ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006


 


LIL' DAVE THOMPSON
GOT TO GET OVER YOU
Website: www.lildavethompson.com
www.lildavethompson.co.uk
Email:info@slimsblues.com
Label: www.electrofi.com
Info@electrofi.com
Distr.:Parsifal
www.parsifal.be

 

Na 4 jaar afwezigheid in de blues-scene is hij er weer terug, Lil’ Dave Thompson, afkomstig uit de Mississippi Delta. In 1996 bracht hij ons zijn debuut op het befaamde Fat Possum label, maar hij overtuigde niet echt en verdween vlug van het toneel, richting vergetelheid, dachten wij. Maar in 2002, zes jaar later dus, verschijnt zijn tweede album op het JSP label, getiteld "Come On Down To The Delta", een CD die ditmaal reeds een meer moderner geluid liet horen. Maar nog vond Lil’ Dave geen toegang tot het grote publiek, gewoonweg omdat de opnames niet toonden waartoe deze gitarist in staat was. Nu is er dan eindelijk "Got To Get Over You", een prachtige productie op het Electro-Fi label, waar kwaliteit bijna vanzelfsprekend is. Lil’ Dave zorgt deze keer voor een uitstekend blues-soul album, dat vol zit met afwisseling. Zijn soulvolle stem en mes-scherp gitaarspel dat het midden houdt tussen Albert King’s "cross-cut saw" stijl en Little Milton’s ”Mellow” gitaarpartijen, loodsen ons door shuffles, slow ballads, en zuiderse up-tempo nummers. Het is moeilijk om er favorieten uit te pikken, maar de opener is al meteen raak, de titelsong "Got To Get Over You" is een nummer met een snerpende vette Albert King gitaar bovenop een Booker-T basis zoals uit de grote Stax periode. We gaan verder met het swingende "Out In The Cold" een prachtige Texaans aandoende boogie, met flarden Freddy King gitaar. Een mooie shuffle ("I Got The Blues"), de Albert Collins getinte, snelle instrumental ("Need For Speed") en om het rijtje van de Kings tevervolledigen krijgen we "Lil’ Girl", in onvervalste B.B.King stijl, best te omschrijven als : "Albert King takes Lucille out for the night". Dus wat mogen we verwachten van Lil’Dave Thompson en zijn (Canadese) band: een mooi modern gitaaralbum met een zeer hoog soulgehalte, of zoals de New York Times onlangs schreef: "Whoa, Lil’ Dave plays Blues of the highest order".
(RON)


JESUS VOLT
IN STEREO
Website: www.jesusvolt.com / www.myspace.com/jesusvolt
Label: Dixiefrog Records / www.bluesweb.com
distr.: Parsifal / www.parsifal.be

Jesus Volt is een eigenzinnige Franse band die blues brengt in de ruimste zin van het woord. Door hun verschillende achtergronden brengen de groepsleden ons een mengeling van rock, funk, punk en ja, zelfs R&B invloeden over een stevige basis van eigentijdse blues.Toen in 2000 hun debuut "Always Drunk Never Sad" verscheen was deze al veelbelovend, maar drie jaar later toen "Electro Button Funky CoXXX." verscheen, in een productie van Jean Marie Aerts, wisten we het zeker, dit was niet zomaar 't zoveelste blues-cover bandje, hier waren vernieuwers aan het werk. Deze keer werd de productie gedaan door niemand minder dan Tony Cohen, bekend van Nick Cave, en hij heeft zich nuttig gemaakt:de "Devils Music", zoals de blues wel eens genoemd wordt, is alive again. Al nemen de heren dat hier wel erg letterlijk, bijna de helft van de songs gaan ook over de duivel, al laat de groepsnaam het ons eerder in de andere richting zoeken, genre new gospel. Maar niks van dit alles. Het openingsnummer "Voodoo In A Motel Room" laat ons al dadelijk proeven van de duivelse sfeer en de opvolger "I Won't Get Down" blijft die sfeer aanhouden. "Jungle Blues" en "Up In Flames" zijn zo mogelijk nog duisterder met gitaren als cirkelzagen en drums als een drilboor. "Devil In A Red Tuxedo" is funky, met Hendrix gitaren, Beefhaert vocals en falsetto koortjes, verre van gewoon dus. Even wordt het dan wat luchtiger, met het rappige "Little Green Men", doorspekt met spacey synthgeluidjes.Twee nummers verder gaat het er dan weer lekker heavy aan toe met "Conservative Jackass Blues", waarschijnlijk opgedragen aan Bush. De cd eindigt met een "normale" versie van de traditional "John The Revelator", de enige cover op deze schijf. Dixiefrog heeft zoals altijd weer puik werk geleverd met deze productie vol verrassende, unieke bluesnummers. Voor de fans van Big Sugar, Mystery Slang en vooral Blue Bob (drie erg onderschatte bands).
(RON)
P.S.:Terwijl ik deze recensie zit te typen, begint er plots na enkele minuten stilte een "hidden track", weer een verrassing meer op deze cd!



ALBERT CUMMINGS
WORKING MAN
Website : www.albertcummings.com
Email: publicity@albertcummings.com
Label : Blind Pig Records
www.blindpigrecords.com
distr.: Parsifal
www.parsifal.be

 

Na beluistering van het nieuwe album "Working Man" kunnen we alleen maar concluderen dat de uit New England, USA afkomstige bluesgitarist/zanger Albert Cummings genoeg talent in huis heeft om een hele grote te worden. Op zijn eerste solo album, "From the Heart" kon de 38 jarige gitarist beroep doen op 'Stevie Ray Vaughan's full Double Trouble lineup' met o.a. Chris Layton, Tommy Shannon en Reese Winans. Voor zijn Blind Pig-debuut, "True To Yourself" (2004), kon Cummings terug rekenen op de steun van zijn buddy Tommy Shannon op bas, Austin session kingpins Riley Osborne op de toetsen en B. E. Frosty Smith op drums. Met de hulp van producerJim Gaines (Santana, Luther Allison, Stevie Ray Vaughan, Albert Collins) had Cummings een intens explosief album afgeleverd. Een plaat waarmee hij de meeste aanspraak mag maken op de titel 'opvolger van Stevie Ray Vaughan'. Buiten zijn persoonlijke band met Double Trouble, heeft Albert ook het respect gewonnen van vele andere artiesten, zo was hij regelmatig te zien bij Buddy Guy, Charlie Musselwhite, John Hammond, Susan Tedeschi, Tommy Castro, Chris Duarte, Bernard Allison, the Neville Brothers, the Fabulous Thunderbirds, Sheryl Crow, Duke Robillard en heeft hij wel negentien keer het voorprogramma van B.B. King gedaan. Zijn nieuwe album "Working Man" is een nog overtuigender bewijs van 's mans kunnen dan zijn vorige plaat. Met als producer opnieuw Jim Gaines achter de knoppen en twaalf ijzersterke songs in de achterzak, een fabelachtige gitaartechniek en een geweldige begeleiding van Dave Smith op bas en Steve Potts op drums, wordt hier een bluesrock-klassieker neergezet. Reeds van bij het éérste nummer, de prachtige Merle Haggard-cover "Workin' Man Blues" valt mij op hoe Cummings streeft naar kwaliteit en vooral de luisteraar het naar zijn zin wil maken, om dan even later met het heel ritmische "I Feel Good" de dansspieren los te maken. Ja natuurlijk, mijn keuze is gemaakt dit is pure fun, swingend, dansbaar, gedreven en vooral met passie, juist zoals ik die wil horen, dit wordt nog maar ééns bewezen in de slow blues nummers "Let Me Be" en "First Day". De muziek van Stevie Ray Vaughan kunnen we gemakkelijk herkennen op een nummer als "Rumors" waarin de gitaarriffs van Cummings een prominente rol spelen. "Working Man" staat dan ook bol van meeslepend gitaarwerk. Naast de enige cover zijn de zelf geschreven songs ook prima verzorgt in een warme no-nonsense productie. Kortweg: Bevlogen, intens, eerlijk en explosief als Stevie Ray maar met een duidelijk eigen gezicht. Gewoon bluesrock van de bovenste plank!

 



HARRY BODINE
WHICH WAY HOME
Website: www.harrybodine.com
www.myspace.com/harrybodine
Email: harry@harrybodine.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/harrybodine

 

Het doet mij erg goed dat anno 2007 nog steeds muzikanten wakker worden met een rotgevoel. Dat is nu de blues. Songwriter/gitarist Harry Bodine komt uit Austin, Texas, en hij kan je alles over dat bluesgevoel vertellen. Vertellen doet hij al zingende op zijn nieuwe cd: "Which Way Home". Het is die lange en onbegaanbare weg naar huis die wij moeten volgen. Onderweg passeren elf tracks waarin Bodine de blues een fikse opdonder geeft. Het is een opdonder die het genre verdient. Bodine's collega’s willen namelijk snel vervallen in gemakzucht door het standaardwerk van anderen te herkauwen, maar Bodine doet dat dus niet. Hij weet op de één of andere manier de traditionele blues te ontmaskeren in een eerbetoon aan Bodine's grootste bluesheld: Duane Allman. De albums van the Allman Brothers' "Fillmore East" en "Layla " van Derek and the Dominos waren de grootste inspiratiebronnen in zijn jeugd om ook naar de slidegitaar te grijpen. In 1999 was hij als songwriter/gitarist één van de frontmannen van de band Delta Roux, waarmee hij gedurende vijf jaar, naast hun thuishaven Austin, ook in Europa shows opende voor o.a. Aarron Neville, Delbert McClinton, The Fabulous Thunderbirds en vele anderen. "Which Way Home" is een levendige bluesplaat geworden in een rauwe en vertrouwde vorm. Harry Bodine haalt het niet in zijn blanke blueshoofd om iets nieuws te proberen, maar het enthousiasme en de bedrevenheid bieden voldoende speelruimte voor elf spetterende bluessongs, waarbij de songtitels "Enough Hard Times", "Troubled Mind" en "Drivin' Thru Memphis" genoeg verklappen. De goesting om met een clubje vrienden zompige barroom blues te maken, druipt van elk nummer. Alle nummers zijn even sterk - want songschrijven is nu eenmaal de forte van Bodine - met daarbij het schitterende gitaarwerk (slide en andere gitaren) dat hij achteloos uit zijn mouw schudt en de perfecte mixing door Stuart Sullivan (Sublime, Robert Plant, Jimmy Vaughn) is "Which Way Home" warm aanbevolen!


ANGIE STEVENS
STAND UP GIRL 1 & 2

Website: www.angiestevens.com
Email: angie@angiestevens.com
www.myspace.com/angiestevens
Info: Suzanne Lainson
Words and Music / pr@angiestevens.com
www.cdbaby.com/cd/stevensangie2
www.cdbaby.com/cd/stevensangie3



"I'm Okay" is a colossal CD . ... Country, blues, rootsrock, bluegrass, and honky-tonk, Angie Stevens combines them into a lovely whole. She writes beautiful intimate songs which have a strong autobiographical character. ... Remember that name: Angie Stevens." ROOTSTIME, Belgium

 

In de afgelopen tijd heb ik regelmatig de loftrompet geblazen over de Canadese bijdragen aan het indie-rock-alt-country-genre. Vooral de laatste tijd is het smullen van al dat moois wat uit Canada komt. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de input vanuit the States niet zoveel meer voorstelt. Dat het tegendeel waar is bewijst Angie Stevens met haar nieuwste albums, "Stand Up Girl" 1 & 2. Angie Stevens groeide op in Denver. "I picked up a guitar when I was ten, fascinated by how something made of wood could understand my depressed brother more than any person I knew. I was drawn to it, but after he committed suicide the next year at age 21, I didn't go back to it until I was sixteen. I had his Fender Stratocaster (my mom gave away his acoustic, and we still kick ourselves for that) and I began to play to accompany my poetry. The words I wrote for the hard life I had lived. The words I wrote for him." Op vroege leeftijd volgden drie albums, allen uitgebracht in zelf beheer, elkaar snel op, en dan verdween ze plots van het toneel. Dit gebeurt wel vaker bij singer-songwriters, maar in 2005 stond ze er terug met "I'm Okay", en met deze plaat heeft Angie heel veel indruk weten te maken, want "I'm Okay" is een geweldige cd. Zelf beschouwden we "I'm Okay" als een mooie tweede start, waarin de dragende factor de bijzondere stem van Angie Stevens is. Het verwerkingsproces, een proces van groot verdriet, zet ze gewoon verder op deze twee cd's, "Stand Up Girl" 1 & 2, die samen dertien nummers tellen. De ouders van Angie gingen uit elkaar toen ze nog een kind was. Groeide samen op met broers en zussen bij haar moeder, die wat later aan de drank ging. Haar broer kreeg een ongeval, hetgeen wel de aanleiding was voor diens dood. In deel1 horen we de krachtige stem van Angie, die in de nummers met veel countryinvloeden dicht tegen die van Mindy Smith en Kasey Chambers aanzit, maar in de nummers met meer popinvloeden ook regelmatig doet denken aan die van Janis Joplin en zelfs Grace Slick. In deel 2 bezingt ze dezelfde facetten van haar leven in warme en rustieke composities. Meer folky songs die bovendien instrumenteel zeer fraai zijn ingevuld. Liedjes die voor het overgrote deel vallen in de categorie folk-pop, wat uitstapjes richting country daar gelaten. De muzikale begeleiding varieert van uitbundig tot zeer sober, waardoor ze met "Stand Up Girl " 1 & 2, zeker geen knieval heeft gedaan naar de commercie. Niet zozeer in muzikaal opzicht, maar qua tekstuele inhoud proeft je de vreugde voor de muziek en haar te verwerken verdriet, hetgeen ze combineert tot een fraai geheel. Angie schrijft tenslotte mooie, intieme liedjes die een sterk autobiografisch karakter hebben, maar ondanks al het leed zijn "Stand Up Girl" 1 & 2 openhartige cd's, soms met een snik, maar altijd warm, krachtig en overtuigend. Diep respect wanneer iemand zo veel schoons weet te boetseren, waarbij muziek en tekst tot een bloeiende eenheid vloeien. Aanraders tot en met.



BIG GILSON & THE WOLF
with the RIO DYNAMITE BAND

CHRYSALIS

Website: www.biggilson.com
Label: eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/biggilson7

 

Je hebt van die plaatjes die eigenlijk typisch muzikantenplaten zijn. Er wordt virtuoos op gemusiceerd, op zodanige wijze dat voor collega-snarenwonders het allemaal nog wel te pruimen valt, maar waarbij de gemiddelde muziekliefhebber na tien minuten luid snurkend terzijde stort. Big Gilson is echter een begenadigd muzikant, die zijn luisteraars niet verveelt met gepriegel, maar de lol die hij zelf uitstraalt wil delen met zijn publiek. Dat valt tenminste op te maken uit zijn nieuwste album "Chrysalis". Dit prachtige album is een nieuwe stap in Gilson's muzikale carrière: hij manifesteert zich voor het eerst als songwriter in het neo country genre, buiten zijn voorliefde voor de slide gitaar natuurlijk. Want de op slide excellerende Braziliaan balanceert op deze plaat op het snijvlak van blues, country, bluegrass en Southern Rock en pikt van alle genres het beste mee. Big Gilson plaatst al jaren Rio de Janeiro op de blues map. In Rio is hij ook geboren in 1959, waar Gilson al gitaar speelde sinds hij vijftien was. Wanneer hij toen aan het luisteren was naar Johnny Winter's platen, was zijn keuze snel gemaakt. Gibson wou blues-rock spelen voor de rest van zijn leven. En met succes, want in dit genre heeft hij momenteel een zevental cd's op de markt die voornamelijk in zijn thuisland, maar ook in de rest van de wereld zeer goed onthaalt werden. Zo stond hij ook met zijn band the Rio Dynamite Band, in het voorprogramma van o.a. Steve Winwood, Johnny Rivers en B.B. King in Brazilië. Maar ook in Amerika waren ze de opener van o.a. Duke Robillard, Lonnie Brooks en Buddy Guy. Het gekke is dan wel dat deze 'master of the slide' niet van Memphis of Chicago afkomstig is, maar van Rio de Janeiro – hij brengt de blues werkelijk terug naar huis. "Chrysalis" is al geruime tijd uit, maar je zult ervoor moeten zoeken in de duurdere importbakken bij je platenboer. Hopelijk komt hier snel verandering in, en wordt deze plaat in Europa gedistribueert. Het vocale op deze plaat neemt de Britse David 'The Wolf' Anderson voor zijn rekening. Al jaren is 'The Wolf' zijn buddy, en tijdens Gibson's tour in 2005 hebben ze samen dit project uitgewerkt. Muzikaal is er helemaal niks mis met "Chrysalis". Gibson mixt eigen nummers, oude en nieuwe - met Sonny Landreth-achtig gitaarspel. En bewijst daarmee dat zijn kijk op de blues helemaal zo nauw niet is. En hij klinkt zo vertrouwd goed, dat ik bijna zou vergeten te melden wat voor een geweldig gitarist hij is. Kortweg: Op "Chrysalis" bewijst Gibson nog maar eens dat hij tot de beste slide-gitaristen van het moment behoort en bewijst hij bovendien dat blues op artistiek verantwoorde rootswijze in een eigentijds jasje is te stoppen. Bijgestaan door een aantal fantastische muzikanten levert Big Gilson het ene na het andere prachtliedje op. Prachtliedjes vol nostalgie, maar tegelijkertijd modern. Klasse!



VARIOUS ARTISTS:
RUF RECORDS ANTHOLOGY

12 YEARS OF "WHERE BLUES CROSSES OVER"
Label : Ruf Records
Website: www.rufrecords.de
Distr. : Munich Records
www.munichrecords.com

 

 

Ruf records blikt terug op 12 jaar activiteit, en om dit te doen koos de labelmanager Thomas Ruf zelf per jaar, het in zijn ogen beste nummer, met een extra top-opname over de ganse lijn. Dertien songs dus en om het feest helemaal mooi te maken ook 13 opnames op een (gratis) bijgevoegd dvd met een mooie bloemlezing uit het Ruf-dvd aanbod. Voor degenen onder jullie die niet moesten weten waar RUF voor staat, wel : voor rechtgeaarde gitaar blues, grotendeels blues-rock. We beginnen al dadelijk met een mooie combinatie uit 2006, Jeff Healey samen met Walter Trout, wat natuurlijk voor spetterend vuurwerk op de snaren zorgt. "Workin' Overtime" komt uit "Full Circle" die niet zo lang geleden verscheen, en waarmee Walter Trout 15 weken in de Bilboard Blues Charts stond op 't moment dat deze schijf samengesteld werd.Vervolgens tijd voor de dames. Sue Foley met "New Used Car" kan me, zoals meestal, niet echt bekoren. De rondborstige Candye Kane kan dat echter eens te meer, en niet vanwege haar maten, maar wel door haar aanstekelijke boogieritme op "White Trash Girl". We gaan verder in de goeie richting met een van de voor mij onbekenden op de cd:Ian Parker. Zijn slowblues "It Hurts A Man" is voor mij de verrassing op deze plaat. Ongeloofelijk dat deze man bijna 2 jaar onopgemerkt aan mijn aandacht ontsnapt is. Word ik oud? Omar & the Howlers en Larry Gardner brengen zoals we van hen gewoon zijn weer kwaliteit, maar als Omar fan van het eerste uur, ben ik misschien bevooroordeeld. De Joegoslavische Ana Popovic, die als eerste Europese een nominatie kreeg voor W.C Handy Award brengt met "Love Fever" een mooie funky song met mooie gitaarlicks. Dan verder met buitenbeentje Kevin Coyne, die in 2000, "on the spot, improvised music & lyrics" zoals de liner notes ons vertellen. De plaat werd gehypt, maar Ruf verkocht slechts enkele honderden exemplaren. Goed of slecht, in alle geval origineel, maar in alle geval niet op zijn plaats tussen het andere Ruf materiaal. Canned Heat daartegen is weer in grote doen op "See These Tears". Boogie on down, brothers! De tweede onbekende hier is Friend ’n Fellow, en laten we dat zo maar laten. Hun "Home" is vis noch vlees.Verder om te eindigen vader en zoon Allison. Bernard Allison zoals we hem gewoon zijn, hard & funky! Vader Luther sluit 't rijtje met "Put Your Money Where Your Mouth is". Thomas Ruf, die een vriend was van Luther, heeft dit nummer als hommage aan zijn overleden vriend op de cd gezet omdat het een van diens favoriete uitspraken was tijdens hun zakelijke gesprekken, en een goeie raad die het label heeft laten overleven tijdens moeilijke periodes. Op de bijgevoegde dvd vinden we ongeveer dezelfde samenstelling terug met opnames die tonen hoe deze jongens (en meisjes) het ervan afbrengen tijdens hun live shows. En dat mag gezien worden (al mis ik hier Candye Kane).
(RON)



THE HOLMES BROTHERS
STATE OF GRACE
Label: Alligator Records
www.alligator.com
info@allig.com
distr. : Munich Records
www.munichrecords.com

 

 

The Holmes Brothers. De swingende senioren krijgen het steeds voor elkaar. Met een stevige mix van blues en gospel waren ze voor het eerst op Belgische bodem, tijdens het Peerse bluesfestival en ruim vijftien jaar later stonden ze op het (Ge)varenwinkel Blues & Rootsfestival (2005) en in november van vorig jaar waren ze te gast in Mechelen tijdens hun Europese tour. Tijdens dit laatste optreden konden we reeds genieten van enkele nummers van het nieuwe album, "State Of Grace", die deze maand op de markt komt. Voor allen die een heerlijke show van deze rasechte soulmannen hebben gemist is er nu deze nieuwe plaat en natuurlijk voor de fans een 'must'. Sherman Holmes (bas), Wendell Holmes (gitaar, keyboards) en Popsy Dixon (drums), geboren in Virginia, begonnen te zingen bij de Baptisten en speelden al sinds 1963 in allerlei formaties (o.a.bij Inez en Charlie Foxx met hun wereldhit "Mockingbird"). Echter vanaf 1979 zijn ze "The Holmes Brothers" en hebben zo ongeveer alle hoeken van de wereld gezien, van de kleinste café's tot de grootste stadions. Met Van Morrison, Peter Gabriel en Joan Osborne, maar ook met zijn drieën voor president Clinton. Tientallen albums zijn hun deel op het Rounder label en sinds 2001 op het blues label Alligator. In 2005 wonnen ze nog de W.C. Handy Award (de Grammy's van de blues) als 'Blues Band of the Year' en hun laatste album "Simple Truth" stond in zowat alle eindejaarslijstjes van de gespecialiseerde pers. Ze hebben al jaren hun eigen sound, die geworteld is in blues, soul en gospel. De rauwe stem van Wendell mengt zich fantastisch met de falsetstem van Popsy en de diepe bariton van Sherman. De meeste indruk maken echter hun adembenemende vocale harmonieën: echte oude soul, pure blues en een flinke dosis gospel zoals we dat kennen van The Staple Singers. Met de emotionele kracht van hun getekende stemmen overtreffen ze vaak de originelen, zoals hier in Nick Lowe’s "Peace, Love And Understanding", CCR’s "Bad Moon Rising" en "I Want You To Want Me" van Cheap Trick”, songs die hier een meer cajun en countrygetinte uitvoering krijgen. Al neemt Wendell de meeste leadvocals voor zijn rekening, ook Sherman en Popsy Dixon laten horen waartoe zij in staat zijn, zowel in de koortjes als tijdens hun leadzang. De pianobegeleiding van Wendell politoert de emotionele songs met ongewone magie. Producer Stephen Street (Norah Jones, John Legend, Cassandra Wilson) vindt daarbij een mooie balans tussen de uptempo-nummers en de akoestischer ballads, waarin effecieve bijdragen van o.m. Larry Campbell (fiddle, pedalsteel) de zang benadrukken. Vocale bijdragen vinden we terug in de meer country-getinte songs, zo horen we Roseanne Cash in Hank Williams' "I Can’t Help Falling In Love", Joan Osborne in Toussaint’s "Those Memories of You" en Levon Helm in "I’ve Seen The Rock Of Ages". Hun eigen nummers: het soulvolle "Smiling Face Hiding A Weeping Heart", het broeierige R&B "Gasoline Drawers", het folky "Close The Door" en het bluesy "Standing In The Need Of Love" versmelten deze geïnspireerde muzikanten met andere en zo vormt deze cd een indrukwekkend en veelzijdig geheel.

DISCOGRAPHY:
2007 State Of Grace (Alligator)
2004 Simple Truths (Alligator)
2002 Righteous – The Essential Collection (Rounder)
2001 Speaking In Tongues (Alligator)
1996 Promised Land (Rounder)
1996 Lotto Land (Stony Plain)
1993 Soul Street (Rounder)
1992 Jubilation (Real World)
1991 Where It’s At (Rounder)
1990 In The Spirit (Rounder)

 


VARIOUS ARTISTS:
“VIVA! TERLINGUA! NUEVO!

(Songs Of Luckenbach Texas)
www.luckenbachtexas.com
Label: Palo Duro Records
www.palodurorecords.com
info@palodurorecords.com

 

Compileren is een kunde: het samenstellen van goede verzamelaars is helemaal niet zo eenvoudig. Labels als Ace en Rhino hebben wat dat betreft al een hele goede reputatie, maar ook Palo Duro Records komt nu met een verzamelaar met daarop de eerste van een hele reeks in Luckenbach op te nemen cd's. Dit label heeft al een groot aantal sterke compilaties op haar naam, zoals "Texas unplugged" Vol 1 en Vol 2. De songs op deze verzamelaars zijn steeds zeer geschikt voor in de auto en je ziet jezelf al door het Texaanse landschap zoeven. Texas is feitelijk ideaal als startpunt om je eens in country te verdiepen en te merken dat dit genre veel meer bied dan stetson hoeden en weelderige pruiken. Aan het begin van de jaren zeventig ontstaat in een tweetal folkclubs in Houston een bloeiende singer-songwriter-scene rond artiesten als Townes Van Zandt, Guy Clark, Eric Taylor, Steve Young e.a. De invloed van met name Van Zandt staat in schril contrast met zijn bekendheid. Het onaanzienlijke Luckenbach wordt een trekpleister van een andere groep Texanen met Jerry Jeff Walker als belangrijkste exponent. Uit Lubbock komen Jimmie Dale Gilmore, Butch Hancock en Joe Ely. In de jaren tachtig manifesteert zich een nieuwe generatie Texanen met o.a. Nanci Griffith, Lyle Lovett, Steve Earle, Jimmy Lafave en Ray Wylie Hubbard. The Lone Star-state (de andere benaming van de staat Texas) blijkt een zeer goede voedingsbodem voor dit soort werk. Maar goed, Palo Duro Records wil met "Viva! Terlingua! Nuevo!" een eerbetoon brengen aan het album "Viva Terlingua", Jerry Jeff Walker's welbekende plaat uit het jaar 1973 met de songs "Gettin' By" (Jerry Jeff Walker), "Desperados Waiting For The Train" (Guy Clark), "Sangria Wine" (Jerry Jeff Walker), "Little Bird" (Jerry Jeff Walker), "Get It Out" (Jerry Jeff Walker), "Up Against The Wall Red Neck Mother" (Ray Wylie Hubbard), "Backsliders Wine" (Michael Murphy), "The Wheel" (Jerry Jeff Walker) en "London Homesick Blues" (Gary P. Nunn). Deze negen songs worden op deze verzamelaar hernomen door de originele Lost Gonzo Band, Brian Burns, Two Tons Of Steel, Walt Wilkins, Ed Burleson, Cory Morrow, Tommy Alverson, The McKay Brothers en The Derailers, waarvan de opnames gebeurden op 19 en 20 januari 2006 in de Luckenbach dancehall. Naast deze tracks zijn er nog bijdragen van Morrison-Williams ("What I Like About Texas"), Kent Finlay ("Luckenbach Daylight"), Jimmy LaFave ("I’ll Be Here In The Morning"), Gonzos de Casa ("Gonzo Compadres") en een nummer als "Viva! Luckenbach!" van John Arthur Martinez kon zeker niet ontbreken. Deze fraaie bloemlezing van Texaanse songs is een prima aanvulling voor ieder roots/country verzameling, songs die de countrysfeer van de jaren ’70 alshetware doen herleven.



FRIEND 'N FELLOW
LIGHT MY FIRE
Website: www.friendnfellow.com
Email: contact@friendnfellow.com
Label: Ruf Records
www.rufrecords.de
Distr. : Munich Records
www.munichrecords.com


"The music of FRIEND 'N FELLOW is calming. It picks you up when you're down - not the other way around! In 2005, they released their album Covered with the song »Light My Fire«. It's simply a uniquely positive song. If you asked me, I couldn't tell you exactly what it is. Then I started getting all these songs offered to me as entrance music. There were good and bad ones, but none of them had that one-of-a-kind feeling..."
- Axel Schulz

 

Friend 'n Fellow zijn in ons land geen onbekenden meer en vormen een onvergelijkbaar bluesduo. Met hun muziek, een mix van akoestische gitaar en expressieve zang, hebben Constanze Friend en Thomas Fellow een vaste schare bewonderaars aan zich weten te binden. Eéntje van deze fans is de Duitse boxer Axel Schulz. Met reeds zes albums op de markt, was het nu tijd voor een 'best of' samen te stellen. En niemand minder als deze Axel Schulz kreeg het genoegen om zijn eigen keuze te maken uit: "Home" (1997), "Purple Rose" (1998), "Taxi" (2001), "Live" (2003) en "Covered" (2005) en "Crystal" (2006), en deze verzameling zal voor zowel fans als nieuwe luisteraars een mooie verrassing zijn. Ondanks het feit dat ze reeds een heel tijdje bij elkaar zijn, zijn Friend 'n Fellow nog steeds even creatief en geïnspireerd. Nu is virtuositeit niet alles, want vooral in de blues moet je ook in staat zijn de luisteraar in het hart te raken. Met de indringende zang van Constanze Friend lukt dat bijzonder goed. Friend studeerde moderne zang in Weimar. Als zangeres van de R&B band 'Mr Adapoe' was zij te gast op veel verschillende Europese festivals onder meer als support-act bij Alvin Lee en James Brown. Fellow studeerde 7 jaar klassiek gitaar, ook in Weimar. Hij heeft een aantal internationale prijzen gewonnen en heeft concerten gegeven in o.a. Europa, de VS, India en Zuid-Amerika. Professor Thomas Fellow is hoofddocent aan de faculteit Gitaar en Wereldmuziek van het conservatorium van Dresden en geeft daarnaast workshops aan verschillende andere conservatoria en festivals over de hele wereld. Samen spelen ze hun muziek met de intensiteit van de blues, met de sound van soul en met de vrijheid van jazz. Zij brengen emoties op hun eigen unieke wijze waarbij ze de luisteraars meevoeren in hun virtuositeit. Bijzonder is ook de manier waarop deze twee exceptionele muzikanten elkaar aanvoelen. Al Jarreau, Marianne Faithful en Keb 'Mo zijn fan. Alsook Luther Allison, hun mentor, supporter en leraar. Axel Schulz die met zijn vrouw op één van hun optredens aanwezig was, ging zo kon lekker onderuit bij het aanhoren van hun songs. Dit optreden gaf hem zo'n laid back gevoel, een gevoel van genieten bij hun ontspannen uitgevoerde blues. Voor deze compilatie ging zijn keuze vooreerst naar "Light My Fire" uit het album "Covered", gewoon omdat deze song zo'n positieve indruk op hem maakt, en dit zit te neuriën als hij in de boxring staat. Verder veel titeltracks en bluessongs waarin Thomas Fellow verbijsterend goed gitaar speelt en Constanze Friend vocaal weet te schitteren. Op de hernomen versie "Light My Fire", horen we zelfs Axel Schulz en als bonus is er een remix van het nummer "Taxi". Dit is gewoon 64 minuten easy listening blues, genuanceerd uitgevoerd door dit zeer ervaren bluesduo.