ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006




BORIS GARCIA
MOTHER'S FINEST
Website: www.borisgarcia.com
www.myspace.com/borisgarcia
Info: boris@borisgarcia.com
Label: Porchwerk Music

 

Boris Garcia is ontstaan uit de liefde voor folk/rock/pop/bluegrass die enkele vrienden delen en blijkbaar werkt dat erg inspirerend want met "Mother's Finest" hebben Jeff Otto (vocals, bass, slide gt, ukulele), Bob Stimer (vocals, bass, guitar), Gene Smith (vocals, harmonica, guitar), Stephen Ferraro (drums, percussie, vocals) en Marcus Niemoller (percussie, vocals) al een opvolger in huis voor het in 2005 verschenen "Family Reunion". Wat eigenlijk bedoeld was als een gezellig onderonsje tussen gelijkgestemde zielen groeide al vlug uit tot een kleine sensatie in de omgeving van Philadelphia. Een groepsnaam die wat refereert naar Jerry Garcia, de legendarische front man van the Grateful Dead en ongetwijfeld samen met the New Riders Of the Purple Sage en the Band de belangrijkste invloeden van deze band. Bob Stimer houdt het voorzichtig op jam-grass-back porch-folk music or something like that … it’s roots music en sommigen durven zelfs een stapje verder gaan en beweren dat Boris Garcia tot "the future of the acoustic jam music" behoort. Voor deze jongen is Boris Garcia een typisch Amerikaanse jam-band die met hun wandeling door het bluegrass/country/folk landschap niet vies zijn van behoorlijk wat improvisatie en bovendien het vermelden van enkele maatschappelijke problemen tot hun prioriteiten stellen. Leuk maar of Europa er van wakker ligt is een ander paar mouwen?



 

MENTO
VOUCHSAFE FOR THE CHILDREN
Website: www.myspace.com/mentoras
Email: rasmento@msn.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/mento

 

"Greetings in His Imperial Majesty Haile Selassie 1 name". Zo begint Mento zijn begeleidend briefje met foto's en CD "Vouchsafe For The Children" aan Rootstime. Dan weet je meteen dat we in het zonnige Jamaica zijn beland en er dus vrolijke reggaemuziek zit aan te komen. "Mento" is de naam van de eerste muziek stammend uit de traditionele volksmuziek die op het eiland Jamaica op 78 toerenplaten werd bewaard. Het was lokale dansmuziek met invloeden van Amerikaanse bigbands en calypsomuziek. Maar deze Mento - echte naam Willard Peter Maitland - is een rastafari van de puurste soort. Als derde van dertien kinderen uit een zeer arm gezin kon hij zich uit die omgeving opwerken door naar school te gaan, een diploma boekhouding te behalen en voor de Jamaicaanse overheid te werken. In 1990 migreerde hij naar Boston, USA waar hij zijn universitaire studies afsloot in Massachusetts met groot succes (een MBA-diploma boekhouding). Momenteel woont hij in Dorchester, MA met zijn vrouw en 3 kinderen en werkt hij er voor een grote bank. De rootsmuziek uit zijn thuisland is hem gedurende al die studiejaren blijven boeien en omdat hij schrijverstalent had en over een mooie stem beschikte besloot hij om zelf te gaan optreden. Zijn eerste contact met het grote publiek was toen hij "Rivers of Babylon" coverde, het nummer van Brent Dowe en The Melodians, bij ons veel beter bekend in de versie van Boney M. Zijn persoonlijke voorbeelden zijn The Heptones, The Wailers, Peter Tosh en Burning Spear. "Vouchsafe For The Children" is pas zijn eerste album waarin hij zijn bezorgdheid uitzingt over de kinderen van de onderdrukten in de maatschappij, voornamelijk de zwarten in de ghettos van de wereld. In onvervalste, vrolijke reggaestijl volgen de stuk voor stuk mooie en lekker swingende songs elkaar op, 12 in totaal. Enkele favorieten zijn "Vouchsafe For The Children", "Pure Trials And Tribulation", "Share It", "Reach Out" en "Down With Babylon". De CD wordt afgesloten met het sterke instrumentale nummer "Share This" en daarna hoef je enkel op de replay-toets te duren om het feest te laten voortduren. "I am where I am on life's journey and I am willing to be wherever Jah leads me" zegt Mento en zijn ultieme doel is ooit terug te keren naar een beloftevol en vredevol Afrika. Geen twijfel mogelijk : "Jah Rastafari Lives".
(valsam)



IAN SIEGAL
A BIGGER PLATE OF MEAT & POTATOES (CD+DVD)
Website :www.iansiegal.com
Label : Nugene Records
www.nugenerecords.com
Distr.: Bertus
www.bertus.nl

 

Ian Siegal is de afgelopen jaren als een komeet door de dampkring gevlogen en heeft een onuitwisbare impact gemaakt op de Blues scene. “A Bigger Plate of Meat & Potatoes” voegt het in 2005 uitgebrachte meesterwerk “Meat & Potatoes” samen met de DVD van het weergaloze North Sea Jazz optreden.

 

CD: De Ian Siegal Band hoeft niet meer geïntroduceerd te worden, toch niet voor wie er bij was tijdens BRBF 2004. De man maakte toen een weergaloze set en mag dan wel revelatie van het 20e BRBF genoemd worden. Maar de liefhebbers van rauwe blues en nu pas horen van 'het Britse buitenbeentje van de blues', de meesterlijke slide-gitarist, maar vooral zijn ongelofelijke zangstrot waarin Howlin' Wolf en Otis Redding tot leven komen moeten beslist verder lezen, want deze 34-jarige, is zonder twijfel de meest getalenteerde muzikant in de Britse bluesscene van de afgelopen jaren. Gitarist/zanger Ian Siegal heeft al wat naam gemaakt als lid van de Lee Sankey Group. Op jonge leeftijd werd hij voor de leeuwen gegooid en bleef vervolgens zonder moeite bovendrijven. Als invloeden noemt hij zelf Little Richard, Elvis en Chuck Berry, maar het was vooral Muddy Waters die het meeste indruk op hem maakte. Na jaren van touren heeft hij de invloeden tot een eigen geluid weten om te smelten. Hij heeft de bravoure van Tom Waits, ook zijn stem doet eraan denken en het broeierige van Dr.John. Als daaraan nog de keltische blues van Van Morrisson wordt toegevoegd, kom je uit bij Ian Siegal. Iemand die daarbuiten nog over een schitterende gitaar techniek beschikt en bovenop nog een begenadigd songschrijver is. Voor zo’n artiesten moet een grote carrière zijn weggelegd. Hij bewees dit al op zijn veel geprezen debuut cd “Standing in the Morning” (2003) en met een container vol aan lovende recensies krijgt hij steeds meer voet aan het vaste land, gewoon omdat 't puur draait om de intensiteit die Siegal met zijn rauwe stem uitstraalt, gekoppeld aan het soort rootsmuziek dat verrekt slim is opgebouwd, maar uit de speakers knalt alsof het door een enthousiaste technicus tijdens repetities spontaan op tape is gezet. Met "Beulah land", een nummer dat sterk doet denken aan The Pogues, opent en sluit de Ian Siegal Band de cd af, en daartussen herinnert de Ian Siegal Band aan Captain Beefheart en bovenal aan de met soul doortrokken swingende rhythm & blues van Dr. John. Was "Standing In The Morning" slechts een bescheiden proeve van bekwaamheid: een mengeling van rootsy blues en aan Tom Waits ontleende muziek, met de opvolger "Meat & Potatoes" (2005), gaat Siegal terug naar de wortels van zijn muziek, de blues. Siegal is een groot liefhebber van Muddy Waters, en dat wordt duidelijk op dit album. Niet dat hij Waters slaafs navolgt, een fout die hedendaagse bluesartiesten maar al te gauw maken, maar het bezwerende karakter dat Waters’ muziek kenmerkte, is ook te horen op "Meat & Potatoes". En dat Siegal nog immer niet voor één gat te vangen is, blijkt uit "Drowned My Sorrows (But They Learned How To Swim)", dat zomaar een originele work song zou kunnen zijn, maar wel degelijk door hem geschreven is. Allemaal prachtige nummers op dit album dat door Siegal en Schofield geproduceerd werden, maar de absolute uitschieter is wel "Falling On Down Again", een zelfgeschreven slijper, zowel vocaal als instrumentaal, de Ian Siegal Band op zijn best. Kortweg "Meat & Potatoes", dit broeit, hypnotiseert en betovert! Voor ons het beste blues/roots album van het jaar 2005!

DVD: Iedereen die Siegal vorige jaren gemist heeft kan zich nu tegoed gaan doen aan "A Bigger Plate Of Meat & Potatoes". Een fraaie combinatie van Ian Siegal's voorlopige meesterwerk en een DVD met live-opnamen die werd geschoten tijdens de 2005-editie van North Sea Jazz. Dit festival is allang niet meer alleen voorbehouden aan artiesten die zich echt met jazz bezig houden en zo kon het gebeuren dat ook Ian Siegal zijn opwachting maakte. De volgens velen beste Britse bluesmuzikant sinds de dagen van John Mayall, Eric Clapton en Fleetwood Mac trad daar aan met een band die ook de bekende gitarist Matt Schofield, die ook al te horen was op "Meat & Potatoes". Het optreden, is nu samen met deze CD, ook verschenen op DVD. Siegal en zijn band waren lekker op dreef, zoals is te horen en te zien. In tachtig minuten komen tien songs voorbij, waarvan drie covers. Als extra is nog een interviewtje en een fotogalerij toegevoegd. Wie twee van Engeland’s beste bluesmuzikanten van dichtbij aan het werk wil zien, moet deze DVD beslist bekijken. Het is een bord vol, maar het smaakt zo geweldig dat je ervan blijft eten tot het helemaal op is. “A Bigger Plate of Meat & Potatoes” is gewoon één van de beste moderne bluesplaten van de laatste jaren in een prachtige editie.



REV. JOHN
STRANGER
Website: www.revjohn.net
E-mail: post@revjohn.net
Label: Crosstown records
www.cdbaby.com/cd/revjohn

 

Toen ik deze CD tussen de stapel te bespreken materiaal bemerkte, dacht ik te maken te hebben met een of andere Amerikaan die zich de naam "Reverend” toegeëigend had omdat dat zo lekker klinkt, zoals ons aller bekende "Reverend Horton Heat". Groot was echter de verrassing toen bleek dat Rev. John uit Noorwegen kwam en ook een echte pastoor blijkt te zijn, die veel concerten geeft in kerken, maar ook in bluesclubs. Ja, dat is de muziek die we van onze reverend te horen krijgen, pure blues. Met wat minder enthousiasme en de verwachtingen op een laag pitje dan maar de cd in de player geschoven. Tweede verrassing, dit bleek er best te mogen zijn. Om een beetje te omschrijven hoe de boel klinkt, zou ik zeggen een ingehouden versie van "Bill Wyman's Rhythm Kings". Geen preken verpakt in bluesritmes, al zijn de thema's nu natuurlijk ook weer niet zo ontuchtig als we van de meeste bluesopnames gewoon zijn. Geen "Whiskey and Women", geen "Big Ten Inch", maar songs als "Tsunami Tears" waarin het verhaal zit van hoe een perfecte dag in het paradijs in enkele seconden omslaat in een hel, dit alles verpakt in een mooi slowblues jasje. Meerdere malen gebruikt John echte New Orleans ritmes met "Professor Longhair" pianolijnen en versterkt door de "Norwegian Horns" zoals "Relly Goat" en "Never Took Time", een up-tempo boogie-woogie nummer, dat waarschijnlijk menige Noorse kerk in rep en roer gezet heeft. Alle nummers zijn van eigen hand, behalve de twee laatste op deze cd, de bewerking van de nego-spiritual "Balm in Gilead" en Randy Newman’s "Louisiana". De productie ligt in handen van Trond Ytterbo, een naam die u waarschijnlijk niks zegt, maar het is leider van de band van Jeremy Spencer’s band, wel bekend van de originele Fleetwood Mac line-up, wiens nieuwe cd enkele weken geleden hier besproken werd. Om te besluiten, een goede bluesrelease, ietsjes braver dan we doorgaans gewoon zijn, maar verre van saai.


HOLLYBILLY
BUDDY HOLLY 1956: THE COMPLETE RECORDINGS
website / label / info : www.eltororecords.com
www.myspace.com/eltororecordslabel
www.cdbaby.com/all/eltororecords
Distr.: Bertus
www.bertus.nl


Buddy Holly blijft nog steeds een cultfiguur in het rock & roll wereldje. Voldoende voor El Toro Records om de singer/songwriter die op 23 jarige leeftijd (Lubbock,Texas, 7 Sept. '36 - Mason City, Iowa, 3 Feb. ' 59) overleed bij een vliegtuigcrash nog eens in the picture te plaatsen. Het dubbelalbum "Hollybilly" schenkt bijzonder veel aandacht aan de opnames die plaatsvonden in het jaar1956. Van the Crickets was toen nog geen sprake en waren het vooral Floyd Cramer, Harold Bradley en Grady Martin die Charles Hardin Holley (real name) terzijde stonden. Klassiekers als "Rock Around With Ollie Vee" (in twee verschillende versies), "That Will Be the Day", "Blue Days, Black Nights", "I Guess I Was Just a Fool", het nog steeds wondermooie "Because I Love You", "Modern Don Juan" en "Love Me" komen natuurlijk aan bod en effenen het pad voor de minder bekende rockertjes als "Baby, Won't you Come Out Tonight' , "Don't Come Back Knockin'", "Midnight Shift", "I'm Gonna Set My foot Down" en "Rock-A-Bye Rock". Disc 2 bestaat voornamelijk uit een aantal home-recordings (Lubbock, Texas), demo's voor U.S. Decca Records en opnames die plaatsvonden in de Clovis studios (New Mexico). Voornamelijk interessant voor de liefhebbers/verzamelaars want die kunnen ondermeer genieten van de oerversies van "Ain't Got No home", "Brown-Eyed Handsome Man", "Bo Diddley", "Blue Suede Shoes", "Shake, Rattle & Roll", "Good Rockin Tonight", "Rip It Up", "Have you Ever Been Lonely" en het instrumentale "Honky Tonk". Bovendien werd het geheel in een fraai digi-packje gestoken met liefst acht pagina's interessante informatie (Dave Perry) en leuke afbeeldingen van originele singeltjes.
(SWA)



BROTHER YUSEF
KIDS GET THE BLUES TOO / BLUES FOR BEGINNERS
Website: www.fattback.com
www.myspace.com/brotheryusef
Label: Fatt-Back Unlimited
www.cdbaby.com/cd/brotheryusef06



"Guitar, Vocals, Foot Stomp & Ankle Tambourine"

 

Moet bekennen dat ik een zwak voor one-man-bands heb. Om nog maar te zwijgen over one-woman-bands, al zijn die jammer genoeg dun gezaaid. Eenmansbandjes, zoals Jawbone en de krankzinnige Bob Log III, die vanachter hun drumstel zowel gitaar spelen als drummen, schreeuwen en beuken, krijgen concurrentie vanuit onverwachte hoek. Ik was er eigenlijk al van bewust na het Belgium Rhythm & Blues Festival van vorig jaar. Brother Yusef trad aldaar voor de eerste maal op buiten de Verenigde Staten en wist meteen de harten van het bluesminnend publiek in Peer te veroveren met zijn soloact die doorspekt was met fijn slidewerk en countryblues. Brother Yusef die kennelijk zijn boterham verdiend als muzikant op Disney California Resort beheerst de slide-gitaar als weinig anderen en heeft daarenboven een stem tot zijn beschikking waarop vele anderen stikjaloers zouden zijn. Yusef staat symbool voor diegenen die, met één voet in het verleden en de andere in het heden, de country-blues van nieuwe impulsen voorzien. Brother Yusef kiest overduidelijk voor een middenweg tussen hype en luistervriendelijk op zijn albums "Blues By Request" (2003) en "...The Moment" (2005). Naast de stampvoetende blues switcht hij vrij eenvoudig naar stokoude country, blues en een beetje gospel, waardoor deze platen zeer gevarieerd zijn. Op zijn nieuwe album "Kids Get the Blues Too/Blues For Beginners" laat hij niet alleen horen dat zijn primitieve blues hip is, maar ook kindvriendelijk. Zo weet hij oude kinderliedjes als "3 Little Monkeys", "This Old Man" en "Hey Diddle Diddle", nieuw leven in te blazen, maar dan wel op 'Brother Yusef, Children's Performer' - wijze, songs waarin hij u weet in te palmen met alleen maar zijn gitaar, zijn footstomp en Ankle Tambourine. Kortom: Een weekend tip deze zomer is zeker Disney California Resort, niet zozeer voor al die attracties maar voor Yusef's "Kids Get the Blues Too", want dit is pas cool!



THE RUST TONES
TALES FROM THE BAR
Website: www.rusttones.com
www.myspace.com/therusttones
Email: info@rusttones.com
Label: eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/rusttones

 

Dat in Austin uitstekende roots-rock wordt gemaakt is inmiddels geen nieuws meer, maar toch zijn we zeer aangenaam verrast door "Tales From The Bar" van deze Texaanse Rust Tones. Een debuut dat opvalt door mooie roots songs, songs met sterke melodieën, een zeer smaakvolle instrumentatie en vooral zeer intense zang van de frontman/zanger Patrick Donahue. Zijn Rust Tones band maakt muziek die blijft hangen en die je bovendien weet te raken en dat zijn de twee hoofdbestanddelen voor een goede cd. We wisten het direct! Dit is zo'n cd waarvoor we het allemaal doen. Een cd die op het eerste gehoor terug lijkt te grijpen in de tijd en soms wel wat doet denken aan The Band of Little Feat. Volstrekt tijdloze muziek die stevig is verankerd in de tradities van de country-rock, maar ook niet vies is van een dampende portie rock. Wanneer je "Tales From The Bar" wat vaker hoort valt op dat songwriter Patrick Donahue, niet alleen zijn klassiekers kent, maar ook met beide benen in het heden staat. De muziek van de band uit Austin, klinkt bij vlagen misschien wat traditioneel, maar onderhouds broeit de muziek van het heden. Een brug tussen heden en verleden die tot dusver alleen door de allergrootsten gebouwd kon worden. Dit vijftal speelt hun eigen, lekker ritmisch ondersteunde roots-blues, muziek die zowat op ieder podium past en zelfs op grotere festivals. Alle tien nummers zijn door Donahue neergepend en voor het vocale neemt hij ook het meeste werk opzich. Het valt niet mee om iets negatiefs te verzinnen over "Tales From The Bar". De meest voor de hand liggende kritiek op de muziek van de jonge band is het feit dat deze oerdegelijk is. The Rust Tones maken zich absoluut niet druk om trends en hypes, en maken muziek die rijkelijk citeert uit de countryrock en rootsrock die decennia geleden al werd gemaakt. Daarin staat Donahue (gitaar, vocals) niet alleen, maar Larisa Montanaro (vocals) Jason Seiter (keys) Clark Ellison (bas, vocals) en Rob Schilz (drums) doen het wel bijzonder goed. Met als gasten Guy Forsyth (harmonica) en Jon Ricketts (banjo), is dit debuut een verzameling van sterke en toegankelijke songs geworden door prima muzikanten in een mooie productie van Donahue. Een album met flink wat variatie in stijlen, een cd waar we eigenlijk niet al te veel woorden aan vuil zouden moeten maken, want iedere keer dat je hem hoort klinkt hij weer anders en bovendien is de muziek van The Rust Tones zo divers dat het toch nauwelijks te omschrijven is. Oerdegelijk misschien, maar wel verschrikkelijk goed.



THE BUCKSHOTS
TOO HOT 2 HANDLE
Website: www.thebuckshots.net
Email: book@thebuckshots.net
jorgen@westman.se
Label : HepTown Records
www.heptownrecords.com
records@heptown.com

 

Indien u het nog niet mocht weten: de beste twangende rock ‘n roll wordt in Zweden gemaakt. Zanger/gitarist Jörgen Westman en zijn kameraden van The Buckshots maken er al jaren geen geheim van dat ze een boon hebben voor authentieke rock ‘n roll en country en laten dit op hun tweede langspeler uitbundig horen. Met verve, trouwens, want ook op "Too Hot 2 Handle" slaagt het drietal er in om de luisteraar onder te dompelen in een onvervalst fifties sfeertje. Denkende aan tight blue jeans met omgeslagen broekspijpen, witte hemden en glimmende vetkuiven. Doe daar nog een paar glimmende Cadillacs bij en je hebt het imago van de Zweedse band die verder bestaat uit Peter Brylde (bas) en Gustav (drums). Ondanks dat Jorgen Westman, de voormalige zanger van garagepunkers Psychotic Youth, de grote man is achter dit trio, is er geen enkele vorm van punk te bekennen op "Too Hot 2 Handle". De CD bevat veertien authentieke rock n’ roll liedjes die rechtstreeks uit het oeuvre van Jerry Lee Lewis, Hank Williams of Gene Vincent zouden kunnen komen, af en toe glipt er zelfs een stukje Eddie Cochran, de vroege Brian Setzer en zijn Stray Cats voorbij. Naast de eigenwijze (eigentijdse) aanpak van de band en de typische songs van frontman Westman hoort u invloeden uit rhythm & blues, rock & roll, country & western, rockabilly, jazz en garage rock, gebracht met de energie van een pitbull op amfetamine. Een heerlijk sfeervol album waarop de dansbare nummers als "Don’t Say Nothing Bad About My Baby", "Red Ta2’s Back In Town" en "Marie" prima afgewisseld worden door van die typische fifties schuifelliedjes als "An Old Fashion Kind Of Love" en "Wedding Bells". De stem van Westman pas perfect bij de toon en thematiek van de nummers en zijn ‘snik’ klinkt zo nu en dan heerlijk gemeend. Het moet vreemd lopen als ik niet heel veel plezier van deze plaat ga krijgen: hij is ideaal voor tijdens het rijden, tijdens het koken (!), voor op de zaterdagavond, voor op de zondagochtend, op een lome zomerse dag, maar ook op een kille winternacht. Een beetje Buckshot voor ieder moment dus. Maar een band als The Buckshots moet je eigenlijk gewoon live beleven in een zweterige kroeg. Dat is de indruk waarmee je achterblijft na het beluisteren van "Too Hot 2 Handle".



 

 

TWO TONS OF STEEL
LIVE FROM GRUENE HALL
DVD / CD
Website: www.twotons.com
Label : Palo Duro Records
Info : www.palodurorecords.com
www.myspace.com/palodurorecords

 

 

Two Tons Of Steel behoren ondertussen tot het vaste meubilair van de historische Gruene Hall, Texas oudste dance hall (www.gruenehall.com). Misschien dat daarom Palo Duro Records het initiatief nam om eindelijk eens een concert van de band uit San Antonio in te blikken. Een van de legendarische Tuesday night optredens (6/28/05) voor een grote groep uitgelaten fans was het geschikte moment om de Texas roots-rockabilly band een gepast verjaardagscadeau te bezorgen. Kevin Geil (lead vocals, acoustic gt), Rick Ramirez (upright bass, harmony vocals) en Dennis Fallon (electric gt), zijn er al bij vanaf het eerste uur en delen momenteel de pret met Chris Dudds (drums, harmony vocals) en Denny Mathis (steel guitar & dobro). Begonnen als een rockabilly bandje dat zijn soelaas zocht in obscure covers werd er op een moment besloten om wat country en Texas swing ingrediënten toe te voegen en de rest is geschiedenis. Met meer dan 150 optredens per jaar en een regelmatige oversteek naar Europa kunnen Two Tons Of Steel ondertussen rekenen op een schare trouwe fans. Wij hadden het genoegen om de band eenmaal aan het werk te zien op het Blue Highways festival (editie 2003) en waren destijds danig onder de indruk van hun prestatie. Een optreden dat wij bij het bekijken van de schitterende dvd en het beluisteren van de live cd opnieuw levendig voor de geest kunnen halen! Country music, texas spirit ... Two Tons Of Steel zijn de vaandeldragers!

CD TRACK LISTING: Diddly Dady / Maybe I / Sedated / Love Is Here To Stay / Unglued / Vegas / You Know / Heartache / Stinkin' Drunks / King of a One Horse Town / Havana Moon / Two Tons of Steel / You Didn't Know Me / Red Headed Woman / Ice Cream Man / DVD TRACK LISTING: Intro / Vegas / Unglued / Maybe I / Love Is Here To Stay / Sedated / Ice Cream Man / Baby You Got Me / You Know / King Of A One Horse Town / Stinkin' Drunks / Little Pig / Your Kiss / One More Time / Credits / Title 2 - On the bus (documentary) / Title 3 - Your Kiss (Director's cut) / Title 4 - Red Hot (Director's Cut)



REIGNING HOUNDS
NA$HVEGAS BLUES
Webside: www.reigninghounds.com
E-mail: h-chris-videll@yahou.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/reigninhounds

 

 

Dit nieuwe bandje bevalt me wel. Heel eigenzinnig, moeilijk onder te brengen onder een noemer, met niet zo simpele maar heel rake teksten. Toch kunnen we hen een bluesband noemen, maar zeker niet ééntje dat de platgetreden paden volgt. Deze band uit Nashville, onder leiding van Chris Videll die de slide hanteert en de vocals voor zijn rekening neemt, neemt ons mee voor een korte maar boeiende reis langsheen enkele typische Amerikaanse problemen en wantoestanden. Dit 'ceedeetje lijkt me dan ook voor een groot deel een aanklacht tegen de Bush administratie. Een beetje engagement kan zeker geen kwaad, zeker niet als het op een tamelijk humoristische manier gebracht is, zonder dat belerende vingertje. De CD opent met "Ramblin Red is Dead and Gone" een bluesy up-tempo song met mooi gitaarwerk van Donnie Winters, voor de kenners onder u, bekend van de Southernrock band "Winter Brothers Band" en ook van Delbert Mc Clinton. Dan volgt "Dirty Rotten Shame" een aanklacht tegen het oorlogsgeweld, al moet je dat wel tussen de regels lezen, een prachtige song die doet denken aan Loudon Wainwright. Vervolgens "Christina" en "Party Time", songs waarin de baspartijen van bassiste Jane Sentner een belangrijke rol spelen. Ze heeft een heel aparte stijl en noemt Chris Squire van Yes als grote voorbeeld, en ze heeft duidelijk haar lesje goed geleerd. "Fearlessness Decider" is meer een grapje dan een echt nummer, het is korte collage van verknipte Bush uitspraken en als je goed luistert kan je wel verstaan wat de jongens denken van de oorlog in Irak. Bij deze ene aanval blijft het trouwens niet, de CD eindigt met het meer gefluisterd dan gezongen “9/11 Was An Inside Job” waar Chris tegen een achtergrond van een mooie slide solo ons even duidelijk maakt dat hij een volgeling is van de “complot “ theorie, maar nergens gehoor krijgt. Nashville zit dus niet vol met rednecks, en een bluesplaat hoeft niet altijd het thema “Woke Up This Morning and Found My Baby Gone” te hebben, dat het anders ook kan, bewijzen ons de Reigning Hounds.
(RON)