KIRK FLETCHER @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL – 30/04/17

Hoe diep kan je in de Blues doordringen ? En waardoor die inspiratie ? Er zijn zo nog wel enkele vragen die we ons kunnen stellen ? Het verhaal bij Kirk Fletcher begint wanneer hij als achtjarige zijn wijlen broer Walter gitaar ziet spelen, in de kerk van zijn vader. Enkele jaren spelen ze daar niet alleen gospel, maar ook andere muziek, stijlen van Steely Dan tot Jimi Hendrix. Tot hij in een muziekwinkel in Los Angeles Jeff Rivera ontmoet, de gitaar technicus van Roben Ford. Het klikt echt tussen de twee, met hun verhalen over gitaren en snaren, een wereld met befaamde hedendaagse muzikanten gaat zich de volgende jaren openbaren.

In 1999, op zijn vierentwintigste maakt hij zijn debuutalbum, I'm here and I'm Gone “. Vijf jaar later zijn tweede “ Shades Of Blue “. Speelt ondertussen samen met “ The Manish Boys” wat resulteert tot het album “ That Represent Man “. Kirk heeft het allemaal in de hand, wat hem ook tot lead gitarist maakt van “ The Fabulous Thunderbirds “ tussen 2005 en 2008. In een interview vertelt Kirk dat hij de jaren van Jimmie Vaughan probeerde terug te roepen. Jimmie had de band verlaten in '89, een jaartje voor die vreselijke helikopter crash van zijn jongere broer Stevie Ray. Ondertussen is Fletcher zijn derde studio album uit “ My Turn “ en ondersteunde hij bands o.a. samen met Eros Ramazotti, Charly Musselwhite, Cindy Lauper, Doyle Bramhall, Kim Wilson Blues Revue en in 2015 ook Joe Bonamassa op de “Three Kings Tour”, onlangs eind februari nog samen met o.a. Eric Gales, Joe Bonamassa, Ana Popovic en Joanne Shaw Taylor op de “Keeping The Blues Alive Cruise “. Nog zo'n rondvaartje waar ieder van ons graag bij had willen zijn. Mag ik zeggen “ De Groten Der Aarde “ ? In 2014 maakt hij ook nog een live CD “ Burning Blues “, opgenomen in de hete “ Baked Tomato “ in L.A. Deze paar zinnen verklappen zijn enorme CV, daarbij werd hij nog een viertal keer genomineerd in de Blues Music Awards. Fletsher is 41 jaar en woont momenteel in Zwitserland met zijn vriendin, die hem ondersteunt met de managing van zijn eerste veertiendaagse tour door Europa, verder zonder managing.

Kirk heeft een vrolijk hart, vertoeft zich duidelijk ontspannen onder ons en treedt vooral graag op in kleine clubs, voor de echte blues vrienden. Vandaag hier samen met de geweldige toetsenist Cédric Le Goff, Kris Jefferson op bas en Fabrice Bessouat op drums.

Na een korte “ Good Afternoon “ groet gooit hij alle sluizen open of zullen we zeggen vliegt de kurk van de fles. Fletcher heeft er duidelijk zin in, een volledig instrumentaal “ Blues for Boo Boo “, een mooie ode aan zijn dochter, met geweldige solo's uit zijn Les Paul. Wel gemeend applaus overstemt hij met direct volgend nummer “ Funny Bone “. Steve Ray lijkt wel mee op het podium, met een heerlijke groove uit “Mary Had a Little Lamb ”. Het zijn al te bekende licks, maar dan op de Fletcher wijze zonder dat het gekopieerd klinkt. Op zijn laatste album staat trouwens ook “ Lenny “. Maar Kirk heeft andere eigen songs voor ons in petto.

Met “ Time 's Ticking “ brengt hij een volwaardige ode aan de Chicago Blues. Op zijn rechterarm prijkt dan ook een grote tattoo van zijn favoriet, boegbeeld Muddy Waters. Tijdens de pauze laat hij ons buiten, op de stoep voor café het Goor, nog enkele andere zien, fiere tattoes van o.a. ook verwijzing naar zijn moeder. Terwijl “ Congo Square “ dan weer een supersticious tekst laat horen met een funky Stevie swing. Uptempo met een stomende Gibson in “ Sad Sad Day “. Enkele swingende nummers uit zijn Live album, als “ Found Love “ een honky tonk nummer op naam van Jimmy Reed. Tot een trage slow “ I'm In Love “, met perfecte stem en hoge gitaar riffs, die net geen snaar laten springen. Een korte pauze.

De tweede set opent met “ You're The One “. We kunnen er niet genoeg van krijgen, solo's met gloeiende handen die de blues in volle vlam zetten. We hadden al gemerkt dat hij ook een goede pianist meebracht, Cédric bewijst dat nogmaals in een funky“ Fire On The Bayou “, waarin hij ook zijn stem mag tonen. Het plaatje is volledig, de band als mooi geheel. En de “ Wow Wow ” wordt ook door ons uitgeroepen, met een nog sterkere “Wow Wow Wow “ versie. Zo toont hij ons de swamps met “Slow Blues” tot “ Rock With Me “, je kan het ook letterlijk opnemen, de dansvloer wordt stilaan te klein.

Ook door zijn verleden met en bij de Manish Boys kent hij de ganse weg van de West Coast Blues over Los Angeles, dwars doorheen Texas maar dan vooral de harde Chicago straatstenen. Goed voor vele festivals in the USA en Canada, maar ook Europa. “ Manish Boy ” is die orginele song van Muddy Waters, ook door hen gebracht in de romantisch komische film “ What Love Is “.

Het mag gezegd worden, we werden weer heerlijk ondergedompeld in de blues met sterke handen van Michel en Paul en jawel steeds met de “rule of the house”: “if you want some more make some noice ...en wat dacht je ? Kirk was in the house ...hij kwam, hij speelde en... overwon.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer © Foto Jive

 

 

video's : Time 's Tickin - Natural

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES - 30/04/2017