THE GREEN MCDONOUGH BAND @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 24/04/16

Rich McDonough is niet alleen een grote reus van twee meter uit St-Louis, hij toont dat ook op zijn gitaar. Trad ooit als opener op voor Albert King en Robert Cray. Was nog onlangs op tour in Brazilië met Kenny “Blue Boss” Wayne. Maakte twee CD 's en werd in 2012 verkozen, in St. Louis, als artiest van het jaar. Speelde voorheen al op verschillende Europese podia, zo zagen enkele onder ons hem drie jaar geleden hier al op Goorblues. Nu samen, op Europese lente tour, met singer/songwriter Laura Green, een nieuwkomer op de St,Louis blues scene. Geïnspireerd door zowel oude als jonge blueslegenden, zoals de Alabama orkaan: Big Mama Thornton, zoals de koning van de slide gitaar: Elmore James, zoals die andere reus van twee meter: Howlin' Wolf, zijn tijdsgenoot Little Walter, de rauwe Bonnie Raith en significante Susan Tedeshi. Aan ons om vandaag van die nieuwe cocktail te mogen genieten.

Rich vertoont zich als een hartelijke probleemloze muzikant, relaxed net alsof hij hier elke dag optreedt. Spijtig genoeg wonen we niet in St- Louis of in een blues town op de Mississippi, New Orleans of Memphis, waar sommige clubs elke avond een optreden kennen. Toch kunnen we dankzij o.a. Goorblues regelmatig daar mee van proeven, met een beter biertje waar ze in de VS dan weer naar hunkeren. Geef toe, wat kunnen we ons toch nog meer toewensen? Op zijn rode Gibson opent Rich met twee instrumentale nummers. Snel vingerspel en flessenhals gereed op de linker pink, zowel slide hand als vinger pikkend, met daarbij nog een achtergrond ritme, op diezelfde zes snaren. We begeven ons al snel op de oevers van die grootse vrouwelijke rivier, soms diep, soms snelle stroming, terwijl de stoomboot op krachten komt, we kennen toch allemaal die Mississippi radarboten. Drummer Ramon Rambeaux, ex-drummer bij Herman Brood en op bas Jimmy Glasmacher, uit het Nederlandse Ede, laten deze machine verder drijven, zoals het hoort. Het Lignum drum steeds paraat en merken we hier een zeer speciale Ibanez basgitaar, die voor een extra noot zal zorgen, of meerdere.

Voor het derde nummer stapt Laura mee het podium op en brengen “Stranded” uit hun pas verschenen album. Vervolgens Jimmy Lloyd uit Austin achterna met “Don't Start Crying Now”. Waarin enkele solo's als ode aan de cherry hollowbody Gibson-ES. Rock, country, blues, het wordt allemaal verweven in “Rocket In My Pocket”. Rich neemt een prachtige vintage resonator te voorschijn voor “Kokomo”, zonder drums noch bas, de oersound achterna, “going down to the river” en “sweet home kokomo”, al dan niet dubbelzinnig songtekst, met een zeker Bonnie Raith gehalte. Bevinden ons dan wel in de veelzijdige wereld der oude blues, namen en gezegden, met “Blue Rain”, uit hun nieuwe album, een mooie trage weergave van één der diepste blues gevoelens. Herdenken we hier even de deze week overleden Prince, die eerder de purpere kleur van de regen zag neervallen, regenboogverschijnselen eigen aan het betere songwriting. Mojo Boogie sluit hierbij perfect aan, speelse sleutelwoorden in uptempo. Controversiële ritmes na elkaar in songs als één van Tampa Red (1930) “It Hurts Me Too”, swingend opgedreven in het prachtige “(Ain't Gonna Die In A) Company Graveyard” , om dan ons hoofd terug traag knikkend te krijgen in “Minor Thing”, veelzijdiger kan niet en wordt door iedereen hier goedgekeurd. “Bone To Pick” verkondigt hun gezamenlijk singer- songwriting, als een nieuw stevig gesmolten bronzen standbeeld en eerste nummer op hun CD. Nog voor de pauze “Hip Shake” terwijl de swing van Lara Green ons al lang in haar greep had genomen.

Voor de tweede act start Rich weer blijkbaar gewoontegetrouw met een eigen instrumentaal nummer, maar even gretig grijpt de swingende lady Laura naar, misschien wel de heetste song van Howlin' Wolf, “If You Hear Me Howlin' (With My Darling) “. Zowel gitaar solo's als zang met verschillende ritmes en Ooh Wee's. Om ons dan helemaal onder te dompelen in de Mississippi blueswereld met “Stranded In St.Louis”, een traag nummer van Bob Stroger, de ondertussen 85- jarige singer-songwriter uit Chicago. Terug in versnelling met “Boogie Like You Wanna” met ook een dansend koppel op de dansvloer en de pink van Rich slidend de maat aangevend. “Mean Mean Man” rockend, als de schommelstoel van Wanda Jackson, 50-ies forever in een prachtige vertolking. Een al even fantastisch nummer “Baby What You Want Me To Do” van Jimmy Reed, waarin “going up, going down” zeer letterlijk wordt genomen en gedanst, met applaus ook voor “Paul on the pole”. Als laatste een oud, standard gemaakt, blues nummer van Elmore James uit 1961 met waarschijnlijk nog oudere roots en invloeden “Shake Your Money Maker”. Vergeten we niet dat geen enkele band hier afsluit zonder bisnummer. We krijgen nog het met de vinger wijzende (You Can Have My Husband But Please) “Don't Mess With My Man”. Net als hun eerste CD was dit in 1960 de eerste single van Irma Thomas, soul queen of New Orleans. De meeste onder ons weten nog wel hoe een single eruit zag, de meeste onder ons hebben ondertussen vele waters doorzwommen, net als vanmiddag.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

 

 

 


Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 24/04/16