Dit jaar vond SORTIE BLUES voor de derde keer outdoor plaats in de achtertuin van De WAROT, op de HELSE HEUVELS in WINKSELE (Herent). Voor de 7de editie -wat “nieuw” is- waren er twee dagen gepland en stonden er nationale en internationale artiesten/bands geprogrammeerd. Enkele van de artiesten die zowel op vrijdag als zaterdag speelden, deden dit in wisselende opstelling. M.a.w. unieke, intiemere settings! Op vrijdag waren dit vanaf 18u45 op de ENGELEN VANACKER Stage:

♫ BILL ABEL ♫ LUKE WINSLOW-KING ♫ LUTHER DICKINSON duo
♫ JOHN PRIMER & STEVE BELL ♫

Veteraan, zanger/songwriter en gitarist BILL ABEL is een authentieke blues en roots muzikant uit Mississippi en is al 30 jaar een vaste waarde in de scene. Zijn muziek is diep geworteld in de delta en Hill country blues en vermengd met invloeden van bands als Grateful Dead en Widespread Panic. Hij treedt op met zijn (nieuwe) band The Groove Wranglers, maar ook, zoals vanavond hier, solo. Geboren en getogen in het kleine deltastadje Belzoni, leerde Bill de blues van delta-legendes, waaronder Paul "Wine Jones", Cadillac John Nolden, T Model Ford en Honey Boy Edwards. Bill speelde al mee op méér dan 25 albums waaronder zijn meest recente, ‘KEEP YOUR FACE in the WIND’ (2026). Hij toerde al meerdere keren door Europa en speelde op festivals in Noorwegen (Notodden Festival), Zweden, Wales, Engeland, Italië en België en ontving diverse prijzen, waaronder in 2006 van de MS Delta Blues Society of Indianola, die van “Blues Musician of the Year”. Bill opende op vrijdag onder een donkere en druilerige hemel solo akoestisch met een nummer van Robert Johnson waarin hij het had over “Big Changes”. Het werd meteen duidelijk dat op deze Bill zijn illustere voorgangers, heel wat indruk nalieten. Na het mystieke “Highway 61” (U.S. Route 61), waarin Bill de snelweg (die de loop van de Mississippi volgt) omschreef als de eindeloos recht doorgaande “Blues Highway”, volgde een instrumentaal nummer van Magic Sam en een nummer van Blind Willie Johnson, met daarrond enkele nummers van zijn laatste album, “Travlin Shoes” en het uptempo “A Thousand Trains”. Ondertussen was de kuil vol gelopen en konden we verder genieten van o.a. “Have Mercy” en “Revolution Blues”, dat als een echo van de spookachtige geest van Delta blues pionier Tommy Johnson door de avond rolde. Bill was hier, als gids doorheen de MS Blues Trail, zowat de perfecte “opwarmer”. Well Done!

De sympathieke LUKE WINSLOW-KING is voor velen al lang geen onbekende meer. Luke is als gitarist, multi-instrumentalist, componist en singer-songwriter een vakman. We ontmoetten/ontdekten hem in 2015 tijdens Duvel Blues in Puurs. Hij is afkomstig uit Cadillac/MI, studeerde muziek aan de universiteit in New Orléans en daarna compositie in Praag als beursstudent. Luke is een veelzijdige muziektraditionalist die een mix speelt van “muziek van het volk”, met invloeden uit New Orléans. Het is de stad waar hij als beginnend muzikant verliefd op werd, waar hij 15 jaar lang woonde en deel uitmaakte van het Playing For Change project. Luke is ook beïnvloed door Delta blues, ragtime en vooroorlogse Amerikaanse folk, met raakvlakken aan diverse bronnen zoals Béla Bartók, Antonín Dvořák (American String Quartet) en Woody Guthrie. In 2007 debuteerde hij met een titelloos album en in 2012 tekende hij in Chicago bij Bloodshot Records, waar hij een jaar later debuteerde met ‘The Coming Tide’ (2013). In die periode trad hij op als trio met Esther Rose (zang, wasbord), met wie hij van 2013 tot 2015 getrouwd was. ‘I’m Glad Trouble Don’t Last Always’ (2016) is een album, dat de sporen draagt van zijn scheiding met Esther Rose en zijn verhuis naar Michigan, om er voor zijn zieke vader (Kurt Albert Balzuweit) te kunnen zorgen. Zijn meest recente album (#9) kreeg de titel ‘COAST OF LIGHT’ (2026). Met een nummer over “Coming Home” opende hij zijn set, voor zijn oma speelde hij een instrumentaal nummer en daarna een Jimi Hendrix-cover, hoewel LW-K officieel géén cover van een Jimi Hendrix-nummer op een van zijn studioalbums heeft uitgebracht. Hij zong ook over zijn favoriete fruit, "Peaches". Het is een door blues beïnvloed nummer, dat hij in 2024 opnam met gitarist Roberto Luti voor zijn album ‘Flash-a-Magic’. Een nummer dat me ook bijgebleven is is ”Travelin' Myself", een door Delta blues beïnvloede song afkomstig van zijn album ‘Everlasting Arms’ uit 2014. Luke sloot zijn indrukmakende én onderhoudende set af met "I'm gonna miss you when you go", het terugkerend refrein in het nummer "Farewell Blues" dat op zijn album ‘Blue Mesa’ (2018) staat. Na “San Francisco Day”, de “encore”, bleef het goed gevoel in de donkere nacht nog even hangen!

Mississippi blues artiest (én zoon van…) LUTHER DICKINSON speelde dit jaar ook op beide dagen. Op vrijdag speelde hij niet zijn aangekondigde duo-set met de veel gevraagde sessiemuzikant Jan “Dr. Groove” IEVEN (El Fish, The Rhythm Junks) op bas, maar (zoals op zaterdag) als TRIO met Olivier Vander BAUWEDE op mondharmonica. Ik citeer hier over hem het veelbelovende: “verwacht het onverwachte!”.  Luther Dickinson werd geboren in het westen van Tennessee als kind van Mary Dickinson en de beroemde producer en muzikant uit Memphis, Jim Dickinson. Het gezin verhuisde in 1985 naar het noorden van de Mississippi, waar Luther en zijn broer Cody opgroeiden. Als kinderen gingen ze -hij vertelde het ons vandaag opnieuw- naar de  juke-joint van Jr Kimbrough en de BBQ-picknicks van Otha Turner. Hij en zijn broer Cody richtten in 1996 de North Mississippi Allstars op met op Hill Country Blues geïnspireerde Mississippi-Rock’n’Roll. RL Burnside huurde hem in 1997 in en ondertussen heeft hij over de hele wereld gereisd en staat hij hier (zoals in 2024) opnieuw. Van 2007 tot 2011 maakte Luther deel uit van The Crowes en daarna van de Americana Music Award-houseband. Als lid van de North Mississippi Allstars, South Memphis String Band en The Word maakte Luther naam als muzikant en als een producer met vier Grammy-nominaties. We kregen hier vanavond achter De Warot ook van dit trio een fascinerende set, waarin “nieuwkomer” Olivier indruk maakte, omdat hij op geen enkel ogenblik in zijn rol als improviserende en alerte harpist moest lossen. Hun set, meesterlijk geleid door Luther, was met  nummers als “Shake ‘Em Down”, puttend uit de traditionele MS-blues roots zoals MS Fred McDowell hun dat voor deed en zijn insteek “we like mushroom and tea", met momenten zeer psychedelisch tot aanstekelijk funky. In dit laatste nummer verwijst Luther met de zin "drinking mushroom tea" specifiek naar de kenmerkende tekstregels uit "Up and Rolling", het titelnummer van een voor Grammy genomineerd album uit 2019 van Luther en zijn band, de North Mississippi Allstars. We moeten nog even geduld hebben tot de headliner er is, maar onze avond kan nu al niet meer stuk! Well done Tim & Co.!

Als afsluiter mag drievoudig Grammy-genomineerde JOHN PRIMER een duo vormen met STEVE BELL. De nu jawel 81-jarige JOHN PRIMER (°1945) zong zoals vele jonge knapen spirituals in het plaatselijke kerkkoor. Als hij 9 was, leerde hij gitaar spelen en was hij niet weg te slaan van de lampenradio van zijn grootmoeder Laura Nell, waardoor hij de muziek van Jimmy Reed, Little Milton, BB en Albert King, leerde kennen. In 1963 verhuisde John naar Chicago. Hij richtte er in 1964 zijn eigen groep The Maintainers op. In 1968 ruilde vervoegde hij de soul en R&B band, The Brotherhood. Door Primer’s vlekkeloos gitaarspel en zijn goede zangkwaliteiten, werd hij in 1974 (tot 1980) gitarist van de huisgroep van Theresa’s Lounge, een blues en roots club in Chicago. Hier ontmoette hij Chicago blues gitarist, de vroegere sideman van Muddy Waters, Sammy David Lawhorn (°1935†1990), die hem muzikaal sterk beïnvloedde. Hij was het die Primer slide gitaar leerde spelen. In 1979 vervoegde Primer de Chicago Blues All-Stars van Willie Dixon. Daarna, tot in 1983, werd hij leider van de Muddy Waters band en nog later vervoegde hij, met de “blues brothers” Nick & Morris Holt, Magic Slim & The Teardrops. Uiteindelijk ging hij solo bij Wolf Records. John Primer is door vele legendes beïnvloed, nam van alle een deel van hun speeltechnieken over, om hieruit zijn eigen “straight forward lump” stijl, ook “Primer Lump” of “Teardrop Lump” genoemd (vrij vertaald: “rechttoe rechtaan homp / bonk”) te ontwikkelen. John Primer is een van de éérste gitaristen die op één gitaar het ritme, de baslijn én de lead is gaan spelen. Hij deed dat vanavond samen met STEVE BELL. Hij is in deze samenstelling niet de Canadese singer/songwriter en gitarist uit Winnipeg/Manitoba (Canada), maar een  top harmonicaspeler die is opgenomen in de Chicago Blues Hall of Fame én een belangrijk lid van John Primers Real Deal Blues Band. Met nog wat méér uitleg, zullen er zeker enkele belletjes gaan rinkelen! Steve werd geboren in 1967, is de zoon van de legendarische blues harmonicaspeler Carey Bell en de broer van de bekende bluesgitarist Lurrie Bell. Zijn vader kreeg les van de iconische Little Walter, waardoor Steve een directe link heeft met die historische Chicago blues harmonicastijl. Hij treedt op met zijn broers, waaronder bassist Tyson Bell en drummer James Bell, in de Bell Family Dynasty Band.

John Primer gebruikt  vaak de uitdrukking "hot sauce" om te beschrijven hoe hij extra pit, energie en gevoel aan zijn blues muziek toevoegt. Was de saus in Winksele ook genoeg gekruid? Ik dacht het wel, want met John Primer was vanavond letterlijk niet te stoppen en tussen de nummers door praatte hij als een waterval. John & Steve verwenden de laatblijvers, die al een pull nodig hadden, met nummers -al dan niet “klassiekers”- als “Freight Train” (ik dacht van Elizabeth Cotton), “Key to the Highway" (een monumentale 12-maten blues standard, een vast onderdeel van zijn live-repertoire met The Real Deal Blues Band) en “Hoochie Coochie Man". Dit laatste, was oorspronkelijk beroemd gemaakt door zijn voormalige mentor en bandleider Muddy Waters. John verwees met “We All Need Help” naar zijn meest recente (live) album, ‘Tribute to Theresa's Lounge’ (2026) en verraste met “Imagine”, zijn eigenwijze knipoog naar de 1971-wereldhit van ex-Beatle en vredesactivist, John Lennon (°1940†1980). Lennon bespeelde toen de piano en werd begeleid door de Plastic Ono Band. Primer doet dit live vaker met als intro de melodie van Lennons klassieke hymne, alvorens over te gaan op een traditioneel blues nummer. Zijn set leek “ontoombaar” want er volgden nog meer klassiekers als “Baby You Don’t Have to Go” (vind je op zijn 2025-album ‘Grown In Mississippi’ ft. Charlie Musselwhite), Muddy’s “Rollin’ and Tumblin’” en “I’m in Trouble”. Daarna was het al middernacht voorbij en dixit E.T.: tijd om “go home”. Morgen nog méér leuks én hopelijk beter weer. CY all!

Eric Schuurmans