NATHANIEL RATELIFF & THE NIGHT SWEATS @ DE ROMA, BORGERHOUT - 07/04/18

Hoewel de hoogdagen van de oude soul en rhythm and blues al lang achter de rug liggen lijkt het er op dat met de intrede in 2015 van Nathaniel Rateliff & the Night Swears het genre helemaal terug is.

Nathaniel Rateliff borduurt voort op de vintage soul en R&B sound van het Stax label uit de jaren 60 met artiesten als Booker T.& the M.G.’s , Otis Redding, Sam & Dave, Eddie Floyd en Wilson Pickett en trekt de lijn verder door naar de jaren 70 met artiesten als Van Morrison, Southside Johnny en The J Geils Band. Nog andere invloeden zijn Sam Cooke, Ray Charles, en Bruce Springsteen. Het is hartverwarmend dat deze oude soul & country geïnjecteerde Rhythm and blues vandaag nog de aandacht krijgt. Toch is er met Nathaniel Rateliff meer aan de hand om het fenomenaal succes te verklaren. In tijden van internet, streaming en live hypes kan een optreden in een fel bekeken Amerikaanse talkshow (The Tonight Show van Jimmy Fallon) wonderen verrichten. “S.O.B” want daar gaat het over krijgt zo een weerklank dat de groep van meetaf aan in de lift zit. De figuur van Nathaniel Rateliff helpt ook, een teddybeer die je direct op je gemak stelt. Toch is Nathaniel Rateliff (39 jaar) geen nieuwkomer en al actief sinds 2005 eerst als bandlid bij Born in the Flood en later als singer-songwriter onder Nathaniel Rateliff and the Wheel. Het succes komt er pas met de switch naar Rhythm and blues met het aantrekken van de 7 mans formatie The Night Sweats. Dat het succes geen toevalstreffer is bewijst “I Need Never Get Old” dat prompt overal wordt grijs gedraaid. België is een van de eerste Europese landen waar er onmiddellijk een klik is. Inmiddels zijn we 3 jaar later en ging de carriëre van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats steil omhoog met alhier uitverkochte concerten in Het Depot en de AB (2016) en tweemaal een stek op Rock Werchter (2016 en 2017). De populariteit van de band is immens groot als in december 2017 een nieuw concert wordt aangekondigd in De Roma ter promotie van het langverwachte tweede album ‘Tearing at The Seams’ dat in maart verschijnt met voorop de single “You Worry Me”. Het concert is een mum van tijd uitverkocht en de verwachtingen nu ook bij een brede bevolkingslaag zijn groot.

Het nieuwe album staat helemaal in the picture en de show opent gelijk met de eerste twee nummers uit die plaat. “Shoe Boot” en “Be There” zijn twee mid-tempo nummers die niet meteen de massa opruien maar gestaag laten wennen aan de Nathaniel Rateliff sound en zo hoort het ook.

Vooraf had het zootje ongeregeld van Slim Cessna’s Auto Club De Roma met verstomming geslagen met hun bezwerende door rafelige punkritmes doordesemde gothic americana met in de hoofdrol de twee spitsbroeders/predikanten Slim Cessna en Jay ‘Munly’ Munly die elkaar woordelijk te lijf gaan/zingen met allerlei religieuze uitspraken/bevelen. De onderliggende instrumentatie is ziek in het bedje van folk, gospel, country en punk. De show bereikt zijn hoogtepunt in het laatste nummer waarbij Nathaniel Rateliff en bassist Pope mee een dansje komen wagen. Een vermakelijk einde en toen moest het echte feest nog beginnen.

De muziek op ‘Tearing at the Seams’ is zoals op zijn voorganger ‘Nathaniel Rateliff & the Night Sweats’ een verkwikkende moderne incarnatie van vintage soul en R & B muziek die het handelsmerk was van het Memphis Stax Records label, niet toevallig het heropgestarte label dat Rateliff tekent drie jaar geleden. De band bestaat uit gitarist Luke Mossman, toetsenist Mark Shusterman, bassist Joseph Pope III, drummer Patrick Meese, trompettist Scott Frock en de saxofonisten Jeff Dazey en Andreas Wild.

Een warmdraaiende Hammond B3 en een vette blazerssectie leveren een full blown big band sound met gitarist Luke Mossman die ritmisch de melodie speelt en hoofdrolspeler/ zanger Nathaniel Rateliff die de band stuurt voortgestuwd door een strakke ritmesectie. De band maakt in zijn geheel een superstrakke indruk en staat volledig in dienst van Rateliff’s voordracht. “Look It Here” en “I Did It” klinken vertrouwd in hun stompende eenvoud. Met “Howling at Nothing” neemt Rateliff gas terug voor een ballade in de stijl van Sam Cooke. Rateliff laat schijnbaar het nummer stoppen en wanneer het publiek al applaudisseert herneemt hij, een trukje dat zijn effect niet mist. Bij de start van “A Little Honey” duwt Rateliff orgelist Shusterman van zijn stoel en gaat gelijk aan de wurlitzer piano zitten terwijl Shusterman al staande voortspeelt, een folieke dat afleidt van een minder nummer. Dan zit voor “Coolin' Out” wel alles mee: lekker meeplakken met de hoofden op en neer voor ophitsende r&b soul. Nathaniel Rateliff bouwt de spanning op met mid-tempo naar uptempo songs waarna een ballade volgt. Met die afwisseling dreigt de aandacht al eens te verslappen al is daar juist op het goede moment een uptempo nummer met een aanstekelijke intro die weer de volle aandacht opeist. “Out Of The Weekend” is zo’n nummer, een zaterdagavond uitgaansnummer waaraan alles klopt: perfecte timing, geweldige groove, gitaartje, zoemende Hammond en meezingbaar tot de laatste noot. De Roma heeft inmiddels zijn dansschoenen aangetrokken. En ook de nieuwe single “You Worry me” schuift lekker mee. “Wasting Time” is weer een rustpunt al is de intro duidelijk schatplichtig aan de country soul versie van “These Days” van wijlen Gregg Allman. “I’d Be Waiting” doet Rateliff solo en akoestisch, alleen dreigt het concert wat stil te vallen en neemt het geroezemoes de bovenhand. Toch kan ook dan Rateliff genieten van een groot applaus. Volgende trits songs behoren tot Rateliff’s sterkste al worden de invloeden schaamteloos gekopieerd. “Babe I Know” is een country sleper gezongen met de stem van Ray Charles die klinkt als “Bring It On Home To Me” van Sam Cooke. “Intro” heeft de na-na-na kreet van “Land Of 1000 Dances” en de onstuimigheid van Wilson Pickett geërfd terwijl “Baby I Lost My Way, (But I'm Going Home)” klinkt als vintage James Brown inclusief een trippelend danspasje van Rateliff. Toch is het Rateliff’s verdienste om hier sterke songs van te maken. Dat geldt 100% voor “Intro” dat weerom geweldig klinkt met ‘ha ha ha ha hey hey' kreten meeklappen en nazingen, een aanzwellend Hammond orgel, een lekkere groove en blazers die uit de bol gaan. Het is de voorbode voor de eerste klapper van de avond “I Need Never Get Old”. De massa gaat overstag: brult, klapt en stampt als gaat het om een anthem. De rust keert weer met “Say It Louder” country soul in de traditie van soulclassics met een boodschap: “laat je stem horen ook al haalt het weinig uit, je kan nog altijd zorgen voor je medemens die in armoede moet leven” gevolgd door “Hey Mama” een ballade gezongen door een geestdriftige zanger. Het lijken parels voor de zwijnen voor de apotheose van de avond. “S.O.B.” de monsterhit is tot op het laatste gehouden en doet de massa in een ruk opveren. Het begint gospelachtig met ritmisch handgeklap maar als het opzwepend refrein er aan komt is stilstaan geen optie meer. De “Woohoow’s” blijven nog weerklinken wanneer de band al van het podium is en blijven aanhouden tot de band terug op het podium komt voor de Encore.

Nathaniel en Co gaan nog even in de sfeer mee maar vervolgen met een stomende soulrocker “Trying So Hard Not to Know”. Een goedbedoelde cover van “Atlantic City” van voorbeeld Bruce Springsteen klinkt wat schreeuwerig. Dan is de titelsong van het nieuwe album “Tearing at the Seams” wel goed gezongen. Rateliff zingt begeesterend een wat droefgeestige ballade richting Springsteen waarbij hij gerust naast de Boss mag staan, beheerst met grote stemuithalen en tot rust kerend. Rateliff schreeuwt het uit, is finaal leeg gezongen.

Een sterk slot van een zinderend optreden, heerlijk rechttoe rechtaan met een begeesterende zanger. Rateliff’s zegetocht is nog lang niet ten einde al moeten Nathaniel Rateliff & the Night Sweats vooral uitgaan van de eigen kracht in het creëeren van songs met een eigen moderne mix van roots, americana en vintage soul en R&B anders dreigen de beroemde voorbeelden te zeer in het vizier te komen.

Marc Buggenhoudt

Fotoalbum © JiVe

Setlist

1.Shoe Boot (Tearing at the Seams, 2018)
2.Be There (Tearing at the Seams, 2018)
3.Look It Here (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)
4.I Did It (EP: A Little Something More From, 2016)
5.Howling at Nothing (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)
6.A Little Honey (Tearing at the Seams, 2018)
7.Coolin' Out (Tearing at the Seams, 2018)
8.Out on the Weekend (EP: A Little Something More From, 2016)
9.You Worry Me (Tearing at the Seams, 2018)
10.Wasting Time (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)
11.I’d Be Waiting (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)
12.Babe I Know (Tearing at the Seams, 2018)
13.Intro (Tearing at the Seams, 2018)
14.I Need Never Get Old (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)
15.Baby I Lost My Way, (But I'm Going Home) (Tearing at the Seams, 2018)
16.Say It Louder (Tearing at the Seams, 2018)
17.Hey Mama (Tearing at the Seams, 2018)
18.S.O.B. (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)

Encore

19.Trying So Hard Not to Know (Nathaniel Rateliff & the Night Sweats, 2015)
20.Atlantic City (Bruce Springsteen cover)
21.Tearing at the Seams (Tearing at the Seams, 2018)


 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT