ROOTSTIME cd reviews

TOMMY CASTRO
PAINKILLER
www.tommycastro.com
tommycastromgt@sbcglobal.net
Label : DixieFrog Records / www.bluesweb.com
distr.: Parsifal / www.parsifal.be
VIDEO

The Blues is in good hands. When someone has the right intentions, with sincerity, you can never go wrong. This is the person who has the voice, the sound, and the intentions, to touch everybody's heart.
Carlos Santana

Bluesgitarist/zanger Tommy Castro is al een paar jaar actief in de bluesscène van San Francisco en heeft zojuist met "Painkiller" een mooi visitekaartje afgeleverd aan de hedendaagse wereld van elektrische blues. Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solo-debuutalbum " Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. Castro heeft zich binnen de blues-rock-scène een zeer sterke positie verworven en zijn platen zijn aanraders. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. Vandaag kan Castro een discografie voorleggen van 13 cd’s en 2 dvd’s, dus geen geringe prestatie. Ook in ons land is hij niet onbekend. In 2004 was hij te gast op het Rhythm & Blues Festival te Antwerpen en liet er een bijzonder goede indruk na. In 2005 verscheen "Soul Shaker", in zijn welvertrouwde Blind Pig stal en nu is er de nieuwe cd "Painkiller", met producer John Porter (Taj Mahal, Keb Mo, Santana, B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy) en waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen. Zijn samen met anderen geschreven nummers mengen blues en energieke rock, terwijl zijn zang bovendien fantastisch is. Zijn stem kan rauw en dan weer gevoelig zijn en is beïnvloed door soulzangers als Otis Redding, Ray Charles en Wilson Pickett. Samen met zijn band maken ze ouderwets dampende bluesrock, die veel doet denken aan Delbert McClinton, zoals in de nummers "Err on the Side of Love" en "Lonesome and Then Some". Maar de rechtgeaarde bluesliefhebber komt sowieso goed aan zijn trekken in de funky openende blues-rocker "Love Don’t Care", het duet met Teresa James in het New Orleans-getinte "Goin’ Down South" of de versie van Albert Collins' "A Good Fool Is Hard To Find" met gastbijdrage van Coco Montoya, tracks waarin Castro bewijst dat hij een allround blues- en soulmuzikant is. Castro en zijn band spelen een mengeling van blues, soul en rock met een funky sausje er over. Kortweg: Tommy Castro wordt veelvuldig gerangschikt onder de noemer blues, maar dat genre dekt de lading niet. Castro is vooral soul! "Painkiller" is zijn meest volwassen cd, een cd waar de soul en het spelplezier van afdruipt. Voor zowel de blues-, de soul- als de rootsliefhebber een aanrader en dus alle reden om dit album aan te schaffen.

Tommy Castro werd geboekt voor de 5de editie van het Bugaboos Bluesfestival op zaterdag 9 juni. Aangezien het aantal tickets beperkt is tot 750 zorgt u best om er tijdig bij te zijn. Hij zal samen met zijn band het festival afsluiten. Wat velen niet weten is dat deze band de directe aanleiding was tot het organiseren van dit festival en dit moet dan ook het hoogtepunt worden van vijf jaar Bugaboos Bluesfestival.

Wanneer: op zaterdag 09/06/2007 om 16:30
Waar: In de tent achter muziekcafé Meulenberg, Milostraat 1 2400 Mol
Verdere INFO: www.bugaboos.be - jo@bugaboos.be - Jo Verboven 0473 47 21 79.

THE AUTUMN DEFENSE
Website: www.theautumndefense.com
www.myspace.com/theautumndefense
Mail: info@broadmoorrecords.com
Label: Broodmoor Records
www.broadmoorrecords.com

John Stirratt is al geruime tijd één van de stuwende krachten achter de groep Wilco als bassist en speelde vroeger ook nog bij Uncle Tupelo. Hij vond voor The Autumn Defense een muzikaal gelijkgezinde in Patrick Sansone, die reeds samenwerkingen met Joseph Arthur, Andrew Bird en Josh Rouse op zijn palmares had staan en nu ad hoc ook deel uitmaakt van Wilco. Beide heren wonen in Chicago, Illinois en kozen de groepsnaam omdat ze met deze muziek een herfstsfeer willen creëren waarbij je een mooie zonsondergang kan waarnemen in de late namiddag of in de vroege vooravond. Beiden zijn ze multi-instrumentalisten maar voor deze titelloze plaat hebben ze toch hulp gevraagd aan Brad Jones op bas en Greg Wieczorek op drums. Goed opgebouwde folk-popsongs met een stevige melodie zoals in de jaren '60 of '70 is hun streefdoel en ze zijn niet afkerig om hun bewondering voor The Beach Boys, The Byrds, Bee Gees of Bread veelvuldig te laten blijken. De meeste nummers werden geschreven door John Stirratt terwijl de arrangementen en de produktie vooral door Patrick Sansone werd verzorgd. "The Autumn Defense" is niet hun debuutplaat zoals je zou kunnen vermoeden, maar wel reeds de derde full-CD na "The Green Hour" uit 2001 en "Circles" uit 2003. De eerste en derde CD werd uitgebracht op het Broadmoor Records label dat toebehoort aan Stirratt himself. De 13 songs op dit album stralen een zonnige, dromerige en positieve sfeer uit in de beste Crosby, Stills and Nash-stijl. De violen zijn prominent aanwezig in "Estate Remains" dat schatplichtig is aan de Beatles terwijl "Feel You Now" drijft op een leuke riff gespeeld op een sixties-orgel (erg mooie Memphis-soulmuziek, trouwens). Verder is er nog een mooie pianoballad met "Spend Your Life" en "Canyon Arrow" dat herinneringen oproept aan singer-songwriter Nick Drake. "City Bells" tenslotte gaat dan weer een heel andere richting uit met zijn bossa nova-sound. Vocaal komt John Stirratt behoorlijk sterk uit de hoek, zij het met discrete stem om de liedjes geen geweld aan te doen. In enkele songs zingen beide heren harmony en dat levert powerpop op à la Love in "Winterlight" en in "We Would Never Die". "The Autumn Defense" is een logische voortzetting van hun vroegere werk, maar het wijkt toch behoorlijk af van wat ze bij Wilco ten gehore brengen. Derhalve verdienen ze een eigen plaatsje in de hedendaagse muziekscene en wordt dit album hopelijk even tijdloos als de artiesten die er de inspiratiebron voor uitmaakten.
(valsam)

PAMELA BETTI & DIRTY LOVE
DIRTY BLUES FOR A DIRTY WORLD
Website : www.pamelabetti.com
www.myspace.com/pamelabetti
www.myspace.com/dirtylovebandblues
Info : pbetti@optonline.net
dirtyloveband@optonline.net
Label : Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/pamelabettidl

"I swear that woman has a microphone in her bosom!"
(Sam "Bluzman" Taylor)
"Girl, you got it !"
(Kim Wilson, The Fabulous Thunderbirds)

Ieder jaar kijken wij benieuwd uit naar de (schaarse) vrouwelijke inbreng op de talloze festivals in ons landje. Jammer genoeg is het (voorlopig) weer maar schrale hans .. en dat is bijzonder jammer want deze jongen kan uit het blote hoofd een aantal ladies vernoemen die in aanmerking komen om de tent figuurlijk in de fik te steken. Of wat dachten de heren organisatoren van Barbara Blue, Kellie Rucker, Olga, Teresa Lynne, Brigitte Demeyer, Sister Blue, Maria Daines, The Sherry Jones Band, Patricia Vonne (zie extra support) ... en deze uit Commack, New York afkomstige schone Pamela Betti. Prille veertiger die al een vijftien jaren professioneel meedraait in het blueswereldje en met een album op de proppen komt dat er geen doekjes om draait ....dirty blues for a dirty world! Voornamelijk zelfgepende songs en dat alleen al is een extra sterretje waard maar ook uitstekende covers van Janis Joplin's "Piece Of My Heart" (aub!), Lonnie Mack's "Oreo Cookie Blues", Chris Smither's "Love Me Like a Man". Blues with soul en een performance die klasse uitstraalt ... Pamela stond dan ook al met ondermeer Kim Wilson, Bobby "Blue" Bland, Poppa Chubby op het podium en treedt binnenkort, voor een uitverkocht huis, op met Joe Bonamassa. Seriuze adelbrieven die met dit album nog een aardig verlengstukje krijgen en dat is niet alleen de verdienste van het mooie kind zelf maar ook van een fantastische begeleidingsband. Bill Marino (guitar & dobro), lid van the countryband Quikdraw, New York veteraan Rich Tiel (bass), Mike Scalzo (drums), Tommy Keys (piano) en Frank Latorre (guitar, harp), aktief als Frank Latorre & the Kingbees, begeleiden dit katje dat wij zonder handschoenen niet durven benaderen ... maar toch eens graag live aan het werk zien!

JOSH KIRKLAND
BLUES FALLIN DOWN LIKE RAIN
Website: www.joshkirklandband.com
www.myspace.com/joshkirklandmusic
E-mail: joshkirklandband@yahoo.com
Distribiteur: Blues Promotion / Parsifal
www.blues-promotion.be
blues.promotion@proximedia.be
VIDEO 1 VIDEO 2

Diep in het zuiden van de Verenigde Staten, in Waycross, Georgia, werd Josh Kirkland geboren. Hij leerde reeds op zeer jeugdige leeftijd gitaar spelen en was al heel vroeg in blues geinteresseerd. In het begin was hij een grote fan van het slide-gitaarspel van de plaatselijke gitaargod Duane Allman, later leerde hij Stevie Ray Vaughan en Hendrix kennen, en van daar uit het ganse leger meester-bluesgitaristen. In 2005 werd hij geselecteerd voor de wedstrijd "Blues Idol" met tien deelnemers wereldwijd. In 2006 speelde hij op het Wanee festival in Florida, met als affiche Derek Trucks, Robert Randolph, North Mississippi All Stars, Gov't Mule, Allman Brothers en hemzelf. Van goed gezelschap gesproken. Hoe de sound van Josh Kirkland best te beschrijven valt? Wel neem 85 % Stevie Ray en 10 % Allman Brothers band en 5% Gov't Mule, goed schudden en je hebt de Josh Kirkland sound. De gelijkenis met Stevie Ray Vaughan's gitaarspel is verbluffend en de songtitels zeggen voldoende, wat dacht je van "Ray Ja Vu" of "Allman-ac"? Josh verbergt zijn bewondering voor zijn voorbeelden dus niet. De Hound Dog Taylor original "Going Back To Georgia" (die hier in de Gov't Mule-versie gecoverd is), verandert hier van titel, want als je zelf in Georgia woont maak je er beter "Goin' Down To Texas" van. Moet het nog gezegd worden dat Josh een uitstekende gitarist is en daarenboven nog een behoorlijke zanger ook, sommige zullen hem wel een SRV-kloon noemen, en dat is misschien ook zo, maar ik zeg maar dit, beter een Ray Ja vu dan een deja- vu, want dat maken we hier genoeg mee. Dit kon de plaat geweest zijn die Stevie Ray ons geschonken had, was die verdomde helikopter niet in de problemen geraakt. Luister maar naar "Dark Side Of Town" en "Voodoo Thang" en als je van goede gitaarblues houdt, ben je zeker verkocht, net als ik. Juweeltje!
(RON)

LYNYRD SKYNYRD
AUSTIN CITY LIMITS
- LIVE FROM AUSTIN, TX (DVD)
www.lynyrdskynyrd.com
Label: New West Records
newwestrecords.com/home.php
livefromaustintx.com
Distr.: Sonic Rendezevous
www.sonic.nl
VIDEO 1 - VIDEO 2

Ze hebben weer wat bijzonders weten te vinden voor de nieuwe worp uit de Live From Austin Tx-serie, een serie die ondertussen wel een instituut mag genoemd worden. De grote namen uit vooral het roots-genre, die voor dit programma een concert gaven zijn talrijk. En dat al zo'n dertig jaar lang. Het mag dan ook een gouden greep genoemd worden dat New West diverse optredens op DVD uitbrengt. Toch is het goed om te weten dat de reeks opnamen vaak garant staan voor tijdloze kwaliteit. We blijven eind in de jaren negentig steken voor de nieuwe uitgave, die bestaat uit een concert van Lynyrd Skynyrd. Deze swamprockers uit Florida zijn naast de Allman Brothers Band de andere grootheid uit het Southern Rock genre. De stijl die begin jaren zeventig blues en country vermengt met een dampige vleug moeras uit de zuidelijke staten van Amerika. Zoals bekend maakt in oktober 1977 een vliegtuigongeluk, waarbij zanger Ronnie Van Zant, gitarist Steve Gaines en zijn zus Carrie (die achtergrondzangeres was) om het leven kwamen, een einde aan het succes van Lynyrd Skynyrd. De andere bandleden overleefden de crash ternauwernood. Sindsdien zijn diverse pogingen gedaan het vuur opnieuw aan te wakkeren. Met "Live From Austin, TX" doen de heren een nieuwe poging in een bezetting die niets gemeen heeft met het Lynyrd Skynyrd van zo'n 30 jaar geleden. Het begint hoopvol met een stevig nummer met moddervette gitaren, nl. de titeltrack van het toen actuele "Edge Of Forever"-album, dat er voor zorgt dat je vanaf het begin gepakt wordt door dit concert en bewijst Skynyrd, naast hun eigen bestaansrecht, dat Southern Rock nog steeds springlevend is. Grote wapen van Lynyrd Skynyrd blijft de roulerende gitaarsolo's, van de drie-dubbele gitaar-tandem onder leiding van Gary Rossington. De groep gitaristen bestaat verder uit ex-Blackfoot gitarist Rickey Medlocke en de uit de Outlaws afkomstige Hughie Thomasson. Dit duo verzorgt de opzwepende gitaarpartijen en probeert elkaar regelmatig naar de kroon te steken. Maar ook de vocalen van Johnny Van Zant blijven alle nummers lang staan als een huis. Okay, de heren moeten het enigszins van oude roem hebben, maar wij kunnen geen genoeg krijgen van al die geweldige Skynyrd-klassiekers. Zo krijgen we prachtige, opzwepende versies van nummers als "What's Your Name" en Jimmie Rodgers "T For Texas". Het zijn zeker niet de enige tracks die de aandacht verdienen op deze op 15 december 1999 in Austin opgenomen dvd. Met een geschiedenis als die van Lynyrd Skynyrd staat een avond bol van de klassiekers als "Gimme Three Steps" en "The Ballad Of Curtis Loew", een nummer dat ze niet vaak live vertolkten, maar hier dient als afsluiter in een uitzinnige medley. Maar ook "Sweet Home Alabama" is aanwezig, en natuurlijk afgesloten door "Free Bird". Dit swingende "Live From Austin, TX" is gewoon een topper. Veel nummers die goed gespeeld zijn en een duidelijk beeld geven van hoe opwindend een Skynyrd-concert anno 1999 kon zijn. Dit alles maakt van dit concert een waardig eerbetoon aan de originele line-up, en deze 67 minuten tonen nog eens aan dat na dertig jaar Lynyrd Skynyrd nog steeds een act is om rekening mee te houden.

CONRAD WALZ
MILLIONAIRES BLUES
Website: www.conradwalz.com
www.myspace.com/conradwalz
Mail: info@conradwalz.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/conradwalz

We zijn aanbeland in Calgary, Alberta, Canada voor de muziek van Conrad Walz, een singer-songwriter wiens stijl je best kan omschrijven als blues, alt.country poprock of simpelweg rock'n'roll. De muziek en de sfeervolle teksten vol emoties, humor en gevoelens krijgen een voorkeurbehandeling en speciale aandacht van Conrad Walz. Midden jaren '90 begon hij met een eigen groepje "The Straw Dogs" dat één CD-tje "Hazy Places" lanceerde in 1995 en daarna al snel in het niets verdween. Na meerdere omzwervingen in diverse muzikale projecten werd hij met zijn toenmalige groepje "Honeygun" genomineerd als kandidaat voor de Canadese National Songwriter Competition. "Millionaires Blues" is zijn solo-debuutalbum met 13 zelfgeschreven songs die een reis doorheen zijn eigen en fictieve ervaringen beschrijven, waardoor de CD een tijdloos document geworden is. Walz speelde voor dit album bijna alle instrumenten zelf in (akoestische en elektrische gitaar, bas, keyboards, banjo, dobro en percussie) en werd voor het drumwerk geholpen door Adam Esposito. Op enkele songs werden ook gasten uitgenodigd om vooral het vocale werk wat te verstevigen. Het beste werk kan je horen op o.a. het swingende "Miss Dynamite", "Something For The Pain", "Painting On The Wall", "Train To Spain" en het countrygetinte "Remember The Days In The Sun". Intussen heeft hij ook een nieuw groepje opgericht "Conrad Walz And The Wrecking Ball". Op het hoesje van zijn CD zegt hij zelf : "Hope ya like it, cause you're not getting your money back! It's already spent.". No problem, Conrad. We hebben geen spijt van de aanschaf van deze CD en wachten geduldig op een opvolger.
(valsam)

WATERMELON SLIM & THE WORKERS
THE WHEEL MAN
Website: www.watermelonslim.com
www.myspace.com/watermelonslim
Label:Northern Blues Music
Website:www.northernblues.com
info@northernblues.com
Distr.: Parsifal
www.parsifal.be
VIDEO

"Watermelon Slim incarnates the deepest and truest roots of American music. Combine Jimmy Rodgers, the Carter family & Bob Wills with Blind Lemon, Sonny Boy Williamson and Wilson Picket -- and you have Slim -- a one-of-a-kind pickin'n'singin Okie dynamo."
Jerry Wexler, Legendary Producer (Ray Charles)

William 'Bill' Homans a.k.a. Watermelon Slim heeft pas zijn nieuwste cd "The Wheel Man" uit, zijn vierde in vijf jaar en zijn tweede voor het Canadese NorthernBlues label. Slim is een Vietnam-veteraan en het was daar, terwijl hij in een leger hospitaal verbleef, dat hij zichzelf gitaar leerde spelen (left-handed backward slide guitar), een Zippo aansteker als slide gebruikend. Ondanks bezigheden als het telen van watermeloenen en een studie in de letteren verdiende hij zijn kost vooral als vrachtwagenbestuurder. In de vroege seventies (na zijn terugkeer uit Vietnam) bracht hij al een plaat uit ("Merry Airbrakes"), gevuld met protest songs. Er was nadien wel zoiets als een afwisselende muzikale carrière met blues ikonen als Henry 'Sunflower' Vestine van Canned Heat, Chicago blues harp player 'Earring George' Mayweather, Bonnie Raitt, Robert Cray, John Lee Hooker, Boston bluesman Chris Stovall Brown, en in Parijs met de uitgeweken New Orleans barrel-house pianist Champion Jack Dupree, maar in 2002 kreeg hij plots een hartaanval en schoot er bijna het hachje bij in. Die ervaring was de aanzet van zijn echte roeping, singing and playing the blues. Hij bleef vrachtwagens besturen, de vrije tijd werd echter alsmaar meer opgevuld met blues optredens en dat Slim door de jaren met vele blueslegenden gespeeld heeft is best terugvinden in zijn muziek. Er kwam een cd, "Big Shoes to Fill" (2002), opgevolgd door "Up Close & Personal" in 2003. Northern Blues zag brood in zijn talent en er kwam een nieuw platencontract en de cd, "Watermelon Slim & The Workers", een cd die door het Britse blad Mojo werd uitgeroepen tot beste bluesalbum van 2006. In 2005 werd hij voor de W.C. Handy Awards genomineerd als 'Best New Blues Act' en sinds zijn debuut voor Northern Blues staan Watermelon Slim & The Workers veel in de belangstelling. Toen ik het nieuwe album, "The Wheel Man", in handen greeg, dacht ik dit wordt weer een gewoon blues cd met zijn typische sound, maar neen wat ik hoorde was wel even een verrassing. Meteen was ik weg van deze nieuwe plaat. Slim schrijft niet enkel de nummers, maar zingt ze ook allemaal en zijn band spelen de songs voortreffelijk. Slim speelt slide gitaar, dobro en een gemeen vuil mondharmonica. Daarentegen speelt zijn band ijzersterk, maar als Slim alleen op slide speelt, is dit muziek om echt van te snoepen. "The Wheel Man" is heviger, en vooral overtuigender dan de voorganger. Het is een zeer gevarieerde cd geworden van rauwe rock met Chuck Berry-achtige riffs tot doordringende ballads waarin we alleen de bloedstollende zang van de man horen, samen met zijn door merg en been scheurende mondharmonica. Old-school, deep blues, met Delta-tot-Chicago invloeden, zo kunnen we zijn songs het best omschrijven. De tracks op dit album gaan meestal over het leven in deze moderne wereld, maar nog meer over misdaad, zoals in de titeltrack "The Wheel Man" (met Magic Slim als gast), maar ook over wellust ("Peaches") of de zonde ("Jimmy Bell"). Naast nummers als "Truck Driving Mama" en "Newspaper Reporter" die meer een ode aan de blues zijn en waarin hij zingt dat het niet toegelaten is om te drinken tijdens de job, gaat onze grootste aandacht naar het a cappella "Jimmy Bell", waarin Slim solo met zijn mondharmonica zingt en het slide en vocale sterke "Judge Harsh Blues" ook alleen gebracht door Slim zelf. Een heel eigen stemtimbre, een uitstekende begeleidingsgroep en gastbijdragen van Magic Slim en pianist David Maxwell zorgen voor een merkwaardige, zeer goede en ook zeer gevarieerde blues-cd, een cd voor hen die van de traditionele blues houden. De lezer heeft natuurlijk al lang gemerkt dat wij best weg zijn van deze cd, en terecht, want zo worden ze niet alle dagen gemaakt.

JENNY KERR
WOOD & STEEL
Website : www.jennykerr.com
www.myspace.com/jennykerrmusic
info: info@jennykerr.com
label : Okey Doke Records
Manager: Ashley Winters / ash@jennykerr.com

Enkele jaren geleden, bij de zoveelste poging om het singer/songwriterswereldje in de "picture" te plaatsen, waren wij getuige van één van de eerste optredens van Jenny Kerr in ons kikkerlandje. Het cafetaria van CC. De Werft, Geel was the place to be en buiten de spreekwoordelijke paardekop, onze eigenste Barbara Dex, en wat "kenners" (allen met vrijkaart) was de publieke belangstelling erg matig. En zoals steeds hadden de afwezigen weer eens ongelijk ... maar als inrichter koop je daar geen brood van en het initiatief stierf dan ook een stille dood ondanks Sam Lapides er een tijdje later de pannen van het dak speelde. Globetrotter Jenny Kerr, zij verbleef ondermeer acht jaren in Parijs, is ondertussen met haar vijfkoppige band een erg graag geziene gaste geworden in Europa. Het debuutalbum "Itch" en de uitgebreide versie "Extra Strenght" werden bescheiden successen in blues/country & rootsrock middens. Onlangs verscheen het akoestische album "Wood & Steel" waarvoor Jenny Kerr (vocals, acoustic gt, banjo, harmonica) enkel beroep deed op ouwe getrouwe Phil "Philbillie" Milner (acoustic gt, vocals, resophonic gt, percussie) en Ian Boelens (6 & 12 string acoustic gt, resophonic gt). Tien zelfgepende songs passeren de revue en zetten netjes op een rij waarom de erg charmante singer/songwriter uit San Francisco, California door diezelfde kenners op dezelfde hoogte wordt geplaatst als Lucinda Wiliams, Janis Joplin, Bonnie Raitt, Susan Tedeshi, Tracy Nelson of Marcia Ball. De fans van Jenny Kerr & Philbillie kregen onlangs een live -voorproefje van dit album, want toen was het duo ondermeer te gast in het Crossroads Cafe, Antwerpen en De Fagot, Ingelmunster. "Just four hands, two voices and great songs ... no band to hide behind, no volume to lean on, no chaos to fall back on ...". Voor wie de optredens mocht gemist hebben ... je krijgt een nieuwe kans op 8 April (with full band, Crossroads Antwerpen) en slaat dan twee vliegen in een klap ... een ongetwijfeld schitterend concert en een fraai akoestisch album gesigneerd door Jenny Kerr & band als exclusief paascadeau .... wat wil een mens nog meer?

PEG SIMONE
THE DEEPER YOU GET
Website: www.pegsimone.com
www.myspace.com/pegsimone
Mail: info@pegsimone.com / peg.simone@gmail.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/pegsimone4

Peg Simone kreeg een plastieken gitaar als 4-jarig kind en sindsdien wilde ze alleen maar rock'n'rollen. Zelf zegt ze de microbe definitief te pakken hebben gekregen bij het beluisteren van "Walk On The Wild Side" van Lou Reed toen ze zes jaar oud was. Toen ze elf jaar was kreeg ze eindelijk haar eigen akoestische gitaar en vier jaar later werd dat exemplaar ingeruild voor een eerste elektrische gitaar. Ondertussen had ze zich ook bekwaamd in het schrijven van beklijvende, tijdloze, gepassioneerde en doorleefde songs die ze sinds 2000 ten gehore brengt op haar albums "Branded Heart" (2000), "Billy" (2002) en "Swoon" (2004). Het zopas verschenen "The Deeper You Get" is dus nummer 4 voor Peg Simone. Deze New Yorkse dame beschikt overigens over een speciale fluwelen stemgeluid zoals je kan horen in songs als "In The Park", "Spellbound" en in "I'm Calling". Op haar website noemt iemand haar muziek "rock noir" die een specifieke sfeer creëert alsof ze je in haar liedjes een geheim toevertrouwt dat enkel voor jou bestemd is. Invloeden van gelijkgeaarden als Patti Smith of The Gun Club zijn overvloedig terug te vinden in haar 10 beklijvende en kippenvelmomenten bezorgende songs op deze CD. In haar stem hoor je de pure emoties opborrelen hetgeen je laat voelen dat zij zich volledig in de liedjesteksten inleeft en ze recht vanuit haar hart en gevoelens brengt. En toch zit er ook een behoorlijke dosis rock'n'roll in een paar songs zoals bijvoorbeeld in "Whisper" met elektrische gitaar en drumsbeats. Rock'n'roll was immers wat ze reeds van kindsbeen af wilde maken. En dat heeft ze behoorlijk goed gedaan op "The Deeper You Get". Wie van Patti Smith of PJ Harvey houdt zal hierin zeker zijn gading vinden. (valsam)

JUSTIN TOWNES EARLE
YUMA
Website : www.myspace.com/justinearle
Label : Eigen Beheer
www.cdbaby.com

Je zou er de tel bij kwijt worden als je de albums van Steve Earle overschouwt, je hebt twee handen nodig om zijn huwelijken op te tellen, gelukkig was hij minder produktief in het verwekken van kinderen en heb je maar drie vingertjes nodig om zijn nageslacht op te tekenen. Justin Townes Earle (1982, Townes verwijst naar Townes Van Zandt) is de eerste van het gezinnetje Earle en zou ontsproten zijn uit Steve's huwelijk met Carol Hunter en dat was destijds het derde in het (lange) rijtje van zeven dat (voorlopig) met Allison Moorer in 2005 een halt werd toegeroepen. Niets belangrijks hoor ik u al opperen maar laat die Justin Townes Earle het nu ook nog in zijn hoofd halen om net als zijn beroemde vader zich te begeven in het singer/songwriter gebeuren ... de appel valt blijkbaar niet ver van de boom ... zo vader zo zoon. Justin weet het allemaal te relativeren, onder het motto van "Always forging his own path no matter where the others are going", een levensles die hij ongetwijfeld van papa meegekregen heeft, probeert hij zijn weg te vinden in het Americana/alt. country gebeuren. Een voorzichtige poging weliswaar want slaagde Steve Earle er destijds in met het album "Guitar Town" de ganse muzikale wereld te verbazen dan houdt zoon lief het voorlopig bij een zestal songs die voorlopig niet verder reiken dan een behoorlijk gemiddelde. Met een mini album dat begint en eindigt met het getingel van een muziekdoosje heeft Justin nog enkele aardige verrassingen in petto. Opener "The Ghost of Virginia" is een traditionele "train" song, "You Can't Leave" hoort thuis in het country-blues landschap, met het titelnummer "Yuma" heb je geen DNA test nodig om vast te stellen dat Justin een zoon is van en geïnspireerd door ... juist. Hij ligt er blijkbaar niet van wakker ..."I Don't Care" en tokkelt op zijn manier een album in mekaar dat met "Let The Water Rise" en "A Desolate Angels Blues" (inclusief harmonica), volgens mijn bescheiden mening, de toekomstige richting aangeven die Justin Townes Earle inslaat. In het najaar kunnen wij zien of onze prognose juist is want dan komen Justin Townes Earle en Jubal Lee Young (zoon van Steve Young & Terrye Newkirk) als "The Sons of The Guns" op toernee door Nederland en hopelijk Belgie.

Inlichtingen :
Joanna Serraris
Musemix
Frankenstraat 12
2582 SK The Hague
The Netherlands
T: +31 70 338 8708
C: +31 615 640 226
www.musemix.com
joanna@musemix.com