ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006




RANDY ROGERS BAND
JUST A MATTER OF TIME
www.randyrogersband.com
www.myspace.com/randyrogersband
Label: Mercury Records
www.umgnashville.com
www.amazon.com/Just-Matter-Time-Randy-Rogers/dp/B000H4VVCK

 

De regelrechte stortvloed aan releases afkomstig uit de Lone Star State, die de jongste jaren over ons heen gutste, ligt hier voor de florerende Texaanse muziekscène eigenlijk aan de basis van een soort averechts effect. Als je het goed gewend bent, wil je immers altijd maar beter en beter. En tegen die hoge verwachtingen blijken al lang niet meer alle Texaanse producten opgewassen. Geen probleem echter voor de uit San Marcos komende singer-songwriter Randy Rogers! Diens laatst verschenen album "Just A Matter Of Time" betekent in vergelijking met zijn vorige verschenen albums een gigantische sprong voorwaarts. Sinds de periode tussen hun debuut, de live cd "Live At Cheatham Street", de grote doorbraak met het door Radney Foster geproduceerd album "Rollercoaster" en de opvolgers daarvan, zowel met betrekking tot zijn composities, als ook de uitvoering daarvan, heeft hij echt een enorme vooruitgang geboekt. "Just A Matter Of Time" is dan ook een verrassing van de allerzuiverste soort. Liefhebbers van zijn muzikale spitsbroeders Pat Green, Robert Earl Keen en Jack Ingram zullen met deze nieuwe cd van Randy Rogers Band hun pret niet op kunnen. Het album bulkt immers van de prettig in het gehoor liggende Texaanse country-rock- en singer-songwriterdeuntjes, waarhij hij bij het schrijven van deze twaalf songs, op hulp kon rekenen van Radney Foster die ook wederom de productie van deze vijfde plaat voor zijn rekening nam. Met zijn wat gruizige stem neemt Rogers ons mee op een muzikale trip langs melodieuze countryrock "You Could’ve Left Me" en "You Start Over Your Way ", akoestische ballades "One More Goodbye" en "Just A Matter Of Time", typisch Texaans singersongwritermateriaal zoals "If I Told You The Truth" en waarschijnlijk de eerste single, "Kiss Me in the Dark", een song die Foster samen schreef met hitmaker George Ducas. Maar al deze Southern rock-gerichte songs zijn allen voorzien van de nodige romantische teksten en kregen een fraaie muzikale aankleding mee. Dit vijf man sterk gezelschap heeft wel duidelijk het perfect evenwicht gevonden tussen meer traditionele country en wat voor het ogenblik hot is in Texas. Vooral het veelvuldige gebruik van viool en de pedal steel werkt dat gegeven in de hand. Als Randy Rogers in de komende maanden aan dit tempo blijft verder groeien, zal hij binnen de kortste keren probleemloos doorstoten tot de hogere regionen van de momenteel actieve lichting Texaanse singer-songwriters. Kortweg: "Just A Matter Of Time" is één van de betere cd's van de Randy Rogers Band en wat ons betreft één van de betere cd's die in de laatste maanden van 2006 in het genre West Coast country verscheen.



AXTON KINCAID
SONGS FROM THE PINE ROOM
website: www.axtonkincaid.com
www.myspace.com/axtonkincaid
label: Eigen Beheer
info: kate.howser@gmail.com
www.cdbaby.com/cd/axtonkincaid

 


Wie zal er voor mij een whisky uitschenken als je weg bent ? Dergelijke belangrijke levensvragen maken het onderwerp uit van de songs van Axton Kincaid, een vijftal uit San Francisco, Californië. De band is vooral actief in de country rock, mixt er wat folkelementen bij en spiegelt zich aan voorbeelden als Emmylou Harris, Dolly Parton, Willie Nelson, Waylon Jennings, Neko Case en Uncle Tupelo. "Songs From The Pine Room" is hun eerste full CD nadat ze in de lente van 2006 al een EP-tje de wereld instuurden, getiteld "Axton Kincaid". De stem van zangeres Kate Howser - die op één na ook alle nummers heeft geschreven - is uitermate geschikt voor de uptempo countryliedjes. Enkele bandleden hebben hun ervaring door de jaren heen opgedaan door te spelen op trouwfeesten en weten dus maar al te goed hoe ze het tempo en de sfeer erin moeten houden. "Things That I Do" is een vrolijk walsje over de aloude slechte gewoonten des mensens zoals daar zijn roken en drinken. Verder walsen kan je op "I Still Miss Someone" waarin de mandoline een vooraanstaande rol speelt. De uiteenlopende thema's in de songs kunnen gaan over het verlies van een goede barman in "Who's Gonna Pour My Whiskey When You're Gone ?", over een verloren favoriete familielid en vriendin in "Irene, Goodnight" of over voorgoed afscheid nemen van iemand die je gekwetst en ontgoocheld heeft in "Rearview" en in "When You Go Away". De enige cover op dit album is een goede versie van een nummer van The Stone Roses "I Wanna Be Adored". Volgens de band zelf is "Songs From The Pine Room" het geluid en het verhaal van mensen die hun kindertijd doorbrachten met kruipen over de vloer in bars, met lopen door weidse landschappen, die leerden paard rijden voor ze konden gaan en leerden drinken voor ze konden praten. Allemaal zéér Amerikaans met de cowboyhoeden op, maar best een leuke plaat voor de liefhebbers van het genre.
(valsam)



ADRIEN SALA
HIGH WATER EVERYWHERE
Website: www.adriensala.com
www.myspace.com/adriensala
Email: adrien_sala@hotmail.com
Label: Dollartone Records
www.dollartone.com
Ditr.: Festival Distribution Inc.
www.festival.bc.ca
fdi@festival.bc.ca

 

Ik lijd al een aantal weken aan 'singer-songwriter moeheid'. Een kwaal die wel vaker voor komt bij mensen die singer-songwriter muziek normaal gesproken een warm hart toedragen, maar dit keer is het hardnekkig. Maar ik heb het juiste medicijn gevonden: een hele goede singer-songwriter plaat. Het is de middelmaat die je nekt, maar gelukkig helpen de echte uitschieters je er weer bovenop. Die uitschieter komt van Adrien Sala, een singer-songwriter uit het momenteel zo koude Winnipeg, Canada. Af en toe kan het beslist geen kwaad om eens een blik te werpen over de schutting naar onze noorderburen. Al doende kon ik niet heen om de zeer lovende recensie van Adrien Sala's album "High Water Everywhere" door Leo Kattestaart op de site van Alt. Country NL. En eens de cd in huis, intrigeert deze bij een eerste beluistering meteen, daarna moet je het de gelegenheid geven om te kunnen groeien, je daarvoor enigszins openstellen is een must. Sala's muziek biedt barre eenvoud, maar kenmerkt zich allerminst als hapklare brok. De intensiteit echter dwingt je automatisch tot meerdere beluisteringen, en je zult ervaren dat de muziek groeit. De inlay bevat een filosofische tekst van Franz Kafka, een tekst om over na tedenken, of bij stil te staan. Op "High Water Everywhere" horen we een bijzonder storyteller aan het werk. Alleen de teksten maken deze plaat daarom al de moeite waard, maar Sala maakt ook nog eens geweldige muziek. Muziek met invloeden uit de folk en country die raakvlakken heeft met grootheden als John Prine en Townes van Zandt. Muziek die opvalt door de de bijzondere sfeervolle muzikale begeleiding van Kelly Castle (drums), Ashley Roch (piano), Chris Carmichael (gitaren), Dan Walsh (dobro), en medeproducers Tom Fodey (bas) en Jaxon Haldane (banjo) van de D. Rangers en de backing vocals van Romi Mayes die prachtig kleurt bij Sala's rauwe stemgeluid. Over het geheel is "High Water Everywhere" een positieve plaat, niet tegenstaande zijn donkere kijk op het leven. Daar heeft Adrien op subtiele wijze ook een liedje over geschreven genaamd "Seven Heads", meteen het meest melancholische nummer en hoogtepunt van deze plaat. Naast deze uitschieter zijn "Friend Lost To Jesus" en "Road To Thunder Bay", met het mooie piano- en steelwerk van respectievelijk Roch en Walsh, ook heerlijke nummers. Nog niet overtuigd? Luister dan eens naar "Ode To Rimbaud" en "Last Refusal", ook twee andere hoogtepunten van een cd die behoort tot de meest imponerende singersongwriters-cd's van vorig jaar. Wat "High Water Everywhere" pas echt onderscheidt van de meeste andere cd’s in dit genre is de indringendheid van zijn songs. Adrien Sala maakt je deel van zijn emoties en het zijn emoties over de dingen die het leven mooi, maar ook loodzwaar kunnen maken. Geen minnaar van het genre kan zich veroorloven "High Water Everywhere" links te laten liggen. Zoveel liefde, zulke mooie liedjes, zulke mooie teksten, zulke prachtige uitvoeringen! Het is onvoorstelbaar maar de CD is alleen via Festival Distribution in Canada te verkrijgen en U zult dus in de buidel moeten tasten. Laat U niet weerhouden, dit is een pracht-cd van een enorm talent.



RYAN AUFFENBERG
THE BRIGHT LIGHTS EP

Website: www.ryanauffenberg.com
www.myspace.com/ryanauffenberg
Email: info@ryanauffenberg.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/ryanauff2

 

25 jaar is de in St. Louis, Chicago geboren maar nu vanuit San Francisco opererende singer-songwriter Ryan Auffenberg. 2 jaar geleden stuurde hij een eerste demo-album met negen liedjes de wereld in, getiteld "Climb". Nu heeft hij het nog beperkter gehouden met deze EP "The Bright Lights" met maar vier songs. Deze EP is echter een voorsmaakje voor de later te verschijnen CD "Golden Gate Park" waarop 13 songs zullen staan die hij allemaal schreef tijdens zijn verhuis naar San Francisco. In regelrechte Americana-stijl - vergelijkbaar met Damien Rice, Ryan Adams en Josh Rouse - brengt hij zachte, charmante en mooie liedjes met goede teksten. Zelf bezit hij over een zuivere, soulvolle stem die veel doorleefder klinkt dan zijn leeftijd verraadt en hij er uitziet. Zijn mooie stem is dan ook zijn allersterkste instrument. Zijn eerste optreden vond plaats in het park gelegen onder de Golden Gate Bridge in San Francisco. De vier tracks op deze EP zijn "Under All The Bright Lights", "Missouri In The Morning", "Hey, Mona Lisa" en "Be Kind". Het zijn stuk voor stuk mooie nummers die op een indringende wijze door Ryan worden ingezongen. Hierbij voel je de oprechtheid van de artiest die op een emotionele wijze thema's aansnijdt zoals de angst voor eenzaamheid, afwijzing, betrokkenheid, ambitie, het verlangen naar een persoonlijke verbondenheid en een verward zoeken naar een echte thuis. In "Missouri In The Morning" hoor je zo dat hij zijn oude omgeving mist en nog steeds twijfelt of hij wel de juiste beslissing heeft genomen door naar San Francisco te verhuizen. In "Hey, Mona Lisa" gebruikt hij pedal steel als instrument om de landelijke countrysfeer op te roepen en in "Under All The Bright Lights" kan je je zo voorstellen wat het betekent om wakker te worden in een grote lichtstad als San Francisco. Zelf zegt Auffenberg beïnvloed te zijn door o.a. Nick Drake, Jeff Buckley, Neil Young, Hayden, Elliott Smith, Van Morrison en The Jayhawks. En je kan flarden van allen terugvinden in zijn eigen songs. Laat de full CD "Golden Gate Park" maar komen, Ryan, we zullen hem met open armen ontvangen en er een nog betere recensie over schrijven. Beloofd is beloofd.
(valsam)



UTAH CAROL
RODEO QUEEN
website: www.utahcarol.com
www.myspace.com/utahcarol
label: Stomping Ground, USA
info: hello@utahcarol.com
www.cdbaby.com/cd/utahcarol3

 

De naam Utah Carol komt uit een traditioneel lied over een cowboy die sterft omdat hij probeert een vriend uit een vuurgevecht te redden. De kern van de groep Utah Carol bestaat uit JinJa Davis en Grant Birkenbeuel, naast een echtpaar ook twee eigenwijze multifunctionele muzikanten uit Illinois, Chicago. Ik heb ze een vijftal jaartjes geleden eens live bezig gezien in de ABClub in Brussel en je weet echt niet waar eerst te kijken omdat ze meerdere instrumenten tegelijkertijd bespelen terwijl ze ook beiden nog eens zingen. Net die mooi in elkaar vloeiende samenzang is hun sterkste wapen. "Rodeo Queen" is hun derde full CD na "Wonderwheel" uit 1999 en "Comfort For The Traveller" uit 2001 maar pas een jaartje later in Europa uitgebracht. De muziek van Utah Carol is een mix van pop, folk, Americana en indie rock met afwisselend frisse, vrolijke en droevige liedjes. De nummers lijken allemaal lullaby's te zijn, eenvoudige kinderliedjes voor volwassenen, op een speelse wijze gebracht en zeer uitnodigend om mee te neurieën of mee te fluiten. Bij de meeste songs kan je je voorstellen dat je rond de open haard zit en Utah Carol hun verhaaltjes voor je zingen op een intimistische wijze. Dit maakt de liedjes zeer geschikt voor filmmuziek en dat blijkt uit het feit dat een nummer van Utah Carol reeds 4 keer in films of kortfilms werd gebruikt. David Lynch zou zonder problemen enkele songs kunnen kiezen voor zijn volgende prent. De 13 liedjes op "Rodeo Queen" gaan over obsessie, sabotage, hartepijn, misterie, vergeving en het eeuwige verlangen naar jeugd en geluk. In elk nummer zit ook wel een opvallend instrumentje om telkens weer te verrassen. Enkele favoriete nummers : "I'm Sorry Maria", "Whisper To Me Sweetly", "Sam's Ranch", "Shine Your Light On My Tears", "Twilight Time" en "The Northern Skies". Bijwijlen hoor je stukjes Beach Boys, The Carter Family of Fleedwood Mac in de songs op "Rodeo Queen". Opvallend is dat je bij het beluisteren van "Rodeo Queen" zelf overgaat op het ritme dat Utah Carol probeert vast te houden gedurende het ganse album : rustig voortkabbelend, zeer ontspannend en genietend van de wijdse beelden die hun muziek tracht op te roepen. Alweer een héél fijne CD die me ten gepaste tijde zal helpen om even uit deze gejaagde wereld te stappen en heerlijk weg te relaxen op de songs van Utah Carol. Kom nog maar eens naar Brussel. Ik zal er ook opnieuw zijn.
(valsam)



THE LONESOMES
QUICK FIXES & POWER TRIPS
Website: www.thelonesomes.us
Email: thelonesomes@thelonesomes.us
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/lonesomes2

 

 

Cd-Baby schrijft op hun site bij "Quick Fixes & Power Trips" van the Lonesomes : "Insurgent, original rock from the Northwest. Soul of Americana, heart of pop" en maakt vergelijkingen met bands als: REM, The Band, Drive-By Truckers ... ga maar door. Men komt er niet helemaal uit. Ik zou daar bovendien nog aan toe willen voegen: Son Volt en de vroege Jayhawks. Ik kom er namelijk ook niet helemaal uit. Wat bedoelde namen wel aangeven, is dat we hier te maken hebben met een behoorlijk alternatieve band komende uit Portland, Oregon. Verwacht hier dus geen couplet-refrein-coupletliedjes. Het uit Portland-via-Illinois komende viertal maakt originele rock & roll songs, geworteld in country, folk en rock. En zeker dit laatste genre want was hun debuut "Circling the Sun" (2005) meer een zachte alt-country-plaat, op dit nieuwe album "Quick Fixes & Power Trips" wordt vaak gebruikgemaakt van een flinke lading gitaren. De stemmen komen afwisselend of juist tezamen van voornaamste songsmid Phil Favorite, gitarist Mark Dybvig en drummer Robyn Hercey. The Lonesomes laten zich op de voornamelijk puntige liedjes, twaalf stuks, begeleiden door producer, 44 Long's Brian Berg (John Doe, Robert Pollard, Stephen Malkmus) op piano, orgel, keyboards, percusie, strijkers en geeft tevens ook vocale ondersteuning. Phil Favorite is niet een pure countryzanger, hij is veel meer dan dat. Met die enorm krachtige stem van hem kan hij meer dan goed opboxen tegen het gedreven gitaarspel van Mark Dybvig. Samengevat 'straight-ahead Americana', een plaat op het snijvlak van indie rock, country en folk. Kortom: Waren ze vroeger een lichte unit waarbij het een beetje afwachten was, anno nu staat er een goed geoliede band onder leiding van een zeer betrokken Phil Favorite. De songs blijken sterker dan ooit en met name Dybvig op gitaar weet het een enorme muzikale diepgang mee te geven.



ERNIE SOUTHERN
PROZAC BLUES
Website: www.erniesouthern.com
Email: ernie@erniesouthern.com
Label: eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/erniesouthern

 

 

Als je nog een laat nieuwjaarsgeschenk wilt en je houdt van traditionele akoestische Deltablues dan kan ik je zeker en vast deze cd aanraden. Ernie Southern is iemand die zijn invloeden heeft gehaald bij o.a. Son House en Robert Johnson maar zeer zeker ook bij Elmore James en Jimmy Reed. Deze eerste cd van hem bevat 12 pareltjes, de meeste van eigen hand maar ook enkele covers van Robert Johnson en F. Floyd. Ik kan hier natuurlijk weer ieder nummer gaan beschrijven maar dan ga ik je snel vervelen en net dat doet deze Ernie Southern niet. Het is niet voor niets dat hij bij de eerste 3 was tijdens de competitie voor internationale, niet bij een label onder gebrachte artiesten. Ernie bespeelt de dobro en gitaar op een manier die je bekent in de oren klinkt als je regelmatig luistert naar vroegere bluesgroten in deze stijl. Maar hij is niet zomaar een kopieerder, hij weet perfect zijn eigen inbreng toe te voegen. Regelmatig krijgt hij ondersteuning van Bruce Johnson op de bluesharp en Dan Fleming op percussie. Verder heeft hij ook een duidelijk gevoel voor humor en dat weerklinkt regelmatig in zijn teksten. Titels als ‘Ain’t Goin’ Bald Jus’ Getting ‘Mo’ Head’ en ‘Robot Lover’ zijn daar enkele voorbeelden van. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn agenda goed gevuld is, niet enkel vanwege zijn gitaarspel of knap zangwerk maar ook omdat Ernie Southern als geen ander weet hoe te entertainen. Of hij snel naar Europa en de Benelux zal komen durf ik niet te zeggen maar deze eerste cd opent zeker deuren in die richting.
(Blueswalker)



THE STERLINGLANE PROJECT
THE STERLINGLANE PROJECT - HERE WE GO AGAIN
website: www.tracisterling.net
www.myspace.com/sterlinglane
label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/sterlinglane

 

Traci Sterling schrijft songs en brengt platen uit sinds eind jaren '80. Haar muziek is te omschrijven als stevige rocksongs en -ballads met af en toe bombastische geluid en orchestratie. Ze beweert beïnvloed te zijn door de bekende zangeressen in dit specifieke rockgenre : Pat Benatar, Stevie Nicks en de dames van Heart. Ook de typische eightiesrock van Lynyrd Skynyrd en Bad Company is zeer herkenbaar aanwezig in haar nummers. Sinds 1997 schrijft en zingt ze samen met multi-instrumentalist John McLane met wie ze nu "The Sterlinglane Project" heeft uitgebracht. Meestal rockt ze stevig en soulvol naar het voorbeeld van haar idolen. Alhoewel ze soms ook heel gevoelig uit de hoek kan komen zoals in "Do You Really Love Me", dat werd opgenomen in de studio van producer en songsschrijver Tony Camillo die vroeger samenwerkte met souldiva Glady's Knight. In "Here We Go Again" en in "Are You The One" horen we dan weer vlaagjes Tina Turner omwille van de wat hese stemgeluiden en de typische rockballad-vocalen. "Lonesome Heart" rockt ook maar bevat eveneens heel wat invloeden uit het bluesgenre zoals een fijne gitaarsolo en piano-swing. 'Don't You Really Know" komt dan weer behoorlijk jazzy uit de hoek met goed koperwerk en een mooie akoestische gitaarsolo. Traci Sterling heeft een zeer krachtige stem waarmee ze al deze diverse muziekstijlen probleemloos aankan. Ze schijnt ook zeer imposant aanwezig te zijn op de podia waar ze soms helemaal vooraan staat, maar vaak ook backing vocals verzorgt voor enkele grotere namen in dit genre. Een lovenswaardig Project voor de liefhebbers van dit soort muziek, meer moet dat niet zijn.
(valsam)



JOE WHYTE
WRECKING BALL
Website: www.joewhyte.com
www.myspace.com/joewhyte
E-mail: joe@joewhyte.com
Label : Bridge & Tunnel Records

 

 

De liedjes van Joe Whyte vinden hun wortels in folk, rock en Americana. Hij is zelf afkomstig uit New Jersey in de buurt van New York en dat is natuurlijk de ideale voedingsbodem voor singer-songwriters met de vele goede voorbeelden in de directe nabijheid. Zijn eerste stappen in de muziek zette hij als zanger van The Joe Whyte Squad die een CD "Heavyweight" en een EP "Four And No More" uitbrachten rond de eeuwwisseling. In 2005 had hij al een eerste akoestisch solo-album "The Lower 48" met behoorlijk succes uitgebracht. "Wrecking ball" is een EP met 6 songs die allemaal even sterk zijn en die vooral in Amerika erg veel gespeeld wordt op de vele lokale radiostations. Ook op internet worden zijn songs regelmatig gedownload. In de voorbije jaren trad Joe Whyte ook vaak op in voorprogramma's van o.a. Son Volt, The Frames, Josh Ritter. Zijn manager was vroeger werkzaam voor Jeff Buckley, hetgeen er toch wel op wijst dat Joe Whyte veel potentieel wordt toegewezen. Hij heeft alvast een mooie stem en ook een heel goed stel muzikanten in zijn groep. De sound van "Wrecking Ball" is zeer professioneel. Opener "Let Me Down" is aangrijpend mooi en regelrechte Americana-muziek. "Out Of Tune" is een tearjerker met sterke vocalen en het typische klagerige pedal steelwerk, hier gespeeld door Frank Cantelmi. "Just In Case" is een melodieuze country-ballad met raakvlakken in de nummers van Jayhawks, Jesse Malin en Whiskeytown waarbij de mooie, passionele en expressieve stem van Joe Whyte zeer goed tot uiting komt. De onderwerpen van de liedjes zijn een mix van liefde en liefdesverdriet, pijn en zorgen, depressie en verdriet, kortom alles wat nodig is om de luisteraar te boeien en mee te slepen in de verhalen van de songs. Meestal komt er na een EP snel een nieuwe CD. Laat maar komen, Joe!
(valsam)



 

STEVE BECK
MIDNIGHT DANCE
Website: www.sbeckmusic.com
Email: sbeckmusic@hotmail.com
Label:Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/stevebeck

 

Eclectic, blues, rock, acoustic in the style of Led Zeppelin,Jimmy Page,Stevie Ray Vaughan.


De eerste cd van gitarist Steve Beck is een combinatie van instrumentals en een aantal songs met de hulp van de zestienjarige zangeres Ashlee Rose. Steve's grote voorbeeld was Jimmy Page en dat is ook duidelijk hoorbaar in "Midnight Dance" waar de Led Zeppelin-sfeer overdadig aanwezig is. De cd opent met "Summer Nights" een mooie rustige instrumental die beelden oproept van zuiderse stranden met palmbomen tegen een ondergaande zon. Helemaal anders is het daarop volgende "Leaving Town Shuffle" waarbij tegen een achtergrond van bluesy boogieritmes, de (te jonge) stem van Ashlee flink tekeergaat. Na weer een paar sfeervolle instrumentals, verrast Steve ons met een vingervlugge gitaarrocker in onvervalste Albert Lee stijl (Clarks Walk). "Days Gone By" is dan weer Led Zeppelin ten voete uit. De laatste twee nummers op deze cd ademen een Keltische sfeer uit van Ierse of Schotse hooglanden, en daarmee is ook duidelijk gemaakt dat deze cd vol staat met filmuziek, ware het niet dat Jimmy Page hier en daar om het hoekje komt kijken. Ook de korte duur van de opnames is een minpunt. Negen songs van elk ongeveer drie minuten is volgens ons toch te weinig. Maar laten we niet te negatief eindigen, als Steve er volgende maal wat steviger tegen aan gaat, voor wat meer vocals zorgt en iets langere songs wil schrijven, zullen we niet meer klagen, want gitaar spelen kan hij als de beste!
(RON)