JOE BONAMASSA @ LOTTO ARENA, ANTWERPEN - 28/04/17

 

Joe Bonamassa (° 8/5/1977, Utica - New York) is redelijk gestaag aan zijn opmars begonnen, maar op vijftien jaar tijd is hij uitgegroeid tot het boegbeeld van de hedendaagse bluesrock. Zoals hij tijdens het concert vertelde, speelde hij vijftien jaar geleden nog in Kid's Rhythm 'N' Blues Kaffee in Antwerpen. Hij stond, zoals genoegzaam bekend, reeds op zijn twaalfde in het voorprogramma van B.B. King, die hem ontdekte in de platenwinkel die Joe's ouders uitbaatten. Hij speelde naast deze blueslegende ook samen met John Lee Hooker, Buddy Guy, Albert Collins, Eric Clapton en Steve Winwood. Zijn albums halen bijna overal de top in de blueshitparades, ook bij ons is hij een graag geziene gast. De Lotto Arena is op enkele plaatsen na uitverkocht en dat betekent toch dat er vierduizend blues(rock)liefhebbers paraat zijn voor wat werd aangekondigd als het “The Guitar Event Of The Year”. Joe zijn livereputatie is de voornaamste reden van zijn populariteit en hij bracht in de loop van zijn carrière dan ook al menig live album uit. Vorig jaar verscheen nog het uitstekende “Live At The Greek Theatre”.

Stipt om 20 u begint Joe Bonamassa aan het optreden, bijgestaan door een zevenkoppige begeleidingsband bestaande uit twee blazers, drummer, bassist, toetsenist en twee achtergrondzangeressen. Hij opent met het swingende “This Train”, het nummer waarmee zijn laatste studioplaat “Blues Of Desperation” begint. We krijgen al meteen een eerste gitaarsolo van onze held erbovenop. “Mountain Climbing” is lekker funky, niet in het minst door de bijdrage van de blazers en de toetsenist Reese Wynans. De twee Australische backings zorgen voor verdere aanvulling, maar hun stemmen klinken me te schel in de oren. Het rustige titelnummer “Blues Of Desperation” wordt iets te lang uitgesponnen. De belichting is heel het optreden sober maar uiterst functioneel, zodat alle aandacht naar de muziek gaat. Dan volgt er een fantastische versie van “No Good Place For The Lonely” inclusief prachtige gitaarsolo. De zangeressen swingen en wiegen sensueel mee op de solo. Met “How Deep The River Runs” wordt het luik songs uit “Blues Of Desperation” afgesloten.

Dat hij B.B. King nog steeds diep in zijn hart draagt, bewijst hij met een uitmuntende versie van diens “Never Make Your Move Too Soon”. Na een uur stelt hij zijn prima begeleidingsgroep voor, het zijn stuk voor stuk muzikanten die hun strepen in de muziekscene reeds verdiend hebben. Hij covert twee nummers van Led Zeppelin “Boogie With Stu” en een verpletterende versie van “How Many More Times” waarmee hij de reguliere set afsluit. Daarvoor kunnen we nog genieten van “Angel Of Mercy” (Albert King) en “Little Girl” (John Mayall). Joe doet niet flauw over zijn invloeden en eert ze dan ook graag. Hij komt nog terug voor één bisnummer, het van B.B. King geleende “Hummingbird”. Dan komt er na twee uur een einde aan het concert.

Het was een goed tot uitstekend concert maar met toch ook enkele mindere momenten. De zang van de backings klonk me gans het concert te schel, de drumsolo van Anton Fig – deze muzikant speelt reeds met Joe sinds 2006 – was overbodig maar gelukkig niet al te lang, de indrukwekkende gitaarsolo's mochten soms iets bondiger maar dit is detailkritiek. Het meeste indruk maakte Joe wanneer hij zijn gitaar heel subtiel en amper hoorbaar beroerde, het publiek was tijdens die momenten uiterst stil en leek de adem in te houden. Dit concert was een leuke manier om het weekend in te zetten.

Lou van Bergen

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

LOTTO ARENA, ANTWERPEN - 28/04/17