RHYTHM AND BLUES NIGHT @ DE OOSTERPOORT TE GRONINGEN - 28/04/18

Na eerst de Koning op bezoek gehad te hebben is het een dag later tijd voor “Rhythm & Blues Night” in de Oosterpoort in Groningen. Echt leuk om zo het een met het ander te combineren in deze gezellige stad. Buiten is het voorjaar echt doorgebroken, binnen gaan we ons opmaken voor weer een editie met het beste uit de rhythm and blues scene. Een grote wijziging is het tijdschema, voorheen van 20.00 uur tot 03.00 uur 's nachts, nu vanaf 16.00 uur tot 00.30 uur. Voor de een prettig, voor de ander vervelend. De reden van deze switch is gissen; uit ervaring weet ik dat in het verleden de laatste artiesten bijna voor een lege zaal optraden. Een ander opvallend dingetje is ook wel het steeds groter aandeel van Nederlandse artiesten.

Vanmiddag mag Sven Hammond de aftrap doen. Deze Nederlandse band opgebouwd rondom Hammond speler Sven Figee, bestaat al sinds 2006 en heeft een grote live reputatie opgebouwd. Sven kan enorm tekeer gaan op zijn hammond orgel. Vanavond begint hij solo, en lijkt het of we John Lord van Deep Purple himself op het podium hebben staan, eerst nog rustig, later aangevuld met band laat hij zien hoe vingervlug hij is. De eerste nummers steeds instrumentaal en met veel funky jazz invloeden zweept hij de zaal op met zijn stompende groove. Na een klein half uurtje wordt de band aangevuld met een zanger. Zijn naam is mij helaas ontschoten. Hij speelt vanavond voor de tweede keer met Sven Hammond, maar daar was maar weinig van te merken. Wat een energie, wat een fantastische stem, heel mooie hoge vocalen. Dan denk je toch even aan Prince, wat een geweldig begin van dit festival zo.

Inmiddels is de foyer bomvol, nog nooit zo veel mensen hier bijeen gezien, oorzaak: Erwin Java. Onder andere ex King Of The World en Cuby & Blizzards en afkomstig uit de regio en met uiteraard een grote schare fans. Eind vorig jaar heeft Erwin een subliem album gemaakt, met alleen covers van soul- en bluesnummers die iets teweeg brengen bij hem. Hij heeft zijn studiomuzikanten bereid gevonden hem vanavond te ondersteunen bij dit optreden. Op het album vervullen Tineke Schoenmaker en Ralph de Jongh nog de vocals, vanavond is Kat Riggins uit Miami als zangeres aan de line-up toegevoegd. Deze Kat heeft een stem, zeg maar een fantastische loepzuivere soul- en blues-strot. Zij zweept Erwin op met haar wulpse bewegingen wat een prachtig plaatje oplevert. Ik noem een paar nummers die we voorbij horen komen: "Red House" van Jimmy Hendrix, "High and Lonesome" van Jimmy Reed, "Don't Give Up On Me" van Solomon Burke en "I Put A Spell On You" van Screamin Jay Hawkins, maar meer bekend nog van Creedence Clearwater Revival. Allemaal stuk voor stuk prachtige nummers met subliem gitaar werk van Erwin.

Door naar de hoofdact van vanavond in de grote zaal. Tony Joe White kreeg de blues met de paplepel ingegoten; geboren in Louisiana heeft hij een geheel eigen stijl ontwikkeld wat later swamprock ging heten. Vele grote hits zouden volgen maar geen enkele zo groot als "Polk Salad Annie". In 2016 bracht hij nog het album "Rain Crown" uit, met nog steeds zijn zo herkenbare donkere stem en swamprock ritme. Het grote podium is verrassend leeg, alleen een drumstel en een stoel. Wanneer hij binnenkomt is de zaal bomvol en wachten we in spanning af op wat er gaat komen. Heel easy begint hij te spelen, hij aait als het ware zijn snaren, heel subtiel. Zijn stem is nog donkerder dan dat je voor mogelijk houdt maar is ook onverstaanbaar. Na het eerste nummer komt de drummer erbij. Een welkome aanvulling op dat moment. Als fan van Tony Joe White vind ik het geheel te eenzijdig en ben ik toch teleurgesteld. Er zit geen enkele variatie in het optreden. Veel bezoekers zijn na een half uur ook teleurgesteld en verlaten de zaal; jammer.

Wat ook jammer is dat vervolgens voor mij drie hoofdacts gelijk starten met hun optreden. Ian Siegal, Dana Fuchs en Lilly Hiatt. Ik kies voor Lilly Hiatt in de binnenzaal. Vorig jaar maakte zij haar derde en meest persoonlijke album "Trinity Lane". Ooit studeerde ze psychologie maar ze wist al van jongs af aan dat ze de muziek in wilde. Dochter van John Hiatt en opgegroeid in Trinity Lane; een straat in Nashville waar ze veel inspiratie had om prachtige nummers te schrijven voor het album "Trinity Lane". Wat mij betreft één van de beste albums van vorig jaar. Opgegroeid in een wereld van drugs, alcohol en een moeder die ook nog eens zelfmoord pleegt. Als je dit weet, dan heb je alleen daarom al respect voor haar. Het podium is gevuld met 3 microfoons en een paar gitaren. Ze start met het nummer "All Kinds Of People", heel puur, met alleen begeleiding op gitaar en tambourine. De liedjes zijn uitgekleed tot bijna Naked Songs. Prachtige en subtiele begeleiding van haar gitarist. Prachtige liedjes zoals "I Wanna Go Home" en "Trinity Lane". Op het album heel stevige rootsrock, nu alleen met foodstampin' om het ritme nog wat aan te zetten. Ik hoop haar nog eens live in een complete setting te zien spelen. In een flits nog een stukje Dana Fuchs meegekregen. Wat een geweldig podium beest. Echter we moeten snel naar de grote zaal waar een volgende headliner zich klaar maakt voor een optreden.

Onno Smit en Paul Willemsen van o.a. Beans & Fatback hebben in de Amerikaanse Michelle David de ideale zangeres gevonden om hun zoektocht naar de oorsprong van de soul en blues weer leven in te blazen. Inmiddels bekend van TV door optredens bij De Wereld Draait Door, Vrije Geluiden van de VPRO en live optredens op North Sea Jazz en Ramblin Roots. De band is verder aangevuld met Toon Omen op drums en een drietal blazers. Afgelopen week is hun derde baby ter wereld gekomen: het album "Gospel SessionsVol.3". Michelle tovert de grote zaal om in een heuse kerk. Een kerk waar soulvolle gospelblues word gespeeld. Allereerst de heren, strak in het pak zorgen ze voor een partij blues waar je van achterover slaat. Maar dan Michel zelf; wat een power, wat een fenomenale strot. Zoals ze zich beweegt op het podium, misschien iets over de top soms, maar wie zit daar mee? Ze doet je denken aan Tina Turner of The Staple Singers, maar dan driemaal zo veel. Ze neemt iedereen mee in de zaal, klappend en meezingend; een werkelijk fenomenaal optreden.

Even tijd om wat te gaan eten, echter veel tijd is er eigenlijk niet want het volgende optreden is wederom een uniek optreden. The Blasters, in de jaren '80 een grote rock 'n roll band met grote hits als "Marie Marie" en "American Music". De band was opgebouwd rond de broers Dave en Phil Alvin. Dave heeft inmiddels de band verlaten maar Phil staat nog steeds op het podium. Inmiddels oud geworden en de ziekte reuma heeft zichtbaar toegeslagen. Veel respect dat hij er staat en het nog steeds aan durft. Echter, gezien de breekbare status van hem en de prestaties op het podium zou het beter zijn om toch te stoppen. Geen interactie met de medemuzikanten, maar ook nog amper met het publiek. Zijn stem en gitaarwerk zijn niet om over naar huis te schrijven. De rest van de band speelt een puike set; met groot respect voor de oude Phil. De hits komen uiteraard voorbij, dat zijn dan ook meteen de hoogtepunten.

Na getuige geweest te zijn van de oude blues held Phil Alvin over naar de nieuwste generatie: Laurence Jones. Deze pas 25-jarige Engelsman mag inmiddels al een gelauwerde blues gitarist genoemd worden getuige zijn vele prestaties en albums. Zijn laatste album "The Truth" is vers van de pers en mag gerust fenomenaal genoemd worden. Het openingsnummer is tevens de opening van zijn concert: "What Would You Do". Zijn optreden klinkt gelikt, technisch voortreffelijk. En daar voel je dan ook net dat dit nog niet de echte blues is. Daarvoor is hij eigenlijk nog net te jong, maar zeker weten dat hij in de toekomst ons veel bluesplezier gaat geven.

Resumerend: een geweldig festival. Helaas is het niet gelukt om alles mee te maken. Lloyd Spiegel, Ian Siegal Band, The Legendary Shack Shakers, Barrence Whitfield en Chirs Blevins met Paul Benjamin had ik graag willen meemaken. Neemt niet weg dat over het geheel het wederom een goede editie is neergezet. Zoals de Groningers zouden zeggen: "het kon minder" en daarmee bedoelen ze dat ze best wel enthousiast zijn.

Roelof Passies

Foto's © Niels Knelis Meyer meer foto´s vind je hier


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE OOSTERPOORT, GRONINGEN

 

Sven Hammond

Erwin Java

Tony Joe White

Lilly Hiatt

Michelle David

The Blasters

Laurence Jones