CHILLY WILLY – LOONY GOONY AND THE FREE AMERICAN INDIAN HIPPY BLUES STREET FRUITS @ DEN AMER, DIEST - 28/04/17

Een taptoog, een lang gekoesterde jongensdroom, passie voor de blues, en een grote dosis branie, gepuurd uit een halfvolle hetzij lege pint, plus een voetbalkantine als repetitiekot, het was voldoende om een lange termijn bloedband te smeden die na een kwart eeuw nog steeds stand houdt. In de loop van de avond werd er meermaals gerefereerd naar de ‘old school’ of de ‘ new school band’, maar zoals Chilly Willy, aka den Huibbe, frontman van de Chilly Willy Band, het zo mooi verwoordde ‘ik zien ze allemoal even geere”, waarmee hij uiteraard de bandleden bedoelde. Nog vóór de opening van de deuren stond er buiten reeds een lange rij sympathisanten te kleumen. Eens die deuren opengezwaaid bleven de liefhebbers van complexloze blues in massa toestromen tot alle uithoeken van het zaaltje gevuld waren. De Chilly Willy band, in 1992 ontloken, vierde immers hun vijfentwintigjarig jubileum. En wie, na al die jaren en 666 optredens later, deze band nog nooit Live heeft gezien, die heeft een belangrijk stukje Belgische bluesgeschiedenis aan zich voorbij laten gaan.

In afwachting van het concert in Diest, thuishaven van het merendeel van de ‘Chilly Willyers’, werden alvast foto’s van hen op de muur geprojecteerd, opgediept uit hun 25-jarig bestaan, wat al een voorsmaakje gaf van de veelheid van muzikanten die het podium zouden betreden. Het was de bedoeling om het concert in twee delen op te splitsen, met vooreerst de ‘old school’ garde en na de pauze de ‘new school’, met dien verstande dat zowel frontman Wim Huybrechts als drummer Walter Cuyvers in beide formaties present gaven. De ontstaansgeschiedenis en het wedervaren van de band werd al in menig artikel of bij orale overlevering uiteengezet. Samengevat is het een verhaal over een niet aflatende liefde voor de blues die een uitweg zocht in repetitieruimtes, tourbusjes, op podia in zowel clubs als festivals, desgevallend tot in Berlijn of Jamaica. Dat er dan soms muzikanten de band verlaten en er zich anderen vervoegen is geen wet van Darwin, maar deze van loonvereisten, huiselijk geluk of gewoon het opzoeken van verre horizonten.

De oude garde, bleek een collectief van zeven muzikanten, met op de flanken de gitaristen Dirk Piselé (Pizze), Nico Vanbuitenen (Outside) en Dirk ‘Calvin’ Cuyvers, zowat vergroeid met hun gitaar en vermaard om hun inlevend gitaarspel. Ook bassist Roel Celis paste perfect in de drive van het septet, waarin ook zeventigplusser Walter Cuyvers, eveneens geweldig op dreef zonder dat zijn ego daarbij in de weg zit. Wat bij Chilly Willy immers steeds opvalt is het amicale samenspel en het plezier om de muziek van de bluespioniers en hun nazaten te eren en te delen met veronachtzaming van sterallures of egotripperij. Gewoon zoals zij deze aanvoelen en in stand willen houden! Zo ook bij bluesharpspeler Gery Alaerts, die bij het furieuze ‘Taildragger’ van Howlin’ Wolf zijn bluesharp liet razen hetzij dempen al naargelang de sound en feeling. Wim Huybrechts leidde met zichtbaar plezier het geïnspireerd groepje en leefde zich nog even intens in als in de beginjaren bij het vertolken van de bluessongs van Muddy Waters, Lester Butler of Sonny Boy Williamson. Aan zijn stembanden kleeft thans ietwat meer roet, zodat zijn zang meer zwaarte en diepgang krijgt bij bijv. een song als ‘Nobody But You’ van Johnny Copeland, nieuw op hun repertoire. De song kreeg dat John Lee Hooker ritme mee dat zo verslavend werkt. Met de boogie ‘You Got Me Wrong’ sloten de ‘originals’ af om plaats te maken voor enige verpozing met een animatiefilmpje.

In het tweede concertgedeelte waren het de huidige muzikanten uit het collectief ‘Chilly Willy’ die zich op het podium groepeerden. Nu met één man minder, wat in de toegift ingevuld zou worden met niemand minder dan de verleidelijke Sugar Queen, Amerikaanse vocaliste die bij het Belgische bluesminnend publiek alsmaar populairder wordt. Vooreerst echter stond er nu naast rasgitarist Alain Counye de harmonicaspeler Rudy Eens - ook nog Mr. White genoemd - en verderop bassist Wim Vandenmeulebroecke die er met zijn hoed en zonnebril uitzag als een Mexicaanse vaquero. Hij verving muzikant Roel Celis, die eindelijk zijn getergde en gekneusde vingers wat afkoeling kon gunnen. Gitarist Andy Aerts, bekend van o.m. de ‘Bluebones’ en ‘Dusty Dollar’, vervolledigde het groepje. Huibbe dankte nogmaals het publiek voor de onverwacht massale opkomst wat bij hem vele herinneringen van vroeger opriep. Vermits hij verder niet uitweidde kreeg de fantasie hierbij vrij spel. Ook in dit tweede concertluik bleef een enthousiaste Chilly Willy alle bandleden aanmoedigen, die hij zijn familie noemde. Hij blijft een rasechte entertainer bij wie de passie voor de blues diep zit ingebakken. Binnenin gisten nog steeds de geesten van Sonny Boy Williamson, The Red Devils, Little Walter, Muddy Waters en ook deze van zijn nieuwe vriend, harmonicaspeler Johnny Mastro, van wie hij ‘Can’t Get Even’ vertolkte. Onderwijl broeien nog steeds de eigen ideeën.

Hoogtepunten waren het uptempo ‘Wish You Would’ van Billy Boy Arnold, ‘Who’s Been Talking’ van Howlin’ Wolf, met een prachtige gitaarsolo van Alain, en vooral het opwindende ‘The Devil In My Closet’. En dan moesten het vrouwonvriendelijke ‘No Fightin’ met wederom pakkende gitaarsolo’s nog komen. Of ‘Help Me’! Of mijn favoriet ‘She’s Got The Devil’, van Buddy Guy, een intense slowblues! Tussendoor laafde Huibbe zich met een fles bronwater of danste mee op de boogie-ritmes waarbij hij blijkbaar geen last meer heeft van enig kniegewricht. Met het voortrazende ‘Hip Shake’ van Slim Harpo, met een opzwepende drumbeat van Sr. Walter, leeftijdgenoot van Charlie Watts, werd het einde ingezet om in de toegift nog met ‘Got My Mojo Working’ in te zetten, met de opnieuw bijgeroepen Gery als tweede harpspeler. Onverwachts vervoegde ook de florissante ‘Sugar Queen’ zich bij de band om aan de zijde van ‘den Huibbe’ al haar sensuele verleidingskunsten uit te proberen, wat nog scheen te lukken ook. Als moment suprême kon dit tellen. Na een gezamenlijke groet van de jubilaris muzikanten mocht het publiek zich in een after-party verder uitleven zowel in drank als in dans. En zoals dat doorgaans hoort bij een jubileum wordt een party pas in de nachtelijke uurtjes afgesloten. Chilly Willy kennende, mag je er nu al een bak bier op verwedden dat er binnen vijf jaar een nieuw jubileum komt.

Marcie

Foto © Yvo Zels

Voor meer foto's klik hier.

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6 - VIDEO 7 - VIDEO 8 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

CC DEN AMER, DIEST - 28/04/17