ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006




 

WILLIE CARMICHAEL & THE JACK - BOOTED THUGS
WHISTLING PAST THE GRAVEYARD
Website: www.williecarmichael.com
Info: willie@williecarmichael.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/wctjbt

 

"We've got singers, guitar players, bass players, and percussion fiends. We’ve got mandolins and wives with real jobs. We’re good lookin’ and we can cook. We’re kind to children all the time and other folks most of the time. We can make you laugh and cry and tap your feet and remember how you felt the last time you got smacked upside the heart."
Willie Carmichael

 

Willie Carmichael is relatief onbekend in het singer/songwriters gebeuren maar als je op zulke prachtige wijze herinneringen, met de nodige dosis humor, over je geboorteplaats "Oregon" in een song kan gieten, met "One - Arm Johnny" een schitterend "uit het leven gegrepen" filmscenario in huis hebt, met "Closer to the Bone" iedereen aanspoort iets meer risico's te nemen ("a little more Bert & Ernie, a lot less Al Capone, we're all gonna have to learn to live...a little closer to the bone") dan kan de algemene erkenning niet lang meer uitblijven. Ook al leiden sommige thema's tot minder prettige gebeurtenissen, ( ... "Got a honeymoon house but no one’s home King-sized bed but I sleep alone After “I do” there was nothing left to say I saw random acts of kindness as she drove away ... "). Willie laat er zijn slaap niet voor en reageert nogal filosofisch "... that's life, too bad, she's gone, so sad, that's life, too bad, so long, so sad!". Prachtige storytelling songs die zijn en ons Americana/folk wereldje mooi kleuren en waarbij een vleugje blues nooit ver weg is. Hilariteit alom met "Mr. Gibson Sends Regrets" en "Jesus and the Ice Cream Man", terwijl het adembenemende mooie "Ezekiel's girl" en "Wasco County Work Farm", met J. Patrick Lombardi in een glansrol op mandoline & lap slide gt en een flard "Amazing Grace", zeker niemand onbewogen laten. Maar al dat moois moet nog wijken voor de songs "Let Us Roll Mommy", "Build It on the Hillside" en de afsluiter "Whistling Past the Graveyard" die de herinneringen aan je moeder, overleden vrouw, het bezoek aan het kerkhof zo intens maken dat woorden tekort schieten om die gevoelens weer te geven. Schitterend debuutalbum van een klasse singer/songwriter die voor deze gelegenheid beroep deed op Dale Largent (drums),Ed Zancanella (bass, acoustic gt),J. Patrick Lombardi (slide gt, electric gt, mandolin) en Peter Heithoff (upright bass) maar vooral op zijn hart!



BILL NOONAN BAND
CATAWBA CITY
Website: www.billnoonanband.com
www.myspace.com/billnoonanband
Email: booking@billnoonanband.com
catawbacity@billnoonanband.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/billnoonanband

 

De in South Carolina wonende Bill Noonan is er zo één. Een singer-songwriter (zang, gitaren, mondharmonica) met een karakteristieke stem, erg nasaal en niet de meest sterke. Op zijn laatste album "Catawba City", opgenomen in zijn favoriete verblijfplaats, staat hij echter zijn mannetje. Bijgestaan door zijn vaste vakkundige begeleiders, Bill Walpole (slide en pedal steel), Ray Mitchell (drums), David Kroening (bas) en Dillard Richardson (percussie) schotelt hij countryrock voor, vergelijkbaar met de muziek van Eric 'Roscoe' Ambel. Op zijn debuutalbum staan geen ingewikkelde arrangementen, maar goed in het gehoor liggende twang met teksten die ons vertellen waar het op staat - dat is de countryrock die ik graag mag horen. En voordat Noonan, die begin jaren negentig de frontman en songwriter was van the Rank Outsiders (1991-2001), een roots-rock band uit Charlotte, en ook bekend is om zijn samenwerking met Americana artiesten als David Childers, Michael Reno Harrell, Duane Jarvis en Gigi Dover, met de titeltrack de plaat beëindigd, krijgen we niets minder dan elf prachtige songs van deze troubadour voorgeschoteld. Naast Ted Keynard en Kristina Hess nam Noonan ook zelf de honneurs van producer waar. En, eerlijk is eerlijk, hij heeft zich meer dan behoorlijk van die taak gekweten. Zo zit de uitgestrektheid dat het maatschappij gerichte nummer, "Get Off My Land" wordt aangemeten, het nummer bijvoorbeeld als gegoten. Een eerste subtiel hoogtepuntje zodoende, maar zeker niet het laatste! In het schrijven van eigenzinnige verhalende liedjes verdiend Noonan zeker zijn plaats in het rijtje: Robert Earl Keen Jr, Dave Alvin en Ray Wylie Hubbard. Andere uitschieters zijn het radiovriendelijke "Melanie Melanie", de reeds vernoemde titeltrack, de Americana ballade "Greener Pastures", naast de echte countryrockers als "Big River", "She Was Mine" en "Get Off My Land". Sterke plaat trouwens in haar geheel van een grote meneer, die terug z’n juiste draai lijkt te hebben gevonden met zijn 'Carolina roots rock', zoals hij zelf zijn muziek omschrijft. "Catawba City" is een briljante plaat die geen enkele rootsliefhebber over het hoofd mag zien, een juweeltje, die beslist zijn weg zal vinden via CD-Baby bij u in de CD speler.



BUCKSWORTH
THINGSFOUNDWALKINWITHYERHEADDOWN
Website: www.bucksworth.rwin.nl
www.myspace.com/bucksworth
Email: dabucksworth@aol.com
Label: Silent John Records
www.milesofmusic.com

 

Bucksworth uit Riverside, California debuteerde in 2001 ijzersterk met “Haul Alone”. De band rond zanger en songschrijver Mark Nemetz bracht daarna de nog betere opvolger “The Cajon Passages” (Silent John) uit in 2004. De cd vertelt over de belevenissen van een immigrantengezin in Nevada. Deze kreeg van ons toen een zeer postieve bespreking en dat kunnen we met deze opvolger, die ik gemakshalve maar "Things Found" zal noemen vanaf nu, zeker verderzetten. De stem van Mark Nemetz heeft precies wat een goede rootsrockband nodig heeft, hij houdt het midden tussen Lowell George, de jonge Jagger en Van Morrison in zijn beginjaren. Prachtig! Als grote Little Feat fan ben ik dan ook zeer tevreden dat me hier dikwijls herinneringen aan deze groep naar boven komen. Naast de stem van Mark heeft Bucksworth als tweede troefpunt de nieuwe gitarist Matt McGunigle, die de moeilijke taak had Joe Hill te vervangen, maar dat bleek voor Matt niet moeilijk. Vooral op pedal-steel is hij een meester, die op de juiste plaatsen voor net de nodige backing zorgt. Gaan de teksten over relatieproblemen ("Lil Girl Is Mean") zelfdestructie ("Too Many Smokes") en veroudering en verval, net als je denkt dat je ter hulp moet snellen, herstelt hij het evenwicht en laat ons horen hoe hij geniet van de kleine des levens zoals kinderen, een oude roestbak als auto, en de vrijheid van de jeugd. "Things Found..." gaat over het zien van die kleine dingen voor je, als je ze maar wil appreciëren. Deze derde van Bucksworth is een prachtplaat, Americana met een sterke country inslag. We hebben hem net te laat binnengekregen, want hij zou zeker in mijn top 5 van 2006 beland zijn. Aanrader voor fans van Bottle Rockets, Subdudes, Derailers en The Band.
(RON)



JAMES HINKLE
BLUES NOW JAZZ LATER
Website: www.jameshinkle.com
Email: jimehinkle@sbcglobal.net
Label: Bluelights
www.bluelightsmusic.com
www.cdbaby.com/cd/hinkle2

 

James Hinkle uit Austin Texas brengt ons hierbij zijn tweede productie.Twee jaar geleden bespraken we op deze site reeds zijn debuut "Straight Ahead Blues?" en beloofden toen dat wij hem in 't oog gingen houden. Mannen van ons woord als wij zijn gaan wij hem nog eens op de rooster leggen. Stonden op de eersteling nog veelal covers, toch bleek het enige eigen nummer ook meteen het sterkste te zijn. Dit liet ons toen de hoop uiten op een opvolger met meer eigen werk. En of James ons gehoord heeft! Deze keer slechts één cover "East Dallas Dagger", en voor de rest allemaal eigen composities. Net als op zijn debuut is hier een grote verscheidenheid van stijlen aanwezig, van pure rock ("I Ain't Lookin' Back No More"), over zydeco ("Say It To Me One More Time") naar blues, maar vooral een grote portie jazz, ook al laat de titel anders vermoeden. Zoals met zijn debuut waar het vraagteken na de titel ons op het verkeerde been zette, is ook hier de titel wat misleidend, ongeveer de helft is jazz, maar toch met een scheutje blues er bij. "Minor Mule" bijvoorbeeld is echte Django Reinhardt swing. Het hierop volgende "Rollin' Up The Sidewalks" is een mooie song die doet denken aan een jazzy Dr.John. "Funky Town" heeft dan weer een mooie rollende baslijn en herinneringen aan Stax en Muscle Shoals opnames, zo als we vroeger van Booker T. te horen kregen. Het mooiste nummer op de CD is volgens ons allen het langzame "Brother Love" met ook weer dat Hammondje en die soulvolle blazerssectie als basis voor de gitaar van James en zijn gevoelsvolle stem. De instrumental "Bopped in the Mouth" is pure jazz met een George Benson stempel. Afwisseling troef dus, maar we waren gewaarschuwd: James schrijft op de homepage van zijn site: "If you're trying to categorize my music, you 'll find yourself in a lot of trouble". Well, James, we did our best and we know you did yours, judging by your new record!
(RON)



THE MAEFLIES
GOODBYE SOMETIMES
Website: www.maeflies.com
Info: maeflies@comcast.net
Label: Purgatory Creek Records
www.cdbaby.com/cd/maeflies

 


"A unique blend of rock, country and folk with rich vocal harmonies and guitar heat " CD Baby

 

Terwijl de majorlabels nog liggen te puffen van the Greatest Hits en Christmas releases maken de independent artiesten op een schitterende manier gebruik van de gelegenheid om hun plaatsje aan de top te veroveren. Ondermeer Dave Sheehan, Ron Lasalle, Robert Bobby zijn alvast al genoteerd voor de eindejaarslijstjes van 2007 (aub!), als kers op de taart slagen the Maeflies uit Minnesota (the land of Dylan, Koerner Ray, Glover en the Jayhawks) er in om met hun debuutalbum "Goodbye Sometimes" ons uitvoerig te begeesteren. Frontlady Mae Rukavina, Jeff Killion (drums, vocals), Eric 'Spike' Stich (electric gt, slide gt, pedal steel, mandolin), Eric Simso (vocals, acoustic gt) en Biff Robillard (bass, vocals, harmonica) zitten met hun "songs about love, dreams lost, dreams found and the long, twisted trails of a real live" in het muzikale vaarwater van Buffalo Springfield, the Byrds, Neil Young, Gram Parsons ... etc. Vertrouwde thema's en namen en zoals steeds zal ieder van ons zich wel links of rechts ergens herkennen in een van de negen verhaaltjes die Biff Robillard uit zijn pen wist te schudden. Mocht je ergens verdwalen ... laat je leiden door je hart en dan is het ongetwijfeld een album dat je gaat koesteren. Misschien maken de Maeflies met "Goodbye Sometimes" een kleine nostalgische trip door de '60's, bovenvermelde namen en het uitvoerig maar schitterend gebruik van pedal steel, electric12 string en mandoline zullen aan die gedachtegang niet vreemd zijn, het is ontegensprekelijk een album dat anno 2007 nog steeds een groot aantal mensen gaat plezieren. Schitterende huilebakjes als "So Long Lisa, "Goodbye Sometimes" en "I Hate this Places" krijgen de tijd om op te drogen met de up tempo's "Wam", "Vertigo", "Why Does Love Go", "Ain't It a Shame", "Cirkus" en "Deep in Louisiana". Mae Rukavina, die vocaal erg sterk uit de hoek komt, de harmonieuze samenzang van de overige bandleden roepen enerzijds herinneringen op aan lang vervlogen tijden maar hebben anderzijds met "Goodbye Sometimes" een ferme troef in handen om ons opnieuw warm te maken voor een aangename muzikale herbeleving van een erg succesvolle periode in de muziekgeschiedenis. " This is New Millennium country - politan. Sort of a country cousin with a hankering for good sushi and staying up late".



JEFF FINLIN
ALIVE AND RETROSPECTIVE / VOL. 1
Website: www.jefffinlinonline.co.uk
www.myspace.com/jefffinlin
Info: jefffinlinonline@hotmail.com
Label: Bent Wheel Records

 


"Jeff Finlin is an artist of unusual talent; the wisdom in his lyrics and his approach to writing music is unrivalled within his contemporaries."

 

 

Het is al een tijdje geleden dat wij nog iets vernamen van globetrotter Jeff Finlin die in Cleveland, Ohio het levenslicht zag met flink wat Iers bloed in de aderen. De cd "Epinonymous" die in december 2004 onder de loepe genomen werd bij Rootstime is een van zijn laatste wapenfeiten. Vorig jaar verscheen wel nog het album "Angels in Disguise" maar dat is eigenlijk een re-release van "Epinonymous" in een nieuw hoesje met een viertal nieuwe songs.("Angel in Disguise";" Don't Know Why"; "Break You Down"; "Moon Man".) Blijkbaar wordt er met de verzamelaar "Alive & Retrospective" een heus tijdperk afgesloten want de twaalf zelfgepende songs, weliswaar voor deze gelegenheid in een nieuw jasje gestoken, kom je wel ergens tegen op het uitgebreide werk van deze singer/songwriter. Bij de "kenners" staat de man op dezelfde hoogte als ondermeer Tom Waits, Randy Newman, Warren Zevon, Greg Brown, John Hiatt, Steve Earle... jammer genoeg vertaalt zich die belangstelling niet in riante verkoopcijfers, al mag de man niet klagen over de (terechte) aandacht aan deze kant van de oceaan. De opnames van dit album vonden plaats in Denver, Colarado en voor het eerst sinds lange tijd deed Finlin nu eens geen beroep op zijn vaste gabbers - mult -instrumentalisten Will Kimbrough en Pat Buchanan maar mocht oa. de legendarische Sally Van Meter (dobro/lapsteel) opdraven. Het typische nasale stemgeluid van Finlin (zou die man daar een patent op hebben?) in combinatie met de fantastische verhaaltjes die de man moeiteloos uit zijn mouw schudt (www.jefffinlinonline.co.uk/lyricsretro.html) en de memorabele muzikale omkadering hebben er voor gezorgd dat de man na al die jaren nog steeds een prima troubadour is in de beste Americana traditie.

Track Listings
1. Love and Happiness
2. Nothings Enough
3. Delta Down
4. Postcard From Topeka
5. Sugar Blue
6. Waiting on a Flood
7. Sunday's Forgivin'
8. Summertime
9. Come on Annie
10. Alchemy
11. West of Rome
12. Bringing my Love



 

 

TOBY & THE TREMORS
HOTEL BLUE
Website: www.tobyrhodes.com
Email: tobyrhodes@sbcglobal.net
Label: Xcte records
www.cdbaby.com/cd/tobytremors2

 

"Hotel Blue" is de tweede cd van Toby & The Tremors. Hun debuut dat in 1998 verscheen, toonde ons reeds een groep, die in staat was goeie en soulvolle nummers te brengen. Nu met deze opvolger horen we een band die verder gegroeid is en een wat steviger basis van bluesrock in zijn nummers legt. De mooie soulstem van Toby, die verder ook de keyboards voor zijn rekening neemt, is het belangrijkste element van de sound, daarom is hij ook de leider, maar ook gitarist Kevin Paul uit Chicago perst heel veel emotie uit zijn Fender. Het vak leerde hij in het clubcircuit waar hij als begeleider van plaatselijke bluesartiesten speelde, en de laatste jaren is hij de vaste studiomuzikant op vele opnames van het Nederlandse Provogue label. In de periode tussen hun twee cd’s heeft ook saxofonist Bobby Imundo de groep versterkt, zodat het geluid voller en funky is geworden. De cd begint met de titeltrack “Hotel Blue”, een bleu - eyed soulsong zoals we er zelden een hoorden. “Letter From Londen” is voorzien van een baslijn à la Stones, die je de ganse dag nog achtervolgt. “Voodoo Charm”, “Mr.Nobody”, “Midnight Train” allen hebben ze een evenwichtige mix van blues en soul elementen die sterke songs opleveren, en na enkele beluisteringen in je hoofd blijven zitten.”These letters” is er ook weer zo eentje, een song die gaat over de eenzaamheid aan het front in Irak. De cd eindigt met een sterke versie van (letterlijk) mijn lijflied, de bluesklassieker “Barefootin” van Robert Parker. Om het kort en krachtig samen te vatten: AANRADER!

(RON) Barefootin’ sinds the day he was born.



PAT CARR
PUT YOURSELF IN MY PLACE
Website: www.pwcarrmusic.com
www.myspace.com/patcarr
Email: carrtunes@pwcarrmusic.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/patcarr2

 

Uit Broomfield, Colorado, bereikte ons een nieuwe plaat van singersongwriter Pat Carr. Een buitengewoon interessant karakter die door de jaren heen een aantal zeer memorabele liedjes heeft geschreven. Sommige bitter en maatschappijkritisch, sommige buitengewoon grappig en cynisch. Qua stijl doet Carr veel denken aan geestverwanten als Clapton en Knopfler. Al bij de eerste luisterbeurt werden we gegrepen door de krachtige en oprechte teksten van dit kleinood. Pat groeide op in Louisiana, waar hij zijn carrière begon als 'French Quarter' straat zanger. Als jonge knaap luisterde hij voornamelijk naar Southern soul en R&B, naar artiesten als Irma Thomas, Professor Longhair, Slim Harpo, Rufus Thomas, Clarence Frogman Henry en Aaron Neville. Later speelde hij gitaar, bas en mandolin in menige bands in New Orleans en in de buurt van Denver. Daarna was het even stil rondom deze man. Kennelijk is hij gewoon niet zo’n snelle schrijver, of wellicht zou je deze man meer moeten zien als een goede wijn, die moet tenslotte ook rustig rijpen voordat hij vol en rijk van smaak wordt. "Put Yourself In My Place" is hier een goed voorbeeld van, het is een plaat die intens en karaktervol is met een stevige afdronk, die smaakt naar meer. Zonder al te veel uit te wijden over de inhoud van de songs, kunnen we zeggen dat Pat een man is die wel degelijk iets te vertellen heeft. Pat Carr is behalve een waanzinnige gitarist, gezegend met een prachtig veelzijdig stemgeluid waarmee hij behalve laag ook behoorlijk hoog kan zingen en afwisselend heel mooi ingetogen, maar ook rauw kan klinken. Mede ook door de arrangementen en instrumentatie doet Pat’s muziek bij tijd en wijlen denken aan de gospel blues van Blind Willie Johnson tot New Orleans soul, van Delta blues en stevige Texas blues tot bluegrass en country. "Put Yourself In My Place" is Pat’s eerste album. Dit album is een prachtig afwisselend album met melodieuze fraaie liedjes veelal geïnspireerd door ervaringen op het relationele vlak. Gebruik makend van tijdloze instrumenten als akoestische en elektrische gitaren, drums, keyboards (en een mooie sax solo in het bluesy "Evil Evil" van Billy Warren) zijn alle nummers op deze plaat stuk voor stuk prachtige verhaaltjes op zich. Van de akoestische gospel blues in de openende titeltrack tot het laatste juweeltje, het instrumentale "Soul Mate" worden we bijna een uur getrakteerd op meer rustige soul/blues in "I'm Jealous" en "Setting Yourself Up To Be Lonely", het rockende "I Can't Go On" en naast nog enkele andere instrumentals zijn onze lievelings-blues- songs: "Mean Streak", "Carolee", "Evil Evil" en het reeds vernoemde "Bad Habit". Luister zelf gewoon even naar dit schijfje, het is buitengewoon de moeite waard. Daarom heeft deze relatief onbekende Pat Carr het predikaat cd van de maand zeer wel verdiend.



MARTY CHRISTIAN
BLUESICANA
Website: www.martychristian.com
www.myspace.com/martychristian
Email: marty@martychristian.com
Label: Street Man Records
www.cdbaby.com/cd/mchristian

 

Hoe noem je Americana met sterke blues - invloeden? Bluesicana, dacht Marty Christian uit Austin Texas en daarmee had hij ook de juiste titel voor zijn eerste CD, een vlag die ook meteen de lading dekt. Marty was jarenlang een deejay van een blues en soul radioprogramma in Austin. Omstreeks 2002 verhuisde hij naar Lafayette in Louisiana en begon zich toen ook intensiever met zelf muziek maken bezig te houden, iets wat voorheen slechts als een hobby plaats gevonden had. Invloeden voor zijn nummers komen van overal, in de song "Willow Tree Girl" hoor je de stijl van het nummer veranderen van Memphis naar de Delta en terug. Soms waaien er flarden jazz binnen zoals op het mijmerende "Lonely Man". Het cajunsausje waarmee "Walk Around With Me" dan weer overgoten is, smaakt me ook wel. Wel raar is dat de enige begeleider die vermeld is (Joseph Edward) op washboard, die met verschillende artiesten uit de zydeco wereld op de planken stond, nergens te horen is. Wel duikt er hier en daar een accordeon op, waarvan in de credits dan weer niks te lezen staat. Maar terug naar de muziek, want daar gaat het toch om. Om je een beeld te vormen van de stem van Marty, wel die is heel simpel te beschrijven. James Taylor dacht wel eens dat hij de blues had, wel als hij die zou hebben, zou hij klinken als Marty Christian. Enkel met zijn “Steamroller Blues” is James even in de buurt van Marty’s stem gekomen. Voeg bij dat heerlijke bluesy stemgeluid een gitaarstijl die vaak aan Lightnin Hopkins herinnert en je krijgt een heerlijk akoestische CD waarvan ik je de aanschaf je zeer kan aanbevelen, in mijn cd speler zal hij ongetwijfeld dikwijls vertoeven. Omdat alles op constant hoog niveau zit, kan ik moeilijk een favoriet nummer uitpikken, maar “Sally Mae Blues” is zo ’n mooie sfeervolle song, dat deze wel een eervolle vermelding krijgt. Prijs van de maand wat mij betreft.
(RON)



 

PUNCHBUGGY YELLOW
SIMPLE
Website: www.kimkoren.com
www.myspace.com/kimkorenandpunchbuggyyellow
Info: punchbuggy@execulink.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/punchbuggy

 

Onlangs ontvingen wij van Kim Koren & Punchbuggy Yellow het niet meer zo recente album "Simple" dat blijkbaar terug in de schijnwerper werd geplaatst als opwarmertje voor een nieuwe cd die er zit aan te komen, de song "Can't Take It With You" te beluisteren op haar website is er een voorproefje van. Geboren en getogen in Dundas, Ontario (Canada) kreeg het mooie kind op haar negentiende als kerstcadeau een Yamaha akoestische gitaar aangeboden en dat was meteen het startsein om voorzichtig haar eerste muzikale pasjes te wagen in het blues/country/rock gebeuren. 15 jaren later kan zij rekenen op de toegewijde steun van echtgenoot & gitarist Frank Koren, haar twee kinderen als trouwe supporters en de bevolking van Hamilton die met ondermeer Tom Wilson, Kathleen Edwards, Bob Lanois, Tim Gibbons, Tomi Swick nog meer bekend volk in hun rangen tellen. Muziek met een knipoogje naar Sheryl Crow, Melissa Etheridge, Sarah Harmer en en met songs die natuurlijk handelen over "love, loss, thruth, and things that make her happy" slaat zij het singer/songwritersmilieu geen mal figuur. Integendeel, opener "Begging Her So" en het pareltje "Divided" kunnen rekenen op een fraai stukje pedal steel (Steve Petrie) en horen thuis in ieder Americana/roots programma. Met "She's Got" wordt het (rock) tempo opgeschroefd en kunnen de heren Koren/Trebilcock/Gregg de gitaren laten scheuren. Onze voorkeur gaat toch uit naar diezelfde Steve Petrie wanneer hij de mandoline van onder het stof haalt in de songs "Wings of a Dove" en het wondermooie "Dusty Box". Songs die volgens mijn bescheiden mening beter passen bij het aangename stemgeluid van Kim die hiemee richting folk schuifelt. Leuke koerswijziging die met "Talking to Myself" , "You Know I Do" (Bob Doidge op cello) een fraai verlengstuk krijgen. Een aangename (wat laattijdige) kennismaking met Kim Koren die momenteel niet alleen de laatste hand legt aan de opvolger van "Simple" maar inmiddels ook aktief is in het theater en film wereldje. Maart 2007 is het tijdstip voor de nieuwe release die gekoppeld wordt aan een Summer European tour... wij kijken er naar uit!