LITTLE WAVES 2015 @ C-MINE, GENK - 11/04/15

 

Bony The King Of C-Mine!

Het gezellige indoor festival Little Waves was vorige zaterdag aan haar derde editie toe en daar was veel volk op af gekomen. Opnieuw vormden Americana, singer - songwriters en indie-pop de hoofdmoot van het festival.

De eerste band die we in Winterslag aan het werk zagen was... WINTERSLAG, de groep rond Rolf Verresen, die dan ook zei : “C-Mine is een prachtige plek om te spelen. Zeker voor een band die Winterslag heet.”, en daar konden we geen speld tussen krijgen.  Behalve misschien het feit Carlo Nardozza hier onlangs ook op het podium stond en die heeft dan weer een plaat die ‘Winterslag’ heet. Het vijftal, waaronder een zangeres, klonk alvast veelbelovend en heeft pas een nieuwe plaat uitgebracht.  Golden Circles en Life Always (met een bombastisch einde) waren goeie songs, met mooie melodieën en knappe twee- en driekoppige zangharmonieën.

Vervolgens zagen we het vijftal TOUT VA BIEN  aan het werk, qua genre een beetje te vergelijken met Winterslag, doch iets dansbaarder met hun synth-pop (twee toetsenmannen) en (disco)beats, waarbij de zanger soms zijn beste falsettostemmetje bovenhaalde.  Niet ons ding alvast.

Van de 4 artiesten die meededen aan de Singer Songwriter Contest (en vooraf geselecteerd waren uit 70 inschrijvingen) hoorden we eerst The Nightliners (uitstekende zanger-gitarist) aan het werk en vervolgens Ellen Steegendie nog piepjong was, maar er toch al boven uitstak, en later op de avond werd ze ook terecht tot winnaar uitgeroepen.  Haar gitaar klonk heel mooi jazzy en haar prachtige stem en mooie stembuigingen deden ons niet zelden aan Joni Mitchell denken, en dat is natuurlijk zowat het hoogste wat je als (vrouwelijke) singersongwriter kan bereiken.

Tijd voor nog een echte singer-songwriter uit Londen, nl. LUKE SITAL-SINGH, die de grote zaal helemaal wist in te pakken met zijn mooie liedjes, zijn fijne stem, terwijl hij zichzelf op gitaar of piano begeleidde.  Nummers met veel diepgang, de me soms aan intensiteit van John Fullbright deden denken.  Tijdens het prachtige laatste nummer was de zaal dan ook muisstil van bewondering.  Heel goed!

EWERT & THE TWO DRAGONS uit - jawel - Estland dweilt momenteel Europa af met tien man in een veel te klein busje.  Stevige en vlotte folkrockers die een beetje naar Mumford & Sons refereerden.   Ze hebben een nieuwe plaat uit, Circles, en in nummers als Getting Older zat er een vleugje mooie melancholie.  Ik heb het concert wel niet helemaal gezien wegens al op weg naar het volgende.

En dat was er een van KIM JANSSEN, die al “één van de beste singer - songwriters van Nederland” genoemd word door de VPRO.  Een mooie stem (waar soms iets teveel echo op zat) en liedjes die zich situeerden in de categorie van de  'zwaardere, serieuzere folk'.  Daarbij bespeelt hij zijn gitaar zowel heel mooi melodisch als percussief.  Hij sloot zijn set af met een knappe cover van Damien Jurado.  Ook dit concert heb ik jammer genoeg voortijdig moeten verlaten, om het volgende zeker van a tot z te kunnen meemaken.

BONY KING dus, en zelfs de muziek vooraf was al wondermooi (The Band, Van Morrison,..)  Vast geen toeval, en een mooie inleiding tot het concert.  Bony King (voorheen The Bony King Of Nowhere) is de groep van Bram Van Parys, die aanzien wordt als één van de meest getalenteerde singersongwriters in ons land in het folk en Americana genre.  Bony King heeft zopas een vierde langspeler opgenomen, Wild Flowers, waarvoor hij naar Los Angeles trok, waar hij met bekende sessiemuzikanten de plaat opnam.  In Genk stonden ze met zijn vijven op het podium, waaronder Gertjan Van Hellemont van Douglas Firs op lapsteelgitaar.

Ze begonnen hun set met Wild Flowers, het meeslepende titelnummer van de nieuwe plaat met een mooie slidegitaar en daarna volgde Sweet Love waar je de schitterende Neil Young/Harvest sound in kon herkennen, prachtig dus.  Bram Van Parys zong heel geconcentreerd en gefocust en soms deed hij ons zelfs een tikkeltje aan Gram Parsons denken.  One More Night was snedige rockmuziek in de trant van The Band en daar konden we (meer dan) mee leven.  En Changes Are Colours met een mooie country-sound werd prachtig tweestemmig gebracht door Bram en de pianiste Cleo.

Het tweede deel van de set was één doorlopend hoogtepunt met allemaal heel fijne nummers.  Valerie klonk door de mooi zangharmonieën bijna als als CSN , of als The Eagles / Seven Bridges Road.  Fijn samenspel ook tussen de verschillende gitaren, americana van topklasse.   Standing In The Light , door Bram solo op akoestische gitaar gebracht, met een  Neil Young snik in de stem, is een ietwat trieste en ingetogen song, maar wel een fantastisch moment in het concert.  Whistle Blows werd als trio gezongen (samen met Cleo en Gertjan), eenvoudig maar bloedmooi.

Daarna werd Sad Rosanne gespeeld, de nieuwe single en instant (radio)classic, een heel pure song, en bovendien meesterlijk gezongen met doordringende stem.  Het nummer werd opgedragen aan alle vrouwen in de zaal.  Tot slot volgde nog een heel mooi geëindigd met At The Gates Of Town.  Bony King was voor mij het hoogtepunt van de avond!  Een fantastisch concert dus, nog beter dan we op voorhand hadden durven hopen. En de nieuwe plaat Wild Flowers is eentje voor de eindejaarlijstjes.

WOVENHAND, de band rond David Eugene Edwards (ex-16 Horsepower) was de negende en laatste act die we die avond aan het werk zagen.  We waren op voorhand al ingelicht dat het geluidsvolume loeihard zou zijn, en zo was het ook in C-Mine, veel decibels dus.  De harde en stuwende sound van Wovenhand situeerde zich op het raakvlak van Metallica, The Stooges en Joy Divison, en met deze laatste hadden ze ook het trance-verwekkende element gemeen.  Over Joy Divison gesproken, De bassist van Wovenhand had zijn bas nog lager hangen dan Peter Hook, dat moet een record geweest zijn, en hij speelde er bovendien als een bezetene op.

Edwards zag er nog het meest uit als een kruising tussen een grafdelver en een outlaw uit de Far West.  De songs werden met een verschroeiende intensiteit gespeeld, waarbij de godvrezende Edwards zijn bijbels geïnspireerde teksten uitspuwde in zijn stemvervormende microfoon, en hij zowaar klonk als een dreigende onheilsprofeet.  Dit was muziek die klonk als de soundtrack bij de Apocalyps of Het Laatste Oordeel.  Een goed concert en ook wel een beetje een speciale ervaring.

Setlist :  Good Shepherd / Hiss / Closer / Masonic Youth / In the Temple / Maize / The Refractory / Corsicana Clip / Obdurate Obscura / Salome // Glistening Black

Marc Vos

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 

 

 

Artiest info
   
facebook  

C-MINE, GENK - 11/04/15