NAKED SONG FESTIVAL @ MUZIEKGEBOUW, EINDHOVEN - 22/04/17

 

Al voor de twaalfde keer op rij wordt het het Muziekgebouw in Eindhoven volledig ingenomen door Naked Song. Een festival waarvan de titel je doet vermoeden dat er liedjes worden gespeeld zonder tierelantijnen, maar niets is minder waar. Het festival ontwikkelt zich breder en breder. Natuurlijk zijn er nog steeds singer-songwriters die hier alleen of met minieme begeleiding hun ding doen, maar steeds meer worden ook de grenzen opgezocht richting folk, pop, soul, country en americana. Echte grote namen staan er niet op het programma, behalve Heather Nova die in de jaren 90 zeer succesvol was. Daarnaast opvallend veel singer-songwriters uit Nederland. Voldoende om af te reizen naar het zuiden om verslag te doen van dit festival.


Het festival in het Muziekgebouw is verdeeld over zes verschillende podia. Met daarbij ook een podium voor Jan Douwe Kroeskes 2 meter Sessies. Gelijk bij binnenkomst loop je daar dan ook recht tegenaan. Maar zoals zo vaak met festivals, je wilt zo graag van alles zien en horen. Met zes podia lukt dat eenvoudig weg niet en moet je keuzes maken. Lastig soms, maar eenmaal de keuze gemaakt blijkt steeds weer dat je dan ook kunt genieten. Bij binnenkomst om 16.00 uur is het al vrij druk bij het podium van Jan Douwe Kroeske. De line-up is iets gewijzigd, i.p.v. Joe Buck mag Robin Borneman de gasten verwelkomen. Robin is een geboren Ossenaar, werd ontdekt door een youtube filmpje samen met de Trans-Siberian Orchestra uit de Verenigde Staten. Nu staat hij solo op het podium en mag hij het spits afbijten. Ik val midden in zijn optreden en ontdek gelijk een cover van Chris Isaak. Wicked Game, fantastisch gezongen. Daarna Tom Waits Blue Valentine. Robin kan zijn stem zodanig gebruiken dat hij verrassend veel lijkt op die van Tom Waits. Eigenlijk, vind ik hem beter dan de stem van Tom himself.

Daarna volgt wat eigen werk, maar we zoeken de kleine zaal op om een optreden van Mercy John alias John Verhoeven te gaan beluisteren. Voor mij een nieuwe band, afkomstig uit Erp onder de rook van Eindhoven. Al eerder heeft hij werk gemaakt onder de naam John Henry . Nu heeft hij een band om zich heen geformeerd; inspiratie opgedaan in Nashville en daar een aantal nummers geschreven voor het onlangs uitgebrachte album "This Ain't New York". Bij de eerste tonen is het meteen duidelijk: americana geinspireerd door Ryan Adams en The Jayhawks. Kwalitatief zeer hoog. John speelt afwisselend op elektrisch gitaar de meer stevigere nummers en op akoestisch gitaar wat rustiger nummers. In de title track "This Ain't New York" begeleidt hij zichzelf op mondharmonica. Klinkt werkelijk subliem. Ondersteuning door Kirsten Boersma maakt het helemaal compleet.

Even later zijn we weer dwalend door het gebouw nog even bij de 2metersessie van Steve Smyth geraakt. Deze bebaarde troubadour uit Australie reist continue de wereld over om zijn kunsten ten toon te spreiden. Hier staat hij op het podium op zijn elektrische gitaar te beuken en met een rauwe stem a la Tom Waits te zingen. Ik moet wel wennen aan de combinatie.

Door naar het eerste optreden in de grote zaal met Ryley Walker. Ryley is afkomstig uit Rockford, Verenigde Staten. Zijn muziekstijl laat zich het beste omschrijven als zeer experimenteel. Het optreden begint met improviserende en psychedelische geluiden van de drummer. Behoorlijk opzwepend en hypnotiserend als je je ogen dicht doet. Zijn stem is behoorlijk nasaal. Niet mijn favoriet zal ik maar zeggen, alhoewel ik de drummer zeer kan waarderen omdat hij echt prachtige dingen doet met zijn zijn drumstel.

In de zaal van Meneer Frits mag Holly MacVe het spits afbijten. Zoals altijd zit de zaal nokvol maar we kunnen gelukkig nog binnen komen. Dit was vorige jaren nog wel eens anders. Holy MacVe komt uit Ierland, is nog maar 21 jaar jong maar heeft wel al een plaat (Golden Eagle) uitgebracht. Zij heeft een geweldige country snik in haar stem, maar met dit soort muziek kun je eigenlijk maar twee kanten op. Je vindt dit geweldig of je vindt het helemaal niks. Helaas moet ik toegeven dat ik tot de laatste categorie behoor en we zoeken dan ook snel een ander optreden in het muziekgebouw.

We zoeken Young Gun Silver Fox op. De kern van deze Britse band bestaat uit twee leden namelijk Young Gun (Andy Platt) die multi-instrumentaal is en de meeste zang voor zijn rekening neemt en Silver Fox (Shawn Lee) die als gitarist voor de meerstemmigheid zorgt. Vorig jaar hebben ze het album West End Coast opgenomen in Californie en de sfeer ademt voornamelijk naar de jaren '70: The Doobie Brothers, Eagles. Prachtige laidback muziek met melodieuze samenzang. Toch is het niet alleen maar laidback muziek, regelmatig verrassen Shawn Lee en Andy Platt ons ook op een behoorlijke portie funk en soul. De hoogtepunten van dit optreden zijn voor mij ook hun beste nummers op hun laatste album "You Can Feel It" en "Long Way Back" Vooral het laatste nummer is geniaal opgebouwd met een prachtige orkestrale achtergrond aangebracht door Andy Platt en gitaar door Shawn Lee die helemaal door de knieën gaat. Een waanzinnig mooi eind van een mooi optreden.

Snel door naar Stef Kamil Carlens. Deze Belg heeft ons na dEUS en Zita Swoon lang laten wachten maar nu is er dan eindelijk een soloplaat van deze alleskunner. Ik val midden in zijn concert en kan me moeilijk inleven na het optreden van YGSF. Gezien de zeer enthousiaste reacties uit de zaal mag ik veronderstellen dat hij zeer in de smaak valt bij het publiek.

De soundcheck bij Heather Nova loopt uit waardoor er behoorlijke vertraging in het schema onstaat. We zien een prachtig versierde microfoon en een rennende Arnulf Lindner over het podium om alle instrumenten goed te kunnen stemmen. Als alles klaar lijkt te zijn kunnen we van start. Helaas is het geluid in het begin van het concert nog niet optimaal. Heather Nova heeft in de jaren '90 gescoord met albums als Oyster en Siren. De op de Bermuda eilanden geboren blondine treedt vanavond op met haar vaste begeleider Arnulf Lindner. Heather Nova heeft een fantastische stem. Heel knap om in deze grote zaal, waar de akoestiek werkelijk perfect is, haar iele zachte stem zodanig te versterken dat het loepzuiver doorkomt. Daar staat tegenover dat haar gitaarspel matig is te noemen. Zeker als je nu als duo optreedt mag je eigenlijk wel iets meer van haar verwachten. Arnulf speelt diverse instrumenten en weet op heel subtiele manier net iets meer dimensie te geven aan haar optreden.

Dan volgt Dan Croll in de kleine zaal. Deze uit Liverpool afkomstige muzikant laat de merseybeat weer herleven. Deze gitaarband met mooie samenzang zet een fantastisch optreden neer. Helaas is de zaal nagenoeg leeg, waarschijnlijk zijn de meeste gasten afgekomen op Heather Nova en Danny Vera en laten ze de rest voor wat het is. Jammer, want ze hebben een top optreden gemist.

Terug in de grote zaal wachten we op Danny Vera. Danny Vera is bijna wekelijks te bewonderen op de Nederlandse TV en maakt qua populariteit goede tijden door. De laatste tijd was hij veel in het theater te bewonderen met band. Strak in het pak en met een mooie vette jaren '60 kuif komt hij op. Vanavond heeft hij naast zijn band ook het String Quartet van Marieke De Bruijn uitgenodigd om zijn liedjes uit te voeren met strijkers. In de grote zaal waar de akoestiek werkelijk fenomenaal is komt dit dan ook geweldig uit. Heel betrokken, soms met kippenvel zitten we te luisteren naar een doorsnee van zijn grootste hits. Tussen de nummers door weet Danny met ontroerende verhalen zijn nummers te introduceren. Zo ook het verhaal over zijn grootste jeugdvriend Eddy die komt te overlijden bij een ski-ongeluk. Als er dan iemand uit het publiek roept dat de strijkers te zacht staan weet hij daar op gepaste en ludieke manier op te reageren. Niet vernieuwend vanavond, maar wel een prachtig optreden.

Nu blijft er nog één optreden over waar ik met grote belangstelling naar uit kijk; de Ierse folkgroep Beoga. Niemand minder dan Ed Sheeran heeft er voor gezorgd dat deze band zoveel aandacht krijgt. Het nummer Galway Girl van Ed Sheeran is helemaal gericht op deze band en ze spelen dan ook mee op dit geweldige nummer. Een grotere promotie is bijna niet mogelijk. De zaal van Meneer Frits zit dan ook afgeladen vol en we zijn getuige van een fantastisch optreden. Met hun tradiotionele muziek vol met trekharmonica's en fiddles is het een groot feest. Dit moet je live meemaken. Opvallend is Damian McKee, de leider van de band die op een Bodhran speelt. Dit is een speciaal soort percussie waar hij onwaarschijnlijk goed mee over weg kan. Tijdens een solo op dit instrument laat hij horen dat hij niet voor niets in Ierland is uitverkozen tot de beste Bohran speler. Daarnaast beschikt de fiddle speelster Niamh Dunne over een geweldige stem. Met grote klasse zingt ze het nummer Farewell To Carlingford helemaal acapella. Een mooi eind van een lange en onvergetelijke dag.

Samenvattend kan ik stellen dat Naked Song 2017 over de gehele linie van een hoog niveau was maar echte grote verrassingen ontbraken. Indrukwekkend was voor mij Mercy John, Young Gun Silver Fox, Dan Croll en Beoga. Wat mij betreft op naar Naked Song 2018 (14 april).

Roelof Passies

Foto's: Edwin van der Linden.

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

NAKED SONG, EINDHOVEN - 22/04/17

 

Robin Borneman

Mercy John

Steve Smyth

Ryley Walker

Holly Macve

Young Gun Silver Fox

Stef Kamil Carlens

Heather Nova

Dan Croll

Danny Vera

Beoga