ROOTSTIME cd reviews

SONGS FOR THE YOUNG AT HEART
Website: www.songsfortheyoungatheart.co.uk
www.myspace.com
Mail: info@songsfortheyoungatheart.co.uk
Label: Lucky Dog Recordings
www.revealrecords.com
Distribution : V2 Music Limited
www.v2music.com

Soms kunnen de kinderjaren een onuitwisbare invloed achter laten bij de volwassenen. De frontman van Tindersticks, Stuart Staples en zijn collega-Tindersticks Dave Boulter hebben dit thema aangegrepen om een bijzondere CD op te nemen onder de titel "Songs For The Young At Heart". Ze gingen grasduinen in de tunes van sixties-televisieseries als Robinson Crusoe (hier gebracht door Tindersticks) of White Horses (gezongen door Cerys Mathews van Catatonia), kinderradioprogramma's als Puff The Magic Dragon en liedjes die ze als kind leerden in de klas. Voor de rol van Puff dachten beiden meteen aan Will Oldham (Bonnie 'Prince' Billy) en toen die toehapte begon een intensieve zoektocht naar de juiste stemmen bij de passende verhalen. Jarvis Cocker werd gevraagd om het verhaal te vertellen van "Albert & The Lion". Bij de eerste oplage van deze CD zit een DVD waarop Cocker het ganse verhaal vertelt terwijl hij opgesloten zit in een leeuwenkooi, inclusief een echte leeuw. De CD bevat plezante deuntjes, trieste en droevige songs en eenvoudige lullaby's of slaapliedjes. Zo wordt het melancholische "Florence's Sad Song" gezongen door Stuart Murdoch (Belle and Sebastian) en "Inch Worm" door de fantastische Kurt Wagner (Lambchop). "Uncle Sigmund's Clockwork Storybook" wordt ingezongen door Robert Forster, ooit lid van de legendarische The Triffids en nu zanger bij The Go-Betweens. Dit album verscheen op het Lucky Dog-label van Stuart Staples die zelf ook twee keer de microfoon in de hand neemt in "Hushabye Mountain" (van de film Chitty Chitty Bang Bang uit 1965) en in het prachtige en bovendien zelfgeschreven "Hey, Don't You Cry" dat de CD op troostende wijze afsluit. Bovendien schreef hij ook het instrumentale "Theme For the Young At Heart" waarmee het album begint. De bezielers van deze CD willen heel graag dat dit niet enkel beschouwd wordt als een album voor de kinderen, maar voor iedereen die de jeugd nog steeds in het hart draagt en dat kunnen ook best al wat oudere luisteraars zijn. In Engeland is "Songs For The Young At Heart" een overdonderend succes. Benieuwd of de muziekliefhebber op het vaste continent ook valt voor de eenvoudige muzikale meesterwerkjes op dit album.
(valsam)

JOE GEE
GEE JOE
Website: www.joegee.com
E-mail : JOEGEE@AUSTIN.RR.COM
Label : Eigen beheer
www. cdbaby.com

Als je voor je debuut namen als Redd Volkaert, Paul Pearcy, Dan Walsh, Harry Kleintank en nog een paar anderen kan strikken, zowat dé namen van de Austin muzikanten-scene, dan zit je al gedeeltelijk safe. Kan je daarbij nog een behoorlijk potje zingen, en vul je je cd voor het overgrote deel met sterke covers van goede songwriters als daar zijn Fred Eaglesmith, Jennifer Warnes, David Bromberg, Dave Alvin en Paul Thorn, dan kan er nog weinig misgaan. Dat gebeurt dan ook niet, nummer voor nummer mogen we genieten van goeie versies van deze songs die voor kenners reeds een meezinggehalte bevatten, gebracht door de ruige maar aangename stem van Joe Gee, zanger/gitarist en af en toe zelfs pianist, uit Austin, Texas. Nu is hij in deze stad natuurlijk niet de enige in zijn vak. Als je singer songwriter bent in deze omgeving: "You better be good!" of je verdient het zout op je patatten niet, om het met een mooi Vlaams gezegde uit te drukken. Gelukkig is Joe Gee goed, als zanger toch zeker, als songwriter moet hij nog even verder studeren, want net die eigen songs zijn de enige zwakte op de cd, voor de rest is er weinig op aan te merken, goeie begeleidingsband, goeie stem (die me erg aan die van wijlen Dough Sahm doet denken) en zoals ik al zei, goeie songkeuze van de covers. Mijn favoriete song is de cover van Paul Thorn’s “Butter My Biscuit” een grappige song waarbij Joe’s stem perfect tot zijn recht komt. Mooie cd, deze “Gee Joe”, met een speciale vermelding voor het, zoals altijd, uitstekende gitaarwerk van Dan Walsh, de gitarist uit Eaglesmith's band.
(RON)

THE SILOS
THIS HIGHWAY IS A CIRCLE
Website: www.thesilos.net
Mail: info@bluerose-records.com
Label: Blue Rose Records / www.bluerose-records.com
Distr.: Sonic Rendezevous / www.sonic.nl

"This Highway Is A Circle" is een keerpunt en tegelijkertijd een terugblik voor The Silos omdat ze na meer dan 20 jaar touren zowat overal in de wereld terugkomen in steeds weer dezelfde zalen om op te treden. Zanger, gitarist en songschrijver Walter Salas-Humara begon in 1985 met enkele vrienden op te treden onder de naam The Silos. Deze New Yorkse groep werd in 1987 verkozen tot beste nieuwe Amerikaanse band nadat ze met hun tweede album "Cuba" nationale airplay hadden gekregen, vooral dankzij de song "Tennessee Fire" die meermaals op MTV te zien was. Sindsdien verschenen een lange reeks van albums met wisselend succes waarbij recent de laatste studio-CD "Come On Like The Fast Lane" (op Blue Rose Records) de rij afsloot. De meest memorabele songs uit die lange carrière zijn nu terug te vinden op het live-album "This Highway Is A Circle" dat in april 2006 werd opgenomen in de Red River Saloon in Heilbronn te Duitsland. De groep bestaat nu uit Walter Salas-Humara, Drew Glackin op bas en lap steel gitaar en Konrad Meissner op drums. In een fraai verzorgde CD-DVD dubbelalbum kan je luisteren en dus ook kijken naar alt.country, punk en rocksongs als "Behind Me Now", "Tell Me You Love Me", "Miles Away", "Caroline", "People Are Right", "Innocent", "The Only Love", "I'm Straight" en "Start The Clock". Het live-concert op de DVD duurt 105 minuten en geeft een perfect beeld van hoe The Silos het publiek langzaamaan op sleeptouw nemen en vastberaden naar een climax begeleiden. De goed gevulde zaal gaat behoorlijk uit de bol tegen het moment dat de laatste noten weergalmen. Of deze terugblik The Silos hun verdiende plaats in de frontlinie van de Amerikaanse Rockbands zal kunnen plaatsen blijft echter nog even een open vraag. Maar de amusementswaarde van deze groep is zeker een sterke troef, getuige hiervan hun trouwe aanhang die de groep op de vele concerten vergezelt.
(valsam)

LAST TRAIN HOME
LAST GOOD KISS
Website: www.lasttrainhome.com
www.myspace.com
Email: mail@lasttrainhome.com
Label: Red Beet Records
www.redbeetrecords.com
www.cdbaby.com

Last Train Home stond al langer op mijn lijstje. En "Last Good Kiss", de vijfde cd inmiddels, is inderdaad de moeite waard. Het is niet alt Country, maar beslist ook niet de gladde Nashville-sound. Het zit er ergens tussenin: bijzonder sterk in de samenzang, koppelt country rock aan bluegrass, pure country en rock 'n' roll en voegen daar zuidelijk temperament aan toe, evenals een kleine portie blues en soul. Het moge duidelijk zijn; dat levert een super gevarieerde cd op die, hoewel strak-glad geproduceerd door de band zelf, muzikaal boeit van begin tot eind. Misschien hebben we de laatste jaren wat teveel, zeg maar - alt-country - gehoord, maar bij veel nieuwe cd's hadden we de laatste tijd het gevoel dat we het allemaal al wel eens gehoord hadden. Last Train Home weet ons gelukkig wel te verrassen, hetgeen we vier jaar geleden ook waren bij het verschijnen van “Time And Water" (2003) en twee jaar geleden met "Bound Away" (2005), albums die konden rekenen op vele positieve recensies. De uit Washington D.C., maar tegenwoordig vanuit Nashville (sinds 2003) opererende band heeft al een handjevol cd's op haar naam staan, maar "Last Good Kiss", uitgebracht op het Nashvillese Red Beet Records label, klinkt behoorlijk hecht met een lekker vol geluid van een band die bestaat Eric Brace (zang/gitaar), Jen Gunderman (keyboards, accordeon, percussie), Jim Gray (bas), Martin Lynds (drums, percussie) en Steve Wedemeyer (gitaar). Gastmuzikanten zijn Kevin Cordt (trompet) en Tom Mason (banjo op "You") en de backing vocals van Claire Small horen we in het afsluitende, atmospherische "The Color Blue". "Last Good Kiss" staat vol oerdegelijke, maar bijzonder geinspireerd klinkende rootsrock. Een geluid waarin gitaren worden bijgestaan door onder andere banjo, accordeon, trompet en percussie. Het heeft af en toe wel wat van de muziek van de fameuze Nitty Gritty Dirt Band, maar Last Train Home staat ook wel degelijk met beide benen in 2007. Soms gaat het richting country-rock, maar ook van blues, folk en onvervalste rock 'n roll zijn de heren van Last Train Home niet vies. Elf uitstekende songs staan op het zéér afwisselende "Last Good Kiss", stuk voor stuk toegankelijk en helder klinkend, zodat de instrumenten goed te horen zijn. Brace is de genius achter dit bandje, en schreef de meeste nummers, op één nummer na, "Cant Come Undone" van Steve Wedemeyer. Maar de hoogtepunten zijn wel de door Eric Brace geschreven nummers als "May", over verlies van familie, het gospel-getinte "Flood", over de ingehouden kracht van de liefde en het even hartgevoelige "Anywhere but Here". Uit alles op hun vijfde cd blijkt wel dat de heren van Last Train Home verdomd op elkaar zijn ingespeeld. Zo goed zitten de liedjes in elkaar en zo goed worden ze gespeeld. Kortweg : Na een tienjarige carrière is "Last Good Kiss" het beste album van Last Train Home, dit is gewoon muzikaal vakmanschap.

LAURA VEIRS
SALTBREAKERS
Website: www.lauraveirs.com
www.myspace.com
www.myspace.com
Label : Nonesuch Records
www.nonesuch.com
Distr.: Warner Music
www.warnermusic.com

Op 26 maart komt in Europa de solo-cd "Saltbreakers" van Laura Veirs uit. Op haar derde album voor het Nonesuch-label (en haar vijfde in totaal) heeft de Amerikaanse singer-songwriter Laura Veirs een mooie balans gevonden tussen pop en poëzie. Op dit album worden we overspoeld door mooie poëtische teksten die de mysteries van de natuur, de oceaan en de sterren beschrijven op de tonen van alternatieve folk rock composities. Er zijn niet veel mensen die de EP kennen waarmee de uit Seatlle afkomstige singer-songwriter Laura Veirs in 1999 debuteerde, allemaal nummers door haar alleen volgespeeld, maar op iedereen die hem kent heeft ze destijds een verpletterende indruk gemaakt. Vier jaar later verscheen "Troubled By The Fire" (2003) en is nauwelijks te vergelijken met het titelloze debuut want op deze cd kreeg ze dit keer hulp van gerenommeerde muzikanten als gitarist Bill Frisell. Dit leverde een veel voller geluid op. Met "Carbon Glacier" (2004) en "Year Of Meteors" (2005) leverde Veirs echter meesterwerken af. De punk-invloeden van haar debuut waren nagenoeg verdwenen, maar worden eerlijk gezegd ook niet gemist. Na deze prachtige albums is het doortrekken van deze lijn nauwelijks mogelijk, maar nadat we het nieuwe album "Saltbreakers" één keer gehoord hadden wisten we dat het Veirs toch weer gelukt is. "Saltbreakers" is net weer iets toegankelijker dan "Year Of Meteors", al maakt Veirs gelukkig nog altijd geen alledaagse muziek. Veirs timmert al 5 cd’s lang aan een eigenzinnig parcours dat de middenweg bewandelt tussen singer-songwriter en pure folkpop. Afkomstig uit de hoofdstad van de grunge weet deze getalenteerde deerne haar Americana een duidelijke stempel te geven. We horen Joanna Newsom en Joni Mitchell maar bovenal een eigen geluid in de songs van La Veirs. Op "Saltbreakers", tevens ook de naam van haar backing band, horen we naast intieme folkliedjes, lekker stevige rocksongs en songs waarin uitgebreid wordt geëxperimenteerd met elektronica, zoals de drumcomputer in "Don't Lose Yourself" en de vocoder in "Wandering Kind", dat absoluut één van de hoogtepunten van deze prima plaat is. Op het speelse titelnummer verzorgen voor het eerst alle leden van haar begeleidingsgroep (Tucker Martine, Karl Blau en Steve Moore) de achtergrondzang. Veirs zette ook een achtkoppig kerkkoor in en je kunt de opener "Pink Light" vast op MySpace luisteren. Haar stem kent een opvallend groot bereik, zodat ze dan weer haast fluisterend in de wat lagere registers van de vrouwelijke stem verblijft, om later weer letterlijk tot grote hoogte te reiken. Op haar nieuwe cd tovert Veirs gewoon de ene na de andere prachtsong uit de hoge hoed en het zijn zonder uitzondering groeibriljanten. Kortweg: "Saltbreakers" twijfelt tussen folk, country en blues, voorzien van onstuimige plukjes elektronica en is wederom zeer mooi geproduceerd door Tucker Martine (Jim White, Jesse Sykes , Wayne Horvitz, The Decemberists). Liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters kunnen niet om deze cd heen, die soms voorzichtig, poëtisch, speels en grimmig klinkt, maar eigenlijk zou iedereen die ook maar een beetje van muziek houdt deze pracht-cd moeten horen. Het album "Carbon Glacier" blijft voor ons de absolute aanrader, maar voor de Veirs-kenners is "Saltbreakers" zeker een mooie aanvulling op haar eerdere werk

Laura Veirs live zien kan hier:
11 april 2007: Ekko, Utrecht
12 april 2007: Botanique, Brussel
13 april 2007: Paradiso, Amsterdam
14 april 2007: Viva Velinx, Tongeren

LOUIS KING
STANDING IN THE SUN
Website: www.louisking.com.au
www.myspace.com
Info: info@louisking.com.au
Label : Eigen Beheer
www.cdbaby.com

"ROCKIN' IS MY BUSINESS" (Louis King)

Louis King,"the King of Rockabilly Blues", is nu niet bepaald een ijverig baasje wat opnames/albums betreft, zo dateert de voorganger "Sharp Like A Bowlin' Ball" al van 2003 maar kreeg destijds wel van ondergetekende een ruim voldoende op het rapport. Ook BB King, Buddy Guy en Jimmie Vaughan zijn uitermate tevreden over zijn werk want Louis King mocht met zijn Liars Klub meermalen opdraven als support act en ook in onze contreien is the 'Hoodoo Man' een graag geziene gast. Zo staat hij binnenkort ondermeer op de podia van De Kroeg (Geldrop, NL.), Spirit of '66 (Verviers, B.), het Harley Festival in Eindhoven, NL. en is hij van de partij op De Nacht van de Blues in Wuustwezel (4/30/07). Een promotie toernee die de verkoopcijfers van zijn onlangs verschenen album "Standing in the Sun" de hoogte moet injagen. En dat gaat volgens mijn bescheiden mening een aangenaam klusje worden want het titelnummer alleen al rechtvaardigt de aankoop van dit schijfje. Knusjes gezeten in een Oldsmobile Rocket '88 Robert Johnson door the cottonfields ontwaren, rock & roll icoon Elvis zien opduiken met zijn "Mistery Train", Bo Diddley's verzuchting "Who do you love" aanhoren en heroes als Jimmy Reed, T Bone Walker, Willie Dixon, Elmore James en Muddy Waters tegen het lijf lopen ... zeg nu zelf daar kan je alleen maar van dromen! Louis King weet zijn vriendjes te kiezen, zo worden respectievelijk Eddie Cochran en the Burnette Brothers in het zonnetje geplaatst met het (h)eerlijk rockende "No More Kissin" en het wel erg overtuigende "Don't Call Me Daddy - O" en smelten wij weg bij the broken heart song "Moonlight" en de tearjerker "She Won't Love You" die Lowietje speciaal schreef met in het achterhoofd de gedachte aan "the Big O". De sound van de glorierijke Sun jaren zijn op dit album nooit ver weg uit de buurt en dat is in ruime mate te danken aan de voortreffelijke hulp van Peter Baylor (guitar, Slap Bass), Mike Miler, Pete Beulke (Double Bass), Trevor Reading (electic bass), Chris Wilson (piano), Tommy Mc Ewan (drums) en Peter Abbott (acoustic gt). Nu zijn landgenoot Red Rivers van de aardbodem lijkt verdwenen te zijn zou Louis King wel eens vlug uitgroeien tot de vaandeldrager want songs als het opbeurende "Ain't Life Grand" (doesn't matter how bad everything else is, if you got a brand new baby), "Rockabilly Flat Top Picklehead" en "One Track Mind" draaien er geen doekjes om ... Louis King mag met recht en reden de titel van "The King of Rockabillyblues" opeisen. Mocht het ooit zover komen dat alle rockabilly songs verplicht werden om met "Well ...." van start te gaan dan is het goed mogelijk dat het pareltje "Rockin' is my Business" daar in ruime mate voor verantwoordelijk wordt gesteld. "Standing in the Sun" is effenaf een schitterend album dat als extra nog een drietal bonus demo- tracks in huis heeft, opgenomen werd op de traditionele 8 track en ons reikhalzend doet uitkijken naar de 22 de editie van de Nacht van de Blues (Wuustwezel 4/30/'07), want naast deze Louis King staan er ook ondermeer Barrence Whitfield & the Seatsniffers op de affiche.

European Bookings :
Dominique Cranshoff - Swapping Music
11 Rue De Bossut
1390 Nethen, Belgium
www.swappingmusic.net

ALISON KRAUSS
A HUNDRED MILES OR MORE: A COLLECTION
Website: www.alisonkrauss.com
Label: Rounder Europe
www.rounder.com
Distr.Munich Records
www.munichrecords.com

Voor wie nog niets heeft van Alison Krauss, heeft het label Rounder nu een leuke verzamel-cd uitgebracht. "A Hundred Miles or More: A Collection", haar twaalfde album voor dit label is een mooi overzicht van Alison door de jaren heen en bevat een verzameling van nummers die geen van allen op haar eigen platen zijn verschenen. In country & western-milieus dicht men Alison Krauss uitzonderlijke talenten toe: zij zou in haar eentje het zo goed als uitgestorven bluegrass-genre nieuw leven ingeblazen hebben. Met dank aan de ongemeen & onverwacht succesvolle soundtrack van "O Brother, Where Art Thou?", de film van de Coen-broers die in 2000 bluegrass en Krauss in de vaart der volkeren opstuwde, want daar werden wereldwijd miljoenen exemplaren van verzet. Geen nieuws voor Krauss, die in 1985 als 14-jarige bij het prestigieuze Rounder tekende en de voorbije jaren ook van haar eigen platen telkens miljoenen stuks de deur zag uitgaan. En inmiddels heeft ze al 20 Grammy Awards in haar prijzenkast staan. Al jaren is ze de meest vooraanstaande artiest binnen de wereld van de bluegrass, geroemd om fraaie stem en haar tot in de puntjes verzorgde albums. Dit was dan ook het ideale moment dacht Rounder om met een verzamelaar op de proppen te komen. En wat voor één? "A Hundred Miles or More: A Collection" bevat 16 tracks, met de hoogtepunten uit Krauss's carrière, van haar traditionele releases en met haar band Union Station. Zo horen we haar samenwerking met John Waite (ex-Babys) in de single "Missing You", de meest recente hit dat door Krauss’engelenzang aan gevoeligheid wint, naast de bekende ironische woorden. Het bekendst is "Down To The River To Pray" van de O Brother Where Art Thou soundtrack, maar ook vertegenwoordigd zijn haar bijdragen aan andere soundtracks zoals, de ballade "The Scarlet Tide" en de door Sting ingezongen "You Will Be My Ain True Love" uit Cold Mountain. Eveneens zijn er een tal duetten, zoals de samenwerking met James Taylor op "How The World’s Treating You" en de hit uit 2003 met Brad Paisley, "Whiskey Lullaby". Het interessantste zijn de vijf nieuwe nummers, "You're Just a Country Boy", "Jacob's Dream", "Simple Love", "Lay Down Beside Me" en "Away Down the River", die allen schaars begeleid en prachtig gezongen worden. Wat een smaak en muzikaal vakmanschap worden hier aan de dag gelegd! Maar het is vooral het sterke songmateriaal dat deze plaat boven eerdere doet uittorenen. Nogal wat mensen vinden de muziek van Alison Krauss wat te braaf. Luister een paar keer naar dit album en je hoort muziek van een bijna ongekende schoonheid. Muziek die de sfeer van een ver verleden ademt, maar ook wel degelijk stevig in het heden staat. Zo mooi en zo zuiver als Alison klinkt, zijn er nog steeds maar weinig op de wereld en daarnaast kan ze natuurlijk ook nog behoorlijk aardig viool spelen, reden genoeg om deze verzamelaar aan te schaffen.

ANNA FERMIN'S TRIGGER GOSPEL
GO
Website: www.triggergospel.com
www.myspace.com
Info: info@triggergospel.com
Label: Eigen Beheer/ Sighlow Music
www.cdbaby.com

De band met de ietwat misleidende naam, want van gospel is hier in de verste verte niks te bespeuren of het zouden the Hallelujah kreten moeten zijn op de lichtjes fantastische cover van Gram Parson's "She", viert dit jaar haar tienjarig bestaan. De perfecte aanleiding om een feestje te bouwen en 'the best unsigned band' uit Chicago zorgt met het album "Go" zelf voor een fraai cadeau. Frontlady Anna Fermin en haar boys (Scott Ligon /guitars, keyboards, Michael Krayniak / bass en Paul Bivans / drums) zijn wellicht samen met the Waco Brothers, the Riptones en Kelly Hogan muzikale buitenbeentjes in Chicago want die stad staat nu niet bepaald bekend als "het" mekka van het Americana/rootsgebeuren. Het belette hen niet om indertussen al een viertal albums op de markt te brengen en zijn ondermeer ook van de partij op enkele tribute albums en verzamelaars. (om: Wanda Jackson, Uncle Tupelo, the Knitters, Bloodshot Records). De schitterende openingstrack "Where My Heart Begins" vormt samen met de honky-tonk guitar riffs op "Romance" een fraai staaltje alt. country en Anna Fermin zou met "That Kind Of Love" een heuse klassieker à "Lake Charles" (Lucinda Williams) in huis hebben mocht Scott Ligon gebruik gemaakt hebben van een pedal steel ipv. het B3/Wurlitzer orgeltje. Een beetje jammer want diezelfde Ligon komt bijzonder aardig voor de dag met zijn pianogetokkel op het jazzy/bluesy "Heaven In My New Shoes", het pareltje "Further Along" en het emotionele afscheid "I Know You ...but I just fell in love with another man", het naar pop/rock neigend "Softly" en het carnavaleske "Yellow Rose of Texas". Conclusie .... een frêle en knappe Filipino/American musician met een stem als een klok die prachtige verhaaltjes tevoorschijn tovert, prima band, negen songs of iets meer dan een half uurtje luisterplezier ... maar ik blijf het jammer vinden van die gemiste kans ("That Kind of Love") ....

HENRIK FREISLADER BAND
THE BLUES
Website: www.henrikfreischlader.de
E-mail: bluestalk@henrik-freischlader.de
Label: Pepper Cake
Distr: Zyx Music Gmbh
www.zyxmusic.de / zyx@cuci.nl

Namen met X-factor nul. Ik kan er de laatste dagen over meespreken. Ik besprak gisteren nog de cd van de Deense Thorbjorn Risager, vandaag heeft grote baas Freddy me Henrik Freischlader toegeschoven. Bekt wel even minder glamoureus dan b.v. Ronnie Earl of Freddy King, maar ja, die jongens hebben dan ook mooie voornamen. Maar een echte muziekfan geeft niet om artiestennamen, enkel de muziek telt, en zoals je in het geval van Thornbjorn wel gelezen zult hebben is die uitstekend. Zal Henrik ons ook niet teleurstellen? Zeker niet, dat horen we al dadelijk vanaf de eerste noten. Hendrik beweegt zich meer in de bluesrocksfeer met zijn trio, naast hem zorgen bassist Oliver Schmellenkamp en drummer Dirk Sangotta voor het mooie weer. Invloeden van Gary Moore, Albert King en Stevie Ray Vaughan zijn nooit veraf, maar toch staan er geen covers op deze productie. Slow blues ballads wisselen af met funky grooves en swingende Chicago shuffles. Freischlader wordt als een van de beste Duitse bluesgitaristen beschouwd en zijn stem werd in de Engelse pers een paar maal vergeleken met die van Clapton, mij doet zijn stem en zangsrijl eerder aan Gary Moore denken. Oliver Schmellenkamp is een buitengewone bassist, met een professionele opleiding en tevens een ervaren producer, die samenwerkte met o.a. Melissa Etheridge en Dido. Ik val in herhaling, maar ook drummer Dirk Sengotta is in Duitsland een van de besten in zijn vak. Hij speelde ondermeer bij Rufus Thomas en bij de hardrocklegende Scorpions. Duidelijk een klasse trio dus en dat is op deze Pepper-Cake release dan ook goed te merken. Op het volgende tournee van Joe Bonnamassa zal hij het voorprogramma verzorgen op aanvraag van Joe zelf. Hoogtepunten op de cd zijn moeilijk te vermelden, want dan zou het rijtje te lang worden, maar zelf ben ik nogal weg van de afsluiter, het ingetogen "Lonely World" dat mij qua sfeer erg herinnert aan John Mayall's "So Lonesome" waarop Peter Green in grote doen was tijdens de jaren 60 en dat achteraf zowat de sound werd van de ballads van Fleetwood Mac. "The Blues", prachtige cd, die wij wat laat bespreken, maar laat het de voorbode zijn van een even goede of liefst nog betere nieuwe cd die we binnen 3 of 4 weken mogen verwachten van dit trio. Can't wait!
(RON)

LES CHATS CADIENS
FRENCH ACCORDION BLUE
Website: www.cajunband.nl
Label: Zaricots Records
Info: les.chats.cadiens@hetnet.nl

Cajun en zydeco worden, niet ten onrechte, beschouwd als de vrolijke tak van de blues en het is frappant dat ik elk jaar bij het naderen van het Moulin Blues Festival (Ospel, NL) met weemoed terugdenk aan de lichtjes fantastische optredens die plaatsvonden in de kleine tent. Ambiance troef maar jammer genoeg maakte financiële problemen een einde aan dat feestgebeuren en verdween de tent & het cajun/zydeco gebeuren van het toneel. Misschien dat met Les Chats Cadiens een band is opgestaan die terug kan aanknopen met het roemrijke verleden want hun eerstgeborene "French Accordion Blue" is een bijzonder leuk visitekaartje. Cajunblues die niet alleen op de (dans) spieren heilzaam werkt maar, en dat is misschien wel een primeur in het Nederlandse zydeco, cajun, Delta blues, tex-mex gebeuren, bovendien uitnodigt tot binnenskamers luisterplezier. Henk de Kat (leadvocals, accordeon), Hans "Homesick"de Vries (mondharmonica, rubboard, triangle, tambourine, backing vocals), Willem van Dullemen (gitarist & backingvocals) kan je beschouwen als veteranen van het muziekgenre dat zijn oorsprong kende in de zompige achtertuin van New Orleans maar een vijfentwintig jaren geleden overwaaide naar Europa. Met de jongste aanwinst Jeroen Elfferich op drums putten de jongens uitsluitend uit eigen werk en dat leidt soms tot de meest vreemde taferelen. Zo is er de onmisbare hommage aan "the King Of Zydeco" Clifton Chenier met "Clifton's La La", maar worden ook typische Nederlandse gebeurtenissen in ruime mate aandacht toebedeelt. Of wat dacht je van een schaatstochtje door de Hollandse polders, bij ons beter gekend als de Elfstedentocht, maar hier netjes verpakt wordt onder de noemer "La Valse Du Patinage" of de prachtige "Storyteller's Blues" uit ... Rotterdam! Of hoe "Love at First Sight" ,"Browned in your Eyes" je terug nemen in de tijd van eerste voorzichtige (jeugd)liefdes en je glimlachend doen mijmeren hoe een toevallige ontmoeting kan uitdraaien op een stormachtige levenslange verhouding, inclusief trompetten, alto & tenor sax. ("Ay Gringo, she Said"). Optimisme en enthousiasme zijn geen loze begrippen in het cajunblues wereldje want wie onbewogen blijft op de schitterende manier hoe "the French Accordion Blue" hier onder handen genomen wordt hoort niet thuis op the Zydeco show in a little cafe in "Crocodile Row". Bovendien wordt er niet alleen in ruime mate aandacht geschonken aan de squeezebox maar mogen Pauline Groenendijk (Best Cajun fiddle player of Europe) en Koos Koopmans zich uitleven op fiddle, hanteert Willem van Dullemen de dobro en komt Dick Wagensfeld in de beste Hans Theesink stijl eventjes langs op tuba. ("Lafayette Leave"). Slotsom ... "Nous tous sommes Acadiens" en hebben maar een leuze .... Oh my babe come on let's dance! Schitterende band en Nederlandse cajunblues van wereldklasse... "Allons Danser Le Bougalou"!