ROOTSTIME cd reviews

LARRY KEEL & NATURAL BRIDGE
Website: www.larrykeel.com
www.myspace.com/larrykeel
Email: larry@larrykeel.com
Label: eigen productie
www.cdbaby.com/cd/larrykeel1
VIDEO

Sinds het midden van de jaren '90 maakt gitarist Larry Keel met zijn unieke flatpicking stijl CD's in een stijl die nauw aansluit bij de newgrass scène van de jaren '70. Een mix van jazz, folk, bluegrass en zelfs reggae zijn nooit ver weg. Dit gebeurde onder de naam van de Larry Keel Experience. Keel is niet alleen een groots gitarist en het is niet alleen zijn rauwe stem die opvalt. Hij schrijft ook eigen nummers die door niet de minsten ontdekt zijn. Zo nam Dell McCoury, Keel's "Mountain Song" op voor de 2005 Grammy awardwinning CD "The Company We Keep". In 2005 verliet hij echter het experimentele pad en maakte met zijn nieuwe band Natural Bridge een rechtvoorderaapse bluegrassopname. Keel wordt hierbij vergezeld door Jenny Keel (bas), Andy Thorn (banjo), Marck Schimick (mandoline) en zij brengen "traditionele" nummers. Larry Keel and Natural Bridge is een uitstekende productie in eigen beheer die de spontane energie van de groep perfect weet weer te geven. Een gedeelte van die energie komt van de sprankelende instrumentale solo's en brugjes, maar het is vooral het geheel van het samenspel die deze CD tot een succes maakt. Ook in 2005 maakte Keel met zijn broer Garry een CD en opnieuw is het pure bluegrass die te beluisteren is. De keuze is blijkbaar gemaakt. De CD bestaat uit 14 traditionals met eigen arrangement waarvan er voor mij 8 bijzonder, uitermate en zeer uitstekend zijn.
(mandokaz)

ROSIE THOMAS
THESE FRIENDS OF MINE
Website: www.rosiethomas.com
www.myspace.com/rosiethomasmusic
Label: Sing-a-Long Records
Distributie : Munich Records
www.munichrecords.com

Rosie Thomas heeft voor "These Friends Of Mine" haar buddy Sufjan Stevens - voor wie ze recent het voorprogramma verzorgde tijdens diens succesrijke tour - evenals haar goede vrienden Denison Witmer en Josh Myers overtuigd om met haar de studio in te gaan en dit schijfje op te nemen. 10 liedjes voor een totaal van 33 minuten muziek is dan misschien toch wat krapjes, maar als die nummers dan goed zijn nemen we de korte duur van de CD er maar al te graag bij. Deze in Seattle, Washington verblijvende zangeres heeft met "These Friends Of Mine" een vierde album opgenomen na "When We Were Small" (2003), "Only With Laughter Can You Win" (2004) and "If Songs Could Be Held" (2005). Voor het eerst op haar eigen label Sing-A-Long Records en het resultaat van proefsessies in de keuken, slaapkamer en living van het huis van Sufjan Stevens en een kort maar intensief verblijf in een New Yorkse studio voor de opnames. Het album bevat 7 nieuwe songs van de hand van Rosie Thomas zelf, evenals drie covers : "The One I Love" van R.E.M., "Songbird" van Fleedwood Mac (ook bekend in de versie van Eva Cassidy) en "Paper Doll" van Denison Witmer die hier zelf mocht helpen bij het inzingen van deze versie. Voor andere nummers krijgt Rosie Thomas vocale ondersteuning van Sufjan Stevens, Dave Bazan, Jeremy Enigk en Damien Jurado. Op "Why Waste More Time" is de banjobegeleiding van Stevens opvallend aanwezig en hebben ze ook de grapjes die in de studio werden gemaakt maar op de plaat laten staan. "Kite Song" is een beklijvend nummer met enkel akoestische gitaar en de toch wel erg sterke stem van Rosie Thomas. Ook "Songbird" - in deze met zeer veel respect gebrachte versie - bewijst dat een ijzersterke song steeds overeind blijft. "Kite Song" en "All The Way To New York City" toont aan dat deze zangeres met haar breekbare falsettostem ook een uitstekende songschrijfster is met een sterke tekst en met uiterst minimalistische piano- en vioolbegeleiding. Sufjan Stevens krijgt een vooraanstaande rol als co-zanger van "Say Hello" en daarna is het al tijd om afscheid te nemen via de titeltrack "These Friends Of Mine". Te korte album zoals reeds eerder vermeld maar er staat dan ook niets teveel op en dat kan alweer niet van vele CD's gezegd worden. Best aanschaffen en beluisteren bij valavond met een glaasje wijn en een gloeiende zonsondergang in de verre horizon.
(valsam)

SHAWN KELLERMAN
LAND OF A 1000 DREAMS
Website: www.shawnkellerman.com
www.myspace.com/shawnkellerman
Email: shawnkellerman@sympatico.ca
Label: Flamingcheese Records
www.flamingcheese.ca
www.cdbaby.com/cd/skellerman

"He's spectacular…Shawn plays with the authority of someone who's been playing for a really, really long time." - Colin Linden

De Canadese Blues gitarist Shawn Kellerman is één van de beste rock-acts van dit moment. Typerend voor Kellerman is de manier waarop hij blues, rock, soul en jazz laat samensmelten. Op het moment is deze gitaarvirtuoos een zeer gevraagde act in de Canadese en Amerikaanse bluesrock scène. Kellerman had al vroeg de eerste blueslicks al onder de knie. Als zoon van de legendarische Canadese blues club 'Pop The Gator', zowat de stopplaats voor artiesten als Big Twist & The Mellow fellows, Angela Strehli, Robert Cray, Jimmy Johnson, The Texas Heat, Ronnie Earl & The Broadcasters, was dit de ideale plaats om als kleine jongen reeds met de blues in contact te komen. Shawn ging dan op oudere leeftijd voor een vijftal jaren naar Mississippi en Washington D.C., en speelde aldaar met grootheden als Mel Brown, Deborah Coleman en Bobby Rush, artiesten die meteen diep onder de indruk raakten en hem een legendarische toekomst in het vooruitzicht stelden. Ook deelde hij het podium met Paul Reddick en harmonicaspeler Carlos Del Junco. Zijn powervol gitaarspel is ook te horen op Michael Pickett's "Conversation with the Blues" en in 2005 was Shawn van de partij op B.B. King's 80ste verjaardagviering in The House of Blues. Zijn nieuwe album "Land Of A 1000 Dreams", laat invloeden horen van Albert King, Albert Collins, Mel Brown, Lucky Peterson en Luthur Allison. De kracht en verrassing van dit album zit in de afwisseling van ballads en scheurdeunen en stevige elektrische bluesriffs. Bij de opener, de titeltrack: "Land Of A 1000 Dreams", horen we niet enkel Kellerman's fantastische gitaarsolo (à la Duane Allman) maar ook zijn stem is zeer adembenemend. Ook de soulvolle songs "Big Time", "Do My Thing" en de ingetogen slowblues op "Wash My Back" zijn best te pruimen, op dit laatste nummer zijn wel duidelijk de invloeden van Stevie Ray Vaughan hoorbaar. Kellerman doet bij tijd en wijle denken aan SRV, vooral in zijn gitaarspel. Daarbij kan hij beter zingen dan Stevie zodat het prima headbangen is bij Joe’s eigen elf songs. "Hip hop" invloeden vinden we zelfs terug in "Bug and Shawn". "My Baby's A Gift" is dan weer een swingend nummer, maar liefhebbers van gitaarblues komen zeker aan hun trekken in "Pass Me Not, Oh Gentle Savior" en "Verb". Kortweg : houdt u van de blues, dan is Shawn Kellerman een absolute aanrader. Oude blues, nieuwe blues, Amerikaanse blues, Canadese blues, Kellerman geeft er een eigenzinnige, vaardige draai aan. Uiteraard wordt hij veel vergeleken met Stevie Ray Vaughan, dat heeft minder te maken met de SRV-licks en akkoorden die hij door zijn solo's smeert, dan met de eigen draai die hij aan de blues geeft. Weg met die blues-clichés en standaardlicks! Het zijn de echte sterren die de vrijheid van de twaalf maten van een bluesschema gebruiken om alle grenzen van het spectrum te verkennen. "Land Of A 1000 Dreams" is een volvette bluesplaat, die stevig wortelt in de traditie, nergens glad of saai wordt, maar daarentegen volkomen organisch tot stand lijkt te zijn gekomen. What a man!

CONRAD FORD
DON'T YOU MISS YOURSELF
Website: www.conradford.com
Email: conradford@gmail.com
Label: Tarnished Records
www.cdbaby.com/cd/conradford

Soms word je gegrepen door een windvlaag uit een richting die je niet verwacht. Een verkoelende zucht die zachtjes je ruggewervel streelt en een streepje kippenvel achterlaat. Zo subtiel dat je even stilhoudt om ja af te vragen waar dat vandaan kwam. Conrad Ford veroorzaakte zo'n lichte streling. Met zachte fluisterstemmen leiden Andy McAllister en Jordan Walton je rond op hun debuut "Don’t You Miss Yourself", een plaat waarop ze hun bewondering voor cameraman Conrad Hall en regisseur John Ford alle eer aandoen. Deze getalenteerde singer/songwriters uit Seattle overdekken hun melancholische liedjes met een laagje muziek (instrumenten als de melodica, de zingende zaag, mandogitaar, pedal en lap steel, cello, banjo, dobro, ukelele, harmonica, omnichord, trompet en accordeon) en sfeer (als een soundtrack) die andere bands in hun genre als, Sparklehorse of Iron & Wine, doen blozen. Al doen de liedjes vaak wel heel erg als Sparklehorse aan, Conrad Ford slaagt erin om er toch een eigen draai aan te geven. Vooral de muziek die meestal wat donkerder en triester klinkt draagt hieraan bij. Onheilspellende akoestische gitaarklanken worden vergezeld door die fragiele fluisterstemmen en de bijdragen van een zevental gasten op voornamelijk, toetsen, cello, trompet en viool. Conrad Ford opent met de subtiele schoonheid van "Golden Hearts", Sparklehorse komt hier meteen om de hoek kijken, speelse toetsenklanken van Ben Strehle en akoestische gitaar vullen de ruimte en Andy McAllister's stem vult de muzikale sfeer perfect aan. Het album dwarrelt van zoete naar lichtjes psychedelische songs. Genoeg variatie op deze plaat waarvan de productie lag in de handen van Phil Ek (The Shins/Band of Horses/Built to Spill). Passend slotnummer is het donkere en ingetogen "Big Black Moon". Dat is hoe we het willen horen. Conrad Ford verrast en verblijdt ons met hoge verwachtingen voor een opvolger van dit smakelijke debuut.

RUSTY EVANS
BURNING MAN
Website: www.rustyevans.com
E-mail: jrutan@blueskunkmusic.com
Label: Blue Skunk Music
www.blueskunkmusic.com
www.cdbaby.com/rustyevans3
VIDEO

"Rusty Evans is roots Americana, the real deal."
-Maria Muldaur

Rusty Evans is een man met een van de langst lopende carrières in gans Amerika. Al in 1957 deed hij opnames op het bekende Brunswick label als rockabilly artiest. Hij is lid van de Rockabilly Hall of Fame, werkte met Phil Spector, deelde het podium met Dylan en Buddy Holly en heeft reeds een twaalftal albums op zijn naam staan. Ondanks deze indrukwekkend klinkende levensloop, heeft Rusty nooit het grote succes gekend. De evolutie van zijn carrière is ook even merkwaardig te noemen. Hij begon als rockabilly zanger, ging over op folk in Dylan's begin periode (zie foto), dan naar Psychedelica (waar hij zijn enige echte hit scoorde met "Five Years Ahead Of My Time " -The Third Bardo) en dan naar de country, de laatste jaren als Johnny Cash impersonator en niet zonder succes. In 2000 richtte hij namelijk de band "Ring Of Fire" op. In 2002 was hij zelfs even in België, tijdens een Europese tournee ter gelegenheid van het verschijnen van "I'm Coming Home", waarvan de titel verwijst naar het rond zijnde cirkel, na de vele zijsprongen is hij weer bij het begin. Van zijsprongen gesproken, net voor deze Johnny Cash tribute cd's, veranderde hij zelfs zijn naam in Uzca en maakte wereldmuziek, zijn echte naam is namelijk Uzilevsky. Laat ons nu eens deze cd echter eens nader bekijken. In feite is het vlug beschreven, 100% Johnny Cash uit zijn beste periode, maar wel met eigen geschreven nummers. De sound is perfect overgenomen, al mag zoonlief op gitaar soms wel eens een moderner bluesy solootje toevoegen, wat het geheel toch soms wat eigentijdser doet klinken, dit resulteert in een prima plaat vol sterke nummers, die klinkt zoals de promo het beschrijft: "Johnny Cash meets Dylan, they write some tunes together and then jam with Carl Perkins and Danny Gatton". Ik kon het niet beter beschrijven.
(RON)

RANDY McALLISTER
FLYING HIGH WHILE STAYING LOW DOWN?
Website: www.randymcallister.com
www.myspace.com/randymcallister
Label: Freedom First Records
Info: Chris Ownbey /chris@bustheadmanagement.com
www.bustheadmanagement.com
Freedom First Records
www.cdbaby.com/cd/randymcallister

Voor de echte liefhebber van rootsmuziek is deTexaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist Randy McAllister al lang een bekende. Ik ontdekte hem een vijftal jaar geleden met zijn album "Givers and Takers" (2002). Even later kwam ik hem in allerlei lijstjes tegen in rootsmuziektijdschriften. Zo tegen kerst verschijnen bij platenmaatschappijen dollartekens in de ogen en regent het traditiegetrouw compilaties. "Flying High While Staying Low Down"(2006) is zo'n verzamelaar, en beslaat de albums "Dope Slap Soup", "Temporary Fixes" en "Little Left of Center". Op de trackselectie is weinig aan te merken, wat deze CD echter mijlenver verwijdert van de doorsnee cash-in compilatie is de bezetting waarvan de samenwerking met gitaristen als Mike Morgan, Jim Suhler, Stephen Bruton en Matt Woodburn het meest opvalt. McAllister maakt dampende, stampende, stevige muziek waarbij je de volumeknop automatisch harder zet. Fantastisch, wat een muziek. Van genres trekt McAllister zich niks aan. Je hoort country, je hoort blues, je hoort soul, en meestal in een unieke eigen Randy McAllistermix. Met knauwende zwanenzang verpakt hij beeldende verhalen in ambachtelijke songs, ze regelmatig overgietend met een flinke dosis humor. "Flying High While Staying Low Down" blijf ik nu al enkele dagen draaien, en steeds weer op andere manieren. En hoe vaker je deze plaat hoort, hoe beter je ook hoort hoe geraffineerd en subtiel het allemaal in elkaar zit. En dat zonder ook maar iets aan kracht te verliezen. Een gitaaraccent wordt bijvoorbeeld aangevuld door een orgellick, en daaronder zit dan weer een andere gitaarlick die de boel weer versterkt of juist licht ontwricht. Onvoorstelbaar prachtig. En dan die ruige, maar toch zeer relaxte gruizige stem van McAllister. Als je dan eens in het verleden duikt blijkt dat de man al een hele reeks prachtplaten heeft gemaakt. Verbijsterende prachtplaten, mag ik wel zeggen, want ik heb tot nu toe geen slecht nummer kunnen ontdekken. Met andere woorden: ga naar de winkel en beluister "Flying High While Staying Low Down" op de koptelefoon. Het moet al heel gek lopen als je hem niet na het tweede nummer al koopt. Echt veel nieuws brengt "Flying High While Staying Low Down" niet, maar de plaat bevat zestien zeer sterke en diep in de Zuidelijke traditie gewortelde liedjes zonder overbodige franje en daarin schuilt juist de kracht van het album. Maar wees gewaarschuwd: een ernstige verslaving kan het gevolg zijn... Kortweg: Randy McAllister schreef alles zelf en heeft een stijl, waarin blues, rock, country, gospel, Tex-Mex en zydeco (alshetware een mix van Doug Sahm, John Hiatt en Delbert McClinton) een plaatsje vinden. Luisteren naar hem is dan ook luisteren naar alles wat Amerika te bieden heeft en hij heeft een volstrekt eigen plaats verworven. Deze man is de vleesgeworden Americana.

ERIC GALES BAND
THE PSYCHEDELIC UNDERGROUND
Website: www.ericgales.net
www.myspace.com/ericgales
E-mail: promo@mascotrecords.com
Label: Mascot records
www.provoguerecords.com
Distr.: Bertus www.bertus.nl
VIDEO 1 VIDEO 2

Toen ik 10 jaar geleden toevallig een cd onder ogen kreeg van de band "The Gales Bros" viel me dadelijk een ding op tijdens het bekijken van de hoesfoto. Drie gitaristen en alle drie linkshandig, de cd heette dan ook "Left Hand Brand". De broers Gales, met Eugene als bassist, Eric en Manuel op gitaar maakten toen erg veel indruk op mij met hun heel vernieuwende bluesopnames. Pop, funk en blues werden tot een mooi geheel versmolten, waardoor een heel eigen stijl te voorschijn kwam. "Left Hand Brand" is dan ook lange tijd een veelgedraaide cd geweest ten huize Bervoets. Pittig detail: Manuel bleek de bekende "Litte Jimmy King" te zijn van wie ik sinds 3 jaar eerder een cd in mijn bezit had, en die ik ook steeds met heel veel plezier in mijn cd-speler mikte. De Gales Brothers maakten nooit een opvolger, zodat ik verder moest met het werk van Eric en Jimmy King, of beter gezegd enkel Eric's werk, want van Jimmy verscheen in 1997 nog "Soldier for the Blues" weer een prachtig bluesalbum waarop zijn schitterend gitaarspel centraal stond, maar in 2002 stierf Jimmy plots na een hartaanval op 34 jarige leeftijd. "The Psychedelic Underground” is Eric's vijfde, zijn debuut maakte hij op16 jarige leeftijd, gevolg door "Picture Of A Thousand Faces" in 1993, "That's what I Am" in 2001 en "Crystal Vision" in 2005. Elke cd heeft een hoog Jimi Hendrix gehalte, maar de evolutie naar een eigen indentiteit is bij elke cd meer hoorbaar. Al hoewel deze cd twee duidelijk pure bluesnummers bevat: "Someone Elses Problem" en "Dark Corners Of My Mind", toch is het overgrote deel te beschrijven als funky bluesrock anno 2007. Moest Jimi Hendrix nog leven zou hij volgens mij dit soort muziek nu ook maken. Straffe uitspraak natuurlijk, ik heb geen kristallen bol, maar wat Eric nu doet is geen imitatie van de Hendrixsound van de jaren 70, maar een up-to-date versie die mee geëvalueerd is met de hedendaagse mogelijkheden en invloeden. Dat moet ook Hendrix’ zus Janie gedacht hebben, want zij boodt hem een contract aan bij Nightbird Records, haar platenfirma bij het Hendrix Estate. In 2004 trad hij samen met Santana, Satriani en een aantal andere illustere bekenden op tijdens de "Experience Hendrix" tour, een hommage aan Jimi. Om het nog even kort samen te vatten, "The Psychedelic Underground" is een cd voor de echte bluesrockfan met keiharde funky gitaarblues van een zeer hoog gehalte, waarbij Eric’s unieke bluesy stem zorgt voor een van de hoogtepunten in dit genre, voor zover dit jaar betreft althans! Laat ons hopen dat we dit nog een paar keer kunnen schrijven de volgende maanden.
(RON)

VANDAVEER
GRACE & SPEED
Website: www.vandaveer.net
www.myspace.com/vandaveer
Email: dear.vandaveer@gmail.com
Label: Gypsy Eyes Records
www.gypsyeyesrecords.com
Kalani@GypsyEyesRecords.com
Info: Tony@Machine-inc.com
www.myspace.com/vandaveer

Je hebt wel eens van die platen waar je bij de eerste tonen al denkt "ja, dit gaat heel erg goed worden." Het getokkel op de twee akkoorden van openingsnummer "However Many Takes It Takes" is niets bijzonders aan, maar de liefde die het uitstraalt en opwekt is ongekend. Als Vandaveer aka Mark Charles Heidinger met zijn warme stem erin komt, is de bevestiging van je gevoel daar: pure schoonheid die nooit zal vergaan. Wat volgt is een rit over een regenboog langs klassieke singer/songwriters als Bob Dylan, Paul Simon, de vroege McCartney of zelfs het theatrale van Tom Waits. Mark Charles Heidinger vond voor zijn solodebuut, zijn succes als frontman van het rootsy bandje, The Apparitions. Het kan niet anders of de rest van de wereld zal nu snel volgen met zijn debuut "Grace & Speed" voor het in Washington, DC gehuisvest indie label, Gypsy Eyes Records. Een authentiek en eerlijk klinkend album. Opgenomen door Duane Lundy met wie hij samen de productie deed ademt vrijheid, melancholie en passie uit. De in Ohio geboren en in Kentucky getogen Amerikaan wordt sporadis begeleid door ondermeer Robby Cosenza (drums), Justin Craig (gitaar, drums) en Chris Sullivan (clarinet, ukulele). Naast de uitbundige afsluiter "Roman Candle" draait het vooral om de spaarzame en intieme composities die dezelfde sfeer creëren als het werk van Josh Ritter. Een populariteit van dezelfde proporties valt dan ook niet uit te sluiten want Mark Charles schrijft volwassen songs in de traditie van de Amerikaanse countryfolk. Wat opvalt is de nonchalante manier van zingen en musiceren. Dit maakt het album soms wat stoffig. Gelukkig maakt de variatie in het repertoire veel goed. Waar stijlgenoot Ryan Adams naar de country neigt, kiest Mark Charles voor een meer folky benadering. Warme folkliedjes als de meer traditioneel openende songs "However Many Takes It Takes" en "Marianne You've Done It Now", gaan over naar songs waar de insteek wel anders is. Het is eerder muziek voor de working man, dan voor verloren zielen. Meer Crosby, Stills & Nash, om het zo maar eens te zeggen. "Grace & Speed" is een warm en ongecompliceerd album van een talentvolle singer-songwriter met het hart op de juiste plaats. Voor de liefhebbers van dit genre is een luisterbeurt zeker aan te raden. Als we het bijgeleverde persbericht moeten geloven hebben we te maken met de nieuwe Messias. Natuurlijk is het niet de nieuwe Bob Dylan. Ook hebben we hier niet te maken met een jonge Tom Waits. "Grace & Speed" is gewoon een indrukwekkend album van een artiest die zich kan meten met de groten in het genre als een Bob Dylan vanwege de goudeerlijke liedjes.

BRIGITTE LONDON
LIKE A PHOENIX
Website: www.brigittelondon.com
Label: GypsyWing Records
www.gypsywingmusic.com
booking@gypsywingmusic.com
www.cdbaby.com/cd/brigittelondon3

“Like a phoenix I will rise up, through the smoke you'll hear my cry
I will spread my wings over the ashes and I will fly” Like a Phoenix

Het lijkt erop dat Brigitte London (geboren in Wisconsin) die onlangs van Texas naar Nashville verhuisde wat meer wil rocken en experimenteren, zij het dat ze binnen de grenzen van het genre blijft. "Modern Day Mae West", haar prachtige debuut plaat uit 2000 en het album "Untraveled Road" van vorig jaar stonden bol van tijdloze countryliedjes. Liedjes waarbij zij steun kreeg van Earl Poole Ball (Johnny Cash’s producer/pianist), Redd Volkert (gitarist van Merle Haggard) en Dale Watson. Ook op het vervolg, mysterieus "Like A Phoenix" getiteld, staat haar fraaie soulvolle zangstem centraal, denk Etta James, Patsy Cline of Aretha Franklin, en haar begeleiding komt vooral van vele bevriende muzikanten en staat garant voor een ongekend warme sound, die net iets voller en zeker ook gevarieerder is dan die van haar toch al geslaagde vorige platen. Tussen de tien tracks zitten ook wat, soul-getinte songs als het openende "Way I Loved You", Americana in "The Phoenix" en meer pop invloeden zijn te vinden in "Nothing To Say". Songs die voor een hernieuwde kennismaking met deze charmante countryzangeres zorgen, al is het hier en daar even wennen. Andere tracks als "Sending You My Angels" laat denken aan het werk van Bonnie Riatt. Ook het zoete "On My Lips" verkent een iets andere stijl, die als volwassen kan worden omschreven. Het mooist zijn echter altijd nog de vertrouwde countryliedjes, waarin de stem van London een paar toonladders omhoog kruipt, zoals in het bijzonder fraaie "Waiting For The One". Juist met die nostalgische nummers, die geuren naar versgebakken appeltaart en pruimtabak, maakt Brigitte London pas echt indruk, meer nog dan op recente platen van soortgelijke countryvrouwen als Jessi Colter, en dat wil zeker wat zeggen. Even lijkt het torenhoge gevarieerd niveau waarmee London de plaat begint niet helemaal tot aan het einde haalbaar, maar met de prachtige bonus track "You Ask Me To", een Waylon Jennings/Billy Joe Shaver cover die opgenomen is met de bandleden van de Waylon Jennings band, Richie Albright, Bee Spears, Fred Newell en Mickey Raphael, kan de champagnefles toch echt worden ontkurkt en de cd-speler eindeloos op herhalingsfunctie. Kortom:"Like A Phoenix" is een verfrissend countryalbum dat iedereen met een kloppend hart en enig gevoel in zijn donder meteen kan ontroeren. Alleen al die soulvolle stem van Brigitte London gaat door merg en been.

SPENCER DURHAM
MUCH MORE THAN WORDS
Website: www.spencerdurham.com
www.myspace.com/spencerdurham
E-mail: spencer@spencerdurham.com
Label:Eigen beheer
www.cdbaby.com/spencerdurham2
VIDEO 1 VIDEO 2

Deze tweede cd van Spencer Durham zal in de U.S.A pas gereleased worden op17 maart, dus zijn we er weer eens op tijd bij om U kennis te laten maken met dit jonge talent. Hij is pas 18, maar met een maturiteit die weinigen op die leeftijd bezitten in deze sector. Ongelooflijk dat zijn debuut ondertussen reeds 3 jaar geleden verscheen. Spencer komt uit Atlanta ,Georgia. De streek die naast heerlijke perziken ook het patent heeft op Southern Rock, zoals de Allman Brothers, en dit is ook wat Spencer Durham brengt, heerlijke nostalgische southern rock. Dit is natuurlijk voor een groot deel te danken aan de Randall Bramblett band, zijn begeleidingsband op deze cd. Randall heeft zijn roots in de Allman Brothers band en schreef veel sterke songs voor andere artiesten zoals o.a. Bonnie Raitt‘s "God was in the Water" en gitarist Davis Causey speelt zijn slide en dobro in de allerbeste Duane Allman stijl. Neem daarbij de uitstekende stem van Spencer, die in de Amerikaanse pers vergeleken word met (jawel) Gregg Allman en Van Morisson. Ikzelf vindt geen van beide er echt in terug maar zie in hem een uitstekende zanger, die voor zijn leeftijd een zeer volwassen timbre heeft. Twee songs, "Something Amazing" en "She Doesn't Know", zijn opgenomen met Spencer alleen op akoestische gitaar en stem, hierdoor komen zijn sterke singer-songwriter kwaliteiten aan bod. Beste nummer blijft echter "The Traveler" een erg mooie ballad waar stem en gitaar samen versmelten tot een prachtige southern rocksong zoals men die precies alleen in Georgia maken kan. Spencer Durham heeft met "Much More Than Words" een prachtig werkstuk afgeleverd, een singer-songwriter die sterke songs kan schrijven, maar ons vooral weet aan te grijpen met zijn prachtige stem en zijn bluesy southern rock omlijsting van het geheel. Van deze jongen gaan we binnenkort meer horen. Absolute aanrader voor de fans van dit genre.
(RON)