NOEL GALLAGHER'S HIGH FLYING BIRDS @ VORST NATIONAAL - 06/04/18

All You Need Is Love. Britpop love. Het is met deze Beatles – klassieker dat Britpop legende Noel Gallagher zijn set in Vorst afsluit. Een songkeuze waar je wel wat verbanden in kan vinden. Als voornaamste songschrijver van een van de meest succesvolle rock ‘n roll bands van de jaren 90, kon je de successen van Oasis bij momenten engiszins vergelijken met de Beatlemania. Ok, dat is natuurlijk te relativeren, maar als je tijdens je hoogdagen concertweides met een capciteit van 125.000 man vlotjes uitverkoopt (en dat zelfs 20 keer had kunnen doen, zo veel vraag was er), dan lijkt de term ‘populair’ ruim ontoereikend. Muzikaal wordt All You Need Is Love dan weer gekenmerkt door het herkenbare blazersritme en een groepsgevoel waaraan menig scoutsgezelschap een puntje kan zuigen. Daarmee ligt het nummer volledig in lijn met de beste nummers van op het meest recente album van de oudste der zingende Gallagher broers, Who Built The Moon, waarop opvallend veel plaats is voor bruisende blazerspartijen.

Desondanks deed dit album me toch met enige zorgen naar Vorst afzakken. Hoewel er een aantal sterke nummers op staan (single Holy Mountain op kop), is het toch een ietwat apart album dat wat tijd vraagt om aan te wennen. En bij sommige nummers ervan lukt dat gewoon niet. Daartegenover staan 2 eerdere ijzersterke High Flying Birds albums en natuurlijk een rist klassiekers uit de Oasis catalogus.

Fort Knox heeft de eer om net als op Who Built The Moon de debatten te openen. Het is een rasechte intro-song, gedragen door een doorlopende synthmelodie. Daarboven mag een gastzangeres uit de bol gaan, een beetje in de stijl van Gimme Shelter, de Stones klassieker. Jammer genoeg doet de akoestiek in Vorst de zangeres geen eer aan. Het klinkt desondanks allemaal wel goed: het nummer swingt en bouwt de spanning voor het concert mooi op. Het had in een geschiktere zaal ongetwijfeld nog straffer geweest.

Het cirkelvormige videoscherm achter de band vertoont ondertussen visuals in dezelfde stijl als die van de albumcover van Who Built The Moon en zal gedurende de set voornamelijk voor nummers van dit album ingezet worden. Zonder te overheersen zorgt het geslaagd voor een jaren 60 – vibe. Zo ook tijdens Holy Mountain, dat het swingende gevoel lekker verder zet, met dank aan strakke blazers, een opgewekte blokfluit en opzwepende vocals die qua ritme wat weg hebben van, jawel, Ça Plane Pour Moi van Plastic Bertrand. Holy Mountain is zonder twijfel een verfrissende en originele topsong.

Keep On Reaching en It’s a Beautiful World zetten het Who Built The Moon hoofdstuk verder. Waar eerstgenoemde vrolijk doorstoomt, laat It’s A Beautiful World het tempo wat zakken, om de brug te vormen naar Heat of The Moment, een van de bekendere singles uit het tweede album van Noel’s High Flying Birds. Oasis nummers kenmerken zich door een hoog meezinggehalte en het valt op hoe dit nummer al even enthousiast onthaald wordt als ware het ook een Oasis klassieker. Ook het solo werk van Noel Gallagher heeft ondertussen duidelijk een hoog genoteerde plaats ingenomen op de favorietenlijstjes van de fans. Behoren ook tot deze categorie: songs als Riverman, Ballad of the Mighty I en If I Had a Gun. Met strakke performances en enthousiaste reacties van een hondstrouw publiek, wordt het Britpop feestje lustig verder gezet. Dream on sluit dit kwintet eerder Noel werk af. Dit laatste nummer spant qua onthaal van het publiek zelfs de kroon, ietwat verrassend is dit zelfs bijna op Wonderwall – niveau.

Na het nieuwe en minder nieuwe solowerk, acht Noel de tijd gekomen om de zaal helemaal in te pakken. Little by Little is de eerste Oasis song die ten gehore wordt gebracht en natuurlijk is dit een voltreffer. De geproduceerde decibels vanuit de zaal bevestigen alleen maar. Noel amuseert zich klaarblijkelijk, want na deze power ballad smokkelt hij ietwat onverwacht een akoestische versie van Supersonic de set in. Dik 5000 man zingt uit volle borst mee en dan klinkt voor 1 keer de galm in Vorst wél goed. Het heeft iets weg van een voetbalstadion.

Vervolgens wordt een trio nieuwe nummers gebracht: Dead in the Water is een ingetogen nummer terwijl She Taught Me How To Fly een poppy rocknummer zonder meer is. Be Careful What You Wish For heeft op zijn beurt een meer groovy sound, maar echt overtuigen doet het niet. Het tempo van de set dreigt wat weg te zakken, maar met Half The World Away en vooral Wonderwall, heeft Noel nog een aantal Oasis-bommen in het arsenaal zitten die een zaal in één keer kunnen katapulteren naar het hoogste delirium. Ook de Noel – versie van Wonderwall, de klassieker die door Oasis groot gemaakt is met zang van broer Liam , begint ondertussen toch ook al aardig vertrouwd in de oren te klinken. Dat Noel de laatste jaren regelmatig in ons land te zien was, speelt daar ongetwijfeld een rol in. Het laatste woord is echter aan een van de prille Noel Gallagher klassiekers. AKA…What a Life is een waardige afsluiter van een boeiend eerste luik van de set. Nieuw swingend werk, neo-klassiekers uit de eerste solo-albums en een aantal welgemikte uppercuts met Oasis vuurwerk laten het publiek smachten naar meer.

The Right Stuff mag de bisnummers in gang zetten, opnieuw met de gastzangeres van het begin van de show in een hoofdrol. Meer dan een opwarming voor Go Let it Out is het echter niet. Dit nummer werd voor de gelegeheid in een versie gegoten die swingt in dezelfde stijl als de betere nummers uit Who Built The Moon. Een zeer geslaagde combinatie. De enige echte oer- Noel Gallagher song is echter Don’t Look Back in Anger, deze werd immers ook in Oasis tijdperk al groot gemaakt door Noel zelf. Hier zaten de fans duidelijk op te wachten: het is plots moeilijk om door een bos van smartphones de artiest nog bezig te zien. Nu ja, het levert dan toch een aantal duizend filmpjes op van matige kwaliteit die toch nooit meer bekeken zullen worden. Los daarvan blijft zowel de song als de performance top. Als ultiem toemaatje krijgen we nog een All You Need is Love cover van the Beatles voorgeschoteld. Een song die perfect matcht bij de sfeer en sounds van de avond. Noel kwam, zag en overwon. De vrees vooraf voor mindere songs uit Who Built The Moon bleek geheel onterecht. Op enkele mindere nummers na, zorgden ze voor een verrassend bruisende touch aan een concert doorspekt met klassiekers allerlei. Love and Britpop is indeed all you need.

Stijn Van Gijsel

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL