MARLON WILLIAMS @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 11/04/18

De AB Club was behoorlijk volgelopen voor dit concert. Niet verwonderlijk want Marlon Williams is al enkele jaren een van de lievelingen van de muziekrecensenten. Zijn eerste plaat, “Marlon Williams” genaamd, doopte hem tot de nieuwe Gram Parsons. Zijn recent uitgebrachte “Make Way For Love”, de plaat over de relatiebreuk met zangeres Aldous Harding, ging meer de rock en crooner toer op.



Het voorprogramma van zijn schrijfcompagnon Delaney Davidson heb ik jammer genoeg gemist. Rond 21u kwam Marlon dan op in een soort van jogginguitrusting; sneakers, trainingsbroek en witte T shirt. Helemaal niet de artiest die het van zijn kleding en showeffecten moet hebben. Het ging dus moeten komen van de muziek. Hij begon de set met een ingetogen ballad die op de playlist vermeld stond als “Solo”. Toen vervoegde de band hem op het podium en werd “Come To Me” ingezet. Een van die vele knappe songs die hij heeft met mooie samenzang in het refrein met de bassist. Beide stemmen passen wonderwel bij elkaar, wat het hele concert door zou blijken. Het tempo ging dan al een stukje de hoogte in voor “I Know A Jeweller”. Hij ging aan de piano zitten voor “Beautiful Dress” met wederom die mooie samenzang. Toen was het moment aangebroken voor een steviger stuk. “Didn’t Make A Plan” werd traag ingezet maar werd met een lange instrumentale break opgebouwd tot en weidse sfeer. “The Fire Of Love” en “ Can I Call You” warmden ons op voor zijn cover van “I’m Lost Without You”. Zoals de meeste van zijn covers zijn ze zeer eigenzinnig en ver van het origineel. Maar deze passioneel gezongen song met mooie harmonieën en knappe, sobere gitaarsolo was het eerste hoogtepunt van de avond. Langzaam aan ging het wat harder rocken. Zo was “What’s Chasing You” een knap opgebouwde song met mooie a capella intermezzo en een U2 klinkende gitaar. “Dark Child” werd een tweede hoogtepunt: zo’n mooie opgebouwde song, melodieus klinkend en met een lekker rockende gitaarsolo. Jammer genoeg coverde hij daarna de Yoko Ono song “Nobody Sees Me Like You Do” want dit was een van de mindere songs van de set. Gelukkig herpakte hij zich snel met “Party Boy”. Voor “Bloodletter” de song waarmee hij ooit een award won, riep hij Delaney Davidson het podium op. Die award was terecht voor deze donkere song met de ondersteunende zwaardere stem van Delaney. De volgende cover “Carried Away” van Barry Gibb imiteerde hij de hoge stem en croonde hij net iets te veel dat het melig begon te klinken. Dan liever een uptempo song als “Vampire Again” (mooi ritmisch) en “Nobody Gets What They Want No More” met viool en beetje Anthony & Johnsons trekjes. Helemaal de fifties crooner toer ging hij op met het titelnummer van de nieuwe plaat “Make Way For Love”. Met zijn ontspannen presence, het spelplezier van de band en de uitstraling van Marlon zelf was dit al een zeer geslaagd concert.

Maar er kwamen nog bissen en dat bleken de kersen op de taart te zijn. Eerst bracht hij aan de piano “Love Is A Terrible Thing” met mooie inkleuring op viool als toetje. De band kwam op en hij bracht een cover van Screaming Jay Hawkins zijn “Portrait Of A Man”. Lang uitgesponnen met een pakkende uitvoering bracht hij het hele publiek in vervoering. Dit was een van de mooiste concertmomenten van 2018. Puur kippenvel. Dank zij deze bissen werd het dan toch een concert om nog lang te herinneren en maakte het ook duidelijk waarom hij aanzien wordt als een man met een mooie toekomst en met hopelijk nog vele prachtige muziekmomenten. Hij is deze zomer ook te zien op Pukkelpop.

Lisael

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL