ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006


 



LISA NOVAK

TOO SHALLOW TO SWIM
Website: www.lisanovak.com
www.myspace.com/lisanovak
Info: lisanovak@lisanovak.com
Label : Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/lisanovak3

 

 

Het album "Tougher Skin" was mijn eerste kennismaking met Lisa Novak (September '05) en zij zadelde mij na het meermaals beluisteren van het schijfje en het schrijven van de recensie met enkele vraagtekens op. Zou het leuke kapstertje uit de hippe buurt van Montrose, Houston kiezen voor de Americana/roots richting die wij haar destijds aanbeveelden of zou ze verder soelaas zoeken in de pop/rock middens? Het antwoord "Too Shallow to Swim" ligt ondertussen bij de platenboer en het verheugt ons dat zij blijkbaar onze goede raad niet in de wind heeft geslagen. Vanaf de opener "Fair Warning" tot de afsluiter "Where I Lie" wordt resoluut gekozen voor vlotte, modieuze, goed in het gehoor liggende songs, verdwenen mijn twijfels als sneeuw voor de zon en rechtvaardigt Lisa al de "Best of Houston Awards" die zij afgelopen jaren op zak mocht steken. Haar vocale kwaliteiten zijn nooit een bron van discussie geweest, evenmin de muzikale omkadering van ondermeer Paul Valdez (drums), Larry Cooper (electric guitars), Chris Masterson (12 string & electric gt), Ken Bujnoch (piano & keyboards) en een trio bassisten en toch ... Zal wel de aard van het beestje zijn zeker, maar met de tien originals waarvan "The Allure" er huizenhoog boven uitsteekt maakt Lisa Novak de verwachtingen waar en heten wij haar van harte welkom in het alt. country singer/songwriterswereldje.



STEVE POWER
THE JOURNEY

Website: www.stevepower.us
Email: stevepower@austin.rr.com
Label: Javelin Records
www.javelinrecords.co.uk
info@javelinrecords.co.uk
www.cdbaby.com/cd/stevepower

 

Steve Power is voor velen nog een totaal onbekende en nietszeggende naam. Maar met zijn nieuwe album "The Journey" komt daar ongetwijfeld verandering in. Zanger en gitarist Power, die momenteel in Austin, Texas verblijft, kiest voor authenticiteit en komt niet echt overeen met de countryoutlaw. Alleen het pure en ongedwongen karakter van zijn werk deelt hij met een Joe Ely of een Billy Joe Shaver. "The Journey" laat een zelfverzekerde zanger horen, die tijdloze liedjes maakt en nochtans lichtjes aan Guy Clark doet denken, mede dankzij zijn soulvolle en krachtige vocalen. Echter is de zangstem van Power niet zijn sterkste punt, maar heeft wel een bepaalde aantrekkingskracht en past absoluut bij de ongepolijste alt. countryrock van de andere heren. Daarnaast is Power erg zuinig met zijn gevoelige gitaarspel, waardoor de verzameling van dertien doorgewinterde liedjes toch al snel een intieme belevenis is. Een voorraad waxinelichtjes en wierrook is geen overbodige luxe. Het spaarzame "The Journey" is een collectie van louter sfeervolle momenten, dat vanaf de spontaan openende rocker "Money & Fun" tot aan het slotstuk, de Animals traditional "House Of The Rising Sun", een indringend geheel vormt. Als Power ergens halverwege even het mondharmonica naar boven haalt, in het schitterende roadhouse rockende "Running For The Border", dan verdwijnen langzaam de wolken voor de maan en dringt het besef pas goed door dat "The Journey" absoluut een waardevol bezit is. Steve Power is niet op de wereld gekomen voor het 'grote gebaar'. Fijnproevers die houden van een goed liedje en verzorgd gitaarspel zijn bij hem wel aan het goede adres.



HIGH ROLLING LONERS
EP (5-Songs)
website: www.highrollingloners.com
www.myspace.com/highrollingloners
info: hrnlmusic@hotmail.com
label: Eigen Beheer

 

Het jaar is nog maar goed begonnen en wij kijken al benieuwd uit naar de nieuwste ontwikkelingen in het alt. country/Americana/rootswereldje. The High Rolling Loners, een uptempo-alt. country bandje uit San Diego zou wel eens voor de eerste leuke verrassing in 2007 kunnen zorgen. Met hun EP scoren zij op het moment erg hoog in The Miles Of Music Top Sellers Charts en dat men daar overtuigd is van de muzikale kwaliteiten van John Verruto (vocals & guitars), Ryan Bartell (guitar & vocals), Eric Boone (drums) en Nat Disaster (bass & vocals) bewijst het "It's a Cracker" stempeltje, (niet goed - geld terug!). Bovendien werd de band onlangs genomineerd voor twee San Diego Music Awards nl. : Best Country Band en Best Americana Album. Wat je mag verwachten ..."Mexico" heeft wat van a twangy-Steve Miller, "She Can Love Me" en "Treetops" zitten zij in het straatje Wilco meets Robert Earl Keen, "Walking Away" is een deuntje dat ook in het Bottle Rockets muziekdoosje past en "That Sound" zorgt ervoor dat het debuut van the High Rolling Loners en hun Southern rock never sounded so Southern. Simple rocking country ... meer moet dat in 2007 niet zijn!



KELLY DEES
BETTIN ' WOMAN

Website: www.kellydees.com
www.myspace.com/kellydees
Email: kelly@kellydees.com
Label : Eigen Beheer
info: www.cdbaby.com/cd/kellydees

 


"Add to Friends" op My Space Music is een leuk hulpmiddeltje om in contact te geraken met independent artiesten. Op die manier kwamen wij via Kelly Rucker (zie rev: juli '06) op de hoogte van het bestaan van Kelly Dees. "Bettin' Woman" is haar debuutalbum en hopelijk de start van een mooie carrière die eventjes op een zijspoor geraakte door een moeilijke bevalling en enkele complicaties na de geboorte van dochtertje Hope. Women in blues ... het blijft een verbazingwekkende ontwikkeling ... ook Kelly rekent ondermeer Etta James, Aretha Fanklin, Nina Simone, Billie Holliday, Big Mama Thornton, Ruth Brown, Dinah Washington, Barbara Morrison tot haar belangrijkste inspiratiebronnen en kijkt momenteel met guitige oogjes naar de prestaties van Susan Tedeshi, Bonnie Raitt, Davis Coen, Olga, G. Love, Robert Cray en Grayson Capps. Artiesten die regelmatig aan bod komen bij Rootstime en dus wordt Kelly met deze, en met veel plezier, opgenomen in het vriendenclubje. Het mooie kind verdient al onmiddelijk om een rijtje naar voren geschoven te worden want niet alleen beschikt zij over fraaie stembandjes, debuteren met liefst elf "originals" is gene kattepis en wanneer je dan ook nog beroep mag doen op klasse muzikanten als Richy Kicklighter, T.C. Carr , Kevin Wilder, Dale Horton en last but no least Mike Conway kan het niet anders of je bent uit het goede (blues/funk/R&B) hout gesneden. Bovendien zorgen Gene Cannon (sax) en Frankie J (trombone) dat er behoorlijk wat "getoeterd" wordt op dit album en dat is, niet alleen in funky bluesmiddens, mooi meegenomen. Leuk debuut van een dame die in haar jeugd regelmatig de verhuiswagen zag langskomen (Georgia, North & South Carolina, Texas, Florida), dus zal koffers pakken voor een tripje naar Europa wel geen helse karwei betekenen. Fraai debuut!


 

MAX PANCONI
RACE WITH THE DEVIL

www.maxpanconi.com / info: info@maxpanconi.com
label: Rhythm Bomb Records / www.rhythmbomb.com
www.cdbaby.com/cd/maxpanconi


Gene Vincent, Eddy Cochran, Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Chuck Berry ... artiesten die een onvergetelijke indruk lieten op Massimiliano Panconi en in ruime mate verantwoordelijk waren om zijn jeugddroom te verwezenlijken ... "I Wanna Be a Americano". Mr. Fat Max & the Squids en Digos Boogie waren de eerste schuchtere pogingen en alles kwam in een heuse stroomversnelling toen the "American Guy" uit Florence met Gattimatti (the Mad Cats) in de jaren negentig voor een heuse rockabilly-boom zorgde in Italie. Meer dan 100.000 enthousiaste fans in Rome (Piazza Navona) waren er getuige van hoe Panconi een schitterende rockabilly versie bracht van the Clash klassieker "Should I Stay Or Should I Go". In 2002 vond het laatste optreden van Gattimatti plaats en werd The Max Panconi Orchestra boven de doopvont gehouden. Bewust werd er gekozen voor de traditionele bezetting, Max Panconi (lead vocals, guitar & piano), Tommy "Lee" Duracell (drums, percussie, backing vocals) en Dino "Billybass" Gubinelli (upright bass & backing vocals). Gretsch guitars & Fender amps maken het plaatje compleet en Panconi wordt ondertussen als de Italiaanse Brian Setzer beschouwd. Voldoende om Ralph Braband (zie foto) te overtuigen en de big boss van Rhythm Bomb Records vond Max Panconi het geschikte uithangbord voor zijn wereldwijdse belangstelling van het rockabilly gebeuren. Voor het album "Race With the Devil" deed singer/songwriter Panconi beroep op een aantal songs die ten tijde van het bestaan van Gattimatti verschenen zijn op het Tumtumpa Record label. De nieuwe opnames vonden plaats in de befaamde Lightning Record studio's in Berlijn en het drietal kreeg de gewaardeerde steun van een heuse "horn section". Onder leiding van Ricky Tapico (sax) geven zij onmiddelijk katoen op de opener "She's My Girl" en "Ha Ha, hm hm, boom boom, Bam Bam". Prima rockabilly die in de beste Cohran/Vincent traditie voor herkenning zorgt in "She Was Mine" en met de songs "One More Chance", "Do It" ,"Junkin Molly" bewijst Panconi waarom hij als de Italiaanse tegenhanger van Brian Setzer beschouwd wordt. Met "Julie London Sings" en "Cryin' Over you" bewijzen de jongens dat zij ook over andere jazzy/bluesy troeven beschikken en de uitnodiging "Saturday at the Be Bop" spreekt voor zichzelf. Prima album en een band die ondermeer op de befaamde rockabilly kroegentocht in Turnhout een plaatsje verdient.



THE HEISE BROTHERS
THE CONTINUING SAGA OF ....
Website: www.theheisebros.com
Info: theheisebros@hotmail.com
www.myspace.com/theheisebros
Label: CTL Records
www.cdbaby.com/cd/heisebros2

 


"The Heise Bros. kent zijn klassiekers, maar weet ook wat er anno 2006 leeft. Heel veel pretenties hebben de heren van The Heise Bros. niet. Ze willen gewoon lekkere muziek maken en daar zijn ze wat ons betreft op dit debuut uitstekend in geslaagd. Een zeer aangename verrassing!" (rev. juni '06, Freddy Celis, Rootstime)

 

Een half jaartje later zijn the Heise Brothers onze "president" nog niet vergeten en mocht Rootstime het nieuwe album "The Continuing Saga of..." in ontvangst nemen. Voor deze gelegenheid mocht ondergetekende de honneurs waarnemen en bereidwillig als wij zijn is dat geen enkel probleem. Opnieuw deden de broertjes Nelson en Robert beroep op their good old firends Joshua "Stook" Stuckey (lead gt & backing vocals), Kirk Liska en Michael Velasquez (drums). Nieuwelingen Toby Cryns (piano) en Akuorkor Ablorh (vocals) kwamen het vijftal een hart onder de riem steken en het resultaat van dat 'hard labeur' ligt momenteel bij de platen/cd boer of je kan het bestellen bij CD Baby of downloaden (tegen betaling uiteraard) bij I Tunes. Het album heeft met "Seven Long Years" een fraaie opener in huis waarbij uitvoerig gebruik wordt gemaakt van een koeienbel en de gitaren nog al stevig uit de startblokken schieten. Jefferson Airplane meets the Stones meets Cracker ... immense invloeden die voortdeinen in "Shallow", "Buttons For Lisa", "Zodiac", "Billy" en "Island Wake" (met een Spaghetti western sausje), maar ook de echo's van the Velvet Underground, The Kinks, Ween en Tom Petty zijn overduidelijk aanwezig. Hun eigen garage/punkverleden wordt niet onder stoelen of banken gestoken met "Staying the Same" en "the Revenge of the Self - Imposed Hero" en de sublieme koerswijziging richting Americana, door ondermeer de toevoeging van mondharmonica in "Sacred Place", is misschien verrassend maar wel uitermate geslaagd. Een pluspunt is de zorg die de jongens besteden aan hun lyrics, eigenlijk weerspiegelt het de volledige gedachtengang van de broertjes Heise. Heartbreaks, friends, struggles in the music world en zelfs wat cynische humor ("Trow them Kisses, Woody Allen") behoren tot de vaste ingrediënten van een album dat ongetwijfeld zijn weg gaat vinden in de alternatieve rock/pop/indie middens.



DALE BROWN
BEWARE OF DOGS
NARROW PATH TO THE KITCHEN
Info: dajean7@yahoo.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/dalebrown
www.cdbaby.com/cd/dalebrown3

 

De uit de omgeving van Washington afkomstige Dale Brown begon zijn artistieke carrière als schilder. Toen hij in 1972 naar Alaska gezonden werd om voor de luchtmacht te helpen bij de bouw van een olieraffinaderij, waren de winterlandschappen een grote inspiratiebron. Later kwamen daar nog het beeldhouwen bij en “Scrimshaw”, een techniek die hij van de eskimo’s leerde, waarbij in ivoor gravures gemaakt worden die achteraf met inkt behandeld worden zodat een soort tatoeage-effect ontstaat. Na 18 jaar verkoop van kunstambachten in Alaska, verkochten Dale en vrouwlief alles en kochten een zeiljacht waarmee ze terug naar Washington zeilden. Ondertussen was de artistieke duizendpoot ook stilaan met gitaarspelen en muziek maken begonnen en bracht hij enkele jaren geleden de cd “Beware Of Dogs” uit en nu “Narrow Path To The Kitchen”, die hij ons beide ter bespreking toestuurde. In een bijgevoegde info laat hij ons ook weten, dat er eveneens een derde cd met de titel “From The Vinedresser” bestaat, die volledig instrumentaal is. Beide cd’s laten ons een funky mix horen van akoestische gitaren, een mooie bluesy stem en bluesharp, ondersteund door bas en ongewone percussie – instrumenten. Alles op beide cd’s is het werk van 1 man: Dale himself. Op de twee cd’s staan enkel eigen composities, behalve een bewerking van “Amazing Grace” op de pas verschenen ”Narrow.Path”. Zoals ik zei dus, een artistieke duizenpoot. Vooral ”Narrow Path To The Kitchen” bevat weinig vocals en moet het vooral hebben van de sfeervolle soundtrack - achtige nummers, op “Beware Of Dogs” wordt er iets meer gebruik gemaakt van de stem, maar toch zijn ook hier enkele instumentals aanwezig, Dale laat ons dan ook trots weten in de bijgevoegde info dat een aantal van zijn composities gebruikt zijn in tv commercials en als indicatief van een aantal tv shows, waarvoor ze me ook uitermate geschikt lijken. Wanneer Dale echter in onvervalste Roger Whittakker stijl aan het fluiten slaat, zoals dat een paar maal gebeurt, klinkt het eerder oubollig. Denk nu echter niet dat we hier te maken hebben met wat saai getokkel, want dat is geenzins het geval. “Finger Pointer” bijvoorbeeld waarmee “Beware of Dogs” opent komt dicht in de buurt van het oudere werk van Tony Joe White, zeker wat de mondharmonica betreft, en gedurende de ganse cd duiken er invloeden uit die hoek op. Na een paar beluisteringen blijkt ook deze uit 2003 stammende productie de beste van de twee. Tenzij je meer van sfeervolle soundtracks houdt natuurlijk. Ideale laat - avond muziek voor winteravonden, al vind je die enkel nog in Alaska zelf precies.
(RON)



ALLONS BOIRE UN COUP
A collection of Cajun and Creole Drinking Songs
website & label: www.valcourrecords.com
www.myspace.com/valcourrecords
info: contact@valcourrecords.com
www.myspace.com/valcourrecords


 

"Before drunk driving, there was ...drunken horsemanship"

 

Een tijdje geleden, mei 2006, om precies te zijn, plaatsten wij het album "Goin' Down to Louisiana" van het duo Cedric Watson/Corey Ledet "in the picture" en als beloning voor onze noeste arbeid werden wij door Valcour Records niet verwend met een flesje wijn maar wel met een album dat gegarandeerd voor ambiance zorgt bij de party's in de omgeving van Southwest Louisiana. Ontkennen dat de mensen uit die contreien het bouwen van een feestje hoog in het vaandel dragen is een open deur intrappen, dat de rest van de wereld het wel allemaal eens wil meemaken is dan ook vooral commercieel mooi meegenomen. Eunice, Mamou, Lafayette zijn de bakermat van het hele Cajun/Creole gebeuren en dat het feestgedoe wel eens uit de hand durft lopen is algemeen bekend. Misschien dat daarom Valcour Records met dit album wil aangeven dat er oorspronkelijk een heus sociaal, maatschappelijk, historisch randje aan dit fenomeen zit. "People in every part of the world drink, but people in Southern Louisiana don't just drink, they create powerful artistic expressions about drinking, songs and stories that place drinking within the currents of a vital, dynamic culture, visions of the bottle weaving in with the pain of lost love, the turning cycle of death and rebirth and the rituals of celebration and mourning that order and nurture their spiritual and social lives". De waarheid zal momenteel wel ergens in het midden liggen maar het zal de lokale bevolking en toeristen niet beletten om eens duchtig uit de bol te gaan op de deuntjes van onder meer Steve Riley, The Lost Bayou Ramblers, Ann & Joel Savoy, the Red Stick Ramblers, the Pine Leaf Boys, Chris Stafford ... Het feit dat Abita Beer bereid gevonden werd om de cd-release party te sponsoren is veelzeggend. Wie het culturele wil combineren met een natje en een droogje moet zeker eens afzakken naar Louisiana en kan alvast thuis oefenen met this collection of Cajun and Creole Drinking songs" (16 stuks) Schol!

Ps: Drinking whiskey is one thing, thinking about whiskey as a person, even a friend, can spell trouble !



THE STONE COYOTES
DREAMS OF GLORY
Website: www.stonecoyotes.com
info: contact@stonecoyotes.com
Label: Red Cat Records
www.cdbaby.com/cd/stonecoyotes8

 

Van je familie moet je het hebben .... ondergetekende weet er alles van, maar The Stone Coyotes zijn blijkbaar een uitzondering op die regel. Met "Dreams of Glory" zijn Barbara Keith (vocals, guitars, slide, keyboards), echtgenoot Doug Tibbles (drums & percussie) en stiefzoon John Tibbles (bass, lead guitar, banjo) al aan hun zevende studio - album toe en blijkbaar is er nog steeds geen vuiltje aan de lucht. Het echtpaar Keith/Tibbles weet van wanten. Barbara stond ooit op de loonlijst van verschillende major labels en haar songs werden ondermeer gecoverd door Tanya Tucker, The Dillards, Barbara Streisand, Lowell George, Melanie, Hank Snow, haar "The Bramble & the Rose" is inmiddels uitgegroeid tot een heuse folkklassieker. Doug Tibbles kwam aan de kost als succesvolle tv-scenarioschrijver maar verkoos net als Barbara hun hectische leven te wisselen voor wat meer regelmaat en is sindsdien niet meer achter zijn drumstel weg te slaan. Zoon John mocht ondanks zijn prille leeftijd (11) de bas hanteren en the coolest husband-wife-and-son rock & roll trio was een feit. Opener "Party Down the Hall" geeft meteen aan waar het om draait bij the Stone Coyotes, "Desperate Times", "Dreams Of Glory", "Ace of the Spades", "Back to New York" en "Digging for Gold" draaien er geen doekjes om ... dit is AC/DC meets Patsy Cline. Nu weet ik niet of het met leeftijd te maken heeft, de wilde en andere haren zijn al lang verdwenen, maar het schitterende "Johnny Rock's Cantina" laat een Americana/roots lichtje schijnen en meteen zijn wij verkocht. Het lijkt wel of de tijd stil stond in San Antonio ... "Even now when I close my eyes, I see trough the tangle of the years .... "Bad Luck" behoort net als de klassieker "Streets Of Laredo" tot een van de zorgvuldige uitgekozen covers op dit album dat met "Peace Of Mind" een ander pareltje herbergt. Een stevig album dat al surplus enkele bonustracks telt waaronder een re - mix van "Any Way the Wind Blows" en stevig rockende versies van "Whole Lotta Money" en "Hammer on the Nail". Misschien dat Barbara Keith eens moet overwegen om een solo - album op te nemen met van die rustige leuke alt. country/Americana/roots deuntjes ... maar ja, ben ik mij nu niet aan het 'moeien' met familie-aangelegenheden?