ROOTSTIME cd reviews

HELLCATS
HOT ROCK 'n' ROLL & ROCKABILLY
Website: www.hellcatsitaly.com
Info: info@hellcatsitaly.com
http://www.depiek.nl/archief/h/hellcats/hellcats.htm
Label: Eigen Beheer

"MADE IN ITALY"

Onlangs ontvingen wij een vriendelijk mailtje van Rita De Clerck uit Brecht of wij interesse hadden in een demo cd van the Hellcats, een rockabillybandje uit Italie dat eind jaren 80 onder leiding van frontman Luigi "Johnny Terror" (ex Jumpin' Shoes) boven de doopvont gehouden werd. Blijkbaar een carrière met vallen en opstaan want in die tijdspanne versleten zij zes bassisten en is het eigenlijk een klein wonder dat de band nog steeds bestaat. Maar de rock 'n' roll/rockabilly liefhebbers mogen de heren dankbaar zijn dat zij de gitaren niet aan de kapstok hingen, want hun (demo) album laat een voortreffende indruk. Liefst zestien songs op dit schijfje met voor de hand liggende covers als "Bertha Lou" (Dorsey Burnette), "Flip Flop & Fly" (Big Joe Turner), "Drinkin' Wine Spodee - O - Dee" (Stick Mc Ghee), "Dizzy Miss Lizzy" ( Larry Williams), "Tallahassie Lassie" (FreddyCannon), "Flying Saucers Rock & Roll" (Stray Cats) maar ook van obscure rockertjes als "Wash Machine Boogie" (the Echo Valley Boys), "Cat Called Domino" (Roy Orbison) het Yee Ha - Yippie -Ya - Hee "South Gonna Rise Again" (Hallelujah !), Lonnie Donegan's "Puttin' On the Style" en Johnny Tyler's "Oakie Boogie". The Hellcats brengen prima rockabilly in de traditionele bezetting die op het Teddyboy Weekend in Vlissingen (16/03/'07) uiterrmate goed ontvangen werd. Wie het trio nog eens aan het werk wil zien in Nederland moet wachten tot eind augustus. Leuke band die ook in ons landje op menig festival de tent in lichtelaaie kan zetten: Hookrock, Parkblues Lommel, Nacht v/d Blues Wuustwezel, Rockin' Around Turnhout, Rockin' at the Drive - In Barn (Oost Eeklo), (Ge)Varenwinkel, Swing Wespelaar enz ...

TEXUM
DIFFERENT STROKES FOR DIFFERENT FOLKS
Website: www.texum.org
www.myspace.com/texum
Email: bard@texum.org
Label: Rootsy.nu
www.rootsy.nu
Distr.: Sonic Rendezevous
www.sonic.nl

Als je me wijs gemaakt had dat ik bij "Different Strokes For Different Folks" naar een nu pas ontdekte plaat uit halverwege de seventies zit te luisteren, dan had ik je waarschijnlijk nog wel geloofd ook. Dat de uit Oppdal, Noorwegen, komende Texum gewoon thuishoort in het genreCrosby, Stills, Nash & Young, ... Op het eerste gezicht een mix van psychedelische pop en rock alsof het nooit 2007 geworden is, maar ondertussen hebben de heren: frontman Bård Sande (vocals, gitaren), Dag Håvimb (vocals, gitaren), Unni Norbeck (keyboards, vocals), Øyvind Hoel (bas, vocals), Halvor Mjøen (drums, percussie) en Einar Lian (pedal steel, lap steel, gitaren) op slinkse wijze toch gebruik gemaakt van hedendaagse technieken, waardoor de plaat in 2007 nog enorm als ergens tussen 1967 en 1971 klinkt, maar toch met zijn beide benen in 2007 staat. Verwarrend deze zin? Kan kloppen, maar het is wel zo. Toen waren Crosby, Stills, Nash & Young ... nooit in staat geweest om deze plaat op te nemen. Even heb ik dan het gevoel dat "Different Strokes For Different Folks" niet meer dan een grap is. Toch heeft het wel wat zo'n bak psychedelische nostalgie, een sfeer die ook aanwezig was op hun vorig EP'tje "First Shot" uit 2004. Maar door de hulp van Chris Shepard (Wilco, Elvis Costello, Smashing Pumpkins) en Danny Leake (Stevie Wonder, Tom Waits), die respectievelijk de mixing en mastering, voor hun rekening namen, horen we op hun nieuwe album, 10 Americana-getinte songs, nummers die niet zo zeer in je hoofd blijven hangen, maar wel de sfeer van de plaat die je bij blijft. Waar het om gaat is dat Texum prachtige muziek maakt. Muziek die invloeden uit de alt-country vermengt met het atmosferische en duistere dat de muziek uit het hoge noorden zo vaak kenmerkt. Muziek die opvalt door de variatie en de muzikale hoogstandjes, want wat kan dit zestal spelen. Van bijna verstilde alt-country tot stevige country-rock. Texum zoekt met "Different Strokes For Different Folks" aansluiting bij bands als Richmond Fontaine, hetgeen zeer duidelijk te horen is in het nummer "The Last Farmer", maar neemt hier tegelijkertijd afstand van. Texum is eindelijk weer eens een band die de kunst van het schrijven van perfecte popliedjes weet te combineren met het maken van uit de tenen komende alt-country songs. Het levert muziek van wereldklasse op. Daarbij staat deze band voor mooie harmonieën en houden hierdoor de aandacht 10 nummers lang moeiteloos vast. Volstrekt tijdloze muziek die stevig is verankerd in de tradities van de country-rock, maar ook niet vies is van pop, folk en soul. Liefhebbers van alt. country zullen deze geweldige cd snel in hun harten sluiten. Luister maar even naar het openende "17th of May", het jazzy getinte "What You Leave Behind" of de ballade "Nothing New". Texum is gewoon een bijzonder aangename verrassing.

THE DIALS
Website: www.thedials.co.uk
www.myspace.com/thedialsuk
Mail: info@thedials.co.uk
Label: Gear Discs

The Fopp New Music Award 2006 ging naar de britse band The Dials uit Brighton. Dit leverde hen behoorlijk wat airplay op bij de nationale en internationale radiostations en plaatste hun allereerste titelloze CD "The Dials" meteen in de schijnwerpers. Die award erkent de beste nieuwkomer in het creatieve en innovatieve muziekgebeuren van het hedendaagse Engeland. Hun mosterd haalden ze bij de garage, folk en soulmuziek uit de golden sixties en bij sterren als Johnny Cash, Pink Floyd, Nick Drake en The Faces. Zij produceerden hun eerste CD zelf en schreven er 14 songs voor die ze op een behoorlijk originele wijze op de plaat zetten. Afgetrapt wordt met een Shadows-achtige gitaarinstrumental "Theme From The Dials" dat de toon zet voor de CD. Dan volgt het mysterieus getitelde "We've Seen The Two Faces Of God, And Dug The Peanut (But Tell Me, What Do The Children Believe?)" waarin ik invloeden van de muziek en de zang van Calexico hoor. Daarna volgt één van de sterkste songs op deze plaat, zijnde "Lonely Boy" dat zeer krachtig wordt ingezongen op een uitermate sixties-wijze à la The Byrds met Beach Boys-koortje en scherpe pedal steel-sound. "From Fairyring Champion To False Pegasus" begint met een kabbelende banjo, waarna een hammondorgel invalt en de zang ons enkele decennia terug in de tijd stuurt. The Dials brengen vlotte popdeuntjes die zonder al te veel moeite in het gehoor blijven liggen en aanstekelijk werken op de meezing-papillen. Ze willen ook met graagte opvallen door enkele speciale songtitels, zie de 2 voorgaande titels en dan zijn er ook nog "Pontius Pilatus At KMart" (dat op een swingende gitaarriff drijft) en "Hello, My Name's Jesus And I'm An Alcoholic" (waarin ik iets van Iron&Wine terug kan vinden). Ook heel leuk is "Where Did Our Love Go?" in teenybop-stijl en de eerste ballad "Willow Craft Centre". Er wordt ook behoorlijk afgesloten met het wat zweverige "Been Inside Your Mind". Deze CD gaat nergens vervelen door de diversiteit van de nummers en dat leidt tot een behoorlijk hoge score voor deze eersteling van The Dials.
(valsam)

CHARLES WALKER BAND
THE WORLD & THINGS
Website: www.walkerblues.com
E-mail: charles@cwalkerbluesband.com
Label : Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/cwalkerbb3

De Charles Walker Bluesband, een vijfkoppige formatie uit Wisconsin, is thuis in alle blues en R&B richtingen. Leider en saxofonist Charles Walker en de fantastische zangeres Miss Shanna Jackson bepalen voor 't grootste deel het geluid van deze band. Op deze cd worden enkel eigen geschreven nummers van Charles Walker gebracht. Miss Shanna is een zangeres in de stijl van Koko Taylor en Shemekia Copeland, dus een krachtige soulvolle stem, waarmee ze met gemak en veel feeling de zeer afwisselende songs brengt. Verrassend is gitarist Emre Alp, die zoals je aan zijn naam al ziet, geen Amerikaan is, maar een Turk, maar hij speelt met meer "feeling for the blues" dan veel van zijn collegas uit bijvoorbeeld Texas of Chicago die ik al aan 't werk hoorde. Zoals ik al zei variatie is troef, van stampende boogieritmes ("Queen Bee", neen niet de bekende cover) tot zeer ingetogen ("Holdin Out") en alles daartussen in. De mooie sax van Charles en de Hammond van Rob Waters leggen een mooie basis neer voor het gitaarwerk van Emre en de echte bluesstem van Shanna Jackson. Aanrader is de mooie slow blues "Ain't No Doors" met glansrollen voor de Hammond van Rob Waters, maar vooral de gitaar van Emre Alp. De band bewijst ook nog eens hoe goed ze live wel zijn, want er staat één live nummer op de cd "Gamblin On Love" maar er is geen verschil merkbaar met de studio-opnames. Ook de pers is unaniem lovend over de live shows van de band, en "These guys are really good" is een quote van Robert Cray die ergens de groep bezig zag op een festival waar hij hoofdact was. Niet vernieuwend, maar ijzersterk deze "The World & Things".
(RON)

THE APPLES IN STEREO
NEW MAGNETIC WONDER
Website: www.applesinstereo.com
www.myspace.com/theapplesinstereo
Mail: aelbl@id-pr.com
Label: Yep Roc Records
www.yeproc.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

Heb je bij deze eerste warmte van het jaar zin in wat lekker fruit, dan kan ik je The Apples In Stereo aanbevelen om gelijktijdig de gezondheid wat te bevorderen. Deze Amerikaanse indie-rockgroep ontstond in 1993 in Denver en is het geesteskind van zanger-gitarist Robert Schneider, die ook alle muziek en teksten schrijft voor deze uit 4 kernleden bestaande formatie. Gitarist John Hill en bassist Eric Allen maken al heel lang deel uit van de band net als Hilarie Sidney op drums. De muziek van The Apples In Stereo bestaat voornamelijk uit catchy melodieën en teksten in de sixties pop-rockstijl hetgeen hen veelvuldige vergelijkingen oplevert met groepen als The Beach Boys, The Beatles, The Velvet Underground en voornamelijk met Electric Light Orchestra. Dat laatste zal zeker ook te maken hebben met de stem van Robert Schneider die nauw aanleunt met deze van ELO-zanger Jeff Lynne evenals door de harmony vocals en de vocoder-microfoon die kwistig gehanteerd worden in de songs van The Apples In Stereo. Met “New Magnetic Wonder” zijn ze aan hun zesde full-CD toe sinds hun ontstaan. Hoewel de CD pas in februari 2007 officieel verscheen was ze reeds in oktober 2006 integraal te downloaden van het internet. Toch is het ook al vijf jaar geleden sinds hun vorige elpee op de markt kwam. Aan dit album werd in 5 verschillende Amerikaanse steden gedurende een heel jaar gewerkt en in die periode werden er ook enkele wisselingen doorgevoerd in de ruime muzikantenpopulatie die meewerkte aan “New Magnetic Wonder”. Opvallend aan dit album is dat er 24 nummers op staan, bestaande uit 14 echte songs en 10 instrumentale tussendoortjes (“link tracks” zoals Schneider ze zelf noemt). Typische TAIS-songs zijn “Can You Feel It”, de radiohit “Same Old Drag”, de single “Energy”, “Play Tough”, de poprocksongs “7 Stars” en “Open Eyes”, het melodieuze en goed gezongen “Radiation” en de magistrale, krachtige en bombastische opussong “Beautiful Machine Parts1-2 + Parts 3-4”. Het nummer “Sunday Sounds” wordt gezongen door Hilarie Sidney en lijkt dan weer afkomstig te zijn van een oude plaat van The Mama’s and The Papa’s. Dat dit ook één van de betere songs is op “New Magnetic Wonder” is misschien toch wat verontrustend, temeer omdat zij net de groep de rug heeft toegekeerd om met een eigen band “The High Water Marks” van start te gaan. Laat ons hopen dat dit geen teken aan de wand is voor The Apples In Stereo.
(valsam)

TREVA BLOMQUIST
PLAIN VANILLA ME
Website: www.trevamusic.com / www.myspace.com/treva
E-mail: jenlynn.ross@gmail.com
Label:Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/treva2

Treva Blomquist is geen Scandinavische, zoals ik ook dacht toen ik de hoes in handen kreeg. Ze woont in Nashville, maar is afkomstig uit Seattle. Op het hoesje kijkt ze je dromerig in het gras liggend aan, een hippie sfeertje met jaren 60 foto die zo om een LP van b.v Joan Baez zou kunnen zitten. Hoe zou dit gaan klinken? Critici vergelijken haar met Patti Griffin en Mindy Smith. Ze heeft inderdaad een sterke stem, die tegelijkertijd toch zacht en puur klinkt, en daarmee brengt ze ons een sound die de grenzen doet vervagen tussen folk, rock, Americana en zelfs soul. Hoewel haar stem anders en fragieler klinkt doen haar nummers me vaak denken aan het werk van de jonge Joni Mitchell. Ze treedt dikwijls solo op met akoestische sets of in een meer rockende versie met haar band The Suits. Deze cd houdt het midden daartussen en is een project samen met leadgitarist Ben Gortmaker van haar band die haar op akoestische gitaar bijstaat. Deze cd staat vol met intimistische, ietwat dromerige songs die op je blijven inwerken bij iedere beluistering en stilaan maar zeker een plaatsje in je hart veroveren. Nu sta ik bekend als liefhebber van het ietwat ruigere werk, en heb ik meestal lichte allergische verschijnselen bij het beluisteren van echte folkalbums met enkel een akoestische gitaar en een stem en deze cd’s worden dan door Freddy, oprichter van deze site, meestal doorgeschoven naar andere leden van de werkgroep. Toch had Freddy het deze keer bij het rechte eind toen hij mij deze cd bezorgde en me vroeg deze toch een kans te geven. Een eerste vlugge beluistering kon me niet echt overtuigen, maar zoals ik nog al eens bij een andere bespreking vermeldde, er bestaat het verschijnsel "groeiplaat" en dit is er zeker een. Sinds een aantal dagen heeft deze plaat me toch in zijn greep en vooral de afsluiter "Home" is een prachtnummer. Laat, zoals bij mij gebeurde, de mooie stem en prachtige teksten van Treva je langzaam overtuigen van haar kunnen, en je zal deze cd nog lang koesteren!
(RON)

HOT CHICKENS
WILD ROCK 'n' ROLL
Website
Info: hotchickens@wanadoo.fr
Label : Eigen Beheer
www.ramdam.com/art/h/hotchickens

Via the Lennerockers en the Hellcats bij the Hot Chickens geraken ... het is een apart verhaal. Uit Noord Frankrijk komen Hervé Loison (bass, vocals), Didier Bourlon (guitar) en Thiery Sellier (drums) en een blik op hun concertkalender leert ons dat dit rockabilly bandje overal graag geziene gasten zijn. Zo kan je the Hot Chickens ondermeer aan het werk zien op het jaarlijkse "Rockin' Around Turnhout" dat doorgaat op 7 en 8 april as. Wij ontvingen een promo-copy met een zevental nummers dat beschouwd kan worden als een eerste kennismaking met onze Zuiderburen. Natuurlijk zoals het gebruikelijk is in dit wereldje een aantal covers, ondermeer Dick Dale's "Misirlou", Gene Vincent's "Race With the Devil" en "Say Mama" maar ook eigen songs zoals het ruige "B Side Baby", "My Baby's Hotter Than a Vindalou" (met een leuk J. Cash gitaarrifje) en het met jungle-kreetjes voorziene "Long Black Hobo". Blijkbaar het iets stevigere rockabilly/psychobilly gebeuren dat de heren weten te serveren.

T. NILE
AT MY TABLE
Website: www.tamaranile.com
www.myspace.com/tnile
Mail: info@tamaranile.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/tnile

Roots Music with Pop sensibilities... Vancouver's Tamara Nile could well be the biggest roots noise out of these very rootsy parts since Neko Case and the Be Good Tanyas. - CDBaby

Tamara Nile werd geboren op Galiano Island en werd door haar vader die optrad als Dan The Man, een one man band, ingewijd in de wereld van de muziek. Haar moeder was van frans-canadese origine en dat betekende dat de zydeco-muziek ten huize Nile regelmatig te horen viel. Momenteel woont zij in Vancouver, Canada. Zelf brengt ze nu een soort hard core zachte folkmuziek waarbij ze zichzelf begeleidt op gitaar, banjo of mandoline en met haar kristalheldere stem de harten verovert van het toehorende publiek. "At My Table" is haar eerste full-CD nadat eerder al een EP-tje verscheen met 8 nummers. Haar nieuwe album bevat 10 songs en begint met "Trees", een op banjomuziek gezette ode aan het betere leven met minder industrie en meer aandacht voor de mooie dingen in de natuur. Hiervoor kreeg ze onlangs de Canadian Folk Music Award in de categorie Best New/Emerging Artist. "Silently" is een simpel reggaegetinte deuntje dat herinneringen oproept aan Rickie Lee Jones, "Something Better" is een meezingertje en "Buddy" gaat op de ingeslagen weg voort. "Friday Night" is bitterzoet en beklemmend mooi gezongen in de stijl van The Be Good Tanyas of Neko Case. "Good Love" is een ander laid back gezongen verhaal met gitaar en banjo-ondersteuning. "Rusty Door" gaat over haar leven op tournee in gezelschap van haar eigen vader Dan The Man die melodica, harmonica en wasbord speelt tijdens haar optredens. Afsluiter "Willie" verhaalt op eenvoudige wijze over de onvoorwaardelijke liefde van een man voor zijn vrouw die alles voor hem betekent. T. Nile schrijft haar songs zelf, behalve "Buddy (can you spare a dime)" dat een cover is van een song van Depression America die ze in haar kinderjaren heel vaak voorgeschoteld kreeg door haar muzikale ouders. In de muziekpers vergelijkt men haar liedjes met die van Ben Harper en Sheryl Crow. Een ander blad schrijft : Joni Mitchell meets Kelly Jo Phelps. Zelf luistert Tamara veel naar moderne countrymuziek en naar hedendaagse singer-songwriters. In april en mei komt Tamara Nile naar Scandinavië, Nederland en Duitsland voor optredens. België wordt daarbij jammer genoeg over het hoofd gezien. Een volgende keer dan maar.
(valsam)

MIDNIGHT SHIFT
BULLET PROOF
Website: www.mnightshift.com
E-mail: mnightshift@aol.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com

Midnight Shift is een band uit Pennsylvania die een mix brengt van blues en rock, en als ik zeg rock bedoel ik rock & roll, hun voorbeelden zijn zowel Little Walter als Chuck Berry, zowel John Lee Hooker als Jerry Lee lewis, en zo klinkt deze cd dan ook. Al blijft Midnight Shift een bluesband, af en toe horen we rock met bluesinvloeden. Daarenboven maakt bandleider, zanger, mondharmonicaspeler en songwriter Mike Metallia het ons niet echt gemakkelijk, op deze debuutcd die overigens in februari vorig jaar boven de doopvond werd gehouden. Want hier is buiten Mike zelf een gans andere groep aan het werk dan deze die hem op dit moment live begeleid. Maar aangezien het hier om de cd gaat en niet zijn live optredens gaan we ons beperken tot gitarist George Riola, bassist Doug Brown en drummer Nick Lauro, daarbij komen nog de guest vocals van Marie James op een paar nummers. Momenteel bestaat de band (zie foto) uit 2 leden van Mike's vroegere band Crosscut Saw, Mike McMillan op gitaar en Walter Jarrett op stand-up bas, en naar het schijnt mogen we dit letterlijk nemen want in het vuur van de optredens gebeurt het regematig dat Walter in ware Rockabilly stijl zijn bas "beklimt" tijdens het spelen. Drummer Al Wannamaker maakt de huidige ploeg volledig, maar vermits gitarist en bassist duidelijk uit de rockabilly hoek komen, denk ik dat ze live nu wel wat anders zullen klinken dan op deze cd. De West-coast jump blues die ze echter op deze cd brengen is aanstekelijk, maar het klinkt een beetje stroef naar mijn mening en mist echte “power” om hen te onderscheiden van de vele bluesbands die dit soort sound brengen. Naar de enthousiaste persberichten van hun huidige optredens te oordelen, zou dit euvel momenteel verholpen zijn en zouden hun shows nu vol vuurwerk zitten. Dat belooft voor de opvolger, maar dit debuut is zoals gezegd niet zo overtuigend om ons direct onder de fans te rekenen. We wachten met ongeduld op de opvolger, want Mike kan bekoorlijk met de smoelschuiver overweg, daar is geen twijfel aan!
(RON)

DOWNCHILD
LIVE (At the Palais Royale, Toronto, Canada)
Website: www.downchild.com
Email: dcbb@hotmail.com
Info: Richard Flohil & Associates / Richard Flohil / rflohil@sympatico.ca
Label: Linus / www.linusentertainment.com
Distribution: Universal Music - Canada

De uit Toronto afkomstige Downchild is oorspronkelijk gesticht in het Toronto's Grossman's Tavern door Donnie "Mr Downchild" Walsh en zijn broer Richard "The Hock" Walsh. Sinds hun ontstaan in 1969 hebben zij verschillende bandwissels gekend en heeft hun oorspronkelijk repertoire plaats moeten ruimen voor heel wat andere muziekstijlen. Voor mij was het album "Come On In" uit 2004 de eerste kennismaking met dit zevenkoppig collectief en al gauw bleek duidelijk dat dit zou uitmonden in een fascinerende ontdekkingsreis. Om hun 35 jaar bestaan te vieren konden ze op dit album rekenen op tal van vrienden dewelke ze gedurende al die jaren hadden leren kennen. Zo kregen we hier gastoptredens van James Cotton, Gene Taylor en Jeff Healey. Downchild heeft hun powersound in hun bijna veertigjarig bestaan een grote aanhang opgebouwd. Blues en rock is het fundament maar diversiteit is troef. Daarmee onderscheiden deze muzikanten zich van vele andere bands. Bandspil is dus nog steeds gitarist en harmonicaspeler Donnie Walsh. Naast hem bestaat de band uit zanger Chuck Jackson, bassist Gary Kendall, pianist Michael Fonfara, saxophonist Pat Carey, trompettist Peter Jeffrey en drummer Michael Fitzpatrick. Zopas verscheen het door Donnie Walsh geproduceerde album "Live At the Palais Royale, Toronto, Canada" en slaat Downchild echter keihard terug. Ze maken nog altijd muziek die kan worden omschreven als een energieke en meedogenloze mix van vooral blues en rock ’n roll. Een mix waarin ook dit keer weer plaats is voor invloeden uit de swamprock, soul en jump. Elf songs worden met passie gespeeld en met emotie gezongen met als uitschieter, de lome up-tempo openingstrack "It's Been So Long" en met de slide gitaar van Donnie Walsh in het schitterende "It's a Matter of Time" heeft u de smaak te pakken, het is werkelijk een aanstekelijk bluesrocknummer en doet dadelijk denken aan The Fabulous Thunderbirds. Covers zijn hier volledig uit de boze, allemaal eigen geschreven nummers van Donnie Walsh, op twee na, waaronder het mooi gebrachte "Mr. Confused" geschreven door Chuck Jackson, waarin hij vocaal naast Walsh's "Wednesday Night Blues" het best uit de hoek komt. Walsh schittert echter het meest met zijn gedreven gitaarsolo's in het meer gesproken "I've Been A Fool", ook het enige nummer waarin hij de vocals voor zijn rekening neemt. Samen gaan ze in het afsluitende "Soaring" een duel op de bluesharp aan, hetgeen ook zijn invloed op de rest van de band heeft. Het resultaat is een cd die zich met gemak kan meten met de beste cd’s die Downchild tot dusver maakte. Vanuit een puristisch standpunt bekeken is dit natuurlijk een echt bluesalbum, een ware 'blues-based rock and roll sound'. Want Downchild trakteert je op een appetijtelijk stoofpotje energieke bluessongs, sudderend in een geurig kruidenboeket van sublieme rock & roll, afgewerkt met een pittig smakend jumprocksausje. Downchild is een band die sterke en geloofwaardige songs brengen. Al zal ik mijn liefde voor de blues nooit of te nimmer verloochenen, toch ga ik helemaal plat voor het geluid dat deze band op deze liveplaat: "its rockin', jumpin', can't-sit-still blues".