BJØRN RIIS @ CACAOFABRIEK, HELMOND – 11/04/15

“Have a Cigar”. Als je dit nummer kent, kan je ons zeker volgen deze avond, op onze weg naar Helmond, in de Cacaofabriek. Ik had Björn al lang geleden een doos Belgische pralines beloofd, de plaats en het moment waren hiervoor perfect.

Deze maal moesten we niet naar Oslo trekken om van zijn Gilmourisch werk en inspiratie te genieten. Prog Rock, een ganse avond eigen meesterwerk uit het bovenste schuifje, geloof me! Het nieuwe album van Björn Riis is te goed om alleen in Noorwegen op de planken te brengen. Wim, organisator van de Cacaofabriek, weet dat ook heel goed en voor de derde maal vroeg hij Björn en zijn groep om in deze mooie zaal voor ons op te treden. Daar de andere leden van Airbag  een sabbatjaar hielden, behalve Björn en drummer Henrik Fossum, was de poging een eerste soloalbum uit te brengen te uitdagend. Vanavond zal hij deze “Lullabies In A Car Crash” integraal uitvoeren, samen met gitarist Ole Michael Björndal en pianist Simen Valdal, de twee hoofdtrekkers van de Noorse groep Oak. Hierdoor kwam dan ook de mogelijkheid om de ganse Oak mee uit te nodigen, die trouwens voor een grandioos voorprogramma zullen zorgen.

Oak, een jonge combinatie van rock, folk en prog artiesten, maakten in 2013 hun album “Lighthouse”. Hieruit brengen ze een viertal nummers, die ons allen bekoren. De zaal viel dan ook direct in een stilte en bewondering voor hun eerste nummer “We, The Drowned”. Zanger en pianist Simen Valldal Johannessen bewijst dit al snel met zijn diepere stem, waarin we Gabriel herkennen in zijn gloriejaren bij Genesis. Maar prog is niet dood, het knalt lekker in deze moderne akoestische zaal ! Het zal ons duidelijk worden dat dit niet zomaar een voorprogramma is, maar een muzikaal schouwspel met al zijn mogelijkheden. Elkeen op zich bewijst hierin zijn aandeel, ook Ole Michael Björndal, die lange gitaar solo's voor zijn rekening neemt. (video) (foto's)

Openingsnummer van de avond “We The Drowned” verraadt nu en dan wat zenuwachtigheid, maar wordt door gezwommen met volharding. “Munich” laat ons alle kanten van de stad zien. Net als het kleurrijke voetbalstadion, speelt en zingt frontman Simen, vooraan op het podium, zwevende noten door de kleurrijke rookwalmen. “Fire, walk with me” dat er voor mij al uitsprong uit het album, hier in volle vuur en vlam in verfrissende vorm, walmend over onze hoofden. Pluspunt voor deze zaal is trouwens de opmerkelijke atmosfeer, de verluchting werkt hier echt, het kan dus toch. Verder een volledig ander patroon in “The Lights”, een meer experimenteel en sneller ritme, vol instrumentale nieuwigheden, zeer verrijkend wat deze vier ons hier voorschotelen, waar zang en zelfs handgeklap de echobox vervangen. “Lighthouse”, de titeltrack van hun album, waarin drummer Sigbjörn Reiakvam, achter in de mist als het ware in trance, de duidelijke lijn trekt samen met bassist Öystein Sootholtet.

Simen vertelt ons zeer verheugd te zijn door onze grote opkomst, een goede maand geleden speelden ze voor een zaal in Oslo, slechts voor de helft van dit publiek. Ook deze groep is duidelijk gemaakt voor een groot publiek en kan dat zeker aan. “Home” blijkt weer vol eigen stijl en wordt weer eens, door hun handklap, het zo wisselend ritme duidelijk. In laatste nummer “The Sea” zingt Simen nog steeds met een Noorse koele blik, die je in heel Scandinavië tegenkomt. Ook weer begeleidend handgeklap, nu van de drie andere om beurt, te snel en kortstondig voor ons om mee aan te zetten. Wat niet wegneemt dat ze een welgemeend en welverdiend handgeklap kregen na deze mooie act. (video) (meer foto's)

Ik had voor het optreden een kort gesprek met Björn die een beetje nerveus mij liet vertellen hoeveel keer hij hier al had gespeeld. Maar deze zaal, in dit prachtig vernieuwd gebouw, bevalt hem enorm. Noren zijn, net als andere Skandinaviërs, nieuw belust. Björn maakt altijd zijn muziek thuis in zijn eigen kleine studio, daar voelt hij zich het best en krijgt er de meeste inspiratie. Van op één van zijn sites op fb, Gilmourisch, deelt hij zijn ideeën en bespreekt veel technisch nieuw materiaal met gitaristen en vrienden wereldwijd. Deze geven meermaals zijn bekwaamheid toe, vooral in deze Gilmour styles. Je moet Björn vooraf wel kennen want nergens op de site staat zijn naam vermeld. Ook brengt hij in zijn clips zichzelf niet helemaal in beeld. Je kan hem wel herkennen aan zijn witgouden ring. Toch vertelt hij me dat hij zijn site niet echt anoniem opzet. Zijn grootste droom is ooit samen te spelen met Billy Gibbons, zijn allergrootste idool. Hopelijk zal hem dit ooit mogen gebeuren, verleden jaar speelden ze toch nog op in Brussel en Amsterdam, ja ook in Oslo vijftal jaar geleden.

Dat hij harder solo werk wil brengen, zal hij ons laten horen in een nieuw nummer, dat zij deze avond voor de eerste maal live zullen spelen. De volgende CD van Airbag zal volgend jaar verschijnen. Binnen drie weken worden daar de eerste opnames voor gemaakt. Vervolgens zal mijn tweede solo album binnen twee jaar gepubliceerd worden. Albums om naar uit te kijken. Björn hecht veel belang aan zijn bandleden waarmee hij al lang vriend is. In 1994, in hun school periode, ontstond een groep die een drietal albums maakte in de Porcupine Tree en Floyd sfeer, maar vooral gedownload werden door tienduizend fans, die op hun beurt zorgden voor een internationale doorbraak waarbij ze het podium deelden met o.a.Marillion, Saga, Spock's Beard, Gazpacho en mijn favoriet de Poolse Riverside. Pas in 2009 verschijnt hun normaal commerciële album “Identity” waar we ook nummers uit zullen horen.

De pauze gaf me de mogelijkheid om midden vooraan te staan, naast Alessandro uit Firenze, die ook hier speciaal heen vloog. Mooi weerzien na het John Dee concert van Airbag verleden jaar.

Na de volledige instrumentale intro over het nog duistere podium, opent gitarist van daarnet, Ole Michael. Het wordt ons al snel duidelijk dat hij niet alleen de ritme gitaar zal spelen maar ook solo's mag brengen. Het ijs is snel gebroken, dit nummer “Stay Calm” (video) lijkt wel geschreven om ieders zenuwen te bedaren. Net zoals bij Oak merken we de weg dijnende onzekerheid bij de eerste noten, wat verder resulteert in een diep gevoelige aanslag op Björn's bruine Fender. In volgend nummer “Disappear” blijkt de dramatische ontplooiing van het album maar al te duidelijk en voert ons tot de donkere melancholische achterzijde van de prog.

Voor “Out Of Reach” (video) wisselt Björn voor zijn zwarte fender en vertelt ons een koude bestrating voor te leggen. Links mag Ole Michael hierin enkele stenen mee aangeven, zijn solo's wisselen prachtig op die van Björn, van zulke lange nummers houden we des te meer. Het geheel blijft een sterk samenspel. Ook Henrik Fossum geniet achter zijn drumstel, heersend over het ritme dat zoals Noorderlicht boven ons zweeft. Deze hemelse Aurora Borealis willen we graag beleven, maar voorlopig brengt Simen Valldal Johannessen op keyboard ons de gig in the sky.

“The Chase” (video) hadden we vooraf onderling als de kick ass bestempeld. En inderdaad de ontploffing van dit nummer geschiedt voor onze ogen, wat ook door Simen voorspeld was op fb. Björn stelt ons de ganse band voor, met een accent voor bassist en tevens producer van alle albums, Vegard Kleftäs Sleipnes, een basman die je niet alleen hoort spelen maar ook genietend met zijn bas ziet dansen. Ook hun manager J.T. Larsen, die eerder hun vriend is en vooral fixer van alles, o.a. wiel- en auto herstellingen, aanbrengen van bier...waarbij één onder ons blijkbaar meer in de richting van Whiskey vermoedt...wat met hartelijk gelach wordt bevestigd door de ganse band. Een Noor en alcohol, dat is vreemd toch?

Het laatste nummer van het album en titel track “Lullabies In A Car Crash” (video) bevestigt nogmaals de sterkte van dit album. Björn als koploper die in alle souplesse een slaaplied brengt waar we graag naar luisteren. In de verdere set opvolging brengen ze de beter gekende nummers van Airbag, zoals de  titel song van gelijknamig album “The Greatest Show On Earth” (2013) en “Never Coming Home”(2011). Zoals beloofd ook nog de primeur van de avond, “Forever Comes To An End”. Duidelijk door hardere rock gesmeed, stevig beginnend, stevig eindigend, met de synthesizer op de achtergrond.

Voor onze grote opkomst werden we nog beloond met enkele extra nummers. Ik had geduimd op de vijftien minuten van “Homesick”, maar het podium werd weerom herschilderd met “Colours” (video). En als laatst nog zo'n prachtig nummer waarvan Björn fier vertelt dat hij dit al eerder in deze zaal mocht spelen “Sounds That I Hear”. Deze twee laatste nummers werden al eerder uitgebracht, maar op “Identity” in 2009 aangepast en  verbeterd. Ik kende vooraf het album “Lullabies In A Car Crash”, als fan maar al te goed, genoot des te meer van deze live voorstelling... en nam buiten  “Have A Cigar” dan ook letterlijk.

Guy Cuypers

meer foto' s Björn Riis

 

Artiest info
website  
facebook  

CACAOFABRIEK, HELMOND – 11/04/15