NACHT VAN DE BLUES @ P.C. ST.-GODELIEVE, WUUSTWEZEL - 30/04/15 .... laatste editie

To Bill - Als bewijs dat de bluesspirit hier in Wuustwezel ondanks alles verder groeit, brengt de Nacht Van De Blues ons allereerst een band uit de buurt. Herkennen we de o.a. de turnleraar Dirk De Smet, maar ook winnaar van X-factor in 2008, die de country en de blues verder viert met zijn drie vrienden van “ To Bill ”. Een reden inderdaad om op tijd aanwezig te zijn en stipt om half negen wordt de start gegeven met “Cry Love” terwijl vriendenkring voor de toog almaar aangroeit. Het is dan ook een avond onder vrienden, allen onder dezelfde vlag, die op de wand wordt geprojecteerd. Een mooie verzameling affiches van festivals, altijd op 30 april en met zoveel herinneringen waar deze Booze Brothers fier over mogen zijn. Op hun site vind je ook de geschiedenis van de dertig jaar. Letten we vooral ook op de Belgische boegbeelden als Roland op het allereerste concert in 1986, de jaren daarop Blue Blot en Boogie Boy, Big Bill uit Leuven, El Fish, Howlin' Bill, een lijst waarin zo velen de vlag van de Nacht Van De Blues gehesen hebben. En dan ook To Bill, waar Rik Schrauwen op gitaar mee de voorlijn trekt, terwijl links en rechts voor deze avond harmonica en keyboard de band versterken, doelman Gino Campenaerts op drum terwijl Jan Mangelschots heel het middenveld voor zich heeft op bas. Dirk waarschuwt ons dat het niet allemaal bluesnummers worden en hoopt dat we niet weglopen. To Bill heeft een mooie set samengesteld en maakt schitterende doelpunten met “ Creepin' In ”, JJ Cale's “ The Breeze ”, “ 6345789 “ het telefoon nummer waarop soulzangers graag bereikbaar zijn. Ook Creedence wordt niet vergeten deze avond met “ Before You Accuse Me ” kijken we maar al te graag luisterend “ naar onszelf ”. Nee weglopen doen we zeker niet, terwijl we verder “ I believe I'm in Love ” en “ Long Neck Bottle ” op deze marathonavond zien voorbij lopen. “ Whiskey's Gone ” waarin zowel gitaar, bass, orgel, sax en harmonica solo's worden gebracht. Even de wereldreis naar “ Sweet Home Chicago ” (clip). Dirk verklapt ons nog altijd zijn plankenkoorts, niettegenstaande hij al in het Sportpaleis heeft gestaan. Met “ Truck Drivin' Man ” rijden we naar het einde want er is een strikte timing. Toch nog “ Hallelujah, I Love HET So ”, Gospel, Blues, Soul worden door deze band mooi verweven. Tegenpolen zijn het zeker niet, deze schijnbare tegenstrijdigheden zullen later op de avond duidelijker worden gemaakt, ook backstage. (video)

Hat Fitz and Cara - De Australier Hat Fitz, die er uitziet als een woudloper, met een lange baard net als een zeezieke Steve, ontmoette na enkele jaren rondtrekken op podiums wereldwijd, dan ook tijdens een concert, de Ierse muzikante Cara Robinson. Trouwden met elkaar en ook met hun gedeelde folk en country blues. Dit intercontinentale huwelijk zorgt dan ook voor een grote muzikale variëteit. Daarenboven zijn ze beiden nog eens multi-instrumentaal. Je kan de Australian Appalachian invloeden proeven samen naast de Ierse dansmuziek, met viola en fiddle, gitaar en banjo, harmonica en fluit, drum en percussie, Cara en Hat. Met een zeer lage en diepe Australische huilende Oooh Yeah opent Hat, of zitten we nog in de soundcheck ?...Nee, met zijn steel gitaar ruw en recht voor de raap, Cara even stoer en toch frivool met een retro kapsel, “Nobody's fault but mine” al direct wordt het duidelijk dat dit duo ons nog gelukkiger gaat maken. Hat Fitz en Cara zijn hier geen onbekenden, vijftal jaar geleden speelden ze in open lucht over café 't Goor wat verder op't Gooreind. “Black Cat Bone”, heerlijk bluesnummer met typische hoodoo taal. Of we geluk hebben ? De zaal is ondertussen goed vol gelopen, we staan tot voor het podium als vrienden onder mekaar. Deze nacht van de blues bewijst dat er nog belangstelling genoeg is, moge er hiervoor toch nog een oplossing komen en daarboven iemand mijn gebeden aanhoren. Noch Bessie Smith, noch Janis Joplin mogen nooit vergeten worden zegt Caren. Ook haar moeder zong dit nummer tijdens het schoonmaken, wanneer ze het shit leven verliet met Cara's vader, ik ben een gemene vrouw luidt het in “Turtle Blues”. Dan neemt ze een wasbord waar Madonna jaloers op zou zijn, met bijpassende nagel handschoenen. Zijn ex nam de wasmachine mee, daarom heb ik deze... terwijl ze dan toch haar gemene kant toegeeft en verbaast kijkt als ze hoort dat een wasbord hier hetzelfde heet. Uit hun nieuw album “Shakedown” waarin de opdracht al onze stress af te schudden. Zij vergewissen zich hier ook van deze laatste Nacht Van De Blues en des te meer van deze nacht te houden en te genieten. Blues en folk door mekaar geschud op de drum of op het wasbord ingeleid op piccolo fluit, de steel gitaar maakt het schouwspel helemaal volmaakt. Hun nieuwe album wordt meermaals aangehaald zo ook met “Gotta Love” waar er dikwijls in deze wereld niet genoeg van is zegt Cara. Als laatste “Power” (video) waarbij we allen meezingen. Een mooi optreden van een intercontinentaal vrolijk muzikaal huwelijk, zeg dat wel.

SelWyn Birchwood :Een primeur! Hier in Wuustwezel mag deze 30-jarige gitarist zijn eerste Belgische concert geven. Hijzelf speelt sinds zijn dertiende de blues noten van Jimi Hendriks en tijdens een concert van Buddy Guy weet hij waar zijn weg ligt. Wint de International “Blues Challenge” en de “Albert King Award” als beste gitarist. Geen gewone jongen, bij Alligator Records krijgt hij een contract naast Shemekia Copeland, Lil' Ed, Hound Dog Taylor en Michael Burks. Nu net terug van vele grootse optredens in Amerika en gisteren nog in Frankrijk brengt hij ons hier zijn debuut. Voor de meesten onder ons is Selwyn een onbekende uit Florida. Typisch bij zo'n eerste kennismaking is de wederzijdse voorzichtigheid, niet duidelijk of zijn lach echt gemeend is, maar al snel breekt hij dit ijs en vertelt ons dat hij ver van huis is, wel vijftien uur al vliegend en veertien al rijdend. Ook toen ik hem backstage opzocht, vertelde hij me over zijn reizen en door tijdsgebrek ook nu weer gehaast. Wat ik heel goed begrijp met respect, morgen trouwens naar Zwitserland met de wagen en dan weer terug naar Ospel, jawel Moulin Blues verwacht hem ook tussen de nieuwkomers. Toch houdt hij ervan hier op te treden en vraagt me dit iedereen duidelijk te maken.

Duidelijk uit respect voor zijn band wil hij die allereerst voorstellen. We hadden al gemerkt dat er twee kisten pedaal en filters gereed werden gezet, maar dat bleek enkel voor sax Regi Oliver uit Louisiana, verder basman Donald Wright met zonnebril uit St-Petersburg Florida, op drum Chicago man Courtney “Big Love” Girlie, een grote zware jongen inderdaad achter de drum, als die maar niet van het podium dondert...wat zal gebeuren. De ijsbreker voor mij was “Addicted” waar je de speelsheid van de grootmeesters in herkent. Een knipoog naar Albert King of Albert Collins, Freddie King of Muddy Waters, het druipt er hier af en niet alleen van de toog, we worden echt verwend op deze allerlaatste Nacht Van De Blues, zijn weg hierheen was duidelijk zeer gevuld. Ook “Love me Again” bevestigt dit. “Hope You're listening” vraagt hij terloops, waarna hij een solo brengt om U tegen te zeggen. Ook in “The River Turned Red” blijkt de sterke inbreng van sax Regi, terwijl de altijd lachende Selwyn een ode aan zijn rode Gibson brengt. “Feel So Good” een happy swingend bluesnummer. Dat hij bij Alligator Records label tekende werkte duidelijk op zijn inspiratie, vraagt eerst of hier ook krokodillen in de buurt zitten, legt zijn rode Gibson terzijde en brengt kruipend over het podium de “Alligator Crawl” (video). De band assisteert hem perfect terwijl hij zingend zijn alligator show tentoon stelt, de sfeer kan niet meer kapot. Ook basman Donald mag zij solo brengen. Voor beter contact met ons, stapt hij samen met Regi van het podium wandelend onder ons in de ganse zaal, heerlijke solo van zowel gitaar als sax en wat een sfeer, daar kwamen we graag voor. Ook de slide portie ontbreekt hier niet. Met lapsteel gitaar op de schoot brengt hij o.a.“ Hoodoo Stew” wat resulteert in een psychedelische middernachtdroom. Krijgen we ondanks tijdslimiet toch nog een extra bis nummer “ Tell Me Why ”(video) waar het bijna een middernachtmerrie wordt voor drummer big G die middenin zijn drumsolo achteruit valt, merken we even backstage Cara die hem in twee seconden terug op de stoel helpt, geen verdere verzorging nodig want het nummer draaft ondanks alles gewoon verder, wat een drive inderdaad. Hoef niet verder uit te leggen waarom dit optreden een schot in de roos was.

Mike Sanchez & His Band - Als de Booze Brothers de muzikale Quote aanhalen “ It's better to burn out than to Fade away “, dan menen ze dat echt. Zij konden dan ook niemand beter uitnodigen dit feest in alle glorie te beëindigen dan de swingende “Big Town Playboy” zelve, Mike Sanchez. Deze deed hier voorheen zo'n memorabele optredens met zijn Big Town Playboys dat ze hem hiervoor maar al te graag uitkozen. Verleden jaar verscheen zijn boek “ The Big Town Playboy “ waarin talrijke passages met grote heren als Jeff Beck, Mick Fleetwood, Robert Plant, Albert Lee, Eric Clapton, Bill Wyman. Met deze laatste speelde hij vanaf 2001 samen met de Bill Wyman's Rhythm Kings, verving daar Gary Brooker, de grootmeester van Procol Harum. Jesus Miguel Mike Sanchez, geboren op 17 februari 1964, aldus een jonge vijftiger en zo voelt de band ook aan, met grootse ervaring in swingende speelsheid om ons volledig te verzadigen dit nachtelijk uur. Backstage vertelde hij me dat het laat gaat worden, tot bijna drie uur, terwijl zij daar eigenlijk te oud voor zijn. Het zware nachtwerk is inderdaad niet voor iedereen weggelegd, kan daarover meespreken, maar niets zal anders blijken, de Mike Sanchez Band is er volledig klaar voor. Het aanbod van verscheidenheid werd me hier zeer duidelijk wanneer ik nog even drummer Mark Morgan met de klassieke das, op de foto vraag naast hippe Hat Fitz, die hem met zijn linkerhand, als een kolenschep, hartelijk omarmt.

Fatz Domino, Chuck Berry of Jerry Lee Lewis, de Boogie Woogie is op zijn lijf geschreven, als singer songwriter laat hij deze voor onze ogen meespelen, hete portie energie op piano. Direct vol gas met “Red Hot Mama, a girl from New Orleans with fancy bips who set my soul on fire”, misschien missen we hier nog een red hot mama op het podium. Podium te klein met al die bekendheden, de swing zit er trouwens dik in terwijl ook Little Richard over zijn pianotoetsen loopt. “ Not Fade Away ” eentje van Buddy Holly, en daar verschijnt de quote der Booze Brothers ook weer. De saxofoons, zowel tenor als bariton, door Martin Winning en Nick Lunt brengen de diepe vintage sound ons aller genegen, de helft van de zaal staat te swingen, ok hoofdknikkend met Nick Whitfield op bas. Tom Bull op gitaar is een zware medeplichtige op alle nummers. Ook Fats Domino loopt hier rond, “From East To The West, I Love You The Best “ nummer genaamd “Let The Four Winds Blow” zitten we midden in de sixties. Rollen ook verder met “Susie Q” waar CCR hoge cijfers mee haalde op dit oorspronkelijk rockabilly nummer uit 1957 van zanger-gitarist Dale Hawkins. Van Muddy Waters “ My Babe” tot Johnny “Guitar” Watson met “Gonna Hit That Highway. Blues, rock, soul, hiphop, R&B, funk, wat hebben we nog in de schuif liggen. Eén onder ons klimt op het podium en speelt ongestoord mee met Mike's zelf geschreven nummer “Three Months, Three Weeks, Three Days”, moge ieders wens hierbij verwezenlijkt zijn. Uiteraard nog “Great Balls Of Fire” het Boogie Woogie nummer bij uitstek. Ook al wordt het geluid enkele maal “oversized” tijdens “ Hungry Man”, Mike “made us feel good”.

De klok tikte mee, half drie, het was mooi geweest, allerlaatste optreden van de allerlaatste “Nacht Van De Blues” waarbij ik graag afsluit met Nina Simone:

I'm just a soul who's intentions are good,
O Lord, don't let me be misunderstood

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

meer foto's

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

P.C. ST.-GODELIEVE, WUUSTWEZEL - 30/04/15

 

To Bill

Hat Fitz and Cara

SelWyn Birchwood

Mike Sanchez & His Band