RHYTHM AND BLUES NIGHT @ DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 30/04/16

Zodra het voorjaar zich aandient vindt er in Groningen het jaarlijks terugkerende festival “Rhythm & Blues Night” plaats in de Oosterpoort. Dit jaar staan er geen grote namen op het programma, zoals de afgelopen jaren vaak wel het geval is geweest. Maar dit neemt niet weg dat het programma best interessant genoemd mag worden. Het is een breed scala aan muziekstijlen die op het affiche staan. Van echte blues tot soul, rock en country. Al met al uitdagend genoeg om toch naar het noorden af te reizen en me te storten in het muziekgeweld.

De avond wordt geopend met een optreden van David Corley in de kleine zaal. Een weerzien waar we heel blij om mogen zijn. Vorig jaar op het Take Root festival viel hij met een hartaanval tegen de vlakte tijdens zijn optreden. Hij werd behandeld en opgenomen in het ziekenhuis te Groningen; waarna hij snel weer is hersteld. Het was mooi om te zien dat David met de EHBO'ers die hem hebben gered vorig jaar op de foto gaat. David is rond zijn 50-ste pas begonnen in de muziekwereld; twee jaar geleden verscheen zijn eerste album "Available Light" en vanwege zijn Europese tour die vandaag start een nieuw album "Lights Out". Vanavond met dezelfde begeleidingsband als vorig jaar waarvan ook BJ Baartman onderdeel uit maakt. Een heel speciaal moment voor David om hier ook weer te mogen zijn. David bouwt zijn set rustig op, en begint dan ook zittend op een kruk met een aantal nummers van zijn laatste album. Zijn stem is zeer zwaar en donker, en zijn vocalen zijn meer pratend dan zingend. Even later komt er meer tempo in met nummers als: "Beyond The Fences" en "Available Light". Het zit nog niet allemaal even strak in elkaar met deze band, soms is het net even onwennig, te verklaren omdat ze elkaar pas net vier uur geleden hebben ontmoet.

Het mooie maar tevens ook het nadeel van festivals is dat je steeds keuzes moet maken, zo ook vanovond. Als liefhebber van americana heb ik helaas Peter Mulvey even voorbij moeten laten gaan; ook omdat het bij de ingang van de binnenzaal al erg druk was geworden. Daarom maar even gewacht op Cam Penner & Jon Wood. Cam heeft onlangs het album "Sex and Politics" uitgebracht en veel lovende recensies gekregen. In het begin zijn er nog maar weinig toeschouwers, waarschijnlijk omdat veel van hen kiezen voor Betty Lavette. Een heel easy begin, met zachte psychedelische geluiden vormt de start van een geweldig optreden. Cam en Jon komen beide uit Canada en kennen elkaar al meer dan tien jaar. Ze wonen acht uur rijden en 3 bergpassages uit elkaar zodat de relatie wel goed moet blijven. Dat de relatie goed is merk je voortduren tijdens het concert. Zonder enig zichtbaar contact wisselen ze steeds vloeiend van instrument zodat het ene nummer na de andere in elkaar over gaat. Dan weer rustig om later met uptempo te vervolgen verveelt het optreden geen moment. Helemaal als ook Jon ook nog eens zijn mondharmonica erbij neemt. Toch nog even een kijkje genomen in de grote zaal waar ondertussen Betty Lavette voor een volle zaal optrad. Strak, soulvol, prachtige stem, geweldig als je ook nog eens meeweegt dat ze onlangs al 70 jaar is geworden. Phil Cook en King King moesten wat mij betreft helaas het onderspit delven ten opzichte van Dave McGraw & Mandy Fer. Dave en Mandy zijn inmiddels geen onbekenden meer in Nederland gezien het feit dat ze op vele podia hebben gestaan. Na twee zeer succesvolle albums is onlangs hun derde album uitgekomen. "Off-grid Lo-fi" is de titel en dit zegt precies hoe dit album is opgenomen. Ze hebben zich afgezonderd op een klein eiland San Juan Islands in Washington state, met enkel nog een paar bewoners in de winter, 4 ezels en 9 kippen waarvan er één er het niet heeft overleefd.

Wanneer ze het eerste nummer inzetten is het geluid uit de entreehal net aan het verstommen. Wat opvalt is dat Mandy op het podium steeds meer het voortouw neemt; zowel instrumentaal als vocaal. En wat een ongelovelijke dimensie zit er hun samenspel. Mandy speelt haar elektrische gitaar alsof het een akoestische gitaar is. Wat bespeelt ze de snaren van zowel gitaar als banjo ongelofelijk goed, fantastisch. Het optreden heeft eigenlijk alleen maar hoogtepunten zoals "Comes The Day", "Shoreline", "Carillon", "Dark Dark Woods" (met voortreffelijke drums op het einde trouwens) en "Serenity". Echter één nieuw nummer van het laatste album stak daar nog eens ver bovenuit. Het instrumentale nummer "Trainwreck" is werkelijk fenomenaal. Hier laat Mandy horen dat ze de gitaar op een waanzinnige manier beheerst en ook het ritme door de Djembe van Dave die een perfecte ondersteuning geeft. Zonder meer het hoogtepunt van deze avond.

Inmiddels staat Southside Johnny & The Asbury Dukes in de grote zaal een goede set weg te geven, maar als al vaker hier gememoreerd vind ik het geluid in de grote zaal te hard waardoor voor mij het luisterplezier al snel vermindert. Maar even om de hoek kijken bij Corb Lund in de entreehal. Deze Canadees woont tegenwoordig in Nashville. Daar waar het tegenwoordig allemaal gebeurt op het gebied van de country muziek. Daar krijgt hij veel van mee blijkt getuige de vele yeeeh haw geluiden uit de zaal. Een mooie overgang naar de Birds of Chicago.

Het duo Allison Russell en JT Nero heeft vanavond een volledige band meegenomen met daarin ook onze eigen Bart de Win. Net als Dave en Mandy zou dit optreden vanavond ook een hoogtepunt worden. Gezegd moet worden dat het enthousiasme bij JT Nero in het begin nog niet zo aanwezig was, maar Allison trekt van meet af aan de kar door haar tomeloze inzet. Fantastisch om te zien hoe ze zich helemaal inleeft in haar zang en daarbij ook haar expressie zo laat gaan. Bijvoorbeeld in het nummer "Flying Dreams" waarbij ze zelf bijna over het podium zweeft. Het nummer "Cannonball" gaat over het weer in Chicago; waar het eigenlijk maar twee weken per jaar goed te vertoeven is; maar dan is ook iedereen vrolijk. Allison en JT Nero hebben sinds ruim een jaar samen een kindje en het nummer "KInderspel" gaat dan ook heel nadrukkelijk over het leven van hun nog zo kleine wonder. Na dit optreden is het even bijkomen. Van andere bezoekers mocht ik vernemen dat Michelle David & The Gospel Singers ook een prachtig optreden hebben verzorgd.

Inmiddels zijn de meeste bezoekers behoorlijk vermoeid en nemen de aftocht naar huis. Het valt niet mee om van begin tot eind aandachtig al dat moois te aanschouwen en te beluisteren. Nog wat heen en weer zwalkend tussen de verschillende podia kan ik het nog het beste volhouden. In de foyer gaan de voetjes van de grond bij Mojo Man, in de grote zaal staat Julian Sas een prachtige strakke set te spelen en in de kleine zaal staat Southern Culture On The Skids een waanzinnig mooi rockabily show weg te geven. En voor de echte laatste diehards moet je bij The Dead Tongues zijn. Vermoeid maar voldaan volgt nog een kort loopje naar het hotel met een heerlijk bed. Nagenietend van al dit moois wat er vanavond is gepresenteerd.

Roelof Passies

 

Artiest info
website  
facebook  

DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 30/04/16

 

foto's volgen