HOOVERPHONIC @ CC DE CASINO, BERINGEN – 14/04/2017

Als we het pleintje oprijden aan het CC in Beringen-Mijn verbaast het me steeds hoe mooi dit wel is, één van de mooiste pleintjes in België, aldus Alex Callier die samen met gitarist Raymond Geerts reeds 20 jaar de drijvende spil is achter de band Hooverphonic.

Om dit twintig jaar bestaan te vieren bracht de band verleden jaar een nieuw album uit “In Wonderland “en speelt ze zowat in elk cultureel centrum en concertzaal in België. In die twintig jaar evolueerde de muziek van Hooverphonic van triphop naar een geoliede hitmachine, waarbij men steeds gebruik maakte van vrouwelijke vocalen waarbij die van Geike Arnaert en Naomi Wolfs de twee belangrijkste waren. Op het nieuwste album pakt men de zaken anders aan, vijf verschillende vocalen, waaronder ditmaal ook mannelijke, opgebouwd rond vijf singles met telkens een eigenzinnige b-zijde, elke zanger(es) zingt dus twee nummers. Muzikaal verandert er echter niet veel, radiovriendelijke popsongs met ongetwijfeld een hitje of twee ertussen (Badaboum, I Like The Way I Dance).

Voor de live shows maakt de band gebruik van twee vrouwelijke zangeressen, Kimberley Dhondt (zus van Sean) en Nina Sampermans, Peter Peirsman zorgt voor de mannelijke vocalen. Met 17 staan ze op het podium, waarvan 10 strijkers, het symfonische is een kenmerk geworden van de hedendaagse Hooverphonic.

Met de door Callier bejubelde ‘grain’ in de stem opent Kimberley Dhondt de set met “Deep In The Forest”, een nummer uit hun laatste album, waarna het hitgevoelige “I Like The Way I Dance “volgt. Peter Peirsman zingt een gevoelige versie van het succesnummer “Vinegar & Salt”, zichzelf begeleidend op gitaar. De show wordt even gesaboteerd door ene Mario Goossens (vroegere drummer van de band) die wat paardengalop door de mix laat schallen eenverbaasde Callier weet even niet wat er gebeurd, wij hoopten op een nieuwe versie van “Seven Horses In The Sky” van The Pebbles te horen!!

Heel wat hitgevoelig werk passeert de revue: “Heartbroken”, “Anger Never Dies”, “Boomerang” ….. . Af en toe toch ook een nummer dat de band belangrijk vindt “Stranger” een nummer uit hun album “The President of the LSD Golf Club” van 2007, en “We all Float” dat volgens Callier de eerste single moest worden uit het album “No More Sweet Music” maar de platenmaatschappij koos voor “Wake Up”. Volgt een mooie versie van “Gravity” op piano met orkest en een eerste poging tot wat ambiance met het vlotte “Jackie Cane”.

Straffe verhalen die hij meegemaakt heeft tijdens het twintig jaar bestaan van de band kan Alex Callier niet vertellen, dat is iets voor de drummer, Arnout Hellofs, die een thuismatch speelt, kent er wel enige. Het “la la la “van de drummer dat Alex ‘s morgens in de tourbus hoort mag het publiek proberen na te zingen al lukt dit niet al te best. “2Wicky” mag natuurlijk ook niet ontbreken in de set, een nummer uit de beginperiode dat ondermeer gebruikt werd in de films “Stealing Beauty” en "I Still Know What You Did Last Summer".

Componist Burt Bacharach wordt even in de kijker gezet, hun hit “Sometimes” speelt men in BB-stijl. Na al die hits speelt men “You Love Me To Death” als slotnummer, een beetje verrassend en gedurfd om met een niet-hit maar steengoed nummer de show te eindigen.

Dat vele concerten van deze “In Wonderland” tour uitverkocht zijn bewijst dat de muziek van Hooverphonic nog steeds “hot” is.

Luc Nuyts

Foto © Soche (klik hier)

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

CC BERINGEN - 14/04/17