ROOTSTIME cd reviews

BEN BEDFORD
LINCOLN'S MAN
Website: www.benbedford.com
E-mail: ben@benbedford.com
Label: Butterchine Music
www.cdbaby.com

Zijn debuut vorig jaar "The Vast Expanse Of Heartache" was reeds een eerste indicatie dat de new folk die Ben Bedford ons bracht zeker zou leiden tot een opvolger die zeker de moeite waard zou worden. De sterke songs waren er al, de simple klinkende, maar tegelijkertijd complexe teksten ook, maar het was de kale en sobere begeleiding die het de zoveelste singer-songwriter cd maakte die eerder in het aanbod wegzakte dan er bovenuit te stijgen. Op deze tweede "Lincoln's Man" horen we vanaf de eerste noten van opener "Virginia Girls" dat er verandering plaatsgevonden heeft, en deze keer is er van verdwijnen in de grijze middenmaat geen sprake. Een prachtige intro op dobro en daarna een band met steelgitaar, uitstekende backing vocals (Kari Abate) , mondharmonica, national steel, kortom alles der op en der aan. De sobere folk heeft plaats gemaakt voor een mengeling van Americana, alternatieve country en folk. Op bijna alle nummers speelt de dobro een belangrijke rol. De gitarist die hiervoor tekent, Chas Williams is niet alleen een meester op dobro, resonator en banjo, maar hanteert ook nog merkwaardige instrumenten als Papoose gitaar en O-ahu square neck slide. Het levert een op zijn minst apart geluid op, maar wat belangrijker is, een zeer sfeervol geheel! Zo heeft "Harley Albright" dank zij deze tropische inbreng een beetje een subtiel Polynesisch tintje. Stuk voor stuk weten de songs te boeien, maar een speciale vermelding krijgt de afsluiter "Dark Highway", een roadsong die net als meer songs op deze cd het desolate en de eenzaamheid als thema heeft, met weer een uitstekende Kari Abate als tweede stem. Americana fans, dit is een heel sterke aanrader!
(RON)

P.S. Even "gegoogeld" voor Kari Abate, om te zien of ze soms ook geen eigen cd had, maar ze blijkt een bekende fotografe en dichteres te zijn, ze heeft onder meer de hoesfotos voor deze cd gemaakt en de tekst geschreven voor "Harley Albright".

SLACKSTRING
SLACKSTRING (2002)
PLACE TO BE ... (2006 - Live)
Website: www.slackstring.com
www.myspace.com/slackstring
Mail: cd@slackstring.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/slackstring
www.cdbaby.com/cd/slackstring2

Slackstring is een typisch West Coastgroepje dat zijn oorsprong vindt in Manhattan Beach, California, LA, zowat 10 km verwijderd van Santa Monica. En die strandomgeving geeft ook de toon weer van zowat alle songs van deze 4-koppige groep: lekkere laid back muziek met leuke grooves en zonnige melodietjes. Stuk voor stuk kunnen ze dienst doen als soundtrack bij gezellige strandbarbecues of tijdens het bewonderen van een geelgoude zonsondergang en de surfers die over de golven glijden. De naam van de groep komt uit een gedicht van Robert Hunter dat The Slack String Quartet heet. De vier vrienden spelen al samen in dit groepje sinds hun schooltijd en hebben de States en Canada afgereisd om het publiek overal te verblijden met hun muziek. Daarvoor maakten ze gebruik van het VW-busje dat op de hoes van hun debuutalbum "Slackstring" (uit 2002) staat afgebeeld onder 2 palmbomen en een volle zon, meer typecasting is echt niet nodig. Je wordt er zo jaloers op als je in dit regenlandje recensies zit te schrijven. Het zal niemand verwonderen dat ze het podium deelden met mensen als Jack Johnson, Donavon Frankenreiter, The Wailers en John Cruz die zelf ook meesters zijn in ongecompliceerde laid backmuziek. Zanger-gitarist Gavin Heaney, gitarist Eric Lyman, bassist Brett Thomas en drummer Matt Muir hebben na hun vele ervaringen bij live-optredens besloten om in 2006 een live-CD uit te brengen "Place To Be..." als voorbode van hun tweede studioalbum "Lay Back" dat in de loop van 2007 zal verschijnen. Meestal hebben de songs een positieve boodschap die de luisteraar over de alledaagse problemen of over een depressieve periode kunnen heen helpen. Don't Worry Be Happy-gevoelens worden breed geëtaleerd in "Stranded", "Sun Again Will Shine", "Lend Me Your Love", "Wednesday Morning", "Candle" en "Happening Now". Het ska-nummertje "World Of Misery" en "Trouble Tambourine" tonen aan dat de band ook oog heeft voor de minder leuke dingen die zich elke dag in het leven aandienen. "Tea" is niet mijn favoriete drankje maar wel mijn favoriete song op deze CD omwille van het prachtige orgelgeluidje, het is maar dat je het weet. De meeste nummers van "Slackstring" zijn ook terug te vinden op "Place To Be..." en er worden enkele covers toegevoegd, waaronder "Patience" van Guns N'Roses, "Return Of The D" van de New Yorkse singer-songwriter Don McCloskey en "Turn On Your Lovelight" van Grateful Dead. Mag ik aanbevelen dat je deze 2 CD's op een grauwgrijze dag (waar we er hier zoveel van hebben) in de speler steekt, de ogen sluit en je probeert voor te stellen dat je op het zonnige strand in Californië ligt waar deze jongens optreden. Je zal merken dat het lukt en dat je dag hierdoor een mooi kleurtje krijgt en je er behoorlijk gelukkig van wordt.
(...een vrolijk geworden valsam)

JOCK BARTLEY
BLINDSIDE
Website: www.jockbartley.net
www.myspace.com
Email: jb1@firefall.com
Label: Winged Horse Records
Info: www.hemifran.com
www.cdbaby.com

Ja, ik ben al jaren een fan van hem, want ik vind hem een geweldige gitarist. Heel veel songs (vaak stevige rocksongs) heeft hij zelf geschreven. Jock Bartley heeft - ik overdrijf niet - een enorm muzikaal verleden! Bartley zat in verschillende bands tijdens zijn studententijd, maar kreeg als leadgitarist van de band Zephyr zijn eerste bekendheid. Bartley vervangde dan Tommy Bolin, in The James Gang band en later bij Deep Purple, hetgeen alleen maar zijn status als innovatieve rockmuzikant benadrukte. In 1973, Bartley die toch meer een rock-gitarist dan een country gitarist, werd uitgenodigd om tot de groep van Gram Parsons's Fallen Angels tijdens hun tour te versterken in zijn Colorado. (Hij was dan ook sterk medebepalend voor de stijl van het zeer succesvolle album van Gram Parsons & the Fallen Angels, "Live 1973"). Door zijn veelzijdigheid op zowel de akoestische als de elektrische gitaar, was Bartley als ondersteunende of sologitarist ook bij optredens van andere artiesten een graag geziene gast, tot hij laat in de jaren 70, als leadgitarist, de groep Firefall vervoegde, samen met Flying Burrito Brothers Michael Clarke en Rick Roberts. Een band die we kennen om hun wel bekende hits als: "You Are the Woman", "Just Remember I Love You" en "Strange Way". Maar gelukkig is hij er nu weer, en dit met zijn solodebuut, "Blindside". Al was het deze keer alweer een tijdje geleden dat Bartley met nieuw werk op de proppen kwam, nieuwsgierigheid wekte het zijpad zeker. Met "Blindside" is daar dus eindelijk nieuw werk van deze geweldige gitarist. Hoewel deze plaat zeker over verrassingselementen beschikt, sluit het album vooral aan bij het vorige werk van Firefall bij wie hij toch zijn definitieve doorbraak maakte. "Blindside", is gebaseerd op de zeventig jaren rock, en Bartley en zijn 29-leden band (The Mountain Stars Band), namen één track van de dertien songs op voor het goede doel. Hij schreef "Call on Me" namelijk om het lokale Suicide Prevention Center financieël te steunen. Zijn maatschappelijke betrokkenheid is voelbaar in veel van zijn songs. Bartley is zeker niet blijven steken in oude idealen, maar is in de loop der jaren behoorlijk veranderd. Nummers als "It's So Hard", "Economy" en "Insatiable" laten zich dan ook bijna programmatisch lezen. Gastoptredens zijn er dus wel voldoende op deze plaat, met o.a. Richie Furay (Poco/Buffalo Springfield), Rusty Young (Poco), John McEuen/Jimmie Fadden (Nitty Gritty Dirt Band), Mark Andes (Spirit/Heart/Firefall), Steve Weinmeister/Chris Ball (Firefall), John Magne (Subdudes), Brian Nevin (Big Head Todd), Michael Travis (Stringcheese Incident) en Bob Harris (Zevon/Zappa/Axe). Het typerende 'feel good' gevoel en de fijne koortjes waarmee hij veel nummers laat swingen is goed waar te nemen in de meer gedreven nummers als de openende titeltrack, het bluesy rockende "You Need Love" en "Baby I Will", songs die allemaal te vergelijken zijn met zijn vroegere Firefall-werk. Onze aandacht ging ook naar "Goodhearted Man" met een meer country pop sound en de blue/rock song "I Used to Say" waar Bob Harris het vocale voor zijn rekening neemt naast het fraaie gitaarwerk van Bartley natuurlijk. Kortom : "Blindside" is dan ook een uitgebalanceerde mix van rockers, up-tempo nummers en ingetogen ballads, met als grootste uitschieter "Veronica So Fair", een ballade die Crosby, Stills & Nash doen verbleken. Dit werkje klinkt weer heel vertrouwd, en dus gewoon heel goed.

BIG AL
SOUL BLUE
Website: www.jamnite.net
Contact: via de site
Label : eigen beheer
www.cdbaby.com

Niet dikwijls gebeurd het nog dat ik bij het beluisteren van een cd even stil word, laat het mij wijten aan het feit dat er tegenwoordig veel cd’s gemaakt worden maar die cd’s ook dikwijls net niet het etiket perfect krijgen, met deze eerste cd van Big Al, zijn echte naam is Al Carter, werd ik dat wel. De reden waarom zal ik trachten te beschrijven in deze bespreking maar eigelijk ga ik dit product alleen maar te kort doen daardoor en dat is jammer. M.a.w. iedereen dient deze cd op zijn minst te beluisteren of kopen. Al was het maar voor de originele vocalen en de manier waarop Bil Al alle 11 nummers met klasse en de stempel “blues met een plus” voorziet. Vanaf nummer 1 ‘Movin On’, geschreven door gitarist aan zijn zijde Robbie Laws, tot nummer 11 ‘River City Blues’, tevens van de hand van diezelfde Robbie Laws, neemt deze cd je bij de keel en laat je niet meer los. Zo vind ik hoe deze band het nummer ‘Walkin Blues’, van wijlen Robert Johnson, brengt meer dan geslaagd en zou je bijna denken dat Big Al het nummer zelf geschreven heeft. En zelfs songs schrijven kan deze Big Al ook, luister maar eens naar songs als ‘Beale Street Boogie’ of wat dacht je van ‘Vacant Chair’, beiden songs die blijven hangen en voorzien zijn van knappe arrangementen. Veel info over deze Allan Carter is er online niet te vinden dus moet ik het doen met de korte bio bijgeleverd bij deze cd. Big Al kreeg zijn eerste akoestische gitaar op zijn achtste en zijn eerste elektrische acht jaar later toen hij 16 werd. Hij stelde zich ten diensten van vele bands sinds high school vooral vocaal en op gitaar dus. Later is hij verhuisd van Silicon Valley naar Portland Oregon waar hij zich verder toespitste op de blues. Met maar één doelstelling, een eigen blues cd produceren in gezelschap van de betere bluesmuzikanten, het resultaat mag gehoord worden. En toch moet je geen bekende flitsende namen verwachten, buiten misschien Jeff Barnes (leadgitaar) en Paul Delay (bluesharp). En toch schittert iedere muzikant op deze cd, zowel de ritmesectie als elke solist. Om deze bespreking af te sluiten wil ik nog eens iedereen aanmoedigen om zeker deze cd te beluisteren, het is wellicht de eerste uitschieter van 2007. En aan alle organisatoren: Haal deze man naar Europa a.u.b.
Blueswalker.

NEIL YOUNG
LIVE AT MASSEY HALL 1971
Website:www.neilyoung.com
www.myspace.com
Label : Reprise Records
www.repriserecords.com
www.repriserec.com/neilyoung
Distr.: Warner Bros Records
www.warnerbrosrecords.com
VIDEO 1 - VIDEO 2

Bij het uitkomen zijn protestplaat "Living With War" vorig jaar, werd het al aangekondigd en nu is het zover: Neil Young is in zijn archief gedoken. Honderden uren ongebruikt materiaal ligt naar verluidt in de kluizen. Als voorproefje kregen we eind vorig jaar de eerste release, en als dit een graadmeter is, valt er voor de fans nog heel wat te likkebaarden schreven we in de recensie over deze prachtplaat. Het als eerste verschenen "Live At The Fillmore East" kon direct de boeken in als een klassieker en ook het nieuwe album "Live At Massey Hall" in deze Performance-serie met hoogtepunten uit Young's archieven, heeft recht op dit predikaat. De opnamen van dit concert stammen uit 1971 en zijn gemaakt in zijn geboortestad Toronto, Canada. "Live At The Massey Hall" is namelijk een solo optreden en wellicht één van de meest intense die hij ooit gaf. Deze keer zit er ook een DVD met beeld bij! Op drie nummers na is het hele concert opgenomen en je kunt hier alvast klikken voor een voorproefje.

Halverwege de jaren '60 van de vorige eeuw richtte Neil Young de formatie Buffalo Springfield op, samen met Stephen Stills. Vervolgens maakte hij eind jaren ’60 zijn eerste naamloze soloalbum. Young voegt zich niet veel later bij de inmiddels opgerichte band van Stills, David Crosby en Graham Nash. Crosby, Stills & Nash (and Young) of CSNY is een feit. Deze band maakt een aantal legendarisch albums, waarvan "Déjà Vu" waarschijnlijk het bekendst is geworden. Naast de activiteiten in CSNY werkt Young ook aan zijn solocarrière. Met zijn begeleidingsband Crazy Horse neemt hij in1969 het album "Everybody Knows This Is Nowhere" op. Dit album ligt dan al in de winkels en Young heeft al een serie shows met Crazy Horse gedaan als ze in maart 1970 een paar dagen in de Fillmore East bivakkeren. "Live at the Fillmore East" was dan ook de eerste glimp die we te zien kregen uit zijn archieven. In Toronto keert de geboren Canadees terug op zijn geboortegrond en levert hij een buitengewoon gedreven concert af met onder andere een voorproefje op het dan nog niet verschenen "Harvest". Onbegrijpelijk dat hij destijds het uitbrengen van het concert tegenhield – en dat nu ook toegeeft. "Dave Briggs, mijn producer, vond het Massey Hall-optreden grandioos, wilde het zo snel mogelijk op de markt brengen. Maar ik wilde dat eerst mijn album ‘Harvest’ zou uitkomen. Na het terugluisteren van de Massey-opnamen heb ik mijn mening drastisch herzien", dat moet Young nu na Briggs’ dood erkennen. "After The Goldrush" is een paar maanden uit en "Déjà Vu" is net opgenomen als Young vol goede songs zit. Voor een uitzinnig publiek brengt hij een greep hieruit en een aantal nieuwe songs die later een plaats zouden krijgen op het in 1972 uitgebrachte klassieke "Harvest", zoals zijn "Old Man", "The Needle And The Damage Done" en "Heart Of Gold", maar ook een ander paar juweeltjes zien eindelijk het officiële daglicht, zoals "Dance Dance Dance" en "Bad Fog Of Loneliness", die hier te horen zijn in hun oorspronkelijke vorm. Andere bekende songs zijn o.a. "Down By The River", "Ohio" en "I Am A Child". Met al deze songs presenteert Young zich als een onvermoeibaar artiest in grootse vorm. Kortom: "Live At The Massey Hall" is een buitengewoon imponerende live-plaat. Een must voor iedere Neil Young fan.

RICHMOND FONTAINE
THIRTEEN CITIES
Website: www.richmondfontaine.com
Email : uk@richmondfontaine.com
Label : El Cortez Records /Decor
Distr.: Bertus
www.bertus.nl
VIDEO

De uit Portland Oregon afkomstige groep Richmond Fontaine is ontstaan in 1994 op de paardenrenbaan van Portland Meadows, waar Vlautin en Harding elkaar hun gemeenschappelijke 'liefde' betuigden voor acts als Hüsker Dü, Willie Nelson, The Replacements en the Blasters. Het debuutalbum "Winnemucca" - een subtiele mix van rock, country, punk en folk – wist al snel de nodige liefhebbers te overtuigen. Zo’n negen jaar verder krijgt de band het voor elkaar één zo nog mooier juweeltje uit te brengen; het album "Post to Wire" neemt je mee naar de tijden toen liedjes nog echt mooie en gevoelige liedjes waren. En ondertussen is Richmond Fontaine één van de best bewaarde geheimen van de Amerikaanse alternatieve muziek. De band bevindt zich tussen de genres country en indie accoustic in en grossiert in enthousiaste kritieken, maar is net iets te eigengereid om een massapubliek te plezieren. Voor een groot deel ligt dat aan de onconventionele werkwijze van zanger, tekstschrijver, romancier en aanvoerder van dit briljante alt.countrygezelschap, Willy Vlautin, die zich niet erg druk maakt om rijm en refrein maar meer een soort proza aan muziek toevoegt. Ook het meest recente album, "Thirteen Cities", is opnieuw zeer verhalend. Met dit nieuw album doet hij de krachttoer van zijn voorganger "The Fitzgerald" (2005), een meer ingetogener en akoestisch album, waarmee ze in Europa voet aan de grond kregen, nog eens over. De sluimerende en fluisterende liedjes zijn wederom ruimschoots aanwezig, al pakt de band uit met een breder geluid. Het is waarschijnlijk te danken aan dat de band Portland verruilde voor Tucson. Daar vinden we de Wavelab Studio van Craig Schumacher die dit album mixte. Stadgenoten Calexico, Howe Gelb en Nick Luca, zijn dan ook de logische gasten op "Thirteen Cities". Dertien steden worden er op dit album doorkruist met als eindstation dus Tucson. Met veel compassie en een verbluffend oog voor detail schetst Vlautin de levens van verschoppelingen in de grensstreek tussen de VS en Mexico. Je kunt de hitte, het stof en de wanhoop van zijn personages haast voelen. Als muzikale schilderijen, die omgeving en het uitzicht van een soundtrack voorzien. Muzikaal valt "Thirteen Cities" uiteen in twee delen.Volle producties, dan weer volmaakte eenvoud, zoals op het eenzame "Lost In This World". Naast miniatuurtjes als "St. Ides, Parked Cars, And Other People's Homes" en meer uptempo werk als "Capsized", gaat onze voorkeur naar de sterk verhalende nummers als "$87 and a Guilty Conscience That Gets Worse The Longer I Go". De instrumentatie verschuift hier wat naar de achtergrond zodat de stem en het verhaal van Vlautin volop de ruimte krijgen. Gitarist en steel-gitarist Paul Brainerd krijgt op dit soort momenten wel de mogelijk te exceleren, al is het op de vierkante centimeter. Maar daartegenover staat een steviger nummer als "Four Walls", met een opvallend mooi koortje en als een instrumentale song als "The Disappearance Of Ray Norton" voorbij komt ontpopt het album zich als een groeibriljantje. Kortom: "Thirteen Cities" gaat terug naar "Post to Wire", de voorlaatste plaat van Richmond Fontaine met een ongecontroleerde mix van stijlelementen: het zwalkt op een zeer prettige manier van pianoballades via tex-mex-escapades naar woestijnballades, het is gewoon een bedwelmend mooie plaat.

DEMARCO
ANGEL FACE
Website: www.demarcomusic.com
www.myspace.com
Mail: believe@demarcomusic.com
Label: Just Keep Swimming Records
www.cdbaby.com

Toen we Brian DeMarco vroegen om ons zijn laatste album ter bespreking toe te sturen volgde meteen een positieve respons vanuit Flagstaff, Arizona waar deze artiest zijn thuisbasis heeft. Er zat een mooi mailtje bij de CD waarin hij ons laat weten dat "Angel Face" zijn vijfde album is, een conceptplaat die het idee van de symbolische dood, de reis en de heropstanding van de moderne dichter-artiest exploreert in een landschap van profitariaat en resultaatgerichtheid. Samen met Lisa Gridley - die hij in 2000 ontmoette - brengt hij een sfeervol album dat is samengesteld uit reisverhalen en beschrijvingen in songs met titels als "Nobody From Nowhere", "Catch A Dream", "Old Friends", "So Many Pieces" en "Rise Like A Son". Brian DeMarco begeleidt zichzelf op de akoestische gitaar, piano en mondharmonica, terwijl Lisa Gridley de viool en de percussie voor haar rekening neemt terwijl ze ook de harmony vocals levert. In "Dragging You Down" wordt behoorlijk afgeweken van de algemene trend van de overige nummers op "Angel Face". Stevige rock met mondharmonica-intermezzo's, een drumbeat en luidere bluesgitaar. Folk, blues en countryroots zijn terug te vinden in de meeste zelfgeschreven songs. DeMarco's muzikale voorbeelden zijn Townes Van Zandt, Bob Dylan en Neil Young die ook hun verhalen brengen vertrekkende vanuit het oogpunt van de schilder, het hart van de dichter en de geest van de filosoof. Qua stem zijn er raakvlakken met Jimmy Reed, Lightin' Hopkins en Hank Williams terwijl Lisa's breekbare engelenstemmetje voor mooie harmony vocals zorgt. In zijn lange carrière met vele optredens heeft Brian DeMarco al voorprogramma's mogen verzorgen voor o.a. Taj Mahal, Alison Brown, Sam Bush en Joe Ely. Met zijn ruwe stem en de rauwe mondharmonica-sound in heel wat songs herinnert hij ook aan de jonge Bob Dylan. In de openingstrack "Angel Face Part 1 - The Death Of The Poet" lijkt het wel of Ennio Morricone zijn bedrage heeft geleverd omwille van de spaghettiwestern-geluiden en het ijle fluiten van Brian DeMarco geeft het geheel een nog meer spookachtige sfeer. Later komt het nummer "Journey To Hear" dit sfeertje nogmaals etaleren, alhoewel hier eerder flarden Calexico of Neko Case in zitten. Algemeen kan gezegd worden dat "Angel Face" een sfeervol opgebouwde album is van een artiest die zich goed in zijn vel voelt en dat graag aan de luisteraars wil laten weten. Een conceptplaat met allures, zowaar.
(valsam)

MARY BLIVEN
ON THE EDGE
Website: www.marybliven.com
E-mail: mary@marybliven.com
Label: Eigen Beheer
www.cdbaby.com

Op de rand van pop en stevig klinkende blues, dat is het gebied waar Mary Bliven zich begeeft. Hier en daar is er ook een snuifje country door gemengd, zoals in "California", waar Mary klinkt als Shania Twain. Echtgenoot Liam is haar gitarist, een man die zich beperkt tot de essentie,
iets wat wij bij Rootstime wel weten te appriciëren. Vooral in het mooie "Free" dat sterk aan Bonnie Raitt herinnert, is Liam's solo "the right thing in the right place". Verder hebben we nog Eric Asvestas op harp, Aaron Goodro op drums en Bassist Bill Burke. In de subtielere songs vinden wij Mary op haar best, want daar kan die bluesy ondertoon het best tot zijn recht komen. Het grootste gedeelte van de composities zijn echter stevig rockende bluesy popsongs die nog het meest doen denken aan de ondertussen vergeten Pat Benatar. Mary Bliven is begenadigd met een sterke, krachtige stem waarvan we het best kunnen genieten in de afsluiter "Broken", waarop ze a cappela een sfeervol eindpunt neerzet achter een mooi debuut dat ons doet uitkijken naar haar opvolger, die naar onze bescheiden mening wat meer sfeervolle songs zoals "Free" mag bevatten, en iets minder ruige bluesrock achtige songs, maar dat is alleen maar een kleine randbemerking, want over deze zijn we meer dan tevreden!
(RON)

ALICIA CORBETT
ALICIA CORBETT
Website: www.aliciacorbett.com
www.myspace.com
Label: Eigen Beheer
Info: Suzanne Cope, Umver Records
suzannecope@gmail.com

Als je de naam van Alicia Corbett ingeeft op Google krijg je één link te zien naar haar MySpace-webpagina en daar kan je één regeltje informatie terug vinden, namelijk dat ze de zangeres en liedjesschrijfster is van de groep "Tea Of Sympathy" en afkomstig uit Minneapolis, Minnesota. Zo, nu weten jullie even veel over haar als ik. Alleen, ik heb hier haar eerste solo-CD in de lader zitten en hoor tot mijn eigen verbazing stuk voor stuk sterke liedjes met goede teksten en fijne muziek. Het album bevat 11 nummers waarvan er 10 door Alicia Corbett zelf geschreven zijn en ze brengt een cover van "Rosy And Grey", een nummer van een vrij onbekende groep "Lowest Of The Low", waarbij ze de tekst dan ook nog wat aangepast heeft zodat het beter bekt als zij de song ten gehore brengt. Alicia Corbett heeft een aantrekkelijke stem die heel divers doorheen de verschillende nummers vloeit. Soms denk jemet de ogen toe dat het de zoetgevooisde Natalie Merchant is die door de geluidsinstallatie schalt, vooral in het nummer "Forgiven" dat ook de beste song op de plaat is. Producer Michael Koppelman speelt haast alle instrumenten en hij heeft puik werk afgeleverd. Met haar liedjes probeert Alicia Corbett de luisteraars bij het nekvel te pakken en aan zich te binden zodat we dan aandachtig naar haar teksten zouden luisteren zoals in "Pitiful Son" en "Tommy Boy". De muziek heeft veel Keltische invloeden, harmonieuze samenzang en zachte rockmuziek die probleemloos in een Ierse pub kan gespeeld worden. Openingsnummer "Slide It In" swingt behoorlijk en wordt meteen gevolgd door een heerlijk walsje "Hazy Night Waltz". Ook ijzersterk is de song "No Enemy" over problemen in een relatie en het feit dat er zoveel vijandigheid is ontstaan tussen twee mensen die ooit geliefden waren. "Marguerite" gaat over vriendschap en steun van een vriendin in moeilijke tijden. Deze CD van Alicia Corbett is een verrassing te noemen en ik ga zeker nog dieper graven om meer over deze boeiende zangeres te vinden. Voorlopig echter eerst het schijfje nog eens herstarten.
(valsam)

KELLY JONES
HANDLE WITH CARE
Website: www.kellyjones.com
www.myspace.com
Email: info@kellyjones.com
Label: eigen beheer
Info: www.hemifran.com
www.cdbaby.com

Kelly Jones groeide op in Portland. "Handle With Care" is haar tweede album en over haar deduut "Brave Heartache" zegt ze zelf : "My first album was really my first attempt at song-writing," ...."At that point I was just trying to say something honest while searching for what I was good at. Those were little songs that came out of my journal; songs that stemmed from situations I was trying to make sense of." En dan verdween ze plots van het toneel. Dit gebeurt wel vaker bij singer-songwriters, maar nu staat ze er terug met "Handle With Care", en met deze nieuwe plaat gaat Kelly Jones beslist heel veel indruk maken, want dit is een geweldige cd. Allereerst vanwege de zang die voor heel wat kippenvel zal gaan zorgen de komende tijd. Jones beschikt over een krachtige stem die in de nummers met veel countryinvloeden dicht tegen die van Kasey Chambers aanzit, maar in de nummers met meer popinvloeden ook regelmatig doet denken aan die van Sheryl Crow. "Handle With Care" valt niet alleen op door de geweldige zang, maar ook door de hoge kwaliteit van de songs. Liedjes die voor het overgrote deel vallen in de categorie singer/songwriter-roots-pop, wat uitstapjes richting country daar gelaten. De muzikale begeleiding varieert van uitbundig tot zeer sober, wat van "Handle With Care" een afwisselende cd maakt. Met de hulp van voornamelijk co-producer Andrew Grow (gitaren, backing vocals), producer Patrick Tetreault en Jaycob Van Auken op de gitaren en Dom Franco (pedal steel) staan er op deze plaat tien sterke eigen composities met het poppy "Make Me Cry", het countryjazz-getinte "Lonesome Heart", het radiovriendelijke "What’s So Wrong", het melancholische "Consolation" en de hartenbrekers "Out of Nothing" en "Heart Like Mine" als uitschieters. Country, rootsrock, pop en singer/songwriterstuff, Jones combineert het weer tot een fraai geheel. Jones schrijft tenslotte mooie, intieme liedjes die een sterk autobiografisch karakter hebben. Hieronder veel tranentrekkers, maar ondanks al het leed is "Handle With Care" een optimistische cd. Alles bij elkaar kunnen we "Handle With Care" alleen maar bestempelen als een mooie opvolger van haar debuut, waarin de dragende factor nog altijd de bijzondere stem van Kelly Jones is. Soms wat meisjesachtig, soms met een snik, maar altijd warm, krachtig en overtuigend. Warm aanbevolen voor liefhebbers van onder andere Shawn Colvin, Kasey Chambers, Patty Griffin, ... Onthouden dus die naam: Kelly Jones.