RHYTHM AND BLUES NIGHT @ DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 29/04/17

 

Zodra het voorjaar zich aandient vindt er in Groningen het jaarlijks terugkerende festival “Rhythm & Blues Night” plaats in de Oosterpoort. Dit jaar staat er een paar grote namen op het programma, zoals Walter Trout en Joan Osborne. Ondergetekende komt echter niet alleen voor de hoofdacts maar ook voor verrassingen. Rhythm and Blues biedt een breed scala aan muziekstijlen. Van echte blues tot soul, rock en country. Al met al uitdagend genoeg om naar het noorden af te reizen en me te storten in het rhythm and blues geweld.

De avond wordt geopend met een optreden van Jo Harman in de foyer. Jo trok mijn aandacht omdat ze vorig jaar in Engeland is uitgeroepen tot de beste vrouwelijke blues vocaliste. Onlangs bracht ze het in Nashville opgenomen album "People We Become" uit. De foyer heeft als nadeel dat er nogal veel passanten zijn, waardoor het altijd behoorlijk onrustig is. De beste plek is dan ook links voor het podium waar je nog het beste kunt genieten van de optredens. Het eerste nummer is nog rustig. Met hier en daar flarden van David Gilmour's sound door middel van de slide gitarist. Jo zelf moet nog een beetje op gang komen. Daar komt snel verandering in. In de volgende nummers komt ze helemaal los en laat ze haar stem bij vlagen flink gaan. Een zeer gevarieerd optreden met veel soul, rock en blues invloeden. De gitarist doet fantastisch mee en op een gegeven moment krijgt hij de lead en speelt als Joe Bonamassa, geweldig. Op een volgend nummer "Lend Me Your Love" begint Jo solo met alleen piano als begeleiding. Met alle gemak schakelt ze over van blues naar soul. Hierdoor is het optreden zeer wisselend en verveelt geen enkel moment.

Toch wil ik Little Hurricane nog even beluisteren. Zij zijn op hetzelfde tijdstip begonnen aan hun optreden in de binnenzaal. Geen onbekenden meer in het clubcircuit in Nederland. Dit duo is afkomstig uit San Diego en bestaat uit Anthony Catalano en Celeste CC Spina; zij zijn inmiddels ook prive een duo. De laatste nummers kunnen we nog even meepikken. Het blijft geweldig om te horen en te zien met hoeveel passie zij hun muziek brengen. Met geweldige drumslagen domineert Celeste het ritme dat aangevuld word door Anthony met gitaar en tegenwoordig ook met synthesizer. Als afsluiter laten ze hun California Blues nogmaals spreken.

Net om de hoek in de entreehal maakt Shawn Amos zich klaar voor zijn optreden. Vorig jaar nog op Ramblin' Roots zette hij een geweldig optreden neer, nu in Groningen. Shawn Amos is afkomstig uit New York; tegenwoordig verblijft hij in Hollywood. Hij heeft samen gespeeld met niemand minder dan Solomon Burke, Mark Olsen en The Blind Boys of Alabama. Het vak heeft hij geleerd van zijn moeder die al een beroemde nightclubsinger was. Wat een strak en opzwepend optreden, fantastisch. Met zijn mondharmonica stuwt hij het tempo steeds verder op. Zingen doet hij meestal op een vintagemicrofoon. Naast eigen werk komen ook enkele covers voorbij o.a. Sonny Boy Williamson's Good Morning Schoolgirl en Janis Joplin's "Mercedes Benz". Een super optreden, vooral omdat we hier een van de basis instrumenten van de blues horen, de mondharmonica.

In de kleine zaal gaat singer-song writer Joan Osborne een bijzonder optreden verzorgen. Zij is vooral bekend geworden door haar wereld hit "One Of Us". Vanavond staat ze met een pianist en een gitarist op het podium. De zaal zit bomvol en iedereen wacht vol spanning op wat er nu gaat gebeuren. Ze begint met het nummer "The Mighty Quinn"; geschreven door Bob Dylan maar als eerst uitgebracht door Manfred Mann. Het geluid in de kleine zaal is normaal gesproken perfect, maar nu is het eigenlijk te zacht en bovendien lijkt het alsof Joan verkouden is waardoor haar stem nogal nasaal klinkt. Na de opening vertelt ze dat ze bezig is om een album op te nemen met alleen Bob Dylan covers, maar dan in haar eigen stijl. Ze vervolgt met eigen versies van nummers als "High Water" en "Everybody Must Get Stoned". Het geluid wordt niet beter, en het wordt behoorlijk onrustig omdat veel mensen de zaal verlaten. Jammer, maar ook ik ga naar de grote zaal om een goede plek te vinden voor Walter Trout.

Het verhaal van Walter Trout mag inmiddels wel bekend zijn. Hij heeft twee jaar geleden een levertransplantatie ondergaan en het mag een wonder heten dat hij er nog is; en hoe. Walter heeft een grote schare fans, dat moge duidelijk zijn; de grote zaal is tot aan de nok toe gevuld. Hij heeft er zin in en begint gelijk met een gitaarsolo. Walter werkt als een bezetene op zijn gitaar, stevig rockend en is goed bij stem. Het geluid is hard maar niet te. Na een stevig begin gaat hij vervolgens een toontje lager en langzamer met het nummer "Say Goodbye To The Blues". Dit nummer is 5 jaar geleden in Nederland uitgekozen als het beste blues nummer aller tijden. Tevens is dit nummer een ode aan zijn grote vriend BB King. Een geweldig nummer, waarbij hij alle hoeken van de blues opzoekt. Na dit geweldige nummer vertelt hij over zijn ziekte en hoe slecht hij er aan toe is geweest. HIj was 60 kg afgevallen, kon niet meer praten, lopen en ook geen gitaar spelen. Maar na de operatie heeft hij keihard gewerkt om weer helemaal terug te komen. Tijdens zijn ziekte heeft hij het memorabele album "Battle Scars" geschreven en daar laat hij nu een aantal nummers horen. Meest indrukwekkend is het nummer "Almost Gone" een alleszeggende titel. Tijdens één van de nummers speelt ook zijn zoon Jon Trout een hoofdrol; vader en zoon spelen een geweldig gitaarduel uit. Na verloop van tijd begint het soms iets te vervelen vanwege het continue opdrijven van de gitaarsnelheid in elk nummer. Het zou nog een beter optreden worden als Walter Trout en companen zo nu en dan even gas terug zouden nemen. Maar al met al een strak optreden.

Barrelhouse staat niet voor het eerst tijdens een R&B festival op de buhne. Neemt niet weg dat het altijd erg leuk is om ze weer te zien en te horen. Een van de oudste bands van Nederland en nog steeds hebben ze er zelf heel veel plezier in. Tineke Schoemaker is de drijvende kracht op het podium en nog steeds is ze goed bij stem. Ze spelen een dwarsdoorsnede van hun grootste hits, zoals "Bring It On Home, Skin And Bones maar ook nummers van het vorig jaar verschenen album "Almost There". Tijdens het instrumentale nummer "Hoky Poky" hoor je de Indie roots van de broers Laporte als ze samen met bassist Jan Willem Sligting met drie man sterk staan te gitaren.

Van de ene Nederlandse band naar de andere: King Of The World. Speciaal vanavond aangevuld met een saxofoon en twee trompettisten. Erwin Java (ex Cuby & The Blizzards) vormt het hart van deze band. Samen zorgen ze voor een gelikt optreden, misschien wel te gelikt; ik hoor iemand naast mij zeggen: "conservatorium blues". De stijl is soms funky en dan weer "Bluesify". Telkens speelt Erwin Java geweldige intermezzo's, maar ik mis de echte blues.

Over blues gesproken; we zijn al ver na middernacht aangekomen en de verrassingen van deze avond moeten nog komen. De allereerste is Nikki Hill. Een kleine dame met enorme stembanden. Als een wervelwind staat ze op het podium. Wat een geweldig optreden, fantastisch. Samen met de drie gitaristen en de drummer maken ze er een groot feest van. Waanzinnig wat een power. Een kokend mengsel van blues, rock, rock'n roll, soul en roots muziek. Ik noem alleen maar zomaar een titel van een nummer: "Going Down The Mississippi To New Orleans" Je waant je direct in de bakermat van de blues. Een fantastisch optreden, de avond kan niet meer stuk.

En dan nog een verrassing helemaal op het eind in de foyer: Marcus King Band. Hij was er de oorzaak van dat ik de Palladins heb moeten missen maar dat was absoluut geen ramp. Marcus is afkomstig uit Amerika en is pas 20 jaar. Je zou zomaar kunnen zeggen een piepkleine Joe Bonamassa. Met zijn band zet hij een waanzinnig optreden neer. Zijn gitaarspel is fenomenaal. Twee blazers op het podium die het ritme fantastisch ondersteunen, wat een klasse die twee. De drummer beukt op zijn trommels en bekkens; soms solo, magnifiek. Een grandioos optreden. Stiekem komt Shawn Amos nog even het podium op en wacht tot hij met zijn mondharmonica het ritme nog verder kan opstuwen. Het gaat wel even mis omdat zijn microfoon niet aangesloten is, maar dat maakt niets uit. Soms hoor ik Jimmy Hendrix, dan weer Stevie Ray Vaugh en dan weer Marcus King. Zo hoort blues te zijn. Wat een fantastische afsluiter. Vol met adrenaline zoeken we de nacht op.

Resumerend: een geweldig festival. Helaas is het niet gelukt om alles mee te maken. Devon Allman, Pokey Lafarge en The Palladins zijn zomaar een paar voorbeelden die er wel waren en waarschijnlijk een dijk van een optreden hebben neergezet. Daar staat tegenover dat Nikki Hill en Marcus King een overgetelijke indruk hebben achter gelaten. Deze twee moet je ergens nog eens mee maken.

Roelof Passies

Foto © KNELIS
Niels Cornelis Meijer

Facebook
Website

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE OOSTERPOORT, GRONINGEN

29/04/17

 

Jo Harman

Little Hurricane

Shawn Amos

Joan Osborne

Walter Trout

Barrelhouse

King Of The World

Nikki Hill

Marcus King Band