ROOTSTIME cd reviews

TRUE NORTH
DOWN THE ROAD
Website: www.truenorthzone.com
www.myspace.com
E.mail: eldon@truenorthzone.com
Label.eigen beheer
www.cdbaby.com

True North, niet te verwarren met de pure bluegrass quintet True North uit Oregon, is een trio uit Fargo. Of beter gezegd was, want kort nadat zanger-gitarist en songwriter Eldon Johnson, samen met fiddle-player Jim Ed Hodges en gitarist en mandolinespeler Dean Vestal deze groep op poten hadden gezet en nog voor de geplande cd er kwam moest Dean plots verhuizen naar Texas om zijn job als geoloog voor Exxon uit te gaan voeren. Eldon & Jim bleven als duo optreden, en namen als duo in 2004 het grootste gedeelte van de cd op. Toen echter Jim Ed Hodges ook nog moest verhuizen naar het verre St. Louis, werden de dingen echt moeilijk, uiteindelijk is nu de cd toch afgeraakt, maar het resultaat is dat True North nu nog enkel bestaat uit Eldon Johnson, die onder zijn eigen naam optredens blijft doen, met solo akoestische versies van de cd, en soms ook met gastmuzikanten onder de groepsnaam. Jammer, jammer, want ondanks de opnameperikelen is daarvan niks te merken op de afgewerkte cd, en deze jongens pasten prima samen want de close harmony die de cd ons liet horen zullen we waarschijnlijk niet snel meer op een podium horen. De sound van True North kunnen we best beschrijven als Americana, besprenkelt met bluegrass en blues, met invloeden van gospel (zeker in de teksten) en wat men in Amerika zo mooi "High-Lonesome" noemt, die melancholie naar betere tijden, plaatsen, geliefden en noem maar op! Veertien songs gedrenkt in de Amerikaanse familiewaarden. De titels illustreren dit voldoende "Home" en "Tricycles and Tonka Trucks" gaan over de onbezorgde jeugdjaren. De gospel steekt het hoofd op in "Lord, I Hope This Day Is Good" en "God And Everybody". Dobro, mandoline en vooral het mooie fiddlespel van Jim Ed bepalen het geluid van de sterke songs op deze cd en dan is er ook nog de mooie samenzang, want deze jongens hun stemmen klonken bijzonder goed samen. Hopelijk vindt Eldon een goeie nieuwe band voor zijn songs, in alle geval als er nog een True North cd komt zal ze anders klinken. Jammer, want ze klonken opperbest!
(RON)

JAKE AND THE LEPRECHAUNS
Website: www.jakeandtheleprechauns.com
www.myspace.com
Email: info@jakeandtheleprechauns.com
www.cdbaby.com

Americana sadgrass

Toepasselijker dan dit album is bijna niet mogelijk tijdens deze donkere dagen van maart. Vandaar dat dit duistere album van harte aanbevolen is bij vrieskou, maartse buien, erwtensoep en kaarslicht, want met hun muziek benaderen ze wel echt de sfeer van het hoesje, een detail van een schilderij van Rafael Sottolichio. Kortom een echt winters rootsrock album. Jake and the Leprechauns is een groepje jongens uit de grote stad, namelijk uit Sherbrooke, een wijk in Quebec. Deze Canadezen brengen hun titelloze debuutalbum zelf uit, want ze moeten niets hebben van grote boze platenbazen en doen alles lekker zelf. Jake and the Leprechauns zijn voornamelijk C-Antoine Gosselin (lead vocals, gitaren, mandolin, banjo, piano, bas, dulcimer, synthesizer) en Philippe Custeau (lap- en pedal steel, gitaren, accordeon, piano), een duo dat maar liefst een tiental jaren werkte aan deze negen songs op deze plaat. Zelf hebben ze het label "Americana sadgrass" opgeplakt, maar persoonlijk vind ik dat ze dit genre eigenlijk overstijgen en gewoon hele mooie krachtige muziek maken. Jake and the Leprechauns is een band die verder bestaat uit wat vrienden, zoals Maxime Rouleau (gitaar, backing vocals), Marc-Andre Gosselin (gitaar, accordeon, backing vocals), Frederic-Jean Gosselin (bas) en Sebastien Hinse (drums), in feite een band die zich lastig laat vergelijken met andere bands omdat ze gewoon een heel erg eigen sound hebben. Ze gebruiken de sfeer en textuur van het oude vreemde Amerika zoals The Band ooit deed. Dan hoor je ook weer invloeden van Nick Drake die ook veel gebruik maakt van heel sferische opbouw en soms hele uitgesponnen liedjes. Bij Jake and the Leprechauns is het dan alleen meer melodieus gebracht en meer een echt liedje. Het ene moment is het rockachtig en het andere moment wordt er weer heel subtiel gemusiceerd met gitaar en een meer folky sound. De tempowisselingen en arrangementen op dit album zijn absoluut niet voor de hand liggend, maar als je de plaat een paar keer hebt geluisterd kom je tot de conclusie dat alles op zijn plaats valt en dat hij bij elke luisterbeurt dieper onder je huid kruipt. Daarin doet het ook wel weer wat denken aan de sfeer en arrangementen van Lullaby For The Working Class, The Decemberists en Scud Mountain Boys, namen die ze zelf refereren. Hoewel zanger Charles-Antoine Gosselin wel weer een heel ander soort stem heeft. Zijn stem klinkt helder en emotioneel tegelijk. Dat komt erg mooi uit in "Thoughts On A September Morning". We horen elementen uit Americana, country en folk en voor de liefhebbers van singer-songwriters is er een hoop te genieten. Ook op de nummers "Odessa", "Reunion" en "Sunday, Sherbrooke", kreeg de band wat vocale hulp van Elise Brault, maar ook de andere songs van Philippe Custeau maken veel indruk, met als persoonlijke favoriet "Georgia Line" met prachtig gitaarwerk van Jim Bryson (Kathleen Edwards) en Bob Egan (Blue Rodeo, Wilco) op pedal steel. Jake and the Leprechauns hun debuut is er één om je vingers bij af te likken. Als je tenminste van de betere Americana houdt.

PAUL GABRIEL AND HIS BLUES BAND
SHUFFLE THE DECK
Website: www.paulgabriel.net/id23.html
E-mail: internetbotzo@earthlink.net
Label: Smoke Ring records
www.cdbaby.com

Met zijn vroegere band "Blue In The Face" bezorgde Paul Gabriel uit Connecticut ons drie prachtige cd's, en dit is ook reeds de tweede die Paul onder eigen naam uitbrengt. Ditmaal brengt hij ons erg jaren 40 & 50 getinte gitaarblues met een authentieke sound die aan de blues uit die jaren herinnert. Je waant je soms in een rokerige bar waar T- Bone Walker op ’t podium staat ("Don’t throw your love on me so strong"). Even later klinkt de band als The Fabulous Thunderbirds zelf ("Live Wire") of swingt het heel jazzy ("Old Time Ball").Wat verder horen we een echte slow bluesballad ("Same Old Blues") of hoor je een stampende boogie met J.L Hooker-ritme (3 Cars Later). Kortom, afwisseling troef op de cd die voor het overgrote deel eigen composities bevat, behalve een Albert King cover ("Don’r throw your love on me so strong") zoals ik al zei hier in een T.Bone Walker achtig jasje en "Cold, Cold Feeling" van J. Robinson. Het gitaarspel van Paul Gabriel is puntgaaf en vol emotie en zijn stem leent zich vooral goed voor de ballads. Toetsenman Pat Gregor zorgt voor ’t lekkere "oude geluid" met zijn Hammond en Leslie-Tone Cabinet, en ook Bill Bileca zorgt voor een nostalgische noot met zijn Kay –Upright bas uit 1945, verder zijn er nog drummer Tim Newton en Joe Najmy op piano en Manny Foglio op mondharmonica. Was zijn vorige soloalbum nog een zoeken naar een eigen stijl met een pop georienteerde stijl en jazzy invloeden, nu heeft Paul Gabriel resoluut gekozen voor hetgeen waar hij in onze ogen het best in is, namelijk eerlijke, lekker origineel klinkende blues met nadruk op zijn sublieme gitaarspel. Let’s "Shuffle The Deck" and play on this way, man!
(RON)

MARY KARLZEN
THE WANDERLUST DIARIES
Website: www.marykarlzen.com
Email: mkarlzen@yahoo.com
Label: Dualtone
www.dualtone.com
Distr.: Bertus / www.bertus.nl

Dualtone presenteert met grote trots het nieuwe album van Mary Karlzen. Van jongs af aan werden grote hoeveelheden muziek haar met de paplepel ingegoten. Haar hippie-ouders met hun rijke platencollectie speelde een grote rol in de muzikale ontwikkeling van Mary. Met name de LP's van country legenden als Patsy Cline, Johnny Cash en George Jones zijn door Mary grondig geabsorbeerd. Later was het de beurt aan de verzamaling van haar oudere broer die meer zijn oog liet vallen op singer-songwriters uit de jaren zevenig als James Taylor, Jackson Browne en Joni Mitchell. Onder invloed van deze muziek ontwikkelde Mary Karlzen haar eigen talent voor het schrijven van liedjes. Haar eigen carrière begon begin jaren ’90 toen ze een contract tekende bij Atlantic Records in 1994. Even later verscheen al haar debuut "Yelling At Mary" (2005). Deze plaat wordt zo een succes, dat zij de mogelijkheid krijgt om te touren met artiesten als Bob Dylan, Jackson Browne, Nanci Griffith, Lucinda Williams en vele anderen. In de recensies wordt haar muziek meer dan eens vergeleken met die van Sheryl Crow en Nanci Griffith, zelf zou ik hier eerder Joni Mitchell en Lisa Loeb willen aan toevoegen. Op haar nieuwe album "The Wanderlust Diaries", ondertussen haar vijfde, heeft Karlzen een groep gerenommeerde muzikanten om haar heen verzameld, te weten Gerry Tallent (Springsteen), Ken Coomer (ex-Wilco, Uncle Tupelo), Carl Broemel (My Morning Jacket), Paul Deakin (The Mavericks), Robert Reynolds (Mavericks), John Deaderick (The Dixie Chicks), Garrison Starr, Joe Pisapia en Matthew Ryan met wie ze een duet zingt, een country-getinte cover van Tom Waits' "Heart Of Saturday Night". De samenstelling van deze groep weerspiegelt zeer zeker het hoge aanzien dat haar schrijftalent heeft in Nashville. Het talent, dat na elke draaibeurt van "The Wanderlust Diaries" nog steeds weet te verrassen. Luister maar even naar die andere goedgekozen cover, "Skyway" van The Replacements. Maar daarbuiten zijn haar tien zelfgepende songs, prachtige liedjes met als uitschieters de meer folky stuff als "For One Moment" en "Stay Forever". "The Wanderlust Diaries" is een volwassen plaat met pakkende en soms dromerige mooie popliedjes die ze vakkundig weet te combineren met een vleugje country en folk. Liedjes die je vrijwel gelijk onbeheersbaar moet mee neuriën. Een echte feelgood plaat dus.

JAMES SASSER
THE MELCLIFF
Website: www.jamessasser.com
www.myspace.com
Label : Eigen Beheer
Info: sassermusic@hotmail.com
www.cdbaby.com

Singer/songwriter James Sasser werd door ondergetekende bijna de hemel ingeprezen voor zijn debuutalbum "Southside of Sorrow" (zie rev : feb '05) en kreeg zelfs een eervolle vermelding in mijn jaarlijstje (2005). We hebben er lang op moeten wachten, de spandoeken met "Hartelijk welkom in het alt. country wereldje" zijn al een tijdje opgeborgen, maar de opvolger "The Melcliff" ligt eindelijk in de betere platen/cd winkel. Opener "Chinatown", met schitterende oeh-en-ah's backing kreetjes van bassiste Phoebe Osborn, gaat verder op het schitterende elan dat Sasser met zijn debuutalbum constant wist aan te houden en ook "Practical Pistol" past nog perfect in dat plaatje al zijn de eerste kenmerken van een koerswijziging naar het folk/rock gebeuren van de 60's duidelijk merkbaar. "Give It time" zweeft ergens tussen the Beatles en CSN &Y, "Drugstore Blues" en "Get It On" zouden zelfs pas opgedoken songs van het viertal uit Liverpool kunnen zijn, het psychedelische "Ivory" doet de wenkbrauwen fronsen en "Ouijaboard with Linda Mc Cartney" en "Radio Cab" horen thuis in een of ander mysterieus Southern rock sfeertje. Het album werd vernoemd naar het appartementsblok waar Sasser gedurende de opnames verbleef, misschien dat hij beter zijn boeltje bijeen pakt en terug naar zijn stulpje verhuist ten tijde van "Southside of Sorrow". Jammer ...

HUMDINGER
Website: www.humdingerlive.com
www.myspace.com
Info: sean@humdingerlive.com
Label: eigen Beheer
www.cdbaby.com

Supporting independent music ... op dit moment misschien wel de meest tijdrovende activiteit bij de redaktieleden van Rootstime en aangezien er mij geen klachten van verwaarloosde eega's, vriendinnen of eventuele op til staande echtscheidingen bekend zijn, doen wij maar rustig verder. Deze jongen heeft een nieuw album van een al even nieuwe leuk Americana/roots band onder de loepe genomen en is danig onder de indruk geraakt van de (slechts) acht zelfgepende songs op dit schijfje maar het is zoals mijn vader zaliger ooit zei: "Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd". Een debuutalbum dat verrassend uit de hoek komt met de opener "Mr Sam" dat ongetwijfeld Buddy Miller en Steve Earle groen van jaloezie doet uitslaan. Eamon Rylands (vocals & guitars) laat zich van zijn beste zijde zien op de mandoline om dan moeiteloos met zijn companen Guiseppe Patane' (bass, Hammond B - 3, back up vocals), Brett Borges (drums, marimba & vibes) in de leer te gaan bij the Stones, Doobie Brothers, Little Feat, Neil Young om een tochtje met de "Motorbike" tot een goed eind te brengen. Het pareltje "Fallin'" met de scheurende gitaartjes lijkt op momenten verdacht veel op "Under My Thumb" (The Stones) en is gegarandeerd samen met "Easy" (steel gitaar(!) verantwoordelijk voor een van die leuke live momenten dat de aanstekers de lucht in gaan. Iets ruiger gaat het er aan toe op het rootsrockertje "Go Fast" dat prachtig illustreert wat Humdinger in huis heeft ... "there ain't no false sentimentality going on here ... Humdinger is the real thing". Zelfs Ry Cooder, Los Lobos en waarom niet, J.J. Cale moeten zich kunnen vinden in songs als "Souvenirs", "Thumbin" en "Alvarado". Als ik mij niet vergis is de song "Humdinger, she likes to lick my finger" van J.J. Cale ... en heeft de naam van de groep er wel iets mee te maken ? Who knows ... 35 minuten Humdinger is best te pruimen en wordt alvast genoteerd in het rubriekje "Leuke nieuwkomers". (SWA) Met dank aan Sean Guthrie.

BRUCE HANSEN
CONTROLLED BURN
Website: www.hansenmusic.ca
Email:bruce@hansenmusic.ca
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com

Soms gaan alle alarmbellen bij mij rinkelen als ik alleen maar het hoesje van een cd bekijk. Iemand die zich Bruce Hansen noemt bijvoorbeeld. En als de cd dan ook nog "Controlled Burn" heet zet ik zo'n cd met de nodige reserve op. Zo'n pretentieuze titel wordt vrijwel nooit waargemaakt, is mijn ervaring. De Canadese singer/songwriter Bruce Hansen wou een poos geleden eigenlijk helemaal stoppen met de muziek, vanwege het gebrek aan enig commercieel succes, maar voornamelijk om familiale bezigheden. Maar gelukkig gaat hij sinds 2002 nog steeds gewoon door met muziek maken. Nu is er weer een album met twaalf songs die wederom uitblinken in prachtige melodieën. Hansen was vroeger een rocker, maar nu is hij helemaal terug in de moderne folk. Op zijn nieuwe cd "Controlled Burn" kan je wel goed horen dat hij uit de rockhoek komt al zijn deze rockelementen wat minder aanwezig op deze plaat. Hansen maakt muziek die moeilijk in een vakje te plaatsen is, hij legt met zijn prachtig verfijnd gitaarspel de basis, waaroverheen viool, banjo en pedal steel de melodieën draperen. Denk aan een mix van Johnny Cash en Stan Rogers. Het album opent meteen goed met "Glory Rider" dat zowat de sfeer van Cash's albums perfect weet op te roepen, terwijl de arrangementen zelfs nog iets geraffineerder zijn zonder aan kracht in te boeten. En de inspiratie blijft, al is het allemaal misschien ietsje minder strak dan bij wijlen Johnny Cash. Folk wordt hier op een perfecte manier gekruist met bluegrass, country en rockabilly, terwijl Hansen ook nog eens liedjes schrijft die niet alleen uitblinken door intelligente teksten, maar ook door melodietjes die blijven hangen. En de folk krijgt af en toe ook een bluegrass-smaakje, als banjospeler Chris Krienke opduikt in "Slingshot" en "Travellin' on My Mind" of een vleugje country, dankzij de steelgitaar van Dean Hample in "B-Side Country" en "Friends of Mine". Verdere begeleiding bestaat vooral uit Pierre Schryer (viool), Ernie Redquest (akoest. gitaar) en producer/multi-instrumentalist Danny Johnson. Hansen blijkt dan ook een prima zanger, samen met Kim Erickson, Peter Calnan en Rodney Brown, die op meer nummers de backing vocals verzorgen. "Controlled Burn" is zo'n album dat je maar een paar keer per jaar tegenkomt. Je hoort het en het is meteen raak - je weet dat je deze muziek meteen wel in je favorietenkast kunt zetten. Het is gewoon een heerlijke aanstekelijke plaat met een verzameling prachtliedjes. Stevig en subtiel, rockend en swingend, allemaal tegelijkertijd. Een hele dikke aanrader.

SWISS BLUES AUTHORITY
JUST POINT IT
Label: Pepper Cake
Distr: Zyx Music Gmbh
www.zyxmusic.de / zyx@cuci.nl

"Just point it" is de niet meer zo recente cd van Swiss Blues Authority, een groep die in feite een nevenproject is van de Zwitserse rockzanger Polo Hofer, die met zijn groep "Schmetterband" in Zwitserland furore maakte door Zwitser-Duitse versies van nummers van o.a. Little Feat, Tom Waits,Townes Van Zandt en anderen te coveren. In hart en nieren is Polo echter een bluesliefhebber sinds jaren, en hij greep deze kans dan ook met beide handen. Achter zijn carrière met de "Schmetterband" heeft Polo een punt gezet, maar als zanger van S.B.A neemt hij af en toe nog de tijd om een cd in te zingen, daarbij krijgt hij hulp van collega vocalist Larry Woodley en een hele rits bekende namen op gitaar zoals daar zijn: Popa Chubby op 2 nummers, Bernard Allison neemt er 3 voor zijn rekening en Chris Muzik zelfs 4. Natuurlijk is er ook de medeoprichter en vaste gitarist Chris Gora op deze ondertussen reeds derde cd van S.B.A. Tijdens het sprokkelen van info over Polo Hofer stootte ik echter op een krantenbericht van eind augustus 2006 waarin te lezen viel dat Polo ziek geworden was tijdens een reis naar Cuba en dat 't griepje dat eerder als oorzaak van zijn ziekenhuisverblijf achteraf opgegeven werd, een verkeerde diagnose was en dat de dokters Polo in kunstmatige coma hadden gebracht. Ondertussen zou het echter weer wat beter gaan met de man, er bleken problemen met de aalvleesklier te zijn. Dit echter terzijde, we zijn hier voor de muziek, en dat is pure bluesrock, heel eenvoudig te verwachten als je weet dat dit weer een van die Pepper-Cake releases is van ZYX. Dus goed gebrachte stevige gitaarblues, de namen van de gitaristen kent U al, dus weet je dat de kwaliteit gegarandeerd is. Afwisselend worden er dus gitaristen en zangers af - en aangevoerd om het zo te zeggen en dit zorgt dus vanzelfsprekend voor een heel gevarieërd geheel. Hoogtepunten op deze productie zijn toevallig de 3 laatste songs op de cd, want een ding mag gezegd worden, deze opname wordt bij elke song beter en beter, zo is “Easy Money” een stampende medium tempo blues met middenin een superbe solo van Chris Muzik een eerste hoogtepunt. Het daarna volgende overbekende “You Don’t Love Me” waar Bernard Allison in ware Johnny Winter-stijl soleert is ook prachtig, en op vocaal gebied is gastzanger Phil Schmidlin prima op dreef in de afsluiter “Never Did Or Ever Will”. Voor wie van echte heavy gitaarblues houdt een risicoloze aankoop.
(RON)

THE MIRACLE RETREAT
POSTCARD FROM NOWHERE (EP)
Website & info
Label : Eigen Beheer

Matt Gibson & the Fallen Hearts zorgden met hun album "Home Movie" voor een van de talrijke muzikale hoogtepunten in het afgelopen jaar. (zie rev: Sept '06) Het schijfje mocht rekenen op aardig wat belangstelling en kreeg van ondergetekende zelfs een eervolle vermelding op zijn persoonlijk jaarlijstje (zie jaarlijstjes 2006). Een erg leuke binnenkomer voor een band uit Engeland, een land dat nu niet bepaald bulkt van artiesten die hun weg proberen te vinden in het alt. country/Americana/rootsgebeuren. Maar er is beterschap op komst voor de volgelingen van Queen Elizabeth, prins Charles en gangster/premier Blair want met The Miracle Retreat beschikken de Engelsen over een aardig getalenteerd bandje dat met hun Ep-tje "Postcard from Nowhere" beslist hoge ogen gaat gooien. Slechts vijf songs op dit mini-album maar voldoende om ons te overtuigen dat er in de nabije toekomst rekening moet gehouden worden met dit viertal uit London dat er geen doekjes omwindt waar zij de mosterd vandaan halen. Wilco, Son Volt, the Replacements zijn op het eerste zicht de voornaamste inspiratiebronnen voor dit jong muzikaal geweld maar ook the Byrds, Gram Parsons, Gene Clark en Buffalo Springfield zijn nooit ver weg uit de buurt. Prima songs met hun roots in Down South ... niet bepaald een alledaags verschijnsel in het conservatieve Engeland, het zal Matt (acoustic gt & vocals), Ian (electric guitars), Si (bass) en Rama (drums) waarschijnlijk worst wezen. "Postcard from Nowhere" ... prima alt. country van over de Noordzee ... Let op mijn woorden ... the Miracle Retreat worden grooooooot!

dblWIDE
CASA DEL FUEGO
Website:www.dblwidemusic.com
www.myspace.com
Info: dblwidecolonel@gmail.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/dblwide

1960's Silvertone Professional
1975 Rickenbacker 481
New Gretsch 6120 Brian Setzer
1992 Charvel Surfcaster
1961 Gretsch 6120

Songwriter, singer & Gretsch lover (zie foto) "The Colonel" Charles Martin is zot van Dwight Yoakam, John Lennon, Johnny Horton, Gene Vincent, Bill Monroe, Carl Perkins, gaat volledig uit de bol voor Wayne Newton en is vooral de grote bezieler van dblWide, een rockabilly/rootsrock bandje uit Florida. Samen met Johnnie Raven (lead guitar & vocals), Billy Bob (bass & vocals) en Larry "Sweet T" Thompson (drums) maken zij al zo een zevental jaren de plaatselijke bars en honky tonks onveilig met hun mix van rock, country, blues en honky tonk. Eerlijk voor de raap als hij is ... "like all artists, I steal from my predecessors" kan je hem beschouwen als de perfecte heler van een waardevol muzikaal erfgoed. De (jonge) Stones zijn op de opener "I Didn't Have Love" nooit ver weg uit de buurt, je lacht je te pletter met het leuke niemandalletje "I'm in love with the girl run off with my wife" (Jon Alexander on pedal steel), de meezinger/jodel partij "Blue Yodel No. 4" (Jimmy Rodgers) doet het ongetwijfeld uitstekend op elke prehistorie fuif. Echte zware (rockabilly) kost krijg je geserveerd met "Hell Cat", "Give Me Some Room", "Devil's Red Cadillac" en zijn in ruime mate verantwoordelijkheid dat op "Friday Night" de brandweer moet uitrukken ... reden ..."the House on Fire". De aanmaningen "Cool Down, Loretta" en "Now Stop" (Otis Blackwell) vielen blijkbaar in dovemansoren, niet verwonderlijk ..."Casa Del Fuego " swingt en (retro)rockt als de pest! Prima band, leuk album.