NADA SURF @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 06/04/16

Het voorprogramma werd verzorgd door de uit Wenen afkomstige FAREWELL DEAR GHOST . Deze mannen waren blij dat ze konden openen voor een uitverkochte, en bijgevolg volle Orangerie. Doordat de set later begon (zie verder) was het publiek blij eindelijk iets te zien op het podium. Ze deden het lang niet slecht deze Oostenrijkers. Vol overgave brachten ze hun gitaar getinte muziek die duidelijk maakte dat groepen als REM, Smiths en U2 hun inspireerden. De songs waren gebalde knallers die goed in elkaar staken. Maar toch werd duidelijk dat ze nog moeten groeien: te teksten waren nogal repetitief, hun Engels had een Germaanse touch en hun bewegingen (vooral de bassist) deden wat nichterig aan. Niet dat dit laatste niet mag, maar het past wel niet bij de stoere gitaarmuziek die ze brengen.

Nada Surf is een groep die ik al lang in muziektijdschriften tegenkom maar die ik nog nooit gezien, laat staan platen van gehoord had. Maar ondertussen zijn de heren al een kwarteeuw actief en benaderen ze de leeftijd van 50 jr. De oprichters zijn zanger en bassist die beiden een verleden hebben in Brussel en Frankrijk. Hun liefde voor ons land mocht al blijken uit hun live plaat die in Brussel opgenomen werd. Het voordeel was ook dat ze zowel in het Engels als in het Frans met het publiek konden converseren. Na een lange stilte brachten ze eerder dit jaar een nieuwe, achtste plaat uit met als titel “You Know Who You Are”. Deze plaat ging verder in hun niche van gitaar-powerpop. Godfathers van het genre waren natuurlijk Big Star. Later zijn er bands als REM, Fountains of Wayne en Teenage Fanclub geweest.

Maar wie dacht dat de heren zich voornamelijk gingen beperken tot die laatste plaat had het goed mis. Zanger Matthew Caws begon met te zeggen “We ‘re gonna play a bit of everything”. Dat deden ze ook door te grasduinen in al hun platen. De set was dan ook robuust met 20 nummers en 4 bissen er boven op. Daarmee hielden ze het publiek een kleine 2 uur in de ban. Vanaf de eerste riff in “Cold To See Clear” was het duidelijk dat ze energie te over hadden. Misschien was het van de stress omdat ze de avond ervoor na hun concert in Dortmund de hele nacht op dezelfde parking zaten (defecte batterij van de bus) en ze pas op het nippertje tijdig in Brussel geraakten. Wie weet het. In elk geval had het late aanvangsuur geen invloed op de band of het publiek. Een divers publiek qua leeftijd. He tempo werd hoog gehouden zodat de start van het concert direct een mokerslag was. “Whose Authority” knalde maar toch was het geen macho gitaar gedoe. Ze speelden knappe riffs, zongen harmonieus samen, de melodieën waren van de ‘winkel van simpel” maar verslavend en de gitaarsolo’s heel beperkt, gedoseerd en functioneel. Hoogtepunten waren er bij de vleet. Zwakke momenten waren er nagenoeg niet. Voor concertmomenten als in “Concrete Bed” of “Inside Your Love’ (met een vettige Stones riff) mogen ze me altijd bellen. Bij “Friend Hospital” mocht de sobere gitarist zijn klasse tonen. Apart was het trage, met akoestische gitaren gebrachte “When I Was Young” dat de geest van Crazy Horse opriep. Toen de set afliep met “See These Bones” dachten we dat we het gehad hadden. Niets daarvan. De bissen moesten nog komen en het trio “Popular” (hun enige hitje), het uitzinnige hoogtepunt “Always Love” en het meegebrulde “Fuck It” in de song “Blankest Year” zorgden voor een meer dan voldaan concertpubliek.

Ja deze heren hebben na al die jaren “het” nog altijd en hebben menig jonge groep een “poepje laten ruiken”. Als ik al mijn slecht karakter bovenhaal kan ik commentaar geven op de schitterende bassist die leek op Johnny Depp in de piratenfilms zijn onhebbelijkheid te staan roken op het podium. Maar als ik al zo ver moet gaan zoeken is het toch een teken dat dit een memorabele avond was en voor mij. Een openbaring dat deze groep te lang onder mijn radar is gebleven. Kortom: naar huis gegaan met een “WAUW” gevoel.

(Lisael)


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 06/04/16