ROOTSTIME cd reviews

 


BOSSA NOVA BEATNIKS
END CIVIL TWILIGHT
Website: www.bnbeatniks.com
www.myspace.com/bossanovabeatniks
Mail: tom@bnbeatniks.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/bnbeatniks10

 


A "best of the Beatniks' recordings" CD full of catchy fun filled tunes with danceable grooves and smart lyrics. A must for any party mix. - CDBaby

 

The Bossa Nova Beatniks draaien al sinds 1992 mee in de Amerikaanse muziekwereld met een unieke en originele sound die vooral draait om plezier maken. De band uit Huntington, New York doet dit met een steeds grotere groep muzikale vrienden en sinds enkele jaren ook met een grotere supportersclub. De kernleden van The Bossa Nova Beatniks zijn songwriter en zanger Tom Gould, George Vahamonde, Tim Stapleton en Michael Bifulco. Ze spelen een mix van jazz, blues, rock, boogie, reggae, calypso en andere wereldmuziek. We hebben deze band al enkele keren van een uitstekende recensie mogen voorzien bij Rootstime en dan kan je natuurlijk niet echt iets helemaal anders verwachten voor dit album "End Civil Twilight". Deze CD is eigenlijk een bloemlezing uit hun verzamelde werk en bevat 16 topsongs uit hun vorige albums. Niet alle hits staan er op, maar dat is haast onbegonnen werk. De Caribbean sound met bongo's, staande bas, laid back drums en vrolijke gitaren en percussie vormen samen met de voortreffelijke zang van Tom Gould en de vele gastvocalisten het ideale scenario voor een vol uurtje pure pret. We gaan er vandaag echt niet meer woorden aan spenderen. Koop deze CD en geniet er maar zelf van. Even het lijstje van de songs op "End Civil Twilight" nog meegeven : Red Red Johnny / Zantee Misfits / The American Dream / Go Down Dub / New York Town / Fingers In The Cake / No Better Thing / Behave Yourself / Anyroad / Always Be With You / Coll Babies (Justin's Samba) / Deanne (Where Did You Go?) / Lighten Up / Route 66 / Fear Of Love (a flyboy reggae) / Papa La Ska. The Bossa Nova Beatniks mogen altijd eens naar Europa overvliegen om ons hier de partytime of our lives te bezorgen. "End Civil Twilight" is een absolute aanrader van (valsam)


JOHNNY NICHOLAS
BROKE AGAIN
Website:www.hilltopcafe.com/johnny/index
E-mail: johnny@hilltopcafe.com
Label:Top Cat
Distribiteur: Blues Promotion / Parsifal
www.blues-promotion.be
blues.promotion@proximedia.be

 

Sinds het midden van de jaren 60 speelt Johnny Nicholas al blues doorheen gans de Verenigde Staten. Gedurende al die tijd leerde hij het vak van een aantal bekende bluesmensen uit Texas, want van daar komt Johnny en zijn band "The Texas All Stars". Een break van tien jaar gebruikte hij om zijn kinderen op te voeden en zijn Hill Top Café in de bergen van Texas op te bouwen. Onmiddellijk valt me de gelijkenis met de stem en stijl van Doug Sahm op, niet moeilijk want dat is zowat de gouverneur geweest van de Texas sound en een persoonlijke vriend van Johnny. Het verwondert me dan ook niet in de bio te lezen dat de befaamde saxofonist Rocky Morales uit Dough Sahm's band deel uit maakte van de band die in 2000 met Johnny speelde. In 1963 begon hij met zijn eigen bandje "The Vikings", en speelde Stones achtige versies van oude bluesnummers. "Ik had al de originele versie waar de Stones van pikten", zegt hij, "maar ze klonken tenminste smerig!" In '66 ging hij een avond naar New York om Howlin Wolf te zien, maar het werden een aantal weken, want hij trok mee op met de band voor een korte periode. Geinspireerd door deze belevenis, richtte hij even later de Black Cat Blues Band op, met een bezetting die toen nog niets voorstelde, maar vandaag de benaming "supergroup" zou krijgen: Steve Nardella, Fran Christina en Duke Robillard waren naast hem de bandleden. Later vormden hij en Nardella "The Boogie Brothers". Het verhaal wordt te lang om in detail te gaan maar vervolgens speelde hij o.a met Big Walter Horton (2 jaar), maakte voor Blind Pig zijn eerste solo cd "Too Many Bad Habits", vormde weer een groepje met een superbezetting "The Rhythm Rockers" (Kaz Kazanoff/Sarah Brown/Ronnie Earl) en speelde een paar jaar met "Asleep at The Wheel" tot hij in 1981 even de blues vaarwel zei, en samen met zijn vrouwtje kocht hij een verlaten tankstation en verbouwde het, eerst tot een klein eethuisje, maar het groeide uit tot een van Texas beste en bekendste restaurants. Langzamerhand begon hij solo optredens te doen in de late uurtjes in zijn restaurant en beetje bij beetje begon de smaak van de blues terug te komen. Nu zijn 3 zonen opgegroeid zijn, is hij terug bezig met optredens. Deze legendarische cd uit 1988 is nu terug uitgebracht op Topcat en laat ons Texaanse blues horen zoals enkel de echte Texanen dat kunnen. De cd begint al dadelijk met een voltreffer "Broke Again" is net als de volgende song "Curb your Dog" een echt Thunderbirds achtig nummer (Keith Ferguson speelt hier bas). Luister ook eens naar "Too Many Bad Habits" dit is pure Robert Cray. Buitenbeentje tussen al deze fijne Texas blues is: "Prodigal Son Waltz" een ouderwetse country wals met fiddle en mondharmonica, zo van het kampvuur weggerukt, maar ook weer Texas op en top. Het heeft heel wat jaartjes geduurd, maar we zijn heel erg blij met deze release van "Broke Again".
(RON)


EVA TREE
SAIL AWAY
Website: www.evatree.com
www.myspace.com/evatree
Info: eva@evatree.com
bill@evatree.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

 

Sounds like: Beth Orton, Kasey Chambers, Eva Cassidy, Dar Williams ... also compared to Nathalie Merchant, Shawn Colvin, Mindy Smith ... een verjaardagsfeestje dat opgeluisterd wordt door Nancy K. Dillon en Christie Aitken ... meer heeft een liefhebber van het betere singer/songwriterswerk niet nodig om alle zeilen bij te zetten en als een (paas) haas een spurtje in te zetten om aan broodnodige informatie te geraken. Het tempo werd nog meer de hoogte ingejaagd toen wij vernamen dat ook Zak Borden (mandolin - zie reviews Rachel Harrington, Holly O' Reilly), Frazey Ford (b/g vocals -The Be Good Tanyas), Jude Davison (producer, dobro, bass, mandolin, accordion) en Joel Tepp (clarinet, dobro, slide gt - Bonnie Raitt) van de partij waren op het vorig jaar verschenen album "Sail Away". Eva (Ay-vah) Tree is de naam van het mooie kind dat onze fysieke paraatheid (of wat er nog van rest) op proef stelde en ons meteen in de eerste ronde knock-out sloeg. "Sail Away" is een schitterend album dat opgedragen werd aan haar inmiddels overleden vader en met de opener "Shining Star" resoluut partij kiest voor de jongens van Clouseau ... schoonheid, het zit van binnen! De romantische zielen onder ons kunnen volop hun hartje ophalen met de talrijke love-songs die het album in huis heeft, "Dreams We've Dreamt", "All My Love", het titelnummer "Sail Away" kabbelen als een rustig beekje door de folk scene met "Hurricane" (Zak Borden op mandolin) en "That's Alright" (b/g vocals by Frazey Ford) als (midtempo-upbeat Americana) watervalletjes die het geheel wat vaart geven. De folk/pop pareltjes "Strangest Man" (Jamie Sieber on cello) en "Everywhere" hebben alles om gehaaide Radio 1 hits te worden en de afsluiter "Heavy Load" is een knap gospelnummertje dat in tegenstelling met Monseigneur Léonard's geraaskal de kerkdeuren wagenwijd openzet voor iedereen. Canada en singer/songwriters ... vier handen op een buik.
Eerder verschenen : 2003 Album : "Blue Skies"

ROUNDERS
IF I HAD YOU
Website: www.rounders.com
www.myspace.com/okcrounders
e-mail: band@the-rounders.com
Label : Blind Pig Records
www.blindpigrecords.com
Distr.: Parsifal
www.parsifal.be

 

Zoals steeds bij de Rounders trekt het mooie hoesontwerp van Michael Kemper al onmiddelijk de aandacht, ook de twee voorgaande in eigen beheer uitgebrachte cd's waren van zijn hand. Deze keer echter brengt Blind Pig deze productie uit, wat onmiddellijk voor grotere exposure zal zorgen, en dat mag best, want zijn de vorige cd's een beetje onopgemerkt voorbij gegaan, laat ons hopen dat deze keer de aandacht voor de Rounders wat groter zal zijn want deze heren verdienen het. Mooie Amerikaanse rootsrock brengt dit vijftal, met de nadruk op blues. Soms klinken ze als de Fat Possum producties van R.L Burnside, soms als C.C.R in hun beginperiode ("Oh Why?"). De stem van leadzanger Brian Whitten doet me steeds weer denken aan die van David Hidalgo van Los Lobos, behalve in het nummer "Let Me Talk At You" waar niet alleen zijn stem op die van Jack Bruce lijkt, maar het ganse nummer een "Cream" sfeer over zich heeft. Ik heb nu al veel namen genoemd, maar dit alleen om het geluid een beetje te typeren, denk nu niet dat de Rounders een gezichtloze band is, integendeel, je herkent hun eigen sound dadelijk, dit mede dankzij de twee gitaristen Ryan Taylor en Michael Stone, die zorgen voor een in mekaar geweven geluid van beide gitaren. Vooral Ryan is degene die het typische Rounders geluid bepaalt, vooral door, zoals ik reeds zei, zijn hypnotiserende riffs in Burnside stijl (vooral in openingsnummer "God Knows I'm Trying" en afsluiter "Goodbye George"). De Rounders zelf zeggen op hun website over deze cd, en ik zou het niet beter kunnen verwoorden: "If we had a band motto, I think it would be, 'We like to make old music sound new and new music sound old. I don't know if there is a unifying thread for the songs on this album, but if there were, I think it would have to be the mixture of modern and traditional music." Right on!
(RON)


THE SONS (E.P.)
Website: www.grahamtraceymusic.com
www.myspace.com/grahamtracey
E-mail: gt@grahamtraceymusic.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com

 

 

Graham Tracey leeft in Brooklyn, NY, als zoon van een muzikant/leraar kwam hij al vlug in aanraking met muziek. Hij begon zijn carrière als drummer/vocalist bij de band Niagaras, een New Yorkse cultband. Na enkele jaren van vele cluboptredens met verschillende andere bandjes, begon hij als sessiemuzikant in de grootste studio van Manhattan. Enige tijd later specialiseerde hij zich in ’t schrijven en opnemen van filmmuziek en begon zijn eigen studio waar hij nu op free-lance basis zijn werk maakt voor filmstudios en tv producties. Voorbeelden van zijn veelzijdigheid kun je op zijn website via clips met muziek van hem bij reclamefilmpjes en stukken filmmuziek bekijken en dan merk je dat Graham een muzikale duizendpoot is die alles aankan van heavy metal vocals tot zuiderse calypso muziek al naar gelang de opdrachtgever ’t wenst. Momenteel werkt hij aan de soundtrack van de binnenkort te verschijnen film “The Bad Boys of Summer” en schijft hij muziek voor de Franse popster “Lola” voor diens volgende cd “Take It Like I Give It”. Maar ondertussen zit Graham niet stil en werkt hij ook aan zijn eigen productie “The Sons” waar hij zijn eigen ding kan doen, deze eerst opnames, een E.P met vier nummers, laat ons horen dat hij houdt van alt.Country en Americana, en vermits op het hoesje enkel zijn naam vermeld is, met daar achter alle mogelijke instrumenten, vermoed ik dat dit het resultaat is van Graham’s studiowerk in zijn ééntje. We hebben geen info-sheets, op de website vinden we ook niet meer informatie. In alle geval “The Sons” klinken goed en de sound herinnert me aan de eerste Eagles platen, met close harmony vocals zoals Glenn Frey en Bernie Leadon ons brachten, en het laatste nummer “When Moaning Comes” is een wat ruigere song waar zijn stem meer een “Mellencamp” timbre heeft met wat Ryan Adams invloeden en ook de stijl het nummer hieraan herinnert. Drie songs en een (zeer korte) mooie instrumental, spijtig dat het zo vlug voorbij is, want “The Sons” is een perfecte staalkaart van Graham’s kunnen en als ik hem een bescheiden raad mag geven: Graham, zorg voor een paar goede begeleiders, je zult via je studiowerk keuze genoeg hebben, maak een full album van dit kaliber, en “Get the Sons on the road!”
(RON)


BLACK LAB
PASSION LEAVES A TRACE
Website: www.blacklabworld.com
www.myspace.com/blacklabband
Mail: contact@blacklabworld.com
Label: Eigen Beheer

 

Paul Durham en Andy Ellis vormen samen het duo Black Lab. "Passion Leaves A Trace" is hun derde full-CD na "Your Body Above Me" (Geffen Records) en "See The Sun" (Epic Records). Van de eerste single uit dit album "Mine Again" verkochten ze op korte tijd 12.000 kopies via iTunes. Dat zal allicht iets te maken hebben met de kwalititeit van die song en ook omdat er verdacht veel vergelijkingspunten opduiken met de muziek van U2, inclusief het "The Edge"-achtige gitaarwerk van Ellis en de Bono-achtige etherische zang van Durham. Ook op "Ghost In Your Mind", "The Real You" en "Gone" blijven ze in het spoor van de Ieren musiceren en - het dient gezegd - ze doen dat zeer goed. Black Lab kreeg dan ook niet voor niets het label "The American U2" opgespeld. Het duo uit Los Angeles, Californië spelen inderdaad dezelfde monumentale rock en pop met dezelfde zweverige gitaarsound die over de harmony vocals heenvloeit. Toch vind ik persoonlijk dat ze zich in enkele nummers meer kunnen spiegelen aan andere gelijkaardige bands als Savage Garden en Eskobar. Paul Durham tekende voor het schrijven en inzingen van alle songs en Ellis bespeelt de gitaar, keyboards en andere electronica op een moderne wijze hetgeen de sound van deze CD zeker ten goede komt. Eén van mijn favoriete songs op "Passion Leaves A Trace" is de sterk gezongen ballad "Weightless" met deze lyrics : "who is to say who is to know the truth? when no one is left and nothing they said can save you, who is to say who is to blame and who will you give yourself to? when nobody wants more than I want you". Ook "Pictures Of People", "Broken Heart" en "Sun And Moon" zijn mooi gearrangeerde en uitstekend gezongen popsongs. "Good" kan dan weer best gecatalogeerd worden als zuivere U2-noise-rock. Als toemaatje staat er ook een hidden track op dit album, namelijk een uitstekende cover van "Your Ghost" van Kristin Hersh. Black Lab heeft een uitermate bevallig album afgeleverd dat zich na meerdere beluisteringen steeds beter in het gehoor vast gaat ankeren en om deze reden dan ook al enkele keren door de speakers ging ten huize (valsam).


INNES SIBUN
FARMHOUSE BLUES
Website: www.innessibun.com
Website: www.zyx.de
www.myspace.com/innessibun
Label: Pepper Cake
Distr: Zyx Music Gmbh
www.zyxmusic.de / zyx@cuci.nl
VIDEO

 

Innes Sibun begon met het spelen van gitaar op zijn 12de en leerde het meeste door te jammen met andere jazz – en bluesgitaristen en door het luisteren naar BB King. In 1990 richtte hij de Innes Sibun blues Explosion op en nam ook daarmee zijn eerste cd op genaamd ‘That’s What The blues Can Do’ door niemand minder dan Mike Vernon geproduced. Dit legde hem geen windeieren en zorgde er zelfs voor dat hij in 1993 mee de road op mocht met Robert Plant. Een tour die doorheen de verenigde staten ging en hem zelfs een tv- optreden opleverde bij Jay Leno en zelfs MTV. Ondertussen heeft hij al bij menige band zijn diensten bewezen en ook reeds 6 eerdere cd’s opgenomen en nu is er dan ‘Farmhouse Blues’. Een cd met 11 songs waarvan de meeste van zijn hand en enkele covers van o.a. Otis Rush (All Your Love) en Willie Dixon (I’m Ready). Geopend wordt er met ‘Sooner Or Later’, een song die me doet denken aan de oudere rocklegendes zoals Deep Purple en Black Sabbath maar dat komt veelal door de gitaarklank van Sibun. Op dit nummer hoor je ook al meteen dat Sibun de gitaar meer dan beheerst, regelmatig doet hij me denken aan Gary Moore. Als je nu denkt dat de muziek van Sibun enkel heavy blues is dan zorgt nummer 2 ‘Speak To Me’ ervoor dat je vooroordeel weg is want dit is een onvervalste R & B song. En op ‘So Tired Of Living’ gaat Sibun de rustige toer op en deelt hij ons mee ook ook thuis te zijn in hetgeen wij 12 maten blues noemen. Verder heeft Sibun het geluk een klasse ritmesectie aan zijn zijde te hebben met Duncan Leslie op basgitaar en Robbie Brian aan drums. En vergeten we zeker ook niet het mooie werk op Hammond en piano van Dan Inzani. Als dat nog niet voldoende is trommelde hij ook enkel gastmuzikanten op die meer kleur geven aan de songs door middel van bluesharp of sax. Over het algemeen is ‘Farmhouse Blues’ een stevige blues cd geworden voor liefhebbers van het Engelse genre blues met regelmatig snedige gitaarsolo’s. enig minpuntje is misschien de stem van Sibun die me soms doet vermoeden dat hij ze forceert om toch maar ruw te klinken. Niet doen man zou ik zo zeggen.
Blueswalker.


DEE RAY
STILL DREAMING
Website: www.deeray.com
www.myspace.com/ deerayband
E-mail: deerayinfo@yahoo.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/deeray2

 

Het zal wel beroepsmisvorming zijn, als je regelmatig bij het beluisteren van een van de nieuwe artiesten die je wat toesturen, de stem of stijl van een bekende voorganger meent te horen. Zo heb ik wel meer dan eens gedacht, goeie gitaar, net Stevie Ray ... of ... mooie Americana, beetje de stem van Steve Earle. Toen ik echter deze productie beluisterde kon ik de Pretenders en Chrissy Hynde niet meer uit mijn hoofd verbannen. Dee Ray heeft nu eenmaal die stem en de band maakt dan toevallig ook nog muziek in dezelfde stijl. Toeval of niet, we zullen het nooit echt weten, een zaak is zeker, dee ray maakt mooie muziek. Naast een goeie zangeres/songwriter is dee ray ook nog een prima bassiste. Zij komt uit San Diego, en volgens een vriend die een maand de U.S.A doorreisde, de mooiste stad die hij bezocht had. Deze "Still Dreaming" is een mooie verzorgde productie geworden, zuivere opnames, prachtig verpakt, een release die een "major" platenfirma waardig is, maar toch is dit alles met eigen middelen gerealiseerd. Van de tien songs op de cd zijn er maar weinig die wij op de redactie "vulling" noemen. "Rattle” bijvoorbeeld is erg mooi, een punkabilly ritme, met daarbovenop de rustige zanglijn van dee ray , een contrast dat het nummer heel origineel maakt. Best van al is de song “Other Side” mijn zijn hypnotiserende gitaarrif en dee ray’s stem in optima forma. Dus als je houdt van stevig rockende gitaren met een beetje ‘n punky randje, en goedgebrachte sterke songs, of zeker als je een Pretenders fan was of nog steeds bent, niet twijfelen!
(RON)


JAYSON BALES & THE REVIVAL
CRUEL & UNUSUAL
website : www.jaysonbales.com
www.myspace.com/jaysonbalesandtherevival
label : Pampelmoose Records / info : www.pampelmoose.com
Info: Shut Eye Records / www.shuteyerecords.com
bayly@shuteyerecords.com
www.cdbaby.com/cd/bales4

 

"If you would have told me, what I was doing wrong, I might have been able to do it right. But I've just been guessing, and it's messing with my head, it's not the what but what you never said"

( "I Wonder Where You Are Tonight, Jayson Bales)

 

Het geluk zit in een klein hoekje of geluk moet je afdwingen ... wat er ook van zij, via Addy Nijenboer, die ooit het genoegen had om met niemand minder dan Jimmy Lafave oudejaar te vieren, zijn wij op het spoor gekomen van singer/songwriter Jayson Bales die destijds mocht opdraven als support-act en dat deed tot ieders tevredenheid. Met het album "Cruel & Unusual" kunnen wij ons eindelijk een beeld vormen van de man uit Dallas, want eerdere pogingen om de albums "Clermont St" ('02), "Pretty Good Year" ('03) en "Broken Furniture" ('04) in ons bezit te krijgen liepen op een sisser uit. Voor het album "Cruel & Unusual" trok Jayson bewust een aantal soulmates aan die zijn folky-sound van het verleden met een wat ruiger, rocklintje moesten omgorden. Trae Doss (vocals, bass), Greg Fontanillas (drums) en Bruce Johnson (guitar) deden wat van hen verlangd werd, maken voortaan deel uit van van the Revival en worden door Bayles als de gelijke beschouwd van the E Street Band en the Heartbrakers. Bovendien werd Salim Nourallah (Reth Miller, Sorta, Old 97's) aangetrokken als producer en ging Bayles zelf erg diep in zijn persoonlijk wereldje grazen naar storytelling songs. ..."This album delivers a message and is a commentary on our society. Some songs are third party observations ans some a very personal." Het resultaat is verbluffend ... is opener "3.35" nog een twijfelaartje, met "X Street" trekt Bales alle registers open en is de rode loper uitgerold voor songs die "the Boss" groen doen uitslaan van jaloezie ... " Lazarus Banquet Table", "Las Vegas", "I Walk Alone" en de pareltjes "Half Right", (Woody Guthrie's on the radio, he sang for the poets, prophets, dreamers, teachers, fighters and men of war"), "Truth", (now i got myself a family, and some kids (3 !) of my own), "Why don't You Cry Anymore" ( I see you laughing, but i cannot feel your heart) ... spreken voor zichzelf. Meteen wordt (nogmaals) bewezen dat "an album with a message can also be a fun album" en waarom Bruce Springsteen, Robert Earl Keen are masters of songwriting! Jayson Bayles & the Revival komen met het album "Cruel en Unusual" erg dicht in de buurt!

BIG AL DOWNING
LIVE AT XM RADIO WASHINGTON, D.C.
disc 1: Live Concert - disc 2: Live Interview
BIG AL DOWNING: January 9th, 1940 - July 4th, 2005
website : www.bigaldowning.com
label : Crazy Music / info: www.crazymusic.at
www.albemusic.com / www.bamacher.com

 

Big Al Downing doesn't just sing a song, he becomes the song. Big Al Downing doesn't just sing a song, he becomes the song. Country Dan Dixon, XM Radio

 

Een minuscuul berichtje ergens in een uithoekje van de krant ... "Big Al Downing, one of the most succesful African - American artists in Country Music History died on July 4th, 2005." Big Al Downing, een 'boom' van een vent, was juist pensioengerechtigd toen leukemie een einde maakte aan zijn leven en wij met pijn in het (muzikale) hart afscheid moesten nemen van één van de veelzijdigste artiesten die ooit aktief waren in het muziekgebeuren. Country, gospel, blues, pop, disco, rock & roll je kon het niet zo gek bedenken of de sympathieke "kolos" uit Oklahoma voelde zich er in thuis. Zijn eerste succesje bereikte hij in 1960 toen hij als pianist en back-up singer van de partij was bij de opnames van Wanda Jackson's "Let's Have a Party" en een tijdje deel uit maakte van haar begeleidingsband. Vervolgens haalde hij vooral in Amerika geregeld topnoteringen in de country/pop/disco charts en was hij mede door zijn uitgebreid repertoire ook een graag geziene gast op allerlei Europese festivals. De opnames voor dit album vonden plaats op 8/6/2003 in de XM -Radio Washington D.C. studio's en kunnen beschouwd worden als een hommage aan een man die van alle markten thuis was. Klassiekers als "Let the Good Times Roll", "Blueberry Hill" en "Boll Weevil", mochten zeker niet ontbreken op dit schijfje al bewijst Big Al dat hij zelf aardig uit de voeten (?) kon met de pen. Met de rockertjes "Did He Do It", "Sneaky Freaky People" zou Delbert McClinton zelfs overweg kunnen en het duo Micke Muster/Jerry Lee Lewis maken ongetwijfeld brandhout van hun piano met het fantastische "Boogie Woogie Saturday Night" (met of zonder David Allan Coe). De country fans kunnen dan weer hun hartje ophalen met "I Never Told You That I Love You", "I'll Be Your Fool Once Moore" ( misschien wel Downing's grootste succesnummer) en het honky tonkertje "A Cigarette, A Bottle and a Jukebox", Big Al Downing stak zijn bewondering voor Fats Domino nooit onder stoelen of banken en dat respect was wederzijds, zo nam de sympathieke dikkerd uit New Orleans zelfs twee songs van Big Al Downing op. ("Mary, oh Mary" en "Heartbreak Hill") . Ondanks de man nooit de status heeft bereikt van "Mega Superstar" heeft Big Al ongetwijfeld zijn verdienste in het muziekgebeuren en deed producer Kurt Bamacher er goed aan om die opnames voor het nageslacht te bewaren. "God Bless America"