ROOTSTIME cd reviews

GREAT LAKE SWIMMERS
ONGIARA
Website: www.greatlakeswimmers.com
www.myspace.com
Mail: greatlakeswimmers@hotmail.com
Label: Nettwerk
www.nettwerk.com
Distribution : Munich Records
www.munichrecords.com

Stuwende kracht achter Great Lake Swimmers (niet The ...) is de Canadese singer-songwriter Tony Dekker, afkomstig uit Toronto, Ontario. Samen met gitarist Erik Arneson op banjo en gitaar en Colin Huebert op drums touren ze regelmatig door Europa waar zij hun grootste bekendheid genieten. Veelvuldig gedraaid in "Duyster",het legendarische zondagavondprogramma van Studio Brussel, leidde dit tot de aandacht van de fervente liefhebbers van de weemoedige, melodische, sfeervolle, naakte, intieme songs. Dekker zingt alsof hij elk moment kan gaan sterven van liefdesverdriet. Zijn stem is werkelijk uniek en wondermooi. Hij is een supertalent maar - zoals ik bij enkele van zijn optredens in Belgenland reeds mocht ervaren - ook zo verlegen en introvert. Muzikaal worden ze in de pers soms vergeleken met Gram Parsons, Iron and Wine, Red House Painters, Neil Young (zoals op "After The Gold Rush") en Nick Drake maar zelf zou ik eerder geneigd zijn om ze uniek in hun genre te noemen. Great Lake Swimmers zijn aan hun derde album toe met dit ronduit schitterende "Ongiara", opgenomen in een meer dan 100 jaar oude gebouw Aeolian Hall in London, Ontario. Dergelijke opnameruimte geeft de songs en de gehele CD een zeer warme en aangename sfeer mee. Net als bij hun eerste album "Great Lake Swimmers" uit 2003 (opgenomen in een graansilo) en opvolger "Bodies And Minds" uit 2005 (opgenomen in een kerkje) bevat "Ongiara" 10 intrieste songs over verlies, eenzaamheid, verlaten worden, verdriet, depressie, enz. Daarbij staat het klagerige en breekbare stemgeluid van Tony Dekker uitdrukkelijk op het voorplan en is er een minimale maar o zo ultramooie begeleidingsmuziek van akoestische gitaar, piano, banjo en drums. Het is echt niet simpel om er de mooiste songs uit te halen. Als je van het genre houdt krijgen de nummers stuk voor stuk een score van 10 op 10. "Changing Colours" over de vergankelijkheid van het leven waarin we allemaal komen, even zijn en dan weer moeten gaan verdient een speciale vermelding. Ook country-getinte afsluiter "I Became Awake" is zo mooi dat je sprakeloos van wordt. "I Am Part Of A Large Family" is een lied met een onverdoken boodschap van vrede aan alle mensen en opener "Your Rocky Spine" beschrijft het leven in het enig mooie en majestueuze landschap van Canada. Deze CD verschijnt officieel in de platenzaken op 27 maart en ik zou jullie willen vragen om een exemplaar aan te gaan schaffen op diezelfde dag, kwestie van meteen ten volle te kunnen genieten van de absolute pracht van "Ongiara" van Great Lake Swimmers. SUPERALBUM!
(valsam)

MICHAEL WESTON KING
A NEW KIND OF LONELINESS
Website: www.michaelwestonking.com
www.myspace.com
Mail: info@michaelwestonking.com
Label: Poptown Records
www.poptownrecords.com
Distribution : Bertus
www.bertus.com
www.cdbaby.com

Nog maar heel onlangs verscheen "Love's A Cover" van Michael Weston King. Hierop coverde deze Britse ex-zanger van de alt.country-rockband The Good Sons 15 nummers die voor hem een speciale betekenis hadden. In 2002 werd een einde gemaakt aan The Good Sons en probeerde Michael Weston King het solo waar te maken. Nu komt deze in Birmingham, UK geboren rasartiest met alweer een nieuw schitterend album op de proppen. "A New Kind Of Loneliness" bevat 12 topsongs waarvan er 11 uit eigen pen voortvloeien en "Alone Again Naturally" van Gilbert O'Sullivan, dat op onnavolgbare wijze en in een volledig eigen stijl gecoverd wordt. Zijn inspiratie voor de songs wordt toegeschreven aan o.a. Gram Parsons, Hank Williams, Townes Van Zandt, Hank Williams en recentere country-artiesten zoals Lyle Lovett, Dwight Yoakam en The Jayhawks. Zo werd zijn muziek bij The Good Sons zeer herkenbaar voor het Amerikaanse publiek en richtte deze Brit zijn carrière alsmaar meer op Amerika en de lokale countrymuziekscene. Tijdens het veelvuldige touren en optreden kwam hij in contact met artiesten als Ron Sexsmith en Jackie Leven, waarmee hij een hechte vriendschapsband ontwikkelde die er nu toe leidde dat beide heren een groot aandeel hadden in deze nieuwe plaat van Michael Weston King. Een niet onbelangrijke voetnoot is dat deze CD werd opgenomen in de privé-studio van de legendarische Smiths-gitarist Johnny Marr. Een eerste hoogtepunt is "The Last Hurrah" dat meteen de vocale capaciteiten van MWK tot volle uiting laat komen. Verder gaat het met het emotionele "Saturday's Child" over de actuele problematiek van de kinderen van gescheiden ouders, waarbij de vader zijn zoon enkel op zaterdag bij zich heeft en hem daarna weer een hele week moet missen. Samen met Chris Hillmann en Herb Pedersen wordt dan "My Heart Stopped Today" gebracht, waarbij de kracht van MWK als songwriter duidelijk wordt. Hij beschikt overigens ook over een mooi en typisch stemgeluid dat ten volle wordt aangewend in "This Man Can Break So Easily" en "Lost" (zijn eigen "Knockin' On Heaven's Door"). Vrienden Ron Sexsmith en Don Kerr staan aan zijn zijde bij het mooie liefdesliedje "From Out Of The Blue". New Orleans is the place to be voor het accordeon / tex-mexnummer "Let The Waves Break". Aan alle mooie liedjes komt een einde, dus ook aan deze CD met het ingetogen "It Will End In Tears". Maar niet getreurd en geen tranen dus om dit einde want binnen enkele maanden kunnen we al opnieuw gaan genieten van de muziek van MWK want dan verschijnt "The Songs Of Michael Weston King" waarop coverversies van zijn liedjes worden gebracht door o.a. Townes Van Zandt, Jackie Leven, Terry Lee Hale, Vinny Peculiar, The Reveres en Lou Dalgleish. Zoals Walter Capiau destijds zei : "laat maar komen, Grietje".
(valsam)

DISCOGRAFIE
met The Good Sons
• Singing The Glory Down 1995
• The King's Highway 1996
• Wines, Lines And Valentines 1997
• Angels In The End 1998
• Happiness 2001
• Cosmic Fireworks - The Best of The Good Sons(1994-2001) 2004
Solo
• God Shaped Hole 1999
• Live...in Dinky Town 2002
• A Decent Man 2003
• Absent Friends 2004
• The Tender Place 2005
• Love's A Cover 2006
• A New Kind Of Loneliness 2006

JJ GREY & MOFRO
COUNTRY GHETTO
Website: www.mofro.net
Label: Alligator Records
www.alligatorrecords.com
Distribution : Munich Records
www.munichrecords.com
VIDEO 1 VIDEO 2

"Country Ghetto" van JJ Grey & Mofro. Op het eerste gezicht ziet de cover er onschuldig uit, maar neem van ons aan dat "Country Ghetto", de perfecte plaat is om alvast een broeierig zomergevoel mee in huis te halen. Met al twee albums uit: Hun debuut "Blackwater" uit 2001 en "Lochloosa (2004)", voor Swampland Records, brengen frontman JJ Grey en de mannen van Mofro op hun nieuwe plaat, wederom lekker drassige of doorzopen 'front porch soul' uit Florida. En wat is het voor een weer in Florida? Precies: het is daar lekker warm. En toch bezingt JJ Grey & Mofro, Florida met een andere kijk. In al zijn zelfgepende songs, neemt multi-instrumentalist J.J. Grey het op voor de muskieten, krokodillen en de moerassen aldaar. De wereld van alligators en ratelslangen is dan meteen je deel ... dat ze een pikzwarte ziel hebben is ook hier weer overduidelijk. Ik zet dan mijn gedachten over emigreren maar even opzij. Ook in de andere nummers kan u wel eens de kriebels krijgen. JJ Grey & Mofro is een losvaste formatie rond JJ Grey (zang en harmonica), met vooral vaste kompaan Daryl Hance (slidegitaar), en beiden komen uit Lochloosa en mochten al openen voor Ben Harper, Galactic, B.B.King en Jeff Beck. Dit tweetal laat dus duidelijk blijken dat in hun muziek de flora en fauna van Florida een belangrijke rol speelt. Maar het is de manier hoe ze dat brengen? Neen we hebben hier zeker niet te doen met prekers of activisten van Greenpeace, verre daarvan zelfs. Dit duo versterkt met Adam Scone (orgel/bas), George Sluppick (drums), een blazerssektie, strijkpartijen en vrouwelijke backing vocals, brengt een gumbo van smerige blues, soul, funk, gospel, country en rootsrock. En zo'n beetje elke hap smaakt naar meer. Naast de swingende opener "War", zijn de nummers "Circles" en "A Woman" met J.J. Grey zijn doorleefde, gruizige en soulvolle stem, de titeltrack met het zomerse mondharmonicaatje en een bijtende tekst die door de loom gemompelde zang nog net wat harder aankomt de meest uitschietende tracks. Gewoon zuidelijke stevige dixie rock met wortels in de R&B, soul en blues die we kennen van Little Feat, Tony Joe White, Curtis Mayfield, James Brown tot Sly and the Family Stone. De muziek treedt duidelijk op de voorgrond en dat is een heel lekkere portie southern rock, waarin de R&B en soul getinte muziek nooit ver weg zijn. Daryl Hance met zijn voorbeeldig slidegitaar en J.J. Gray met zijn soulvolle warme stem ontsnappen u zeker niet aan uw aandacht op JJ Grey & Mofro's debuut voor het kwaliteitslabel Alligator. Wij zijn er in ieder geval door bedwelmd en dan wil je ook naar de "Country Ghetto".

JJ GREY & MOFRO LIVE

Ancienne Belgique
(in het voorprogramma van Los Lobos)
03 / 05 / 2007 20h
INFO:
Tel. : 02-548.24.24
Reservaties : 02-548.24.00
Fax : 02-548.24.99
e-mail: info@abconcerts.be
website : http://www.abconcerts.be

MOULIN BLUES 2007
Vrijdag 4 mei
18.15 u Opening
18.30 u Chris Zalez
20.00 u Danny Bryant’s Redeyeband
21.30 u Los Lobos
23.30 u Rod Piazza & the Mighty Flyers

Zaterdag 5 mei
12.00 u The Electrophonics
13.30 u Scott McKeon
15.00 u James Harman & Gene Taylor
16.30 u Rob Tognoni
18.00 u JJ Grey & Mofro
19.45 u Bettye Lavette
21.30 u Bo Diddley & Debby Hastings Band
23.30 u Cuban Heels
INFO: www.moulinblues.nl

VAN MORRISON
AT THE MOVIES - SOUNDTRACKS HITS
Website: www.vanmorrison.co.uk
Label: EMI
www.emimusic.be

Na zijn verscheiden van de R&B-band Them in 1967 begon de Ierse muzikant Van Morrison aan een solocarrière die tot op de dag van vandaag voortduurt. In bijna veertig jaar maakte Van The Man even zovele platen. Op elke plaat neemt Van Morrison ons mee op een muzikale reis die voert van zijn geboorteland (Noord- Ierland), naar het Zuiden van de Verenigde Staten en weer terug. Soms verwijlt hij wat langer aan de overkant van de oceaan en maakt daar diverse omzwervingen, andere keren reiken zijn muzikale expedities niet veel verder dan de grenzen van zijn geboortegrond. Met klassiekers als "Brown Eyed Girl", "Bright Side Of The Road" en het melancholieke "Have I Told You Lately", heeft de wereldberoemde Ier geschiedenis geschreven. Hij heeft met bijna ieder genre geflirt en is daardoor niet gemakkelijk in één hokje te stoppen. Of het nou om blues, jazz, folk, rock, R&B of gospel gaat, Morrison draait zijn hand er niet voor om. In de 40 jaar die zijn muzikale loopbaan inmiddels omspant is deze Ierse troubadour vele muzikale paden ingeslagen en heeft hij gaandeweg een ontzagwekkend groot oeuvre opgebouwd. In welke richting de muziek van Van Morrison zich ook bewoog, op alle platen waart zijn geest vanaf de eerste noten onmiskenbaar rond. Na muzikale projecten en zijn vier goed onthaalde vorige studioalbums: "Pay The Devil" (2006), "Magic Time" (2005), What's wrong with the picture? (2003) en "Down The Road" (2002), komt Van nu weer met een verzamelaar. En wat voor een! Zijn nieuwe album "At The Movies" is een compilatie met een aparte insteek. Voor de afwisseling is een keer niet gekozen voor zijn grootste hits of bekendste songs, maar bevat voor het eerst een compleet overzicht van alle Morrison's muziek die ooit in de bioscopen te horen was. Dat is geen toeval, want weinigen weten gevoelens van liefde en verliefdheid zo authentiek te vertolken als deze in het Noord-Ierse Belfast geboren 'George Ivan Morrison' - en om de liefde draait nu eenmaal menige film. "At The Movies" is samengesteld uit 19 opvallend mooie en gevarieerde liedjes die zijn gebruikt voor even zovele films, van "Wild At Heart tot An Officer And A Gentleman" en "Thelma & Louise tot As Good As It Gets". Zijn grootste hits worden afgewisseld met schitterende tracks en nooit eerder gereleased materiaal (zoals de bijzondere versie van "Moondance", een live-opname uit 1986). Over verzamelalbums valt in het algemeen weinig te melden. Wat wel op te merken is, is dat deze muziek gewoon tijdloos blijft. Zo horen we op de plaat klassieke songs als "Jackie Wilson Said", "Someone Like You", "Bright Side Of The Road", "Gloria" (met Them) en "Have I Told You Lately", maar waarin ook plaats is voor Morrison's samenwerking met The Chieftains en The Band. Hadden deze liedjes geen cinematografische betekenis gehad, dan zou deze selectie even goed het derde deel van "The Best Of Van Morrison" kunnen vormen. Speciaal voor dit album zijn er ook enkele live-nummers op de cd gezet, die zeker de moeite waard zijn als Pink Floyds "Comfortably Numb". Dit nummer is voor de onlangs verschenen film "The Departed" gebruikt en was ook zijn bijdrage aan de uitvoering van "The Wall" van Roger Waters in Berlijn (1990). Meest curieus is hier de uitvoering van "Brown Eyed Girl", dat begin jaren negentig nog gebruikt werd voor de film "Sleeping With The Enemy". Maar betreft hier een recente studio-opname die weliswaar dicht bij het origineel van 40 jaar geleden blijft, maar wordt vertolkt door een zanger wiens stem in de tussentijd aan rijpheid heeft gewonnen en daarmee hopen wij dat hij nog een lange weg te gaan heeft. Een mooi hebbedingetje met 74 minuten heel veel mooie muziek.

Tracks:
1. Gloria (2:39)
2. Baby, Please Don't Go (2:43)
3. Jackie Wilson Said (I'm In Heaven When You Smile) (2:59)
4. Domino (Live) (4:45)
5. Moondance (Live) (3:43)
6. Queen Of The Slipstream (4:55)
7. Wild Night (3:33)
8. Caravan (Live) (5:56)
9. Wonderful Remark (3:59)
10. Brown Eyed Girl (3:11)
11. Days Like This (3:14)
12. Into The Mystic (Live) (4:37)
13. Hungry For Your Love (3:46)
14. Someone Like You (4:10)
15. Bright Side Of The Road (3:47)
16. Have I Told You Lately? (4:21)
17. Real Real Gone (3:42)
18. Irish Heartbeat (3:52)
19. Comfortably Numb (Live) (4:43)

THE MINSTRELS
OUR CRUEL DEMISE
Website: www.klemnorth.com
www.myspace.com
Mail:jeff@klemnorth.com
Label: Klem North Records
www.cdbaby.com

Sounds like : “...a murder comitted because of lost or broken love. Acts of desperation, souls as dark as the woods at night and as dangerous as the mountains in winter." - the Minstrels (myspace.com)

Zelf beweren The Minstrels beïnvloed te zijn door de muziek van o.a. Tom Waits, Brian Eno, The Pogues, Nick Cave en Nico. Vrij depressief gedoe eigenlijk, met liedjes over liefde, verraad, verslaving en dood, zeg maar de donkere kant van de folkmuziek. Muziek die spiritueel hopeloos verloren is gelopen. The Minstrels werden in 1998 opgericht in Rochester, New York en bestaat uit Jeff Curtin, Lauren Bohrer en Rob Grenier. "Our Cruel Demise" is hun eerste album en de stem van Lauren Bohrer met de zingende zaag erbij mystificeert de songs die meestal gebaseerd zijn op de finger-picking akoestische gitaarsound van Jeff Curtin. Electrisch atmosferisch gitaarwerk is afkomstig van Rob Grenier waarvan de roots in de ondergrondse punkwereld van Rochester lagen bij het groepje The Dents. Sommige nummers lijken zo van een andere planeet te komen en geven het album in zijn geheel een gothic tintje. "The Garden Is Gone" is een nummer waarbij je mits wat verbeelding ook een song van The Flaming Lips of van Death Cab For Cutie kan horen. "Dove Into My Heart" waarmee geopend wordt heeft de meeste muzikale kwaliteiten en is langzaam aan opgebouwd naar een apotheose. Voor de andere nummers moet je echt inspanningen leveringen om ze aandachtig te blijven beluisteren. Niet makkelijke muziek in een sowieso al moeilijk genre. The Minstrels (de troubadours) uit de Middelleeuwen maakten het voor hun luisteraars niet zo complex als dit trio, alhoewel ik me wel kan voorstellen dat deze band in hun New York een trouw publiek heeft kunnen verzamelen voor hun optredens. Zelfs het hoesje met een man die blijkbaar zo gekwetst is dat hij haast als een mummie wordt ingewikkeld is angstaanjagend. Ook de teksten zijn soms vrij extreem of wat vinden jullie van "zichzelf oplossen in kokend water", "in de riolen geworpen" en "kauwend op een rauw hart" in "Her Heart The Queen". Of zoals in "Melt Into The Bed" over hoe oude mensen het best maar meteen opgeven en sterven. Zo is er ook nog in de titeltrack "Our Cruel Demise" : You capture boys, you drain them in your web”. En de dreigende zingende zaag in haast alle nummers maakt het allemaal nog wat meer spooky. Murder ballads voor liefhebbers of acute depressievelingen, zou ik zeggen. Voor anderen, best meteen over naar een volgende recensie.
(valsam)

DEAN AND BRITTA
BACK NUMBERS
Website: www.deanandbritta.com
www.myspace.com
Mail: lavventura@nyc.rr.com
Label: Zoë Records /Rounder Records
www.zoerecords.net / www.rounder.com
Distribution : Munich Records
www.munichrecords.com

Eind vorig jaar verscheen de dubbel-CD "Best Of Luna" ter afsluiting van het 13 jaren durende bestaan van de New Yorkse groep Luna met een aaneenschakeling van touren, 7 full-CD's opnemen en songs schrijven. In februari 2005 gaf de band zijn laatste optreden en hielden ze het - wat ontmoedigd door het uitblijven van grote erkenning - voor bekeken. Dean Wareham was de stuwende kracht achter deze groep, die een prachtige reeks nummers op plaat zette, maar die nooit de welverdiende aandacht kreeg in de muziekwereld. Tijdens de laatste jaren van Luna vervoegde Britta Phillips in 2000 de groep en gaf daardoor een heel nieuwe richting aan hun muziek door haar intimistische stemgeluid en de samenzang met Dean Wareham. Dit leverde hen al snel onvermijdelijke vergelijkingen op met andere bekende duo's zoals Lee Hazlewood & Nancy Sinatra, Serge Gainsbourg & Jane Birkin of recenter Isobel Campbell & Mark Lanegan. Alhoewel ze van al deze duo's wel trekjes hebben overgenomen varen Dean And Britta toch een heel eigen koers. In 2003 brachten ze samen "L'Avventura" uit, een eerste zijsprongetje uit Luna als duo. Op dit album stonden enkele covers van bekende nummers van o.a. Madonna, Buffy St. Marie en Van Morrison evenals een paar zelf geschreven duetjes. Dat beviel beiden blijkbaar zeer goed want nu is er een opvolger in de vorm van "Back Numbers" met 11 intieme songs waarbij de zachte stemmen van beide vocalisten opnieuw ten volle tot uiting komen. Ook op dit album zijn er enkele covers terug te vinden, o.a. sterke versies van "You Turned My Head Around" (Lee Hazlewood / Ann Margret), van "Teen Angel" (Donovan) en van "Our Love Will Still Be There" (The Troggs). Zeer mooi zijn echter ook de zelfgeschreven nummers, zoals "Singer Sing" waarmee wordt afgetrapt met een haast fluisterende Britta aan de microfoon. In "Words You Used To Say" zijn Campbell & Lanegan heel erg dichtbij. Vervolgens lijkt Neko Case even te reïncarneren via Britta in het walsende slaapliedje "Wait For Me". Supermooi is "Crystal Blue R.I.P." dat gezongen wordt door Dean en blijkbaar door hem werd geschreven voor een vriend wiens konijntje gestorven was. Beide Dean And Britta-albums werden geproduceerd door Tony Visconti, die bekendheid verwierf als studiobaas van T. Rex en David Bowie. Er zitten stukjes zachte electronica, een orgeltje en een viooltje in haast elk nummer maar de kracht van de songs is toch het feit dat ze je aandacht blijven vasthouden door de voortreffelijke samenzang van de twee heerlijke stemmen van Dean And Britta. Misschien nog even dit nieuwsje meegeven voor de "Story"-liefhebbers onder jullie : Dean and Britta hebben tijdens de opnames van "Back Numbers" even vrijaf genomen om samen naar het altaar te stappen en elkaar eeuwige trouw te beloven. Misschien geeft dit kersverse huwelijk wel de beste garantie voor nog meer prachtig werk in de toekomst van dit zeer getalenteerde duo. Voor mij was dit alvast puur genieten.
(valsam)

TILL KERSTING
CHANGING FACES
Website: www.tillkersting.de
www.myspace.com
E-mail: contact@tillkersting.de
Label: Pepper Cake
Distr: www.zyx.de / zyx@cuci.nl
VIDEO

Ik heb het waarschijnlijk al eerder gezegd, maar het mag nog wel eens vermeld worden, de Pepper-Cake releases zijn momenteel een garantie voor kwaliteit op gebied van blues zoals vroeger de legendarische Blue Horizon releases van Mike Vernon dat voor mij ook waren in de jaren 60 tot 70. Ook vandaag hebben we weer ééntje van deze releases in onze cd speler zitten, al is deze cd niet meer gloednieuw (Release zomer2006). De Keulse Till Kersting laat ons met zijn debuut "Changing Faces" proeven van een lekkere mix van soulvolle bluesy pop. Met een verbijsterend gemak brengt hij ons met zijn rauwe maar aangename stem en zijn Fender een eigen sound die moeilijk onder één noemer onder te brengen is. Alhoewel met name zijn gitaarstijl bluesy is, is dit geen cd met pure blues, vooal zijn stem voegt veel soulgehalte toe aan de totaalsound, evenals de backingzangeressen die opvallend aanwezig zijn. Verrassend als je deze cd hoort is dat ze opgenomen is op 3 dagen, want dit levert een spontaan geluid op, maar geluidstechnisch is alles perfect. Till is geboren in Kassel, Duitsland en groeide op in woonwagenkampen, want zijn moeder was directrice van het "Circus di Cultura" een soort reizend danstheater met live band dat rondreisde met een grote circustent. Vanaf zijn twaalfde leerde Till gitaarspelen, en dadelijk was hij een fan van blues en jazz. Hij speeld met een aantal minder bekende bands tot hij 2 jaar geleden zijn eigen band oprichtte. Als producer voor zijn eigen cd werd hij bijgestaan door klanktechnicus Klaus Genuit die ook verantwoordelijk was voor opnames van Maceo Parker, John Lord en The Brecker Brothers. Resultaat: een plaat waar het speelplezier zo van afstraalt en met een hoog live-gevoel. Enkele van de beste songs op deze cd zijn de rustige opener "Loving You Is A Wonder" waarop een heerlijk laidback zomers gevoel je toestroomt, en "If You Ever Had It Better" met een swingende BB King gitaarintro en Robert Cray-achtige vocals. Ook het funky "Girls ,Girls Everywhere" is een song die je na enkele beluisteringen de ganse dag zal blijven neuriën. Ja, het bestaat dus ook, blues waar je heel vrolijk van wordt. "I Don't Care" is het meest bluesy nummer en weer met erg goeie vocals en prachtige gitaar-interventies tegen een backing van de sfeervolle Hammond van de Engelse Noel Stevens. Echt zwakke songs zijn op deze cd niet te bespeuren, maar dat hadden we van Pepper Cake ook niet verwacht. Blues van vandaag, deze "Changing Faces". Changing the face of the blues? Van ons mag het deze richting zeker opgaan.
(RON)

JESSE MALIN
GLITTER IN THE GUTTER
Website: www.jessemalin.com
www.myspace.com
Label : One Little Indian
www.indian.co.uk / info@indian.co.uk
Distr.: Bertus / www.bertus.nl
VIDEO 1 VIDEO 2

De debuut-cd, "The Fine Art Of Self Destruction" (2002) , van de New Yorkse Jesse Malin, kickass storyteller/songwriter met een punkattitude, was geproduceerd door niemand minder dan Ryan Adams, die bovendien de gitaarpartijen voor zijn rekening nam. Sinds toen is Jesse nog altijd een drinkmaatje van Ryan Adams. Een drinkmaatje dat echter wel twee hele goede cd's op zijn naam heeft staan, zijnde dit slechts in zes dagen opgenomen prachtdebuut waarmee Malin al menig criticus de mond snoerde en Malin's tweede cd, "The Heat" (2004) dat meteen een paar klassen beter was dan het al zo overtuigende debuut. Maar het moet gezegd: sindsdien heeft de zwartgallige songsmid zich knap opgewerkt tot gevoelige chroniqueur en protegé van Ryan Adams. En nu Adams alsmaar wisselvalliger platen aflevert, ziet Malin duidelijk zijn kans schoon om die leermeester te overtroeven. Want deze cd's worden nu op alle fronten overtroffen door cd nummer drie, "Glitter In The Gutter", een album waarop alles wat hem zo uitzonderlijk maakt tezamen komt. Op deze nieuwe plaat kreeg hij wederom hulp uit zeer ervaren hoek. Niet dat Malin het klappen van de zweep niet kent, de man begon zijn carriere al op12 jarige leeftijd en speelde in bandjes als D-Generation, maar als je op je derde soloplaat geholpen wordt door Bruce Springsteen en Josh Homme dan voel je je klein. Daarnaast is er weer hulp van Ryan Adams, de goede oude bekende. Jesse Malin beschikt ook nog eens over een opvallende en emotievolle stem (ergens tussen Neil Young en Ryan Adams in) die extra goed tot zijn recht komt in zijn dertien songs. Als je dan ook nog eens knappe songs weet te schrijven kan het bijna niet meer mis gaan en dat gaat het ook niet. Het samen met Springsteen opgenomen hartverscheurend "Broken Radio" is wat mij betreft het hoogtepunt van deze plaat. Dit nummer boort zich als een kruisraket door je ziel, net als de Replacementscover "Bastards of Young". Naast Jacob Dylan die te horen is in het fijne "Black Haired Girl", met een wat simpele melodie en een pretentieloos refrein, lieten Josh Homme (Queens Of The Stone Age) en Chris Shifflet (Foo Fighters) zich verleiden tot een instrumentale bijdrage. De melancholie in nummers als "Love Streams" en "Aftermath" weet Malin meesterlijk op te blinken tot popparels. Maar ondanks al deze grote namen is het toch vooral Jesse Malin zelf die de show steelt met zijn fantastische en uiterst energieke liedjes. Rauwe en doorleefde songs, gespeeld met passie en energie. Waar Malin tot dusver zijn uitschieters naar boven compenseerde met uitschieters naar beneden, houdt hij nu de hele plaat lang een torenhoog niveau vast. Rock 'n Roll wordt verpulverd door "Glitter In The Gutter", maar ook het beste dat Ryan Adams tot dusver maakte weet Jesse Malin angstvallig dicht te benaderen. Het is een monumentale rockplaat die het predikaat meesterwerk in alle opzichten verdient.