XAVIER RUDD @ AB BRUSSEL – 19/04/16

De dag voor het concert eens een avond rustig thuis. Dus al eens op de site gekeken hoe de timing voor het concert was. Daar was te lezen dat een zekere Bobby Alu het voorprogramma ging doen. Na enkele nummers gespot te hebben was het duidelijk. Tijdig in de AB zijn was de boodschap. Deze lange, ranke percussionist uit Samoa, Nieuw Guinea maakte muziek die in het verlengde lag van wat Xavier Rudd doet.

Zo kwam hij om stipt 19u30 alleen het podium op. Hij begon met een instrumentaal percussiestuk waarbij hij met een soort stuk dikke bamboe voor een aparte klank zorgde. Daarna nam hij zijn ukelele en speelde een traag akoestisch nummer. Net toen ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had op het net kwam het derde nummer waarbij hij wel zong. Een nummer dat sterk aan Jack Johnson deed denken. Hij kreeg vrij snel het publiek mee, zelf met een traditional in het Samoees (of hoe benoem je die taal?). Hij bracht een sobere cover van Bill Withers “Just One Of Us”. Op een ander nummer klonk hij met de Afrikaans aandoende percussie als Ladysmith Black Manbazo. Zo vermaakte hij het publiek met een tiental nummers. Als een One Man Band speelde hij een set die het aanwezige publiek kon enthousiast maken. Zo enthousiast dat hij toegeroepen en gefeliciteerd werd vanuit de zaal.

Maar de AB was uitverkocht voor Xavier Rudd. Een man die sinds zijn debuut in 2002 een behoorlijke live reputatie heeft opgebouwd in ons land. Zijn passages op enkele festivals als Couleur Cafe, Dranouter en Esperanzah zijn daar niet vreemd aan. De verwachting was dat hij vooral zijn laatste plaat “Nanna” ging promoten. Dat was voor het merendeel van het publiek gelukkig niet het geval. De set werd doorspekt met de klassiekers uit zijn ondertussen uitgebreide songbook.

Iets na half negen kwam hij in salopet het podium opgewandeld. Hij kreeg al ferm wat applaus van de uitverkochte AB. Het was dus al gewonnen van voor het begon. Hij ging zitten om op slide (met de gitaar op de knieën liggend) “Solace” in te zetten. Kippenvel van het eerste nummer door vooral het knappe slide spel. Onmiddellijk zette hij “Flag” in, het openingsnummer van zijn laatste plaat. Hij kreeg versterking van een keyboardspeler, die ook allerlei klankkastjes en beats bediende, en voorprogramma Bobby Alu op drums en percussie. Op het deinende reggae ritme begon de zaal in een groove mee te bewegen. Naarmate het nummer vorderde werd het tempo opgedreven en werd de zaal wild. Om het trio te vervolmaken zette hij op harmonica “Come On Let Go” in. Hierin kwam zijn maatschappijkritische houding tot uiting en predikte hij een boodschap van eenheid. Uiteraard verwees hij naar de aanslagen van 22/3. Hij weet perfect het publiek te bespelen na al die jaren podiumervaring.

“Food In The Belly” was een druk op de gaspedaal en zorgde voor een dance feestje op de beats die de keyboardman maakte. In het lang uitgesponnen “The Mother” met daarin niet toevallig een stuk “Come Together” van The Beatles verweven haalde hij zijn Didgeridoo boven. Met dit pompende geluid en het knappe drumwerk werd het dansfeest verder gezet. Dit concert was tot dan zo goed dat we dachten een Springsteen belevenis te mogen meemaken.

Maar daarna ging het niveau iets naar beneden. Niet dat de slome reggae van “While I’m Gone” en het rustpunt “Breeze” slecht waren. Ze waren iets minder. Het door de volle zaal meegezongen “No Woman, No Cry” in een soort unplugged versie met ukelele, slide gitaar, piano en harmonica was weer een ruk omhoog op de kwaliteitsladder. Nekharen recht vanaf dan voor “Messages” (wat lijkt zijn stem op die van Paul Simon) en “The Letter”. Dit laatste werd gebruikt om drummer Bobby Alu een drumsolo te laten neerzetten die vele monden deed open vallen. Wat was dat straf zeg!! Dan was het tijd om zijn hitje “Follow The Sun” boven te halen, meegezongen door de zaal en tot een soort van misviering leidend. Heel de zaal in trance die aanhield bij de afsluiter “Creancient” waar hij een stuk “Get Up Stand Up” vermengde. Je kan een mens van slechte wil zijn en stellen dat zijn didgeridoo meer een gimmick is dan een functioneel instrument of dat hij op sommige momenten preekt. Het kan best zijn maar hij doet dit dan op zo’n ontluisterende manier dat je er geen erg in hebt. En zijn boodschap vol ecologische en sociale standpunten zijn best een goed tegengif voor kranten bol met uitspaken van visie-arme politiekers.

Maar we hadden nog recht op de bisnummers. Het werd een trio met een huppelend tempo in “Fresh Green Freedom” , een stevig “Let Me Be” en een als een hymne gebracht en gezongen “Spirit Bird” dat lang een lang uitgesponnen slotakkoord was. Tijdens de bissen haalde hij ook enkele kinderen op het podium die improviseerden tot een vrolijke rondedans. Tot groot jolijt van de muzikanten.Het was lang geleden dat een concert mij zo naar de keel gegrepen heeft. Xavier Rudd speelt vanaf nu in de topcategorie als het over live concerten gaat. Thuisgekomen keek ik onmiddellijk of er nog tickets waren voor het extra concert dat hij op 29 april geeft in de AB. Maar ook dat was al uitverkocht. Degenen die een ticket hebben zullen het hun niet beklagen. En ja, kom op tijd want die Bobby Alu is ook een straffe muzikant. Als in een live bespreking de naam Springsteen valt dan weet een goed verstaander dat het een fantastische avond was. .

Lisael

Foto Yvo Zels

Artiest info
website  
   

AB, BRUSSEL - 19/04/16

 

Bobby Alu

Xavier Rudd