THE ROBERT CRAY BAND @ C-MINE GENK - 18/04/15

Doghouse Sam & His Magnatones, de winnaars van de Belgian Blues Challenge 2014, hebben intussen hun tweede cd 'Knock Knock' uitgebracht.  Vanaf het begin van het concert ging het er stevig en swingend aan toe, de groep was vastbesloten van het halfuur dat hen toebedeeld was het allerbeste voorprogramma mogelijk te maken.

Ze begonnen met de nummers Monkey On my Back en Sit Down And Rest A While, vlotte blues met veel enthousiasme gespeeld, in het genre van 'let's play the blues & have a good time...'.  I'm Ready, I'm Willing was een cover van goeie ouwe Fats Domino, en deze legendarische New Orleans bluesman werd alle eer aangedaan, niet in het minst doordat de enthousiaste zanger een echte showman was en samen met zijn begeleiders een portie onvervalste rhythm & blues brachten.  Het beste moment in de set was het knappe Back In The Rain, een lap stevige blues met een ferme partij slidegitaar. Come On & Shake It was een boogie waarbij het onmogelijk was om stil te blijven staan.  Echte zaterdagavondmuziek.  Ook brachten ze nog een mooi nummer met mondharmonica in de hoofdrol als eerbetoon aan de grote blues- & mondmuziekman Sonny Terry.  Too Bad was rauwe rock & blues met een geweldige drumsolo.  Alsluiter Tell Me Baby Why? was sjieke rockabilly en bevatte een van de waanzinnigste bassolo's die we al ooit mochten meemaken.  Goed concert en entertainment van hoog niveau! 

Robert Cray zag ik voor het eerst in New York City in 1988, daarna nog wel enkele keren doorheen de jaren (oa. op Blues Peer) en sindsdien is er eigenlijk niets wezenlijk aan zijn muziek veranderd.  Dat hoeft ook niet want zijn prachtige, zeer soulvolle en soepele blues is een waar genot voor het oor van menig bluesliefhebber.  Een Amerikaanse band dus in da house C-Mine en dat zouden we geweten hebben : "please welcome the one and only, legendary Robert Cray Band...".

Na een snelle intro volgde de trage blues Poor Johnny, met al onmiddellijk die mooie soulblues sound van The Robert Cray Band.  Hetzelfde gold ook voor nummers als I'll Always Remember You , It Doesn't Show en Bouncing Back.  I Guess I'll Never Know bevatte wondermooi gitaarspel van Cray en Real Good Friend was een mooie ballad met een splijtende gitaarpartij.  Het hoogtepunt van de set was Sitting on Top of the World, een trage blues met prominente piano en altijd weer die weergaloos goed uit zijn gitaar geknepen signature Robert Cray sound.

Vervolgens speelden ze het prachtige Right Next Door (Because of Me , een van Cray’s bekendste en ook allerbeste nummers.  Nogal wat andere klassepaarden van songs (voornamelijk uit de jaren tachtig) als Don't Be Afraid Of The Dark, I Guess I Showed Her, Smoking Gun, Foul Play, I Wonder en Nothing But A Woman werden zelfs niet van stal gehaald, Cray was er blijkbaar heel gerust in de hele avond mooi te vullen zonder deze radiohits.  De set werd schitterend afgesloten met What Would You Say.   Als bisnummer werd Hip Tight Onions gespeeld, een ode gebracht aan Booker T. & MG's door de titel samen te stellen uit 3 songtitels (waaronder de classic Green Onions) van die groep, en vooral door hun sound voor even zowat één op één te kopiëren.   Daarna nog het heel mooie Chicken in the Kitchen en dan was het jammer genoeg gedaan. Zoals naar verwachting een genietbaar concert met blues van topkwaliteit! 

Marc Vos

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

C-MINE, GENK - 18/04/15