Artiest info
Website
Myspace
MENEER FRITS 4/10/2010

Naar aanleiding van de voorstelling van haar nieuwe album "Celilo Falls" zag Rootstime de kans Rachel Harrington enkele vragen te stellen, voorafgaand aan haar concert. Op tournee wordt ze vergezeld van slide gitarist Rod Clements, die we nog kennen van Lindisfarne, en die gewillig mee aan tafel schuift om met enkele gevatte antwoorden, doorspekt van Britse humor, de sfeer nog aangenamer te maken.

Rachel, gefeliciteerd met je opnieuw schitterend nieuw album “Celilo Falls”. We kennen je sterke interesse voor de geschiedenis van West – Amerika. Waarom koos je net deze plaats uit als titel van je album?

Het is een plaats die zich situeert in het Noord – Westen van Amerika, mijn geboortestreek. Vooreerst vond ik het geweldig goed klinken en daar bovenop vond ik het verschrikkelijk hoe ze in naam van de vooruitgang zulk deze unieke plaats in de natuur en zijn vallei gewoon hebben laten onderlopen. Ook het idee dat er onder die waterspiegel nog van alles verborgen ligt wekte sterk in op mijn verbeelding.

Muziek schrijven is een evolutie, zowel in geluid, tekst als emotie. Lori McKena gaf je de raad meer te schrijven vanuit je persoonlijke gevoelens. Was het net die motivatie die je nodig had of welden deze persoonlijke gevoelens al langer bij jou op?

Ik had een hele tijd terug al contact via email met Lori, toon ze nog een kleine singer-songwriter was bij een Signature Sounds. Dat moet rond 2003 geweest zijn. Ik was toen op zoek naar iemand die meer ervaring had en al verder gevorderd was in haar muzikale carrière. Ik was een beginnend artiest en het was net voordat ik mijn nieuwe “Halloween Leaves” EP uitbracht, een album waar ik eigenlijk niet zo fier op ben. Ik had een kleine website opgestart waar je mijn songs kon beluisteren en ik mailde haar om haar mening te geven over mijn werk. Ze antwoordde me dat mijn nummers haar bevielen en ze moedigde me aan om zo verder te doen, maar dat ze uit eigen ervaring wist dat een publiek uit is op meer persoonlijk getinte nummers, gegrepen uit je eigen leven en je eigen ervaringen. Eigenlijk had ik haar raad niet opgevolgd. Toen ik verleden jaar op tour was met een andere singer-songwriter vertelde ik hem over de raad die Lori me gaf en besefte ik toen pas dat ik er geen rekening mee had gehouden. Dit spookte een hele tijd door mijn hoofd en toen ik kort daarna songs begon te schrijven besloot ik de stap te zetten en te schrijven over mijn persoonlijke ervaringen, zowel binnen mijn familie als liefdeservaringen.

Je combineert dus het beste van twee werelden. Aan de ene kant kun je terugvallen op de verhalen over feiten die je plukte uit je geschiedkundige studies en interesse en aan de andere kant over meer persoonlijke dingen. Voelt het niet natuurlijker aan om te schrijven over je eigen gevoelens en misschien werkt het wel genezend?

Dat is een moeilijke vraag. Ik hoor wel dat sommige collega’s baat hebben door hun problemen van zich af te schrijven. Ik moet wel zeggen dat ik tijdens het schrijven van de teksten voor dit album dikwijls de krop in de keel kreeg en zelfs een paar keer in tranen ben uitgebarsten. Of dat me echt verder geholpen heeft weet ik niet.
Rod Clements: Ik denk dat er een verschil is tussen een songwriter en een dichter of novellist. Voor hen is het dikwijls een catharsis en eens als het op papier staat is het afgewerkt. Voor ons ligt dat anders. Wij moeten opnieuw elke avond met ons werk het podium op en herbeleven telkens opnieuw deze emotie of situatie. Het kan misschien een hulp betekenen, maar echt gezuiverd ben je nooit omdat de wonde telkens toch weer wat opengereten wordt. Het is beter om tijdens het zingen je niet te laten overmeesteren door emoties en ergens anders aan te denken, zoals bijvoorbeeld over hoeveel euro’s deze song weer gaat opbrengen (barsten uit in lachen).

De toon van “Celilo Falls” is meer country-blues, met nog steeds folk en bluegrass accenten, maar minder geprononceerd. Ik zie zelfs dat je een fingerpicking song geschreven hebt voor de eerste keer.

Rod: Rachel onderschat zichzelf in haar gitaarspel hoor. Ze is één van de meest getalenteerde gitaarspelers die ik ken en heeft mooi die Mississippi John Hurt picking style geleerd.
Rachel: Inderdaad, met “You Don’t Know” is het de eerste maal dat ik een echte fingerpicking song schreef. Ik heb door de jaren heen wel nummers geleerd van een pickende Steve Earle of Townes Van Zandt, maar Mississippi John Hurt’s stijl is nog iets anders.

Je koos “House Of Cards” als opnener voor Celilo Falls. De zaken gaan niet zo goed in deze wereld vandaag?

Inderdaad. Ik vond dat dit onderwerp de verdiende aandacht moest krijgen en heb daarom het nummer op de eerste plaats gezet. Ik schreef het nummer aan de hand van de economische crisis verleden jaar, waar onze economie als het ware door het toilet werd gespoeld. Voor mij was dat net als een kaartenhuisje dat in elkaar stortte.

Het is het tweede album waar je samenwerkt met Evan Brubaker als producer en je bedankt hem uitvoerig.

Evan is onmisbaar als rechterhand en een plezier om mee samen te werken. Hij is zelf bassist en bewees ook als singer-songwriter zijn kwaliteiten, maar nu heeft hij zich voor honderd procent op het productiewerk gestort. Hij is geluidsingenieur, heeft zijn eigen studio en brengt me steeds fantastische muzikanten aan.

In “Here In My Bed”, met een schitterende Rod Clements op gitaar, spreek je over deel twee van “The Jerk Trilogy”. Waar kan ik het eerste deel terugvinden en zal deel drie een “Happy Ending” kennen?

(Lacht) Deel één kan je terugvinden op “The Bootlegger’s Daughter” in de song “Walk To You”. Eigenlijk is het begonnen als een grap en we hadden zelfs het derde deel opgenomen voor dit album, maar het haalde de finale selectie niet. Misschien komt het wel op het volgende album. Toch goed, dan kunnen jullie ondertussen ongeduldig en nieuwsgierig nagelbijten. Misschien onthul ik de naam van “The Jerk” wel.

“Celilo Falls” is een album dat liefde toont met zijn vele gezichten. Ik hou van je Einstein humor in het Lyle Lovett klinkende “You’ll Do”, maar de man in kwestie wordt behandeld als een tijdelijke vervanger voor de ware liefde die nog moet komen.

Rod: Dat weet je toch. Zo behandelen vrouwen mannen in songs sinds het begin van de wereld.

Houdt een verstandshuwelijk beter stand dan de ware passionele liefde?

Dat is een moeilijke vraag. Er is een plaats en een tijd voor alles en iedereen. Zolang iedereen er op dat moment mee overweg kan is er niets aan de hand.

“You’ll Do" ontsproot uit een wedstrijdje songschrijven tussen jou een paar vrouwelijke songwriters waaronder Gretchen Peters.

We hadden het toen gezamenlijk over ideeën die als onderwerp konden dienen voor een song. Iemand zei toen dat hij een song wou schrijven over zich te binden en te vestigen met één bepaalde man. Dat zou niet noodzakelijk een slechte zaak moeten zijn. Ik kan nu niet zeggen wie het was, maar ze gaf toe dat het meer een verstandshuwelijk was dan de ware passie, maar dat ze er tevreden over was. Ze vond dat ze met haar man een heel goed team vormde. Ik vond dat een heel goed idee voor een song en omdat ze het zelf niet kon schrijven heb ik het maar gedaan.
Rod: De geschiedenis heeft ook al bewezen dat zowel in de politiek als in relaties het meer zakelijke of verstandelijke dikwijls het langst stand houdt.

“Goodbeye Amsterdam” toont de tweeledige gevoelens van blij weerzien en bitter afscheid van een artiest op tournee. Is afscheid nemen een moeilijk iets voor je?

Natuurlijk. Door de jaren heen heb ik hier in Europa zoveel steun en vriendschap gekregen dat ik het absoluut wilde vastleggen in deze song. Het is inderdaad steeds een prettig weerzien, maar soms ook een droevig  afscheid. De goede herinneringen zijn echter ontelbaar en ik word hier zo warm onthaald dat het steeds een plezier is om terug te komen.

Je verloor je grootouders verleden jaar. Het is bewonderenswaardig welke steun deze generatie mensen haalt uit hun rotsvast geloof in God. Dat is hier in Europa wel even anders.

In Amerika zijn er nog veel sterk gelovigen tegenover hier in Europa. In zulke moeilijke dagen betekent dit echter een serieuze steun en geeft het je toch vertrouwen, ondanks dat de toekomst somber is.

Je droeg twee songs op aan deze wonderbaarlijke mensen en niet alleen hebben ze hun liefde voor God waar ze op kunnen terugvallen, maar ook waren ze nog steeds verliefd tot op het einde van hun dagen. De hartbrekende woorden van je grootvader na het overlijden van je grootmoeder “You Should Have Seen Here Dance”, spreken voor zich.

Je ziet, ware liefde bestaat. Dat maakte het allemaal nog erger voor mij toen ik hem na de begrafenis eenzaam in zijn rolstoel zag zitten. Ik zag een oude man, met bijna geen tanden meer, zo goed als volledig blind en doof en ging even met hem praten om zijn zinnen ergens anders op te zetten, want hij zonderde zich een beetje af. Ik praatte over het verleden en plots vroeg hij mij: “Waar is mam nu?”. Ik antwoordde dat we haar achtergelaten hadden bij God, in de kerk. Toen begon hij te wenen en sprak die mooie woorden uit. Het heeft maanden geduurd voordat ik er een lied kon over schrijven en zelfs nu nog heb ik het zeer moeilijk als ik die song beluister of speel.

Een favoriet nummer van mij is “You Don’t Know”, een song in Townes Van Zandt stijl, met schitterende fingerpicking. Je stelt je de vraag of je soms beter de waarheid niet kent. Is dat zo?

Hierover gaat de song nietwaar? Ik kan me veel situaties inbeelden waar ik inderdaad liever de waarheid niet zou over weten.

Op elk album cover je een traditional, op je laatste is dat “Pretty Saro”. Wat maakt het voor jou zo speciaal om traditionals te coveren?

Ik ben verliefd op Old Time Music en vooral op oude gospelsongs. Er bestaan ook zoveel verschillende stijlen. Via mijn vroegere podiummaat Zak Borden raakte ik geïnteresseerd in de Schots, Ierse en Engelse invloeden op de Amerikaanse muziek en zo kwam ik bij “Pretty Saro”. “Pretty Saro” heeft op mijn plaat dezelfde melodie behouden als het origineel, maar ik heb in mijn eigen woorden haar verhaal herschreven. Zo kan je in een cover toch iets van jezelf leggen.

Rachel en Rod, jullie waren heel fijn gezelschap en ik ben er zeker van dat jullie combinatie ook op podium voor vuurwerk zal zorgen. Bedankt voor dit fijne gesprek.

Blowfish