LES COWBOYS FRINGANTS @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 09/04/18

Les Cowboys Fringants is de naam die in het Vlaamse landsgedeelte niet zo gekend is. Maar als de grote zaal van de AB weken op voorhand helemaal uitverkocht is zegt dat veel over hun populariteit bij de andere taalgroep in ons land. Ze zijn afkomstig uit Quebec, Canada en bestaan als een vijftiental jaar. Ze begonnen als een vriendenclubje (speelden samen hockey) en hebben in hun rangen slechts één echt geschoolde muzikante namelijk Marie Annick Lépine.



Wat hun heel erg siert is dat ze als muziekband ook idealisten zijn. Ze hebben een vzw structuur, en ze hebben daarbij drie ecologische doelstellingen. Zo steunen ze wetenschappelijk onderzoek voor milieubehoud en hebben ze een stichting die bossen aanplant voor de ecologische voetafdruk die ze produceren met te toeren. En als je songs hebt met titels als “Droit Devant” en “La Manifestation” of een plaat “Break Syndical” noemt dan weet je dat ze ook sociaal bewogen zijn. Ze hebben ondertussen al zes platen gemaakt waarvan ze er al 800.000 verkochten. Niet te verwonderen dat dit concert georganiseerd werd door een grote promotor.

De avond ging van start met Dumas, ook een songschrijver uit Quebec, net als de Cowboys. Ze toeren al langer samen want in 2011 in de Botanique deed hij ook het voorprogramma. Actief sinds beging deze eeuw en al een handvol platen op zijn naam zou hij een ruim oeuvre moeten hebben om uit te putten. Hij stond alleen op het podium met een hele reeks toestellen aan de voeten om loops en beats te creëren. Presence en energie op het podium bracht hij genoeg. Hij had zelf een speciaal brilletje om op te vallen. Maar persoonlijk vond ik zijn swingende pop een beetje te veel energie en te weinig song om te beklijven. Het publiek moest dan ook in bijna elk nummer meezingen of meeklappen. Maar het werkte wel bij een deel van het enthousiaste publiek. Zou hem wel eens graag met een band willen zien.

Les Cowboys kwamen op met hun zeven. De leden van de groep hebben niet echt een vast instrument. Ze wisselen tijdens het concert vlot van drums (twee stuks), bas, elektrische en akoestische gitaar. Enkel de trompettist (die af en toe keys speelt) en vooral Marie Lépine die uitblinkt op viool, accordeon, ukelele, piano, blokfluit en zang. Frontman Karl Tremblay is een imposant figuur die een knappe stem heeft om hun mengeling van folk, country en rock met een grote geut punk te overstemmen. Nog voor ze een noot speelden ging het publiek al uit de bol. En als ze dan met een daverende vaart van start gaan met hun “Joyeux Calvaire” waarbij ze doen denken aan de Pogues in hun beste jaren is het hek van de dam. Ze gooiden er direct daarna “La Manifestation” tegenaan, voluit meegebruld door het publiek dat duidelijk de teksten goed kende. De accordeon werd omgegespt tijdens de trompetintro en “La Reine” denderde door de zaal opgeluisterd door een knappe viool en trompetsolo. Er volgde nog een op punktempo gebrachte zatte zeemanssong “8 Secondes” over het naderende einde van de wereld.

Toen pas werd er iets gezegd tegen het publiek, hoewel de band met de bassist in de hoofdrol, het publiek vermaakte en opzweepte. Er kwam een rustpauze met “Pizza Galaxie” . Maar met de ukelele werd het strijdlied “Droit Devant” ingezet dat uitmondde in een pogoënde zaal en deed dit denken aan de sfeer bij Amparanoia. Er volgde dan een prachtig volksliedje en een ode aan “Mon Grand Pere”. Bij de inzet van “La Catherine” ging het mis maar de violiste schudde dan maar een instrumentaal volksdansje uit de pols. Het epische “Plus Rien” werd meegezongen. Ze creëerden een desperaat gevoel dat paste bij de song. Bij “Le Clown” zette de bassist een rode neus op, begonnen ballonnen in vormen te draaien en ging in het publiek wandelen om deze uit te delen. Dat was dan misschien het enige minpunt aan dit overdonderend concert: dat deze fratsen soms de overhand namen op de songs, iets wat met zijn “stage dive” op het einde en het kazoo gooien in de bissen te veel de aandacht afleidde. Dat nam niet weg dat het walsje “Marine Marchande” meer dan geslaagd was. Volgde het feest van de afsluitende nummers met hun grootste hit “L’Etoile Fillante” waarbij het publiek hen verraste door een zee aan papieren vliegtuigjes die op het podium gegooid werden. Na meer dan 1u 30 concert aan hoog tempo kwamen ze terug voor nog drie bissen waanronder ‘Ti Cul” en “La Joie”.

Een concert van bijna twee uur, niets dan lachende en blije gezichten op natte en bezwete lichamen. Wat kan je dan anders concluderen dan dat dit een topfeestje was met knappe muziek die uit verschillende vaatjes zijn inspiratie haalt. Deze “Cowboys” zijn een act die op vele festivals de verrassing zouden kunnen zijn. Hoewel ze het daar moeilijker zouden hebben want met dit devote publiek, dat tot het hoogte balkon uit de bol ging, was het snel set-game-match.

Lisael

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL