RITA HOSKING (& SEAN FEDER) @ DE BREUGHEL BREE - 07/04/16

Een heel mooi concert was het van Rita Hosking (begeleid door haar man Sean Feder), voor mij is deze dame bijna net zo goed als Iris Dement, Nanci Griffith, Diana Jones en Gillian Welch, en dan weet je het wel zowat.  Haar laatste plaat heeft als thema het schijven van een boek/verhaal en de verschillende fases die hiermee gepaard gaan, beginnende met het verzamelen van zoveel mogelijk info over je onderwerp.  Sprak mij ten zeerste aan.  Ze verwees ook naar Joseph Campbell, die ik niet kende, maar blijkbaar een referentie is met zijn kennis over mythologie/storytelling.

Ze begon met het zeer mooie nummer Parting Glass, en onmiddellijk werden we gecharmeerd door haar glasheldere, prachtige stem.  Voorafgaand aan het liedje Little Joe vertelde ze een verhaal over een rare man die ze gedurende een hele tijd af en toe ontmoette en allerlei kleine jobs moest doen om in zijn levensonderhoud te voorzien en zich steeds op de achtergrond hield.  Na zijn overlijden blijk hij uiteindelijk een ‘zij’ te zijn.   We hoorden Rita's mooie, hoge stemuithalen en ook de prachtige dobro-begeleiding van haar man Sean Feder, die een rustig en bedaard, doch zeer getalenteerde muzikant bleek te zijn (zo zouden we tijdens het concert nog meermaals vaststellen).

Het met een snelle banjo begeleidde Dream Of A Miner’s Child deed ons toch even aan Diana Jones denken ; een mooie traditional, die wel een soort van smeekbede leek te zijn van een meisje dat zeker niet in de mijn wilde werken zoals haar vader.  A Better Day was de allereerste song op het album waarmee de verhalen-cyclus op die plaat begint.  Mooi ingekleurd met een streepje mondharmonica, een knappe dobro en mooie duo-zang. 

In het geweldige nummer Our Land  bezong ze de tragische situatie van een indianenstam in haar thuisstreek.  Dishes ging over haar writer’s block dat ze omzeilde door over iets heel banaals een liedje te maken.  Niet haar beste nochtans.  Dan waren wij veel meer gewonnen voor Come Sunrise, met een fijn verhaal over een muziekfestival waar ze optrad, en vergezeld werd door haar kinderen, wegens wiens perikelen ze het concert van Emmylou Harris miste.  Het nummer werd voorafgegaan door enkele verzen van haar favoriete liedjesschrijfster Hazel Dickens.

Het tweede deel begon met Someting You Got, ‘a love song for Sean’ die daardoor nog meer dan anders zijn best deed op dobro.  Een topper was het nummer The Coyote, en denk daarbij aan de plaat van Nebraska van Springsteen als die gezongen zou worden door Gillian Welch – zo klonk het zowat.  In Sierra Bound combineerde ze afwisselend gitaar en mondharmonica terwijl ze zong, soms met hoge uithalen.  Vervolgens bracht ze ons de slechte tijding dat de dag ervoor de countryzanger Merle Haggard overleden was (op zijn 79e verjaardag nota bene) en als eerbetoon zong Sean Feder een uitstekende versie van Haggard’s klassieker Tonight The Bottle Let me Down.

Het beste moment van het concert was het duet Kitchen Table and Chairs en het verhaal voorafgaande aan dit nummer, over een brand in het huis van haar ouders, met een relatief goede en ook wel een verrassende afloop. Bijna even goed waren Black Hole met prachtige intense zang en Mamma Said waarbij Rita Hosking zelf banjo speelde (na deze door haar echtgenoot gestemd was) en waarin we een soort van ‘Appalachian sound’ meenden te horen, alhoewel deze streek zich toch helemaal aan de andere kant van de Verenigde Staten bevindt, gezien vanuit haar thuisbasis (het bergachtige noorden van Californië).  Doch zo klonk het alvast, muziek in zijn puurste en simpelste vorm, ruwe oerfolk, een geluid waar je kippevel van krijgt.  Het leek wel of ze het landschap van haar streek in haar muziek trachtte te vertalen.

Afgesloten werd er met Resurrection met wederom knappe samenzang en als bisnummer kregen we nog het nieuwe nummer Were The Grassroots Grow, gezongen zonder enige versterking van stem en gitaar, wat de impact enkel vergrootte.  Klasse!  De gedrevenheid waarmee Rita het zong (zoals bijna in elk nummer van het concert) was aandoenlijk om horen.  Dit was een dame met een prachtige folkklank die ons zeker nog verder zal weten te boeien en te verbazen.

Marc Vos


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE BREUGHEL BREE - 07/04/16