NAKED SONG @ MUZIEKGEBOUW, EINDHOVEN - 14/04/18

Al voor de dertiende keer op rij wordt het het Muziekgebouw in Eindhoven volledig ingenomen door Naked Song. Een festival waarvan de titel doet vermoeden dat er liedjes worden gespeeld zonder tierelantijnen, maar dat was voorgaande jaren maar deels waar. Dit jaar is kennelijk het roer omgegooid. Volgens een bericht op de flyer is gekozen voor de basis, singer-songwriter liederen waarbij artiest en publiek dicht bij elkaar komen. Het gaat echt om liedjes die soms letterlijk worden uitgekleed tot een naakte versie. Dit jaar dus een zorgvuldige samengestelde line-up met hopelijk verrassingen. Als rootsmuziek liefhebber moet ik helaas constateren dat er beduidend minder is gekozen voor deze variant. Ook het aantal podia is terug gebracht van 6 naar 5. Daar staat tegenover dat het podium voor de 2 meter sessies er op vooruit is gegaan van de foyer naar het cafe Meneer Frits. Opvallend op de affiche is de tribute aan Ad van Meurs. Zoals iedereen weet is deze godfather van de Brabantse muziekscene ons vorig jaar helaas ontvallen. Hij had een sterke vinger in de pap bij de programmering. De zaal van Meneer Frits was altijd gevuld met muziek die onder de paraplu van americana viel. Naked Song 2018 is op voorhand al uitzonderlijker dan voorheen, we laten ons met ca 1.000 bezoekers verrassen.

Om 4 uur 's middags in de foyer de welbekende Winck Burcham. Hij stond een paar jaar geleden hier ook al op het podium. Hij toert op dit moment met zijn vaste bassist Paul Wilkes en gitarist Fabian Cornelissen door Nederland. In de meeste nummers zit wel ergens een intermezzo waarin Fabian mag schitteren. Echt geweldig, fantastisch zoals hij steeds de tune van de songs te pakken heeft en elk nummer weet uit te bouwen. "Cleveland Summer Nights" is zo'n geweldig nummer.". Een fantastische stem, heel loom gezongen, je voelt de hitte in Cleveland, in de zwoele nacht, luisterend naar de radio. Een mix van country, blues en tulsa sound vloeien de zaal in. Fil Bo Riva speelt ondertussen in de 2e foyer. Een stevige bass komt je tegemoet, nog weinig Naked Song denk ik dan. De 24 jarige Filippo Bonamicci is een half Italiaan, opgegroeid in Ierland en sinds 2012 wonende in Berlijn, voldoende invloeden aanwezig om liedjes te maken met folk en soul. Door de synthesizer lijkt het meer op disco-achtige popmuziek in de stijl van de Pet Shop Boys. De eerste singer-songwriter vanavond moet dan David Henry zijn. David is bekend van de Eindhovense rock band Grim Tim, echt hele stevige muziek. Hij gaat vanavond iets doen wat hij nog nooit eerder heeft gedaan. We komen erin als hij een cover van Nilson speelt: "Everybody's Talkin", heel relaxed, mooie stem met akoestisch gitaar. Wanneer hij verder speelt op een elektrisch gitaar kan hij het even niet laten en kruipt hij voorzichtig naar zijn rock achtergrond in het nummer "The State I Am In". Al met al een knap optreden.

Zonder Ad van Meurs had het festival niet bestaan, hij heeft het festival zien groeien van klein naar groot. Zijn muzikale vrienden, en dat zijn er nog al wat, gaan vanavond een eerbetoon brengen aan de prachtige muziek van Ad van Meurs. Het podium staat helemaal vol met instrumenten en microfoons. Na de introductie volgt een groots applaus dat maar aanhoudt; dat geeft een heel bijzondere sfeer, kippenvel. Muzikale vrienden vullen het podium aangevuld met steeds wisselende vocalisten, uiteindelijk vullen zeker 19 mensen het podium. Ankie Keultjes staat fier vooraan als Winch Burcham het optreden opent. Vervolgens volgt een instrumentaal nummer van het album Lumen. Fantastisch geluid en geweldige akoestiek. De oosterse NoBlues sfeer komt helemaal tot zijn recht in deze zaal. "Go West"wordt vertolkt door Christof van de Ven, met een gitaar en sax solo. Hoogtepunt van deze tribute is het nummer "Terug naar de Hei" vertolkt door Lenny Kuhr. Dit nummer staat op het album "En Soms". De tekst is zo treffend, bijna niet te geloven dat hij dit nummer heeft geschreven een aantal jaren geleden. Lenny kennen we nog van heel vroeger, het songfestival lied "De Troubadour". Maar ze is er nog steeds, en hoe, wat een geweldige stem heeft ze nog. Met alles wat ze in zich heeft zingt ze dit nummer. Absoluut het hoogtepunt van de hele avond. Wat heeft Ad ons vele prachtige nummers nagelaten. Denk aan songs als "Over The Top", "Lonely Days" en "Staren In Het Vuur".

Op het Naked Song festival 2018 wordt het songboek "Married to the Song, lyrics 1990-2017" gepresenteerd, met alle liedteksten, complete discografie en columns van Ad van Meurs.

Het uit Boston afkomstige Session Americana is naar eigen zeggen een rockband in een theekopje of een folk band in een whiskyfles. Met haar tijdloze mix van americana, folk en rock n roll bestijgt het zeskoppige collectief al bijna vijftien jaar met veel plezier het podium. Vanavond in de 2e foyer spat het enthousiasme van de bandleden er vanaf. Zittend om een ronde tafel met daarop enkele microfoons, daarachter een drum en een orgel. Heerlijk ouderwetse muziek met een fabelachtige mondharmonicaspeler. Eerste associatie gaat naar The Jayhawks door de prachtige samenzang. Alle bandleden nemen geregeld de vocals voor hun rekening, daarnaast wisselen ze regelmatig van instrument. Hierdoor word het een zeer gevarieerd en aanstekelijk optreden om naar te luisteren. De humor spat er ook nog eens vanaf, neem de nummers "Doreen" en "Beer Town". Wat mij betreft had het optreden nog langer mogen duren.

De zaal Meneer Frits is vanavond ingedeeld met 2metersessies optredens. Ik pik Christoph van der Ven even mee. Christoph werd wereldberoemd omdat hij uitgenodigd werd om mee te spelen in de fabelachtige band Bear's Ben. Nu is het weer tijd voor solo-werk getuige zijn album "Empty Handed" dat net uit is. Bij binnenkomst wisselt hij net zijn gitaar voor een western versie en speelt het titelnummer van zijn laatste album. Wat opvalt is zijn fantastische stem. Toch maar eens goed gaan luisteren naar zijn album. Er zijn optredens die je leven nooit meer vergeet, en daar komt het nu volgende optreden van Sam Lee in voor. Bij binnenkomst in de zaal hoor je de vogels kwetteren en zingen. Het zijn nachtegalen. Even later komt hij het podium op met een fluitketeltje. Hij gaat zitten en begint te vertellen. HIj raakt niet meer uitgesproken over het leven van de nachtegaal. Dan begint hij te zingen, zonder begeleiding en met veel expressieve gebaren. We zijn terecht gekomen in een meditatie omgeving. We laten ons meevoeren in zijn passie. Francisca is zijn compagnon en zorgt voor kopjes thee, die vervolgens de zaal in gaan om te proeven. Ondertussen heeft Sam Lee een dame aan de telefoon. Ze is ergens in Engeland in het bos en probeert om daar live nachtegalen te spotten en te laten horen. Afijn een heel verhaal verder komen ze tot een tweede nummer, wederom zeer expressief waarbij Francisca ondersteuning geeft met een viool. Als je in de mood bent voor meditatie zit je goed en kun je zeer goed vermaken, helaas lukt mij dat niet. Nog maar eens bij Meneer Frits kijken hoe het staat met Woody The Human Jukebox. In een nagebouwde jukebox zit een gitarist die op verzoek jou favoriete nummer speelt. Erg geestig en knap uitgevoerd. Iemand heeft kennelijk het nummer "Hey Hey My My" van Neil Young aangevraagd. Zittend in de nagemaakte jukebox komt hij overeind en speelt met gitaar en zang dit nummer. Als hoofdact in de grote zaal is Lisa Hannigan & The Colourist Orchestra geprogammeerd. Lisa komt uit Ierland en is na enkele jaren lid te zijn geweest van Damiel Rice solo begonnen met een heel bijzonder project. The Colourist Orchestra bestaat uit topmuzikanten uit bands als Zita Swoon en Gabriel Rios. Maar liefst negen orkestleden met violen, piano en percussie instrumenten. Lisa heeft een prachtige stem en samen met het orkest klinkt het heel klassiek. Wat me steeds opvalt in de grote zaal is de fantastische akoestiek. Alleen daarom is het prachtig om hier te zijn. De muziek is prachtig, maar het raakt me niet. Het is echt hoge conservatorium muziek, maar ik krijg er geen rillingen van. Te mooi, zonder ook maar iets van scherpe randjes. Ongetwijfeld zullen er veel bezoekers zijn die hier anders over denken, gelukkig maar. Heel anders zijn Sheesham and Lotus & Son. Dit trio nodigt je uit om de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis in te duiken. Dit doen ze met veel ongebruikelijke instrumenten waarbij de souzafoon de basis legt. Aangevuld met vele types mondharmonica's met en zonder hoorn. Een prachtig afsluiting, want zoals ze zelf zeggen: "No batteries, no plug ins, no uploads and downloads" spelen ze enthousiast geweldige muziek, de beentjes gaan van de vloer en zo komt deze avond tot een eind.

Concluderend: Gezien de vele festivals die tegenwoordig als paddestoelen uit de grond schieten is het verstandig om een andere koers te gaan varen. Hiermee trek je juist de echte liefhebbers van het genre, in dit geval de pure singer-songwriter liefhebber. Persoonlijk vind ik het wel jammer dat het aandeel aan roots muziek duidelijk is afgenomen. Daar zullen weer andere bezoekers juist blij mee zijn. Ik hoop dat voor de organisatoren dat de koersverandering succesvol is geweest en dat ze ons de komende jaren weer kunnen verrassen met prachtige naked songs.

Roelof Passies

foto © Edwin van der Linden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKGEBOUW, EINDHOVEN - 14/04/18

 

Winck Burcham

David Henry

Ad van Meurs Tribute

Session Americana

Christoph van der Ven

Sam Lee

Woody The Human Jukebox

Lisa Hannigan

Sheesham and Lotus & Son