ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007

 

 

 

 

 

URBAN TRAD
ERBALUNGA
Website: www.urbantrad.com
www.myspace.com
Management: Kerua Management
E-Mail kerua@pandora.be
Distr.: Universal Music Belgium
www.universalmusic.be
VIDEO 1 VIDEO 2

Europese traditionele muziek van de 21e eeuw

Naast bands als Ambrozijn, Kadril en Troissoeur is er ook het collectief Urban Trad, dat volkse invloeden voorziet van een modern sausje. De grote man is Yves Barbieux en hij was zo slim voor deze vierde CD contact te zoeken met Ghalia Benali (vocals) en violist Mohammad Al Mokhlis, die dadelijk te horen zijn op de opener "Sans Garde Fou", de single van hun nieuwe album, "Erbalunga". Op dit album zorgt de volle produktie voor een perfekte bedding, waarin de viool, doedelzakken en fluiten welig gedijen. Sinds het songfestival van 2003, waar de band tweede werd, (de groep die voor het beste Belgische resultaat op het Eurovisie Songfestival zorgde sinds de overwinning van Sandra Kim) is er wel wat veranderd. En alleen maar ten goede. Er is meer sprake van een echte band en er is gekozen voor een nog breder spektrum met Spaanse, en Oost-Europese thema's. Dit zorgt voor een waarlijk Europees geluid, "today's traditional music from Europe" is de headliner op hun Myspace.com. Hetgeen we volledig beamen, want dit geluid wordt ook nog eens in het heden geplaatst met smaakvolle synthesizer-tapijten en zodoende hebben we hier te maken met het beste wat de Europese folk biedt. Erbalunga is een dorpje in het noorden van Corsica waar frontman Yves Barbieux zijn inspiratie gevonden heeft voor enkele nieuwe nummers, die de muzikale richting van dit nieuwe album beïnvloed hebben. Na "One o Four" (2001), "Kerua" (2003) en "Elem" (2004) klinkt "Erbalunga" iets etnischer en volwassener. De groep vermengt traditionele, aanstekelijke folk met moderne elektronica en soms zelfs beats en creëert daarmee een heerlijk opgewekt geluid dat soms zoals, het openende "Sans Garde Fou", een beetje naar sferische wereldmuziek neigt, maar als geheel best origineel is. Het klinkt wel een beetje commercieel, maar van de meeste songs op deze overwegend sterke plaat kun je alleen maar erg vrolijk worden. Natuurlijk vinden we ook andere stijlen terug in deze songs waarin veel aandacht is voor de teksten, teksten die hoofdzakelijk in het Frans zijn. Naast de folky nummers "Hedningarden", "Oh La Belle", "Le Serpent" en "Fields Of Deeley" horen we electro in de titeltrack "Erbalunga" en wederom wereldmuziek in "Asturiana". Op een podium komt deze muziek echt het best tot zijn recht en het zou raar lopen als dan niet de internationale doorbraak volgt,(zie tourdata op website). En als dit nog niet genoeg is: "Erbalunga" is ook de eerste Belgische cd met als bonus ringtones en text alerts te downloaden op gsm. asjemenou!

De band:
Yves Barbieux (fluiten tin-whistle, low whistle en doedelzak)
Veronica Codesal (zang)
Soetkin Collier (zang)
Philip Masure (akoestische gitaar:D-A-d-g-a-d)
Michel Morvan (drums)
Dirk Naessens (viool)
Sophie Cavez: (diatonische accordeon)
Cédric Waterschoot (bas).

 

---

SEVENLY VIRTUES
LONG DIVISIONARY
Website: www.sevenlyvirtues.com
www.myspace.com
Mail: angelo@sevenlyvirtues.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby/cd/sevenly

 

Sevenly Virtues is het geesteskind van singer-songwriter Angelo Sacerdote uit San Francisco, Californië die samen met Chistopher Graybill op bas en Alex Uncapher op piano en overige toetsen een prima schijfje heeft afgeleverd in de vorm van deze debuut-CD "Long Divisionary". Weirdo folkmuziek en apocalyptische sadcore, schrijft CDBaby en dat is de juiste korte maar krachtige omschrijving van de nummers die op dit album terug te vinden zijn. Je kan het niet direct horen aan de songs, maar de meeste opnamen vonden plaats in hutten, kippenstallen en op boerderijen waar koeien, schapen en geiten rijkelijk aanwezig waren. Die dieren spelen wel een rol in het nummer "Post Apocalypse In C Major" met een ladderzat koortje dat meezingt met de banjo-begeleiding door Christopher Graybill. Ook de kip kakelt luid mee met het nummer "Everyone's Awake" en afsluiter "Divisionarium" bestaat haast uitsluitend uit een mengeling van diverse dierengeluiden. Deze rurale omgeving is een ideale landschap voor nooit opgevende hippies die lak hebben aan moderne tijden en aan allerlei overbodige electronica. CDBaby zegt ook dat "Long Divisionary" de perfecte soundtrack is bij de apocalyptische science-fictionfilm die zich in je hoofd afspeelt. Alweer de nagel op de kop. De meeste songs zijn akoestische verhalen over verdoemenis, lotsbestemming, wanhoop, hartepijn en bezinning om je doorheen deze harde en donkere tijden te helpen. Voorbeelden van dergelijke songs zijn "The World" en "Free", het pikdonkere verdoemenislied "Going" (Everybody knows it's going down) en "The Day" met zowaar een drumcomputer op het voorplan en blaffende honden als backing vocals. Zanger Angelo Sacerdote (aka The Angelo en heel vroeger ook zanger bij een rockgroepje met de naam "OeleO") zingt bijwijlen fenomenaal sterk in de soms wat depressieve songs. "Long Divisionary" is zeker geen makkie en vereist blijvende aandacht van de luisteraar die daar wel voor beloond wordt door de vele kleine toetsjes die werden toegevoegd in de songs. Gelukkig is er ook nog wat vreugde te horen in de openingstrack van deze CD "Those Were Not The Days" met een nogal cynische tekst op een vrolijk deuntje gezongen. Het minste wat je van deze CD kan zeggen is dat ze meteen opvalt tussen de rest van het aanbod en dat was allicht de bedoeling van deze Sevenly Virtues.
(valsam)

---

 

OVER THE RHINE
DISCOUNT FIREWORKS - A COLLECTION
Website: www.overtherhine.com
www.myspace.com
Mail: glen@beatmanagement.com
Label: Backporch Records (Blue Note Label Group)
www.backporchrecords.com
Label: EMI
www.emimusic.be

 

Toen ik vorig jaar tijdens een professionele trip naar Amerika mocht genieten van een rondleiding in de Rock and Roll Hall Of Fame in Cleveland, Ohio zag ik in de coulissen heel wat memorabilia liggen van Over The Rhine. De gids was toen zeer verbaasd dat ik deze groep uit hun regio kende, maar ik kon trots vertellen dat dit duo geen geheimen voor mij had. Nadat ik ze enkele jaren gelden in Tongeren zag optreden in het voorprogramma van de Canadese groep Cowboy Junkies was ik helemaal weg van de muziek van Over the Rhine, opgericht in 1989 en afkomstig uit de gelijknamige wijk in Cincinnati, Ohio. Sindsdien ontbreekt er geen enkel werk van dit Amerikaanse echtpaar Linford Detweiler en Karin Bergquist in mijn CD-collectie. De zangeres (afstammeling van Zweedse voorouders) heeft een zeer specifiek stemgeluid, zoetgevooisd en adembenemend mooi. Over The Rhine had in 2003 met "Ohio" een zeer geslaagde dubbelalbum uitgebracht en in 2005 hebben ze hun laatste pareltje afgeleverd met het album "Drunkard's Prayer". Nu brengen ze een verzamelwerkje uit onder de titel "Discount Fireworks - A Collection" met 14 oudere nummers uit alle vorige albums + een nieuwe single "Last Night On Earth Again". Alle liedjes zijn door het duo zelf geschreven met uitzondering van "Give Me Strength" dat eerder al door Dido (Armstrong) in de beroemdheid werd gezongen. De meeste liedjes van Over The Rhine zijn folk, country en jazzy van stijl en bijna altijd zeer sober qua arrangement. Soms wordt er een fijn stukje electronica in een nummer verweven, alhoewel dat toch meer uitzondering dan regel is. Bovendien worden de teksten vaak fluisterend verteld in dezelfde sombere stijl als Margo Timmins van Cowboy Junkies dat pleegt te doen. De ene ballad na de andere vloeit als stromend water door de speakers en de emoties over angst, verdriet, hoop, geluk en dromen zijn netjes in de mooie teksten verwerkt. Om de die-hardfans te plezieren brachten ze in april 2006 "Live From Nowhere" uit, een limited edition-registratie van één van hun live-optredens. Dat deden ze in maart 2007 nog eens over met "Live From Nowhere - volume 2". Daarmee komt dit jaar echter nog geen einde aan de creativiteit van Over The Rhine. Eind augustus 2007 verschijnt hun nieuwe studioalbum dat als voorlopige titel "The Trumpet Child" heeft meegekregen. Maar eerst toch best "Discount Fireworks - A Collection" in de platenkast bijzetten, al was het maar omdat dit overzichtje muziekgeschiedenis daar absoluut thuis hoort. Zeg dat (valsam) het gezegd heeft.

---

THE SATELLITE PROGRAM
ADORATION IN RETREAT
Website: www.satelliteprogram.net
www.myspace.com
Mail: satelliteprogram@comcast.net
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

 

 

Mark Malone is zanger en liedjesschrijver van The Satellite Program, afkomstig uit Seattle, Washington. Hij vormt samen met bassist Don Anderson, gitarist Chris Ferreira en drummer Marc Winters deze nieuwe band die met "Adoration In Retreat" hun eerste album op de markt hebben gebracht. De 13 songs op dit schijfje zijn korte maar krachtige popsongs met Americana/alt.country-invloeden en mooie soulgitaararrangementen. Hoogtepunten zijn "Laugh When You Tell Me", "Rollaway", "Red Roses In The Snow", Western Electric" en afsluiter "Therapy". In "Inside Man" wordt subtiel gealludeerd naar de Beatles en in andere songs wordt er robuust gespeeld in de stijl van de jonge David Bowie met stevig gitaarwerk van Chris Ferreira, die overigens opkijkt naar Jimmy Page en dat kan je ook horen in zijn afgeleverde werk op deze CD. Pure Americana kan je horen in "Coin-Op Proxy" met vrolijke gitaren. Verder wordt er een intieme snaar beroerd in de ballad "Unlisted". In de teksten wordt een duidelijke boodschap meegegeven waarbij clichés nauwkeurig worden vermeden. Je kan de invloeden van grote tekstschrijvers als Neil Young, My Morning Jacket, Wilco, Lucinda Williams, Aimee Mann en Richard Thompson duidelijk terugvinden in enkele songs op "Adoration In Retreat". Daarbij wordt de noodzaak aan een sterke melodie absoluut niet verwaarloosd. Het overgrote deel van deze CD werd opgenomen in de kelderruimte van een huis in Seattle, waarna er nadien nog wat keyboards toegevoegd werden in de studio. Mark Malone vertelt in zijn briefje aan ons dat ze in die opnamekelder grote stapels dekens hadden gebruikt om de perfecte akoestiek te kunnen bereiken. Dat is alvast gelukt zoals je op het album perfect kan horen. Producer Bruno Modolo dacht eerst een EP-tje af te moeten werken, maar de band had er zo'n grote zin in dat ze ter plaatse maar besloten om er mee door te gaan tot er uiteindelijk een full-CD werd samengesteld. Enige probleem hierbij was dat er eigenlijk geen budget voorhanden was voor een full-CD maar dat is echt niet te horen aan het resultaat. "Adoration In Retreat" is op 17 maart uitgebracht en heeft bij mij al enkele keren voor plezier gezorgd door vrolijk toertjes te draaien in de CD-speler. Als je hem zelf aanschaft kan je voor een prikje datzelfde vrolijke gevoel in huis halen. Doen, zegt (valsam).

---

VINNIE JAMES
SONGS FOR THE LONG JOURNEY
Website: www.vinniejames.com
www.myspace.com
Email: team@vinniejames.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com

 

Na het RCA debuut, "All American Boy", liet het verdere succes van Vinnie James hem eerst behoorlijk in de steek en daarna zijn grote inspiratie. Maar na enkele optredens met o.a. Carole King, Sade, Bonnie Raitt, Tina Turner, Pam Tillis, STYX, Julia Fordham, is de Amerikaanse singer-songwriter echter helemaal terug met het album "Songs for the Long Journey". De singer songwriter die opgroeide in Newark, en Atlantic City, New Jersey maakte voor het eerst indruk met "All American Boy". Maar met zijn nieuwe album "Songs for the Long Journey" maken we nu pas echt goed kennis met een artiest die we tussen Bruce Springsteen, John Mellencamp, John Hiatt en zelfs Townes Van Zandt kunnen plaatsen. Zoals bij deze artiesten tonen zijn teksten ook politieke en sociale betrokkenheid bij de gewone mensen van het Amerikaanse binnenland. De passie, strijdbaarheid en emotie zijn optimaal gekoppeld in elf zeer aanstekelijke songs. De overheerlijke combinatie van folk, rock met krachtige teksten is optimaal aanwezig. Gelijk met de albumopener "Lose The I" hebben we dat aangenaam gevoel. Catchy gitaarpartijen, aanstekelijke melodie, en de soulvolle stem van James die doet denken aan Graham Parker of Bob Seger als middelpunt. Vinnie James schrijft songs met een groot hart, hetgeen best te horen is in het bluesy "Children Of The Garden Of Eden". Grote hulp kreeg hij voor dit album van Zoe Georgio en Amy Trotter, zij brengen extra sfeer en kleur in het nummer "Mister How Big Is The world". Vinnie James is bijzonder kritisch in zijn teksten maar weet dat dan wel in zeer aansprekende en toegankelijke songs te verpakken. Op "Songs for the Long Journey" smelt Vinnie James op knappe wijze folk, rock, blues, hip-hop, gospel en soul uit de jaren '60 samen. Ietwat gladde en gepolijste muziek, maar wat zitten de songs goed in elkaar, wat wordt er goed gemusiceerd, wat zingt Vinnie James heerlijk soulvol en, boven alles, wat klinkt het onweerstaanbaar lekker. Een plaat die je maar blijft opzetten en die eigenlijk alleen maar beter wordt.

---

BRIAN JOENS
FOUNDATIONS
Website: www.brianjoens.com
www.myspace.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

 

 

"I hope you like my versions and consider buying the originals, too"
( Brian Joens)

 

Ach, Brian Joens mag dan meerdere schitterende albums (oa.: "Midwest", "Hometown Planet" en "Hollywoodland") uitgebracht hebben die alleen bij de insiders in de schappen staan, met dit album maakt hij niet alleen de ganse wereld happy maar in het bijzonder zichzelf. En de singer/songwriter uit Manning, Iowa verdient "dat heet dan gelukkig zijn" met recht en reden want meestal grijpt hij naar eigen werk om de fans te plezieren, nu vindt hij met "Foundations" het moment aangebroken om ook eens met andermans veren te pronken. Bovendien maken deze tien songs al jaren deel uit van zijn live-repertoire en beschouwdt hij ze zelfs tot "de" voornaamste invloeden om destijds zelf in de pen te kruipen. Songs die bij de liefhebbers van singer/songwriters in het Americana/alt.country/rootsgebeuren vanzelfsprekend op (h)erkenning kunnen rekenen, bij anderen een lichtje doen branden, een belletje doen rinkelen en voor de fans van Brian Joens een leuk hebbedingetje opleveren. Ondermeer "Dead Flowers" (Jagger & Richards), "Pink Cadillac" (Bruce Springsteen), "L.A. Freedway" (Guy Clark), Neil Young's "Powderfinger", "Unwed Fathers" (John Prine) en Dave Alvin's/Tom Russel's "Haley's Comet" zullen bij de meesten wel zonder twijfel gelokaliseerd worden maar met "Out Here In The Middle" (James Mc Murtry, rev okt '05), "I Ain't Here" (Will T. Massey, zie rev : feb '07), Tom Snider's "That Was Me" en Jennifer Johnson & Me (Koller/Silverstein, ook bekend in de versie van Robert Earl Keen, Bobby Bare) zal het iets moeilijker zijn om ze thuis te wijzen. Brian joens heeft er minder moeite mee, gezeten op een barkruk met enkel gitaar en harmonica bij de hand worstelt hij zich met verve door de songs van de collega's, voegde er achteraf wat (minieme) keyboards aan toe, mocht eega Charlene ook haar part van het huishoudgeld verdienen met backing en harmonyvocals en liet hij Kirk "Skinny" Webb ook nog een frankske/euro/dollar bijverdienen op mandoline. Zoals ik in de aanvang al zei ... iedereen tevreden en wij kijken dan ook benieuwd uit naar "Quarter Moon View", het nieuwe project dat Brian Joens op stapel heeft staan en waarschijnlijk in juli boven de doopvont wordt gehouden. Prima tussendoortje van een uitstekend singer/songwriter die bovendien een eigen radioprogramma heeft.
"Have yourself a good day and give a little to someone else. "

---

1. PAT JOHNSON
   PITCHIN' DAY
   Website: www.patjohnson.ca
   E-mail: pat@patjohhnson.ca
   Label: Eigen beheer
   www.cdbaby.com

 

De Canadese Pat Johnson uit het plattelandstadje Athens in de omgeving van Ontario, was vanaf jonge leeftijd al bezeten door gitaren en vroeg zijn ouders telkens 't cadeautjestijd was om een gitaar, een elektrische als het even kon. Toen het eindelijk zo ver was, na een goed schoolrapport, ging de gitaar er toch komen. In de muziekwinkel stond er echter een overijverige verkoper aan de toonbank die Pat wou ompraten om eerst pianolessen te nemen, hij gaf er toevallig zelf, waarop Pat razend werd en met een "To hell with that, I wanna be Elvis, not Liberace" en enkele minuten later stonden de Johnsons buiten aan de wagen, zonder gitaar. Toen hij eindelijk, na de hogeschool, zijn eigen centjes verdiende, kocht hij zelf zijn eerste gitaar, nam gitaarles en begon ook onmiddellijk met eigen nummers te schrijven. Nu, vijftien jaar verder,is hij nog steeds bezig met gitaarspelen en songwriting, maar hij geeft nu zelf gitaarles en heeft ook een boek over gitaartechnieken uitgebracht en heeft zijn eigen internet site voor gitaarlessen: www.workshoplive.com. Pat speelt ongeveer 80 concerten per jaar sinds 1990 en bracht in 2003 zijn debuutcd uit, nu gevolgd door deze "Pitchin' Day", die zweeft tussen oude blues (solo/akoestisch) en rockgetinte songs (met band). De twaalf songs op deze plaat zijn allemaal van eigen hand, en de cd opent met een tribute voor Warren Zevon, "Old Velvet Nose", even verder is het mooie "Baby Surely Do" ook het vermelden waard, een mooie Delta blues op bottleneck en mandoline. Het mooiste nummer op deze cd blijft echter volgens mij "Broken Tooth", een grappig verhaal over het op zoek gaan naar 'gigs' met een mooie slide doorheen de hele song. Humor is trouwens de rode draad in heel de cd, Pat’s teksten zitten vol met simpele, maar grappige spitsvondigheden. Ook als gitarist weet Pat Johnson zijn mannetje te staan, vooral het zogenaamde Piedmont fingerpicking beheerst hij ten volle. Dus, voor de liefhebbers van fingerpickin blues en folk, een beluistering zeker waard.
(RON)

---

THE WELLS
THE OUTCASTS WILL MAKE A STRONG NATION
Website: www.myspace.com
Label: Eigen Beheer
Info: Robert Loss / subcoyote@sbcglobal.net
www.cdbaby.com/cd/wellsusa

 

 

Net als Cd Baby is My Space Music een onschatbare bron van informatie. Via singer/songwriter Tim Easton bij the Spikedrivers (zie rev : oktober '06) terecht komen is er geen enkel probleem en dan is het maar een kleine inspanning om via Megan Palmer bij the Wells te belanden. Een bandje uit Columbus, Ohio dat aanvankelijk begon als trio (Robert Loss, guitar, lead vocals, Andy Gard, bass, vocals en Bill Heingartner, drums & vocals) en in 2004 zich voor het eerst liet opmerken met het EPtje "New Death Valley Blues" maar voordien al een tijdje aktief waren in het folkcircuit. Het lokale dagblad "The Other Paper" vond het kleinood interessant genoeg om er een artikeltje aan te wijden en omschreef hun muziek als "rustic Appalachian folk music and drawling country twang with a churning rock sensibility underneath". Een hele mond vol en de opvolger "The Outcasts Will Make a Strong Nation" nam niet alleen meer dan twee jaren in beslag, het trio kreeg voor deze gelegenheid versterking van Nick Mancini (lead & rhythm guitar) en de dames Lori Parsley (vocals) en Megan Palmer (violin). (www.myspace.com) Frontman Robert Loss (teacher English, ex driver ice cream truck) wijkt op dit album geen millimeter af van zijn muzikale voorkeur ... real Americana in de stijl van Warren Zevon, Drive by Truckers, Tom Waits, Bruce Springsteen, Nick Cave, Sixteen Horsepower en zijn beweegredenen om zijn songs op zulke manier in te kleuren kan je uitvoerig lezen op cdbaby.com. Frappant is hun zelfkennis en het is dan ook niet verwonderlijk dat het mooiste compliment dat de band kan opstrijken met dit album uit hun eigen pen komt ...."If you mean the people on the record, they are shysters, little Huck Finns, farm maidens, murderers, sons and fathers, the dearly departed, drug dealers, spiritually confused, morally troubled, runners, stayers, lovers and thieves. Most of all, they are survivors"! De elf zelfgepende songs zijn getuige van al dit fraais.

---

NEVA GEOFFREY
THE DAYS ARE ROLLING
Website: www.aliasrecords.com/nevageoffrey / www.myspace.com
Mail: tony@machine-inc.com
Label: Alias Records / www.aliasrecords.com

"a whimsical tribute to our pasts"

Mensen, dit is ronduit schitterende muziek. Kopen, dus. Misschien zal ik toch best even uitleggen waarom. Neva Geoffrey uit Lexington, Kentucky is een echte verrassing voor mij. Toen ik deze CD in de speler duwde dacht ik één of andere countryzangeres te gaan horen. Maar niets is minder waar. Zij heeft een zeer eigen stijl die toch wat schatplichtig is aan Cat Power, Neko Case en wat mij betreft ook vooral aan Natalie Merchant, ooit zangeres bij 10.000 Maniacs. Dit is vooral merkbaar in "Curdoroy Boy" en in "The Bottom Hand". Neva Geoffrey beschikt over een ronduit prachtige stemgeluid en daarenboven ook nog eens over oerdegelijke songs. Nummer 1 op de CD is meteen raak : het warme en gevoelige "Maiden Lane", snel gevolgd door mijn favoriet op "The Days Are Rolling", zijnde het net vermelde "Corduroy Boy". Dan volgen stuk voor stuk mooie ballads met piano of gitaarbegeleiding en zelfs een mooie jazzy trompet (op "Keep Coming Anyway"). De instrumenten worden allemaal door de zangeres zelf gespeeld of door haar partner in crime voor deze CD, zijnde Justin W. Craig. Hartverwarmende muziek en teksten gezongen door een zangeres met een unieke, sensuele stem die het vuur brandend houdt in alle songs op dit album (en ook een beetje bij de luisteraar, in casu mezelf). Het nummer "I Feel No Might" had zo op "The Greatest" van Cat Power kunnen staan. Zij had het nummer echt niet beter kunnen brengen dan Neva Geoffrey het doet. Hetzelfde geldt overigens voor "Glass Eyes" en "Heaven" dat enkel met pianobegeleiding wordt gebracht. Deze zangeres heeft een zachte en warme stem die altijd meteen boeit en nooit stoort. De biografie bij deze CD vermeldt dat dit het debuutalbum is voor Neva Geoffrey. Dat is niet zo'n goed nieuws want daarmee weten we meteen dat we nog een tijdje zullen moeten wachten op nieuw werk. En mijn geduld wordt daarmee zwaar op de proef gesteld, want hier kan je echt zalig van genieten. Wat deze zangeres met alle 10 nummers op dit album doet is ronduit schitterend. Waarom horen we dergelijke prachtige muziek nooit meer op onze nationale radiozenders? "The Days Are Rolling" werd in amper 5 dagen opgenomen en komt bij ons uit op dinsdag 3 April. Radio 1, Q-Music, Studio Brussel, Radio Donna, VPRO Radio en consoorten ...waar wachten jullie in godsnaam op?
(valsam)

---