DIXIE CHICKS @ LOTTO ARENA, ANTWERPEN - 16/04/16

De Dixie Chicks zullen wel altijd in de eerste plaats herinnerd worden als de groep die het aandurfde om conservatief Amerika te beledigen met hun uitspraak tegen G.W. Bush net voor het uitbreken van de Irak oorlog in 2003. De bagger die de groep over zich heen kreeg, de commerciële boycot, het vernietigen zelfs van hun platen en de moeilijke periode waarin de groep moest overleven, komen uitgebreid aan bod in de documentaire ‘Dixie Chicks - Shut Up & Sing’(dvd, 2006). Ondanks de mediastorm slaagden de 3 dames er in zich te rehabiliteren en kan men achteraf stellen dat heel die heisa hen geen windeieren heeft gelegd maar integendeel hun reputatie van eigengereide dames hun toekomst heeft verzekerd. Na duidelijk een lager profiel in de afgelopen jaren met sporadische optredens in de States en een tournee in Canada zijn de Dixie Chicks anno 2016 helemaal terug langs de grote poort met een grootschalige wereldtoernee van 40 tour data in Noord-Amerika en 3 in Canada vanaf 1 juni met vooraf 13 tour data in Europa waarvan Antwerpen de premiëre heeft. Met meer dan 30 miljoen verkochte albums waarvan meer dan 10 miljoen van elk van hun eerste twee albums zijn Dixie Chicks de best verkopende vrouwelijke band ooit in de US zodat Dixie Chicks duidelijk opereert buiten categorie, door alle controverse heen meer een fenomeen dan een supergroep.  

Wie houdt van big country music met dik aangezette zanglijnen en melodieuze poparrangementen moest vanavond in de Lotto Arena in Antwerpen zijn. Maar Dixie Chicks zijn natuurlijk ook een event waarvoor je geen echte fan hoeft te zijn. Vandaar dat naast de fans heel wat nieuwsgierigen de Lotto Arena hadden gevuld. Voor de aftrap van de wereldtournee werd niets onverlet gelaten. De hele aankleding van de show, de choreografie inclusief alle bandleden, de instrumenten en de visuals zijn in stijlvol zwart wit. De dames zien er oogverblindend uit wanneer ze om half negen het podium van de Lotto Arena beklimmen. Het trio bestaat uit zangeres Natalie Maines (gitaar) in het midden, geflankeerd door de zussen Emily Robison (backing vocals, banjo, gitaar, dobro) en Martie Maguire (backing vocals, fiddle, mandoline). Zangeres Natalie Maines is duidelijk de sterkhouder, zonder haar overtuigende overgave is er geen sprake van Dixie Chicks. Toch is de muzikale inbreng van gitariste Emily Robison en violiste Martie Maguire even onmisbaar al was het maar dat ook visueel het Dixie Chicks plaatje klopt.

Dixie Chicks openen gelijk met 2 karakteristieke songs uit hun laatste meer pop rock getint album “Taking The Long Way” met luchtige pop a la Fleetwood Mac in “The Long Way Around” gevolgd door het met een Tom Petty rockriff aanslag voortdenderende “Lubbock Or Leave It”. De zaal kijkt zich de ogen uit in het zwart witte decor waarin achter het trio een 5 koppige begeleidingsband tekent voor een stevig pop rock geluid. Met “Truth #2”, een eerste Patty Griffin cover komen de eerste countryklanken voor een rechttoe rechtaan goodtime versie met vocale samenzang en enthousiast onthaalde solo’s op banjo en fiddle. “Easy Silence” zwelt aan tot een breed gearrangeerde countrypop ballade waarvan de songtekst synchroon met de zingende dames en de zoetgevooisde muziek van piano, slide gitaar en viool wordt geprojecteerd temidden van een rustgevend groen landschap. Het bekende “Video Games” (Lana Del Rey cover) is het moment voor zangeres Natalie Maines om flink uit te halen terwijl haar stem hoge toppen blijft scheren voor het episch geladen met een filmisch einde voor “Top Of The World”, de tweede Patty Griffin cover. Ter vergelijking: drie maand geleden stond singer songwriter Patty Griffin nog voor een halfvolle AB club diezelfde liedjes, zij het ‘less is more’, te spelen maar zoals het meestal gebeurt scoren grote country sterren hun grootste hits en beste nummers met covers en Dixie Chicks vormen hierop geen uitzondering. Dixie Chicks zijn op hun best wanneer ze alle ballast afgooien en Natalie met vocale backing van Emily of Martie, ongegeneerd haar stembanden inzet in het luchtig swingende “Goodbye Earl”. Het publiek geniet met volle teugen en trakteert op een daverend applaus. De Chicks gaan af en het is tijd voor een podiumaanpassing. Terwijl Martie op de enorme video wall onder een oorverdovende muziekscore het opneemt in een nek-aan-nek autorace tegen een bad boy en uiteindelijk visueel wint wordt de scene herschikt voor een akoestisch gedeelte. Natalie, Martie en Emily zingen, summier begeleid met wat dobro, gitaar en fiddle hartverscheurend mooi de story van de “Travelin' Soldier”, een elegie voor gesneuvelde soldaten. Met de 5 mannelijke bandleden erbij op gitaar, bas, percussie, slide, en Emily op dobro krijgen we muzikaal vuurwerk in het gospelachtige “Don't Let Me Die In Florida” (de derde Patty Griffin cover en tevens het eerste nieuwe nummer voor het eerst gespeeld op deze tournee). Een instrumentale bluegrass medley op mandoline, fiddle en banjo levert de apotheose. Martie op mandoline, Natalie op grote trom en Emily op banjo lijken al staande voor een instrumentaal vervolg te zullen zorgen maar dan stuiven de dames plots alle richtingen uit, het sein voor een wervelende, video gestuurde herstart met “Ready To Run” als een bruisend swingend fiddle gedreven popnummer. Aansluitend mag de band lekker loos gaan op Bob Dylan’s “Mississippi” dat zowaar verwordt tot een opzwepende meestamper. Van mooie samenzang en akoestische instrumentatie is het nog even genieten bij het van Fleetwood Mac geleende “Landslide” alvorens stoere zang, donderende drumslagen en felle rock gitaren het overnemen voor “Silent House” en “I Like It” beiden uit hun laatste ‘rock’ album ‘Taking the Long Way’(2006). Onovertroffen als countrypop trio zijn Dixie Chicks als ze teruggrijpen naar hun tophits uit hun beginperiode. “Cowboy Take Me Away”, en “Wide Open Spaces” zijn nagenoeg perfecte popliedjes met aanstekelijke harmoniezang die ook vandaag nog fris en onweerstaanbaar klinken. Bij een vurig rockabilly achtig “Sin Wagon” is het onmogelijk stilzitten bij het zinderend spel op banjo en fiddle. In de toegift: het onvermijdelijke “Not Ready To Make Nice” dat met de zinsnede ‘I’m not ready to back down/ I’m still mad as hell’ nadrukkelijk verwijst naar de affaire en model staat voor de strijdlustige spirit van het eigengereide trio. Uitsmijter daarentegen “Better Way” (Ben Harper cover en tweede nieuw nummer) wil iedereen de hand reiken die streeft naar een hoopvoller wereld. Dramatische klanken uit de lapsteel van Martie onderschrijven de boodschap terwijl Natalie het uitschreeuwt. Zo eindigt deze op en top Amerikaans georkestreerde show alsnog op een serieuze noot.  

Geruggesteund door een talentrijke groep muzikanten waarin o.m. topbassist Glen Fukunaga hebben Dixie Chicks ontegensprekelijk bewijs geleverd van hun veelzijdig muzikaal talent en iedereen zowel fans als alle anderen een onbezorgde muziekavond bezorgd.

Marc Buggenhoudt

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe


Setlist

1.The Long Way Around (Taking the Long Way, 2006)
2.Lubbock or Leave It (Taking the Long Way, 2006)
3.Truth #2 (Patty Griffin cover) (Home, 2002)
4.Easy Silence (Taking the Long Way, 2006)
5.Favorite Year (Taking the Long Way, 2006)
6.Long Time Gone (Home, 2002)
7.Video Games (Lana Del Rey cover)
8.Top Of The World (Patty Griffin cover) (Home, 2002)
9.Goodbye Earl (Fly, 1999)
10.Travelin' Soldier (Bruce Robison cover) (Home, 2002)
11.Don't Let Me Die in Florida (Patty Griffin cover)
12.Instrumental-bluegrass medley (snippet “Seven Nation Army”)
13.Ready to Run (Fly, 1999)
14.Mississippi (Bob Dylan cover)
15.Landslide (Fleetwood Mac cover) (Home, 2002)
16.Silent House (Taking the Long Way, 2006)
17.I Like It (Taking the Long Way, 2006)
18.Cowboy Take Me Away (Fly, 1999)
19.Wide Open Spaces (Wide Open Spaces, 1998)
20.Sin Wagon (Fly, 1999)
Encore:
21.Not Ready to Make Nice (Taking the Long Way, 2006)
22.Better Way (Ben Harper cover)

 

Artiest info
website  
facebook  

LOTTO ARENA, ANTWERPEN - 16/04/16