N8N (NATHAN AMBACH) Prince tribute @ CIELO, ANTWERPEN - 23/04/16

Ook al kon geen enkele rechtgeaarde muziekliefhebber om het genie van Prince heen, is antropologie geen exacte wetenschap. Voor zover die andere sterren die fonkelen aan het firmanent iets zouden kunnen bepalen over wie rechtmatig de toorts mocht dragen, for those who like & for those who don’t daargelaten, blijft ere voor wie ere toekomt. Het is ’n paar dagen na de dood van Prince, zaterdagavond aan de waagnatie. Als je opgroeit, kijkend naar het purperen wonder vanop de zijkant van een podium steek je als jonge snaak in de assimilatiefase klaarblijkelijk wel wat op. Bevoorrecht als zoon van een van s’lands meest befaamde concertorganisatoren zat Nathan Ambach wel wat je noemt in een gepriviligeerde uitgangspositie, maar buiten kijken heeft hij ook iets van Prince in de genen opgenomen en bleek hij de rechtmatige spirituele en artistieke erfgenaam te zijn om iets op poten te zetten ter ere van zijn betreurde held. Achteraf beschouwd hoefde die zich in urne alvast niet om te dragen en keek hij vermoedelijk met een goedkeurende grom toe van daar waar it never snows in April naar de exploten van zijn funky apostel in de Cielo in Antwerpen.

Goedgekozen locatie daar aan de Reinkaai (met succursalen Miami en Nice, maar dit geheel terzijde) : we kwamen aan op een schoon verdiep met een hippe feestdis die klaarstond op het podium met een publiek van al even hippe vogels en hipsters : een decor waarin ze Love Symbol himself zich wel thuisgevoeld of voldoende op zijn gemak gevoeld zou hebben om in enkele billen te knijpen of een stukje taart te eten. Centraal hing een rood jacket te pronken van wijlen de man, deel van een jumpsuit die hij ongetwijfeld geschonken had aan Nathan Ambach ter gelegenheid van diens hand- en spandiensten tijdens meerdere – ondertussen legendarische – aftershows & dito special Prince events. Nathan deed dit zoals papalief met flair en klasse en vooral : op ambachtelijke wijze. Prince koesterde vintage, dus ook dit was een logische keuze, maar naast het feit dat hij het met de paplepel heeft binnengekregen en het onderdeel was van zijn pedagogisch proces heeft Nathan Ambach toevallig ook talent, véél talent … Omstreeks één uur s’ochtends werd het zwoele sfeertje in dit exotische decor wakkergeschud door ze band. En wat een band, in het rode Love Symbol light & decor badinerend in het m’as tu vu-sfeertje waar de Sinjorenstad blijkbaar patent op heeft … De aanwezige beau mond wordt door de DJ nog even opgehitst met wat samples van kreten van die andere Godfather of Soul en dan, over naar het spirituele neefje van Godfather of funksoul ! 7 al dan niet hippe vogels komen het podium opgewandeld, en terwijl de blazer hun bronstige schoten afvuren neemt ene Nathan, de sjiekste type of the gang, uiteraard kortstondig getooid in het Princejasje, de micro ter hand. Weerklinkt “Doing it to death”, niet van de Princemeister (maar van James Brown) maar illustratief voor Prince zijn levenswandel, 2 male en 1 female vocals zetten de laatste kers op de taart. Een veelbelovende start van wat intrinsiek veel meer dan een dolle rit zou worden want daarna neemt ene Abigail Johnson de honneurs waar met “Breakfast can wait” (ze deed het voorprogramma van his Purpleness in de UK in 2010), wat een soulstrot zit er in dat frele lijf, Nathan kijkt meegenietend toe bij zoveel moois, terwijl hij zelf gemillimetreerde hipshakes aan zijn lendenen ontvouwt. He watched that big little man his moves & got ze moves himself indeed … Het spektakel wil geen clichématige hitopsomming zijn en daarmee gaat het verder met de kraker "You Dropped a Bomb on Me" (van de Gap Band), withete electrofunk uit het gezegende jaar 1982. "Outstanding" zou Prince zeggen. Daarna mag het iets zoetgevooisder (maar nooit klef) via leentjebuur bij Charlie Winston (maar eigenlijk bij Jimmy Cliff) “Can’t live without you” , geheel binnen het idioom van de Papperheimers van zijne P-Heid. Eens te meer wordt duidelijk dat Nathan méér doet dan een krolse kater imiteren, vanaf seconde één is het klaar als pompwater dat hier een volleerd mentor staat die de ambachtelijke cultuursfeer via papalief (ook een volksmenner annex entertainer hors catégorie) niet alleen goed heeft doorgeslikt maar letterlijk in de bloedbanen heeft . Die prachtige falsetto, gedemonstreerd in een ziedend “Bring it on”, heeft Nathan dan weer van zichzelf, ons op een shakende publiekswandeling trakterend, volleerd rappend en hij laat er een sappige medley met o.a. “I like the way you work it” in binnensluipen, gelardeerd met een zowaar puntgave trompetsolo. Bij wijze van genadestoot komt er nog een flard “California Love” (van 2pac – Tupac) aanwaaien, vanuit zijn hoogsteigen Love Starship Enterprice blijft de Geprinsdheid daarboven breed grijnzen want zo exclusief en omstuimig als hier gemusiceerd wordt (de band is de legendarische JB’s waardig), zo ging er het ook bij hem aan toe op al die mogelijke podia die zijn voetdruk voor eeuwig dragen; deze show pretendeert meer dan louter eerbetoon, het is een blauwdruk made in Antwerp. Op naar het tweede deel. Eerst pauze, plasje, drankje en uiteraard dansje …. (Cream !)

Hier en daar heeft de haan al gekraaid (indachtig en schatplichtig aan de mooie traditie van dit soort aftershows) als om 03h die andere rare snuiter met “The Way you make me feel” in de bloemetjes wordt gezet, meteen gevolg door een smachtend “ If I Love U 2night” en een met mokerende drums voortdenderend “I wanna dance all night” : the Royal Prince Express zit geolied op de rails en onze heupen zullen het geweten hebben. Nathan toont zich vurig, viriel én vinnig (dit ondanks een ongetwijfeld pedagogisch funkkader) en in het bezit van dezelfde “Dirty Mind” als zijne geilige geinigaard zelve, ook weer in het naar Al Green neigende “Living it up” : made in heaven maar we zijn nog steeds in de Cielo en de boel ontploft ! De blazer blijven ons omver blazen (vintage Dulfer Candy of Parker Maceo) en de mondaine goedgemeente blijft maar toestromen, uw reporter van dienst krijgt het er als het ware zelfs warm van ;-)

“Alphabet Street” kan rekenen op het nog net toelaatbare quotum aan welgevormde wiebelende konten per vierkante meter alvorens met een striemend “Purple Rain” de finale kopstoot wordt toegediend. Het hele gebouw baadt in het purperen licht en hier en daar wordt – terecht – een traan weggepinkt. We zullen dit refrein alleen nog maar horen tijdens de koortjes in “Van God Los” van de niet zo sexy Stijn Meuris, maar toch : altijd shivers down your spine als die gitaarsolo eender waar wordt ingezet … De band gaat traag, dan weer sneller, speelt voor big band : de wedstrijd is al lang gewonnen en Prince rust minzaam en voldaan mits zijn ideale afgevaardigde.

Soms klinkt Nathan als Jamie Lidell (hij moet zeker niet onderdoen) dan weer zit hij tussen de jonge Rod Stewart en Chris Robinson van de Black Crowes, één ding is zeker : er komen tonnen soul uit dat Ambachtelijk gesculpteerde strottenhoofd. Closer to Prince, it ain’t gonna get : alle voor- en tegenstanders ten spijt. Ik voel weemoed, maar vooral dankbaarheid.

In een rechtvaardige wereld gaat deze show viraal continentaal. En wij moe, maar heel tevreden naar huis. Prince dankt de familie Ambach. Ongetwijfeld oprecht. May the genius rest in peace.

Steven Kauffmann

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

CIELO, ANTWERPEN - 23/04/16