ARNO @ HET DEPOT, LEUVEN - 25/04/17

De geridderde en gelauwerde Arnaud Charles Ernest Hintjens, bij ons beter bekend als Arno, mocht dinsdagavond in een uitverkocht Depot zijn kunsten komen vertonen. En hij deed dit met bravoure. Een concert van deze ‘chevalier seul’ is nog steeds een belevenis op zich. Je weet wat je er van mag verwachten en toch raakt het je telkens weer daar waar een concert je hoort te raken, namelijk recht in je onderbuik.

Arno timmert al jaren aan zijn carrière zonder echt een plan A of plan B in gedachte te hebben. Hij doet gewoon wat in hem opkomt, gewoon zijn eigenste goesting dus. En deze goesting slaat aan bij het grote publiek. Is hij een rockende chansonnier of een chanson erende rocker? Het zal hem worst wezen. Wars van alle trends en hypes blijft hij gewoon wie hij is: Arno ten voeten uit. Hij brengt z’n nummers voornamelijk in de taal van Molière maar tussendoor mixt hij er z’n smakelijk dialect van Ostend doorheen en hier en daar een flard Engels natuurlijk. Aangevuurd door een meute jonge honden komt hij onder luid applaus het Depot podium opgewandeld.

“Kzen blij da jullie allemoal betoald hemme” is zijn openingszin en weg zijn we voor een kleine 2 uren Arno à volonté. Hij wisselt ‘oud’ werk uit zijn TC Matic periode af met werk uit z’n recente ‘Human Incognito’ album – waarnaar z’n huidige tour ook is vernoemd – zo zitten ‘Que Pasa’ en ‘Elle Adore Le Noir’ – één van mijn favorieten trouwens – al vroeg in zijn set. Wat me opvalt, is dat de tijd blijkbaar geen vat heeft op de man zelf. Zijn schuurpapieren stem is nog intact en oh zo herkenbaar. En hij heeft er zichtbaar goesting en plezier in. Ingetogen momenten zijn er wanneer hij een ode brengt aan zijn grootmoeder en wanneer hij zijn grootste wens muzikaal uitdrukt in het nummer ‘Je Veux Vivre’. "Je veux vivre dans un monde sans papiers, où les riches et les pauvres n'existent pas, où les chiens embrassent les chats, où on ne doit pas chercher la beauté et la vérité. Je veux vivre dans un monde où les cons ne font pas de bruit." Het is misschien een utopie, een oude hippie droom, maar het is zo verdomd actueel. Arno weet waar het schoentje wringt en durft de vinger op de wonde leggen. Hij kan het niet laten om zijn afkeer tegenover President Trump te uiten. In zijn eigen nonchalante, onbeholpen stijl- het stotteren inbegrepen- maakt hij ons duidelijk dat het stillaan tijd is voor verandering. Ooit bestempelde hij het hekel politiek dossier Brussel-Halle-Vilvoorde als een nieuwe Vlaamse voorjaarsklassieker. Grappig zal je denken maar toen was het er knal bovenop.

Naarmate hij ouder wordt, op 21 mei wordt hij 68, relativeert hij nog meer en wordt zijn kritiek steeds cynischer. Mocht hij verkozen kunnen worden mijn stem had hij al vast in z’n zak. En ondertussen genieten we van zijn muziek. Wild rockend om zich heen slaan met ‘Viva Boemma’ en natuurlijk het onvermijdelijke ‘Oh La La La’. Ontroerend met ‘Les Yeux De Ma Mère’. Enig zelfrelativisme is hem niet vreemd ‘Je Suis Un Vieux Motherf*cker’. Afsluiten doet hij op z’n eigen volkse manier met het van Salvatore Adamo geleende – maar door Arno de sterren in gezongen – ‘Les Filles Du Bord Du Mer’. Een waar volksfeest barst los en mochten ze niet zo opeengepakt staan zou er een polonaise best afkunnen bij het uitzinnige publiek.

Arno kwam, zag en pakte moeiteloos het massaal aanwezige publiek in. Een concert van hem meepikken bespaart een mens heel wat centen uit bij de psychiater of psycholoog dixit Arno zelf. En zo zijn we dan aan het eind gekomen van een mooie avond met hoogstaande, kwaliteitsvolle muziek. Nostalgie voor sommigen onder ons, misschien wel een nieuwe ontdekking voor anderen. In ieder geval, Arno laat het zich niet aan zijn hart komen en doet gewoon waar hij zin in heeft. ‘Vive Ma Liberté!’

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN - 25/04/17