
Label: DixieFrog
Distr.: Parsifal (B) Bertus (NL)
VIDEO 1 VIDEO 2 VIDEO 3

Voor de echte liefhebbers van rootsmuziek is de cdbox "Indian Reservation Blues and More" een hoogtepunt. De box verscheen op het DixieFrog label en bevat naast de 3 cd's ook nog 30 minuten aan video’s en een heel mooi uitgegeven 48 pagina tellend booklet. Een uniek project rond de muziek van de 'American Natives' uit de Usa en Canada. Muziek gemaakt door nazaten van de oorspronkelijke inwoners van Amerika: de indianen. Songs die meestal gaan over onrecht, terreur, liefdeloosheid, vervreemding en overlevingswil. Gemaakt door echte indianen, niet die met veren en beschilderingen Hollywood-producties ontsieren, maar gewone, mannen en vrouwen die met blote voeten in het hete zand staan. Mensen als Art napoleon, Wayne Lavallee en Elisabeth Hill. Er is blues, country, folk, traditionele songs, Americana, maar ook R&B en hiphop, gewoon muziek van deze tijd met traditionele invloeden die zich samen best laat omschrijven als Indian style.

"Indian Reservation Blues and More" is uitgegeven op het DixieFrog label en bevat naast het zeer verzorgde en informatieve cd-boekje 48 songs die ten overvloede bewijzen wat de fans au fond allang wisten: dat indiaanse muziek op Amerikaanse blues, country, folk en vele andere genres wel degelijk een grote invloed heeft gehad. Want geen andere etnische groep in de VS, naast de "zwarten" natuurlijk heeft meer recht de blues te hebben, als de "Indianen". Iedereen die ooit persoonlijk betrokken was met de verschillende indiaanse reservaten zal dit wellicht begrijpen ... "Reservation": een ruimte waarin zelfs meer dan een eeuw lang, de vermeende "inferioriteit" van de Amerikaanse indianen zich begaf. Arbeid en alle vooruitzichten werden in alcohol gedrenkt, waardoor alle structuren van de voorheen bloeiende gemeenschappen verloren gingen. Hierbij werden de indianen in Noord-en Zuid-Amerika het ergste onrecht aangedaan. Dit racistisch brutale karakter is echter over de hele wereld verspreid ... maar tegenwoordig noemen ze zichzelf met trots en terecht de Native Americans.

33 native-artiesten zijn te horen op deze verzamelaar, al missen wij wel twee belangrijke namen: John Trudell en Eddie "The Chief" Clearwater. De eerste is met zijn typische zangstem wel één van de inheemse rock muzikanten ooit, en de laatste mogen we als een zeer belangrijk bluesman aanschouwen. Waarschijnlijk waren er problemen met de rechten, maar met meer dan drie uur muziek uit deze "Indian Reservation Blues Box" zal hier dan ook geen vraag meer achter zijn.

Onze waardering gaat uit naar Pura Fé, één van de mede-initiatiefnemers van deze box. Zij mixt elementen van de moderne rap en hiphop met meer politiek gerichte folk in de stijl van Joan Baez en dit te samen in songs als "Stand Up For Human Pride". De meest bekende band Indigenous brengt zoals gebruikelijk, SRV-geïnspireerde blues-rock en Derek Miller laat in "Devil Comes Down Sunday" power blues horen doordrenkt met zijn vurig slidespel. De ontspannen rock van Aaron White met zijn Blue Stone Project is zelfs viermaal te horen. Hij integreert steeds indiaanse melodieën en ritmes in zijn songs, zoals in het bijzonder mooie "John Doe". De vrijwel onbekende Canadese Jason Burnstick laat met zijn band zeer geslaagd slidewerk met harpspel horen als in het instrumentale "Ain’t Goin’ Down". Gary Farmer brengt een geniale versie van John Lee Hooker's "Strip Me Naked". Waar Hooker in zijn eigen song verhaalt over zijn ex-vrouw, beschrijft Farmer de uitputting van de inheemse volkeren. De lezer zal het reeds begrepen hebben, culthelden staan zonder schroom naast bekendere namen en er passeren ook uiteenlopende genres de revue: de blues van John Lee Hooker in Keith Secola's "Wailing Blues", het jazzygedicht "Witchi Tai To" van Joy Harjo, New orleans funk van Butch Mudbone, noem maar op gewoon cross-overmuziek om van te smullen en daarom warm aanbevolen!

Tracklist

Disc 1
1. Aaron White (Blue Stone Project) - Heart Beat
2. Wayne Lavallee - Trail Of Tears
3. Keith Secola - Wailing Blues
4. Derek Miller - Shot O’ Cocaine
5. Art Napoleon - Cree Sunrise
6. A. Paul Ortgea - Chicago
7. George Leach - Dizzy Dog
8. Jacques & The Shakey Boys - God And The Devil
9. Art Napoleon - Bushman Blues
10. Aaron White (Scychasers) - Two Warriors Crossing
11. Wayne Lavallee - Shed Allot Of Light
12. Elizabeth Hill - The Grass Looks Greener In A White Man’s Yard
13. Murray Porter - Heart Of The Eagle
14. Julian B (Featuring Cary Morin) - In Da’city
15. Leilani - Go Back
16. Asani - Rez Sister
17. Slidin’ Clyde Roulette - Redman
18. Aaron White & John Densmore (Blue Stone Project) - Heart Beat

Disc 2
1. Keith Secola - 4R Ancestors
2. Alex Jacobs - Indian List
3. Indigenous - Leaving
4. Aaron White (Blue Stone Project) - John Doe
5. Corn-Bred - General Sullivan
6. Art Napoleon - Hunting Chant
7. Star Nayea - Silenced My Tongue
8. Derek Miller - Mystery Train
9. Cary Morin - Lacrosse
10. Quese Imc - Good Ol’ Amerikkka
11. Butch Mudbone - It Was In The Old Times
12. Faron Pappy Johns - Thru The Door
13. Sandy Scofield - Layla’s Lullaby (Kawapimtim)
14. Tonemah - There’s A train
15. Keith Secola - 4R Ancestors

Disc 3
1. M’Girl - Kitaskinanaw
2. Cochise Anderson - Kokopelli’s Groove
3. Keith Secola - Kokopelli Blues
4. Jim Boyd - Inchelium
5. George Leach - Indian Blues
6. Derek Miller - Devil Comes Down Sunday
7. Cary Morin - Live A Little
8. Pura Fe’ - Stand Up For Human Pride
9. Charly Lowry - Brownskin
10. Joy Harjo - Witchi Tai To
11. Jason Burnstick Band - Ain’t Goin’ Down
12. Jim Boyd - Rebel Moon
13. The Plateros - Lord Of All
14. Gary Farmer & The Troublemakers - Stripped Me Naked
15. M’Girl - Healing Song

JOAN BAEZ
GONE FROM DANGER (COLLECTOR'S EDITION)
Website Myspace
Label: Proper Records Distr.: Rough Trade

Lang geleden regeerde Joan Baez samen met Bob Dylan als koning en koningin over de folk revival. Maar het jochie dat ze op het Newport Folk Festival introduceerde, zou haar spoedig overvleugelen en de grootste en meest invloedrijke singer/songwriter uit de popgeschiedenis worden. Toch is Baez nog steeds een icoon van de protestgeneratie hetgeen ook te horen was op haar laatste album "Day After Tomorrow", dat begin dit jaar verscheen. Deze plaat werd prachtig sfeervol geproduceerd door Steve Earle en hierbij wordt ze bijgestaan door een akoestische sterrenband met onder anderen Victor Krauss en Tim O'Brien in de gelederen. Door het succes van dit album verscheen zopas een Collector's Edition "Gone From Danger".

Als gebruikelijk schrijven we bij zo'n speciale collector's edition steeds een introductie, al hoef ik voor elke muziekliefhebber Joan Baez niet meer voor te stellen. Maar goed, Joan Baez startte haar recording career in 1959, werd dankzij goedgekozen traditionals en vooral haar sociaal engagement een boegbeeld voor al wie wat wou betekenen in folkland. Ze liep voorop naast Martin Luther King tijdens de mars op Washington in 1963, ze werd een Woodstocklegende, ze bracht elk onrecht onder de aandacht (van Vietnam en Bangladesh tot - uhum uhum - Lady Diana), en ze coverde al eens een artiest die het probeerde verder te schoppen dan de lokale folkcafé's. Dat laatste bracht haar wereldwijde roem toen ze de onbekende Bob Dylan aan het grote publiek voorstelde. Velen zien Joan Baez echter graag als de folkie die met veel te hoge stem en eindeloze vibrato's, nummers bracht die vooral kunde van de zelfverklaarde Queen Of Hearts moesten tentoon spreiden. Wat de meesten echter uit het oog verloren, is dat Baez, na de artistieke dieperik waarin ze in de jaren 80 tuimelde, in 1992 het fantastische "Play Me Backwards" uitbracht. Haar stem was gedaald en ruwer geworden en Baez bleek allesbehalve vies van een zeer eigentijds geluid. Dat geluid zou ze verder perfectioneren op "Ring Them Bells" en "Gone From Danger" (1997). Na dit album duurde het zes jaar voordat "Dark Chords On A Big Guitar" uitkwam, maar deze cd was het lange wachten meer dan waard. Zoals de titel al zegt, verzorgen elektrische gitaars de sterk atmosferische, donkere en sensuele sound. Baez koos liederen van eigentijdse tekstschrijvers als Ryan Adams, Natalie Merchant, Steve Earle, Gillian Welch en David Rawlings.

De Collector's Edition "Gone From Danger" is een dubbelaar met natuurlijk dit bejubelde album uit 1997 met hier Dar Williams, Sinéad Lohan, Richard Shindell, Betty Elders en Mark Addison als tekstschrijvers, en met als bonus een CD met live-optredens van veel songs die voorkomen op "Gone From Danger, maar waar ze nu begeleid wordt door deze songwriters, waardoor dit wel een mooie extra is naast de originele studio-opnames. Zo is Sinead Lohan nauwelijks hoorbaar in "No Mermaid" maar neemt wel de leadvoals in "Who Do You Think I Am", waarin Baez dan toegewezen is voor de backing vocals. In het afsluitende, Bob Dylan's "To Ramona" is het weer diezelfde Lohan die het grootste deel van de vocals zich mag toe-eigenen. Baez weet in de teksten veel diepgang te brengen door haar uitzonderlijk pure en naturelle manier van vertolken hetgeen misschien wel het best tot uiting komt in Shindell's "Reunion Hill", "Fishing" en "Money For Floods". Waar Joan Baez in het verleden elk concert en elke liveplaat eindigde met acapella gezongen en tot meezingen dwingende versies van "Amazing Grace", "We Shall Overcome" of het weliswaar fantastische "The Night They Drove Old Dixie Down", kiest ze hier voor het reeds vernoemde "To Ramona". Het is een gepast einde, want zo zijn we weer aan het begin van deze recensie en haar grote jeugdliefde Bob Dylan.

5 O’CLOCK SHADOW BLUESBAND
GOING TO TOWN
Website Contact

Voorlopig circuleert de demo van ‘The 5 O’Clock Shadow’ nog in regionale oorden maar de vijf tracks maken alvast hongerig naar de full cd die hopelijk in het verlengde wordt gepland. Het is immers al enkele jaren geleden dat hun titelloze debuutalbum uitkwam, uitgebracht in eigen beheer. Als je moet wachten tot een platenlabel het voortouw neem, dan gaat er kostbare tijd en kwaliteit verloren. Het geïnspireerd trio heeft er dus niet op gewacht en gaat opnieuw vertrouwensvol van start. Bij beluistering treft je weer die typische ‘5 O’Clock Shadow’ sound die je graag voor de avonduurtjes opspaart, mengeling van swing, upbeat en blues. Kwestie om het relaxte plezier wat te rekken. Ook een busje met autoradio kan uitnodigen tot herhaaldelijk afspelen. Zanger/gitarist Kris ‘Kirri’ Valvekens (The Moose) en bassist Jan Vermeulen (ex/Catsmokes) maken nog steeds de kern uit van de band samen met drummer Kris Ooms, zoals gewoonlijk goed op dreef. Het trio vormt een levenslustig span en naar gewoonte schreef Kirri de frisse en pittige songteksten. Vanaf het eerste ritmische ‘Little Bit Of Sympathy’, met slidegitaar als schitterende dansende zonneplekjes, word je meegezogen. Jan en Kris zingen meerstemmig mee. Chicken Chack en Canned Heat gloren aan de horizon. Maar op ‘The One’ geeft gitarist Kirri een staaltje Django Reinhardt weg. De ritmesectie klampt speels en vrolijk aan. Het bluesy ‘Money Doesn’t Matter’ brengt even rust om bij ‘New Holliday’ weer vaart te nemen. Bij een demo weet je dat het na vijf nummers gaat stoppen. Maar je kan altijd herbeginnen, alsof na het ledigen van een vijfliter jerrycan vol benzine, het kleurig automobieltje weer enthousiast zigzaggend zijn bochten neemt. Als je mee instapt op deze ‘Going To Town’ trip is uitstappen onmogelijk. En nu wachten op het vervolledigen met de overige tracks. (Marcie)

GROOVE CORPORATION
RECORD PROPHETS
Website Contact CDBaby

R&B en funk uit Ontario in Canada, met een band die maar liefst acht man sterk is, correctie zeven man en een dame. Laat ons gentleman als we zijn even eerst de dame aan U voorstellen. Lily Sazz, de keyboardspeelster, die voorheen in meerdere bands het vak leerde, maar vooral bekendheid kon verwerven in de "Women's Blues Review" is tevens ook de dame achter het Groove Corporation management. Met een prima blazerssectie die zich kan meten met bands als Tower Of Power, Average White Band, Sly & The Family Stone worden de tijden van weleer weer in herinnering geroepen. Covers uit die periode, de jaren zeventig dus, maar ook eigen composities in die stijl. Nummers met hoge danswaarde, funk met een stuwende blazerssectie en pompende basriffs. Met eigen songs, waaronder vooral "Blind Man With A Cigarette" kunnen ze zonder blozen plaatsnemen naast bovenvernoemde bands qua power en funkgehalte. "Diggin Vinyl" is nog een van die eigen composities, waarbij je moeilijk kan blijven stilzitten tijdens het beluisteren. Roep je de beelden van Sly Stone's optreden tijdens het Woodstock festival voor de geest en je hebt een perfect idee van hoe het er op deze cd aan toegaat. "Thank You" (Folettin' Me Be Mice Elf again) van diezelfde Sly Stone krijgt een sterke uitvoering mee. Pure high power, full energy funk van weleer die herleeft. Echte, meer bluesy R&B horen we in "Surely" de bekende Colin James song die we reeds kenden uit zijn Little Big Band cd. De afsluiter, de James Brown tribute/medley "Cold Sweat/Diggin on James Bown" laat je even terugkeren naar de hoogdagen van de Apollo club. Wow, het moet een belevenis zijn deze jongens (en meisje) op het podium aan het werk te zien. De zaal zal gegarandeerd op zijn kop staan, want dit is "The real stuff" (RON)

STEPHEN BRUTON R.I.P. (1948 - 9 mei 2009)

Stephen Bruton was een Amerikaans gitarist, songwriter, producent en acteur. Bruton groeide op in Fort Worth, waar zijn vader een platenhandel had. Hij werd in 1971 gitarist bij Kris Kristofferson en zou dit 17 jaar blijven. In de jaren 1980 vestigde hij zich in Austin en werd er muziekproducent en songwriter. Artiesten als Kris Kristofferson, Bonnie Raitt, Hal Ketchum, The Highwaymen, Willie Nelson, Waylon Jennings, Johnny Cash, Little Feat, Jimmy Buffett, Patty Loveless, Lee Roy Parnell en Martina McBride namen nummers van hem op. Hij was ook platenproducent voor Alejandro Escovedo, Marcia Ball, Jimmie Dale Gilmore, Hal Ketchum, Storyville en Chris Smither. Bruton speelde ook mee in een aantal speelfilms en tv-producties, o.m. in "A Star is Born" met Kris Kristofferson en in "The Alamo". Hij stierf vorige zaterdag 9 mei 2009 aan kanker. Bruton was nog te horen op de laatste cd van de The Resentments "Roselight" die begin dit jaar verscheen (zie recensie & video), maar voor zijn laatste soloalbum gaan we terug naar 2005.

STEPHEN BRUTON
FROM THE FIVE
Label : New West Records
Distr: Sonic Rendezvous

Hoewel de naam Stephen Bruton niet bij iedereen meteen een belletje zal doen rinkelen, is hij al dertig jaar een veelgevraagd muzikant. Zo speelde hij jaren lang in de band van drinkebroer Kris Kristofferson, was hij de lead gitarist tijdens twee grote tournees van Bonnie Riatt begin jaren negentig, en speelde ook voor Bob Dylan, Delbert McClinton, T-Bone Burnett, Elvis Costello, Sonny Landreth, Peter Case, Ray Wylie Hubbard en vele anderen. Ook deed hij acteerwerk in o.a."Man Of The House", "A Star Is Born", "Convoy", "Miss Congeniality", "The Alamo" en "Sweet Thing" als hij werd gevraagd. Ook produceerde hij voor anderen, zoals Jimmie Dale Gilmore, Marcia Ball, Chris Smither, Hal Ketchumen en Alejandro Escovedo. In 1993 debuteerde hij als een solo artiest met "What It Is". Op zijn eigen cd's is Bruton echter zeker geen archetypische gitarist, die te pas en onpas de nummers doorspekt met staaltjes van zijn gitaarkunsten, integendeel zelfs. "A good sideman is a hallowed thing," zegt hij over zijn werk in dienst van anderen, "A guy who can serve the song behind the singer without ego, he's always gonna have a job." En hetzelfde geldt voor de twaalf nummers op zijn vijfde cd, "From The Five" waarbij hij op muzikale steun kon rekenen van Randy Jacobs, Al Anderson, Steve Ferrone (Tom Petty & The Heartbreakers), Bill Payne (Little Feat), John Kilzer, Yoggie Musgrove, Dillon O’Brian en Stephen Barber (Little Feat). Tevens zijn er vocale bijdragen van Glen Clark, Dillon O’Brian en Theresa James. Bruton speelt nadrukkelijk in dienst van het nummer en combineert rock met blues, country en R&B. Zijn stem is een warme variant op Tom Petty. Het songmateriaal is van hoog niveau, beginnend met de bluesy rocker "Bigger Wheel" tot de typische afsluiter "In the Wind". Meer introspectief zijn "Walk By Faith", de pianoballade "Fading Man" en het funky "The Clock". Het Memphis gekruide "Put Me Out Of Your Misery" heeft zo’n lekkere groove dat Joe Tex of Solomon Burke zich meteen thuis zouden voelen. De nummers zijn echter stuk voor stuk van hoog niveau en de afwisseling tussen ruiger en meer ingetogen werk maakt dat Bruton zo'n typisch ‘musicians musician’ is die onder collega-muzikanten hooglijk wordt gewaardeerd, maar bij een breder publiek volslagen onbekend is. En dat is jammer zoals ook weer blijkt na beluistering van "From The Five", een album geproduceerd door Ross Hogarth (Gov’t Mule, R.E.M., John Fogerty, Melissa Etheridge, John Mellencamp). Het is absoluut tijd voor de doorbraak van deze Texaan want "From The Five" is dan ook weer zo'n prachtige groovy plaat!